{JIMIN X YOU} MOON (Sex) //White & black//

ตอนที่ 13 : MOON : Chapter 11::100%:: [ NC+ ] อัพแล้ว เม้นให้กำลังใจกันหน่อย~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,881
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 372 ครั้ง
    17 พ.ย. 61





















Chapter 11


















    ภายใต้ห้องสมุดขนาดใหญ่ของตัวคฤหาสน์สุดหรูแต่เงียบเหมือนคฤหาสน์ร้างที่ใครหลายๆคนขับรถผ่านเป็นต้องขนลุก..จะคิดว่าคฤหาสน์หลังนี้น่ากลัวก็ไม่ใช่เพราะพวกคนภายนอกเห็นแต่ตอนฟ้ามืดและกลางคืนเท่านั้น แต่ถ้าได้เห็นช่วงฟ้าเปิดหรือตอนเช้านั้นมันจะสวยงามมากกว่าทุกคนคิดไว้เสียอีก 




    แต่ทว่ามีใครอีกคนก็คิดว่าที่นี่มันสวยและน่าอยู่มาก โดยเฉพาะห้องสมุดชั้นบนสุดของตัวบ้านหลังนี้...ร่างหนาไหล่กว้างสวมเสื้อคอเต่าไหมพรมสีขาวสะอาด พอเค้าใส่แล้วดูดีราวกับเทพบุตรมากๆเลยล่ะ แถมโครงหน้า สันจมูก และริมฝีปากน่ารักๆแบบนั้นยิ่งทำให้ดูมีเสน่ห์ หล่อ และ โคตรหล่อ!!




    ถึงจะหล่อมากแค่ไหน เค้าก็ไม่ค่อยออกไปโชว์หน้าโชว์ตาให้สาวๆข้างนอกชื่นชมหรอกนะ เพราะงานที่เค้ากำลังทำอยู่นั้นมันค่อนข้างหนักและติดสถานที่ตลอดเวลา...









    มีนายจ้างอย่างจีมินต้องลำบากใจหน่อยนะ..คนหลายอารมณ์ประเภทอย่างเค้าผมเข้าใจดี:)









    พึบ!...




    "เห้อ!...หมดเวลาแล้วสินะ"    หน้าหล่อยกยิ้มบางๆพร้อมปิดปกหนังสือเล่มหนาลง แต่ไม่ลืมที่จะใช้เชือกคั่นหนังสือไว้หยุดตรงหน้าที่อ่านยังไม่จบ เผื่อวันหลังว่างๆจะได้มาอ่านให้จบ แต่ว่าตอนนี้รีบไปทำงานต่อดีกว่า ก่อนที่จะโดนเจ้านายอย่างจีมินโวยวายใส่อีก โดยเฉพาะวันนี้'ซอกจิน'ต้องทำงานหนักเป็นพิเศษเพราะมีแขกใส่บริการถึง2คน แถมยังเป็นเด็กและผู้หญิงอีกด้วย อยากรู้จังว่าคนพวกนั้นเป็นใคร













    หรือว่าจะเป็นลูกกับเมียจีมิน?












    คิดไปก็เท่านั้นแหละ ไม่อยากยุ่งเรื่องเจ้านายสักหน่อย..ค่อยถามวันหลังก็ได้มั้ง(ถ้าเค้าไม่ด่าว่าเสือก)











    เมื่อหมดเวลาพักจินก็นำพาร่างกายของตนเดินออกมาจากห้องสมุดเพื่อไปทำงานต่อให้เสร็จ ว่าด้วยเวลาพักอันแสนสั้นเลยทำให้จินมีเวลาทำงานที่เหลือไม่เสร็จสักที..ทั้งทำความสะอาดบ้าน(คฤหาสน์) รดน้ำต้นไม้ ตัดหญ้า ให้อาหารปลาหลังบ้าน ขัดสระน้ำ ทำอาหาร และอีกสารพัดมากมายที่ไล่ยังไม่หมด...จีมินน่ะเป็นคนรวยมีเงินทองใช้เยอะแยะแต่กลับจ้างพ่อบ้านแค่คนเดียว...ไม่สิ ซอกจินไม่ใช่พ่อบ้านสักหน่อย เมื่อก่อนซอกจินเคยเป็นเชฟที่ร้านอาหารชื่อดังแห่งนึง แต่วันหนึ่งซอกจินได้ให้บริการอาหารรสเลิศกับจีมิน และดูเหมือนเค้าจะติดใจในรสชาติและฝีมือของซอกจินเข้าอย่างจัง จีมินเลยเกิดคิดจะซื้อตัวเชฟคนนี้มาไว้ที่บ้านซะเองเลย..แต่สุดท้ายใครจะไปรู้ว่าจีมินไม่ได้ให้ซอกจินมาเป็นพ่อครัวเพียงอย่างเดียว




    จินต้องทำทุกอย่าง...โดนซื้อมาก็ไม่ใช่ถูกๆสักทีเดียว









    แต่มันก็ผ่านมาเกือบปี ตอนนี้จินไม่คิดอะไรมากกับพฤติกรรมของจีมินอีกแล้ว หลังจากที่ได้รู้ความจริง อาการป่วยผิดปกติทางร่างกายของจีมินยิ่งทำให้ซอกจินสงสารมากกว่าจะเกลียดเค้าเสียอีก








    กึก!




    อยู่ๆเท้าใหญ่ก็หยุดชะงักในขณะที่ยังเดินลงบันไดไม่สุด...




    "เป็นทั้งพ่อบ้านเป็นทั้งเชฟ...ใครโง่ที่กล้ามาเป็นลูกจ้างนายจีมินห้ะ!!"




    เสียงใสแหลมปี๊ดของหญิงสาวบ่นหรือจะให้เรียกว่าตะโกนด่าดีล่ะ ทำไมนินทาคนอื่นเสียงดังขนานนั้น ไม่กลัวเจ้าตัวมาได้ยินรึไง-_-*




    ว่าแล้วขายาวก็รีบก้าวลงบันไดลงไปอย่างเงียบๆ จินอยากจะรู้ซะจริงว่าแม่หนูคนนั้นจะนินทาอะไรเค้าอีกหึๆ




    "น่าสงสารจริงๆ เจอนายจ้างแบบจีมินคงปวดหัวมากแน่ๆ..แต่พ่อบ้านก็โง่ๆ!ที่กล้ามาทำงานกับเค้าเหอะ!"




    "อย่าให้ฉันหนีออกไปได้นะ..."




    ซอกจินเริ่มขมวดคิ้วเพราะประโยคช์ที่คุณบ่นออกมาอย่างไม่เกรงกลัวเจ้าของบ้านเลยสักนิด อะไรกันสรุปผู้หญิงคนนั้นจะด่าใครบ่นเรื่องอะไรกันแน่ ห้ะ งงไปหมดแล้ว(-_-)




    ก็จริงอย่างที่จินคิดนั่นแหละ...สรุปคุณกำลังด่าใครกันแน่ ตัวคุณเองก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกันเหอะๆ  




    จะว่าไปทำไมรู้สึกเหมือนมีคนแอบมอง พอร่างบางกันไปมองซ้ายมองขวาก็ไม่เจอใครเลยสักคน จีมินก็ไม่ใช่เค้าน่าจะอยู่บนห้องล่ะมั้ง




    "เงียบชะมัด..."




    พูดจบคุณก็ยันตัวลุกขึ้นยืนท่ามกลางความเงียบเหงาวังเวงเปรียบเสมือนอยู่ในบ้านร้าง...แล้วไหนบอกว่ามีพ่อบ้านไม่ใช่หรอ? ทำไมไม่เห็นมาทำงาน? 




    จานอ่ะ ใครจะเก็บ




    เงียบ....




    "เห้อ! เก็บเองก็ได้-*-"    ร่างเล็กยู่ปากเล็กน้อยก่อนจะเก็บจานที่ตนพึ่งกวาดเนื้อสเต็กลงท้องไปเมื่อกี้ ถ้าไม่มีคนใช้ ใช้ตัวเองก็ได้ว่ะ ใครแคร์ แค่ล้างจานใครๆก็ล้างเป็น!




    "เดี๋ยวผมจัดการเอง:)" 




    มือบางหยุดชะงักพร้อมมองไปที่บุคคลพึ่งมาใหม่ ชายร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างสวมเสื้อคอเต่ารับกับสภาพอากาศหนาวเย็น ณ ตอนนี้ จินเดินออกตรงมาที่คุณพร้อมแทรกตัวระหว่างโต๊ะและคุณเพื่อจะเก็บจานใบกลมใหญ่สำหรับจัดวางอาหาร ตากลมมองคนแปลกหน้าอย่างงงๆ ผู้ชายหน้าหล่อคนนั้นเค้าเป็นใครกัน ทำไมพึ่งเคยเห็น




    "ค..คือว่าฉันทำเองดีกว่าค่ะ"   คุณกำลังจะแย่งจานจากมือของจิน แต่ทว่าโดนร่างสูงใช้แขนยกขึ้นห้ามไว้ซะก่อน




    "ไม่เป็นไรครับ นี่มันคือหน้าที่ของผม คุณผู้หญิงไปพักผ่อนจะดีกว่า:)"    หน้าที่?...อ่าอย่าบอกนะว่าพ่อหน้าหล่อคนนี้เป็นพ่อบ้านอ่ะ งื้อ!แม่จ๋าหนูมาช้าไปT^T




    รอยยิ้มอ่อนโยนถูกประดับขึ้นบนใบหน้าของจินก่อนที่ร่างสูงจะจัดการทำงานบ้านตามหน้าที่ของตน...เมื่อเห็นเช่นนั้นไม่รอช้าร่างเล็กก็รีบวิ่งตามจินเข้าไปในครัว  คุณหยุดวิ่งพร้อมมองไปที่แผ่นหลังหนาๆของจินพลางเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทำไมเค้าถึงดูดีมากขนาดนี้นะ ทีแรกนึกว่าเป็นลุงอ้วนๆพุงพุ้ยนวดยาวซะอีก แต่ที่ไหนได้กลับกลายเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดีซะงั้น>.<




    ฉันเปล่าบ้าผ้ชายนะ..แค่เห็นคนหล่อไม่ได้ อยากชื่นชม(?)









    "ให้ฉันช่วยนะคะ..."    จบคำพูดใสๆของคุณ เท้าเล็กวิ่งเหยาะๆเข้าไปช่วยจินล้างจาน..แต่กะไอ้แค่จานใบเดียว อย่าเนียนไปหน่อยเลย(-_-)




    "อ่า!..หยุดเลยนะครับ!"    ร่างสูงหันหน้ามาเอ็นดุคุณเบาๆพร้อมเอาศอกเขี่ยร่างของคุณออกห่างจากซิงค์ล้างจาน




    คุณยอมถอยห่างอย่างว่าง่าย แต่ขอชวนคุยนิดๆหน่อยๆคงไม่เป็นไรหรอกเนาะ ไหนๆเค้าก็ไม่ให้เราล้างจานช่วยอยู่แล้วหนิ>[]<





    "เอ่อ...คุณเป็นพ่อบ้านหรอคะ?"




    "อ่อ ใช่ครับ ผมชื่อคิม ซอกจิน หรือเรียกจินเฉยๆก็ได้"    หลังจากล้างจานเสร็จ จินก็หมุนตัวหันมาคุยกับคุณตามมารยาท




    "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉัน(ชื่อคุณ)ค่ะ>_<"    ร่างบางโค้งตัวตามมารยาทพร้อมแนะนำตัวให้คนตรงข้ามรู้จัก




    "คุณคงเป็นภรรยาของคุณจีมินสินะครับ แถมมีลูกด้วยกันอีกด้วย น่ารักจังเลยนะครับ"




    นี่...คุณซอกจินจะรู้ตัวมั้ยว่ากำลังพูดอะไรออกมา ห้ะ!!!




    ใครเมียจีมิน! ไม่ใช่โว้ย!!




    เลิกกันแล้ว! แยก! จบ!!




    "คุณ(ชื่อคุณ)ครับ?" 




    "ค..คะ? เรียกฉันทำไมคะ..." 




    "เมื่อกี้ผมเห็นคุณยืนเหม่อ นึกว่าเป็นอะไรไปแล้วซะอีก"    ที่เหม่อเมื่อกี้ก็คือกำลังเดือดนิดหน่อย แต่พอเห็นรอยยิ้มและแก้มกลมๆน่ารักน่าหยิกของคุณซอกจินแล้ว โกรธไปลงเลยค่ะ คนอะไรน่ารักชิปหาย




    "อ่อ ไม่มีอะไรค่ะสงสัยคงรู้สึกง่วงแล้วล่ะมั่ง"    แถไปอีก(-_-)




    "ถ้าง่วงก็ขึ้นไปนอนเถอะครับ เดี๋ยวตอนเย็นผมจะขึ้นไปปลุกเอง:)"   หื้ม..มีปรงมีปลุก>///<




    "ไม่ต้องค่ะๆ ฉันเกรงใจ"




    "ไม่เป็นไรครับ มันคือหน้าที่ของผมอยู่แล้วที่ต้องขึ้นไปปลุกคุณ(ชื่อคุณ)ให้ลงมาทานมื้อค่ำพร้อมหน้าพร้อมตากัน"




    "เอ่อ ฉันว่าอย่าเรียกฉันว่าคุณเลยนะคะ เพราะดูจากหน้าตาแล้วคุณซอกจินน่าจะอายุมากกว่าฉันซะอีก:)"




    "แล้วจะใหัผมเรียกยังไงดีล่ะหื้ม?"




    "เรียก(ชื่อคุณ)เฉยๆดีกว่านะคะ"




    "จะดีหรอครับ?"




    "ดีค่ะ! แล้วฉันก็เรียกคุณซอกจินว่าพี่จินยังไงล่ะค่ะ~"




    "แต่ว่า...ถ้าคุณจีมินรู้..."    ดูเหมือนจินจะทำสีหน้าที่ค่อนข้างออกกลัวจีมินอย่างเห็นได้ชัด





    "ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ ถ้านายจีมินทำอะไรพี่จินล่ะก็ฉันจะจัดการเค้าให้เอง!"    พูดอย่างมั่นใจ




    ถึงเมื่อก่อนฉันจะยอมให้เค้าทำร้ายร่างกายและจิตใจมากขนาดไหนแต่ว่าตอนนี้ฉันต้องเข้มแข็งเพราะอะไรหลายๆอย่างที่กำลังเปลี่ยนไป ทั้งสถานะและความสัมผัสของเราสองคน ต่อไปนี้ฉันจะไม่ยอมอีกแล้ว จะไม่ยอมให้เค้ารังแกคนอื่นเหมือนที่ฉันเคยโดนมาก่อน














    เท้าเล็กเท่าฝ่ามือค่อยๆย่องไปตามโถงทางเดินของคฤหาสน์ขนาดใหญ่..มารุฉวยโอกาสที่คุณนอนหลับเพื่อออกมาซนข้างนอกห้องนอนตามประสาเด็กเล็ก แต่หารู้ไม่ว่ามารุกำลังเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวของชายคนหนึ่งเข้าให้...ห้องที่กำลังมีร่างสูงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ประจำวันของเช้านี้ โดยไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าจีมินเห็นและหงุดหงิดขึ้นมาอย่างกระทันหันละก็  ยิ่งคุณไม่อยู่ด้วยแล้ว อาจจะโดนฆ่าได้ง่ายๆเลยทีเดียว




    "อ๊ะ!...."    ตุบ!..ไม่ทันจะได้ซนก็งานเข้าแล้วนะมารุคุง




    "หื้ม?"    เพราะเสียงล้มของมารุในระหว่างที่กำลังแอบวิ่งผ่านหน้าโต๊ะของร่างสูงไปนั้น...คิ้วหนาดำพลางขมวดพร้อมลดหนังสือพิมพ์ลงปรากฏว่าเจอไอ้เด็กแสบนอนกองก้นอยู่บนพื้นพรมสีแดงเลือดที่ปูอยู่ท่ามกลางห้องทำงาน




    "ขอโทษฮะ!!"    ตากลมแบ๊วเบิกกว้างตกใจรีบยันตัวเองขึ้นยืนก่อนที่จะวิ่งหนีออกไป...แต่ว่าด้วยความขาสั้นของมารุเลยทำให้โดนจับได้คาหนังคาเขา




    "จะไปไหน!!!..."    ร่างหนารีบทิ้งหนังสือพิมพ์พร้อมพุ่งตัวเข้าไปกระชากแขนมารุอย่างรุนแรง ทำให้ร่างของเด็กน้อยลอยขึ้นกลางอากาศเพราะจีมินมีแรงเยอะมากกว่าเด็กเป็นร้อยเท่า




    "ฮ..ฮึก! ผมเจ็บนะ"




    "มึงเข้ามาในนี้ทำไม!?"    มือหนายังคงบีบรัดข้อมือเล็กๆของมารุอย่างรุนแรง..เด็กน้อยตรงหน้าเริ่มเบะปากจะร้องให้ แต่โชคดีที่จินเดินผ่านมาพอดีเค้าเลยเข้ามาห้ามไว้ก่อนที่มารุจะโดนทำร้าย




    "หยุดนะคุณจีมิน!..."    ร่างสูงไหล่กว้างวิ่งพรวดเข้ามาในห้องพลางเอ่ยปากห้ามเจ้านายของตน




    "ช..ช่วยผมด้วย ผมเจ็บ"    มารุร้องขอความช่วยเหลือจากจินทั้งน้ำตา..ตัวมารุเองอยากจะร้องใจจะขาด แต่กลัวว่าถ้าร้องไห้ตอนนี้คงไม่ดีแน่ เพราะคุณก็ไม่ได้อยู่ด้วย แถมคนตรงหน้าก็กะจะฆ่ากันให้ตายเลยทีเดียว









   มารุคงเลือกอะไรไม่ได้นอกซะจากขอความช่วยเหลือ...









    "พอเถอะครับ ปล่อยเด็กไปเถอะครับผมขอร้องล่ะ"




    "ฮึก!..."




    จินค่อยๆเข้ามาแกะมือจีมินออกจากตัวมารุจนสำเร็จ ก่อนที่เค้าจะอุ้มร่างเด็กตัวเล็กๆขนมาปลอบ




    "ทำไมต้องรุนแรงกันด้วย..ค่อยๆคุยกันสิครับ"    จินพูดพลางใช้มือลูบหลังมารุที่กำลังตัวสั่นอยู่ใต้อ้อมแขนของเค้า




    "มันเข้ามาทำเหี้ยไรในห้องกูก็ไม่รู้ จะให้เข้ามาซนทำข้าวของพังงั้นหรอหึ! ขอโทษนะพอดีกูก็ไม่ได้ใจดีอะไรขนาดนั้น..."   กิริยาหยาบคายนั้นถูกแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด  นานมากแค่ไหนแล้วที่จินต้องทนเห็นกิริยาท่าทางหยาบและป่าเถื่อนของคนอย่างจีมิน..จะมีสักวันมั้ยที่เค้ายอมปล่อยจินออกไปจากคฤหาสน์บ้าๆนี่สักครั้ง ไปไหนไม่ได้ รอบนอกมีแต่ป่าทั้งนั้น




    "แต่ว่า..."




    "เอามันออกไป ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน!"    เกลียดที่สุดเลย ไอ้เด็กพวกนี้..ถ้าไม่ติดว่า(ชื่อคุณ)หวงล่ะก็ ป่านนี้ผมฆ่ามันตั้งแต่ขึ้นรถแล้วล่ะ





































    แอด~




    หลังจากที่ไล่มารุออกไปเค้าก็สั่งให้จินพาไปอยู่ที่ไหนสักแห่งภายในคฤหาสน์ แต่ขอว่าอย่าเพ่นพ่านแถวๆห้องนอนของเค้าก็พอ...




    มือหนาผลักประตูห้องเข้ามาอย่างเงียบๆพลางใช้สายตาอันคมกริบของตนกวาดมองไปรอบๆห้องนอนของตัวเอง  ไม่นานนักสายตาคมก็สะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์อยู่ตรงกลางห้อง..ขายาวพลางก้าวเดินเข้าไปหาเหยื่อช้าๆพร้อมที่จะไม่ลืมล็อคห้องให้แน่นหนา




    ตัวฟูกที่นอนยุบลงทันทีเมื่อร่างของชายหนุ่มหย่อนตัวลงเตียงด้วยความเงียบ เสียงหายใจหอบเบาๆพยายามไม่ให้คนบนเตียงรู้สึกตัว...แต่ทว่าไม่ทันไรความคิดดีๆของจีมินก็ผุดเข้ามาในหัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยมาเสียดื้อๆ









    "หึ!...." 




    ครืน!....ลิ้นชักไม้บนหัวเตียงถูกดึงออกมาเผยให้เห็นของเล่นมากมายที่จีมินเก็บไว้ใช้ยามจำเป็น..พวกของเล่นSEXTOYชิ้นเล็กชิ้นน้อยมีมากจนเลือกไม่ถูกว่าจะเริ่มใช้อันไหนก่อนดี แต่สำหรับผู้หญิงแบบคุณน่ะคงไม่ต้องใช้ของพวกนี้มากนักหรอก  ก็แค่...




    "แค่กุญแจมือสองอันคงพอได้...เพราะที่เหลือ เธอมันสุดยอดอยู่แล้ว(ชื่อคุณ)หึ!"




    พูดจบจีมินก็เริ่มคลึงแขนเรียวทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวพร้อมเอากุญแจมือสีเงินเงาวับทั้งสองอันล็อคข้อมือของคุณไว้บนตัวเตียง...




    "อ๊าส์...เธอนี่มันไม่ระวังตัวเอาซะเลย:)"   มือหยาบลูบไล้ไปตามเอวคอดด้วยความหลงใหล ร่างเล็กใต้ชุดลำลองตัวบางมันชั่งยั่วและปลุกอารมณ์ของจีมินได้เป็นอย่างดีซะเหลือเกิน เพิ่มของแถมอีกด้วยก็คือคุณพึ่งอาบน้ำเสร็จแล้วก็เผลอหลับไปโดยไม่ระวังเนื้อระวังตัวไว้เสียก่อน ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าคนอย่างจีมินจะกล้าทำได้ถึงขนาดนี้




    จมูกโด่งซุกไซร้ลงตามซอกคอขาวอย่างหื่นกระหาย นานเท่าไหร่แล้วที่ผมไม่ได้เล่นกับตุ๊กตาตัวนี้เลย อ่า..คิดถึงจริงๆร่างกายของเธอ เสียงครางหวานๆของเธอ คิดถึง คิดถึงของรักของหวงของเธอ(ชื่อคุณ) 









    "อือ~"    เสียงครางอู้อี้ของคนตัวเล็กดังขึ้นเบาๆ เปลือกตาสวยทั้งสองข้างเปิดขึ้นช้าๆ..คุณรู้สึกตัวเพราะเกิดอาการแปลกๆกับร่างกายของตน แต่พอยังไม่ทันจะหายสงสัย ตากลมก็เบิกกว้างตกใจกับภาพตรงหน้า




    "กรี๊ด! จะทำอะไรน่ะ!!"    สิ่งที่คุณเห็นอันดับแรกก็คือจีมิน..จีมินเค้าไม่ใส่เสื้อ เหลือแต่กางเกง(ไปแอบถอดตอนไหนว่ะ-_-)




    มิหนำซ้ำตอนนี้คุณแทบขยับตัวไปไหนไม่ได้เพราะโดนล็อคมือเอาไว้...




    "ทำบ้าอะไรเนี่ย! ปล่อยฉันนะ!!"    ถึงคุณพยายามดิ้นให้หลุดแต่ก็ไม่เป็นผล โดนจับล็อคซะขนาดนี้ คงหนีไม่ได้แล้วล่ะT^T




    "จุๆ อย่าเสียงดัง...เดี๋ยวเด็กมันจะตื่น:)"




    "น..นายจะทำอะไรฉัน?"




    "ก็แค่...เงี่_นว่ะ ขอ'เอา'หน่อยดิ"




















    
::50%::











    ประโยคช์คำพูดอันแสนน่าเกียจถูกพ้นใส่หน้าคุณเข้าเต็มๆ รังเกียจที่สุดเลยคนหยาบคายป่าเถื่อนแบบนี้ พูดอะไรไม่รู้จักคิดเลยสักนิด จะพูดอะไรก็พูดออกมาเลยงั้นหรอ..เค้าจะเป็นคนตรงๆเกินไปแล้ว









    "ถ้าอยากนักก็ไปช่วยตัวเองสิ!"    ถึงยังไงก็เถอะ คุณไม่ยอมเรื่องนี้แน่..คุณก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรอว่าคนอย่างจีมินมีเลเวลรุนแรงมากแค่ไหน เคยปราณีใครด้วยหรอ ยิ่งเป็นเรื่องเซ็กส์เค้ายิ่งชอบใจไปใหญ่




    "ไม่เอาอ่ะมือฉันคงสู้ของเธอไม่ได้หรอก:)"    รอยยิ้มร้ายกาจระบายบนใบหน้าของร่างหนาอย่างน่ากลัว ตาหวานกลมทั้งสองเผลอจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของคนตรงหน้าเห็นให้ถึงฉายแววตาที่ไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าตอนนี้จีมินคิดอะไรอยู่แล้วยังรู้สึกกับคุณอีกมั้ย...






    แต่มันคงไปไม่ได้ถ้าจีมินยังมีความรู้สึกลึกๆที่เรียกว่า'คิดถึง'คุณอยู่ก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้แน่ถ้าเราสองคนจะกลับมาอยู่ในสถานะแบบเมื่อก่อนอีก





    เรื่องที่ทั้งสองต้องแยกทางกันก็เพราะตัวเค้าเองไม่ใช่รึไง..จีมินเองไม่ใช่หรอที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ทั้งๆที่คุณยอมเค้าทุกอย่างทำตามทุกอย่างที่เค้าต้องการ รวมถึงเรื่องอย่างว่าที่คุณต้องฝืนใจตัวเองยอมแลกร่างกายเพื่อให้ได้ความรักจากคนเลวๆอย่างจีมิน แต่ยังไงก็เถอะสุดท้ายคุณเผลอหลงผู้ชายคนนี้หัวปักหัวปำจนไม่แยกแยะว่าอันไหนดีอันไหนไม่ดี..พยายามแล้วแต่ก็ทำไม่ได้ที่จะลืมผู้ชายคนนี้










   "ฉันรู้...."    จู่ๆน้ำเสียงแหบซ่านของชายหนุ่มก็กระซิบข้างๆใบหูสวยของคนตัวเล็กใต้ร่างอย่างแผ่วเบา พร้อมขยับร่างกายของตนทับและเบียดร่างบางจนจมเตียง...




    คุณได้แค่นั่งอยู่นิ่งๆและพยายามไม่สบตากับจีมิน




    "อึก!...."    เสียงน้ำลายถูกกลืนลงคออึกใหญ่ ยิ่งหลบตายิ่งถูกจ้อง ตอนนี้ทำตัวไม่ถูกแล้ว จะทำยังไงดีใครก็ได้ช่วยพาฉันออกไปจากตรงนี้ที




    "หึฉันรู้นะว่าเธอ..ยังรักฉันอยู่ ใช่รึเปล่า(ชื่อคุณ)...เลิกโกหกความรู้สึกตัวเองได้แล้ว ไม่อึดอัดเลยหรอหื้ม ไหนลองพูดซิว่าเธอรักฉัน:)"    ฟังแล้วอาจดูเหมือนบังคับให้พูด สำหรับคุณแล้วแม้กระทั่งความรู้สึกของตัวเองยังสับสนอยู่เลย แล้วจะให้ตอบออกไปว่าอะไรล่ะคำว่า'รัก'มันไม่ได้อยู่ที่การบังคับนะ มันขึ้นอยู่ที่ความรู้สึกต่างหาก




    แต่ยังไงก็เถอะ..ฉันยอมรับเลยว่ายังตัดใจจากเค้าไม่ได้ ไม่รู้สิมันห้ามกันได้ด้วยหรอที่จะยังรักเค้าอยู่จนถึงทุกวันนี้ น่าสมเพชจริงๆปากบอกว่าเกลียดปากบอกว่าอยากหนีไปให้พ้นๆแต่สุดท้ายสิ่งที่หนีได้ก็แค่ร่างกายแต่หัวใจและความรู้สึกมันยังติดและถามหาเค้าอยู่ตลอดเวลา














    อ่า...รู้สึกเหมือนกำลังหักหลังจองกุกเลยแฮะ













    "ฉัน...."    ร่างบางทำใจลำบากที่จะตอบจีมิน  




    "บอกให้พูดไง!!!"




    "ฮึก!..ฉ..ฉัน..."    จีมินตะคอกเสียงดังแทบจะทำให้คฤหาสน์หลังใหญ่เสทือนไปทั้งหลัง ไม่พอมือหยาบสีขาวซีดเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดตามท่อนแขนและมือของเค้าตวัดลงล่างพร้อมจับใบหน้าหวานพลางบีบเข้าอย่างเต็มแรง ตอนนี้คุณทั้งเจ็บและอึดอัด ข้อมือที่ถูกล็อคเอาไว้นั้นเริ่มแดงเห็นได้ชัดเจนความแสบเริ่มเล่นงานร่างกายของคุณตั้งแต่มือจนมาถึงแก้มทั้งสองข้างที่อาบไปด้วยน้ำตาเปียกแฉะยากที่จะอธิบาย




    "พูดสิ..พูด!!!"




    "ฮือ!..ไม่เอาแล้ว อย่าบังคับฉันเลยนะขอร้องล่ะฮึก!"    ตอนนี้จีมินดูเหมือนคนบ้าเลย ยิ่งโดนแบบนี้ฉันยิ่งไม่ชอบและกลัวอย่างบอกไม่ถูก เค้าคงกลายเป็นซาตานเต็มตัวไปแล้วสินะถึงได้โมโหร้ายขนาดนี้  ดวงตาคู่นั้นถ้ามองแล้วมองอีกฉันไม่เห็นแม้แต่ภาพอดีตอันแสนงดงามและจิตใจน่ารักของเค้าแบบเมื่อก่อน ไม่เหลือเลยสักเสี้ยวเดียว












    คิดถึงจัง..พี่จีมินคนเดิมของฉัน









    แต่ว่าคงไม่มีอีกแล้วล่ะ เลิกเพ้อได้แล้ว













    "ได้...ขอร้องใช่มั้ย หึ!เธอได้ร้องแน่(ชื่อคุณ) ได้ร้องสมใจเธอแน่ๆ!"























_________________

CUT NC+

_________________
















    ก๊อกๆ!









    ผ่านไปแล้วผ่านไปเล่าประตูบานสวยยังคงถูกเคาะโดยไม่มีท่าทางจะเงียบลงจนกว่าเจ้าบ้านจะออกมาเปิด...ตอนนี้ฟ้าก็มืดพระจันทร์ดวงโตลอยขึ้นเหนือท้องฟ้าบ่งบอกว่าเวลาตอนนี้ค่ำและดึกมากแล้ว แต่ทว่าความพยายามก็ไม่ลดละ จองกุกทั้งโทรและตามหาคุณไปทั่วทุกที่คาดว่าแฟนสาวของเค้าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งแต่ก็ไม่เจอตัวสีกที และที่สุดท้ายก็คือบ้าน ความหวังว่าจะเจอตัวคุณเป็นที่สุดท้ายก็คือบ้านหลังล่าสุดที่คุณอาศัยอยู่กับพี่ชายบุญธรรม









    "โธ่เว้ย!!!"    ร่างสูงร้องออกมาด้วยความหงุดหงิดและโมโหที่อะไรๆก็ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง ความคาดหวังสุดท้ายต้องหายไปเพราะบ้านหลังนี้ไม่มีใครอยู่เลยสักคนมีเพียงแค่ไฟLEDดวงเล็กถูกเปิดไว้รอบบ้านเพื่อความปลอดภัย..จองกุกคิดว่าจะมาหาคุณที่นี่แต่ก็ไม่เจอ ไร้ซึ่งการติดต่อตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว เค้าเคยย้ำกับคุณไม่ใช่หรอว่าให้คุณโทรหาหลังจากทำงานเสร็จ แต่สุดท้ายก็ไร้วี่แววไม่มีเบอร์ของคุณโทรเข้าเครื่องจองกุกเลยสักสายจนถึงตอนนี้ก็ยังเงียบ..และไร้การติดต่อ









    เมื่อหมดหวังก็ต้องถอยกลับไปตั้งหลักก่อนแล้วค่อยตามหาคุณอีกที...




    "อ้าว..จองกุก มาทำอะไรดึกๆดื่นๆ?"    ยังไม่ทันจะหมุดตัวกลับ จู่ๆเสียงทักที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง




    "ฮยอง..."    เหมือนโชคเข้าข้างที่บังเอิญฮยองวอนกลับมาบ้านพอดิบพอดี จองกุกแอบโล่งอกนิดหน่อยเพราะในที่สุดก็มีคนโผล่ออกมาให้เห็นหน้า และเค้าจะได้รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน เผื่อฮยองวอนน่าจะรู้
















    "ไม่..ฮยองไม่รู้"




    "ป..แปลว่าเธอยังไม่กลับมาเลยงั้นหรอ...(ชื่อคุณ)ไม่ได้ไปหาฮยองเลยใช่มั้ย"   น้ำเสียงกระเส่าสั่นคลอร่างกายของชายหนุ่มเริ่มสั่นระริกเพราะกังวลในสิ่งที่จะเกิดขึ้น...ตั้งแต่ทั้งสองเข้ามานั่งคุยในบ้านแล้ว ฮยองวอนก็แทบไม่รู้เรื่องเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ เค้าเองก็พึ่งรู้เหมือนกันว่าตัวคุณนั้นหายไปตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมาเลย




    "นายไม่รู้เลยหรอจองกุก ว่า(ชื่อคุณ)อยู่ที่ไหน?"    ชายหนุ่มส่อแววตาสิ้นหวังพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆว่าจองกุกเองก็ไม่รู้เลยว่าคุณอยู่ที่ไหน




    ภายในห้องรับแขกค่อยๆเงียบลง ต่างคนต่างไร้ความคิดและบทสนทนาใดๆ เพราะตอนนี้ทั้งฮยองวอนและจองกุกยังคิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณที่หายตัวไปตั้งแต่ช่วงบ่ายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พบเจอตัวคุณเลยแม้แต่เงา





    หายตัวไปแบบนี้...ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังแน่ๆที่ทำให้(ชื่อคุณ)หายตัวไป...และผู้ต้องสงสัยรายแรกที่ทำให้แฟนสาวตัวเล็กของผมหายไปก็คือไอ้ 'จีมิน'






    "ผมไม่รู้หรอกว่า(ชื่อคุณ)หายไปไหน...แต่ที่รู้ๆว่าผมพอจะเดาได้ว่าใครเป็นตัวต้นเหตุ...."    น้ำเสียงทุ่มเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา นึกแล้วยิ่งเป็นห่วงคุณมากยิ่งกว่าเดิมถ้าเป็นความจริงอย่างที่จองกุกคิดล่ะก็ งานนี้มีนองเลือดแน่




    "แล้วอะไรล่ะที่นายพอเดาได้?"




    "เห้อ! ผมแค่เดานะ...แต่ว่าต้องไปถามอีกคนซะก่อนถึงจะรู้ความจริง"




    "แล้วใครล่ะ?"




    "ผมรู้ว่าใครสนิทกับไอ้จีมินมากที่สุด..ก็ไอ้เจโฮปฮยองยังไงล่ะ"




    ใช่ ถ้าผมไม่รู้ว่าไอ้จีมินมันอยู่ไหน พา(ชื่อคุณ)หนีไปไหนรึเปล่า เรื่องนี้ผมไม่มีทางรู้แน่ๆว่ามันได้ทำจริงๆหรือแค่(ชื่อคุณ)หายตัวไปเองแค่คนเดียว..ถึงยังไงก็เถอะผมก็ไม่ไว้ใจไอ้จีมินอยู่ดี แบบนี้ต้องถามให้รู้เรื่อง












    ความซวยกำลังจะไปหาแล้วนะครับ คุณ จอง โฮซอก :)









































    แกร๊กๆ!







    หน้าต่างกระจกบานใหญ่ถูกกระทบด้วยเสียงของกิ่งไม้เนื่องจากโดนลมและสายฝนปอยๆพัดสาดใส่ทำให้ตัวต้นไม้ใหญ่บริเวณรอบบ้านเอนลงมาตีกับตัวกระจกห้องน้ำอย่างต่อเนื่อง...ภายในห้องน้ำขนาดใหญ่หรูหรา ประดับไปด้วยของใช้หรืออุปกรณ์จำเป็นในห้องน้ำราคาแพง อ่างอาบน้ำทรงกลมกว้างเกือบเท่าของครึ่งของตัวห้องได้มีร่างหนากำยำนั่งแช่น้ำสีขุ่นอยู่ในอ่างอย่างสบายใจ...






    ชายหนุ่มนั่งอาบน้ำอยู่ในอ่างตามลำพังมีเพียงแค่เสียงฝนเล็ดลอดเข้ามาในห้องเล็กน้อย...เพราะหลังจากเสร็จกิจกรรมเร้าร้อนและรุนแรงของเค้าและคุณ จีมินก็ปลีกตัวเข้ามาอาบน้ำโดยปล่อยให้เด็กสาวที่เค้าพึ่งร่วมรักด้วยนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาเพียงคนเดียว











    แต่ก่อนที่จะเข้ามาอาบน้ำผมก็ไม่ปล่อยให้เมียตัวเองนอนเปลือยเปล่าบนเตียงคนเดียวหรอกนะ...ก็มีบ้างที่เช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนเสื้อให้ หึผมไม่ได้ใจร้ายอะไรขนาดนั้น ใช่มั้ยครับ?





















     Rrrrrr!




    ในระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น จู่ๆเสียงโทรศัพท์ของเจ้าตัวก็ดังขึ้น คิ้วหนาขมวดเล็กน้อยก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูที่วางไว้บนขอบอ่างข้างๆตัวขึ้นมาดู จีมินยกแขนขึ้นเหนือน้ำเพื่อไม่ให้โทรศัพท์โดนผิวน้ำ..และปกติยิ่งถ้ามีใครโทรมารบกวนในเวลาแบบนี้ จีมินยิ่งขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าใครโทรมา แต่ยังไม่ทันไร จีมินก็ต้องแอบตกใจนิดหน่อยกับเจ้าของสายที่โทรเข้ามาในตอนนี้....









    ไม่ใช่ใครที่ไหน...นอกซะจาก 'คู่ค้าธุรกิจลับ' ของผม













    " ว่าไงครับ : ) "    น้ำเสียงทุ่มหวนยั่วประสาทเอ่ยทักคนในสายพลางยกยิ้มมุมปากตามสไตส์ของปาร์ค จีมิน




    คู่ค้าธุรกิจลับของจีมินนั่นถือว่าค่อนข้างสนิทกันมากเลยทีเดียว...แต่มันก็มีบ้างที่บางครั้งทั้งฝ่ายจะผิดใจกันหรือตกลงสิ้นค้ากันไม่ลงตัว อย่างเช่นตอนนี้ ทางจีมินและฝั่งทางนู้นกำลังผิดกันอย่างหนักและพร้อมที่จะหักหลังกันได้เสมอไม่เว้นใครหน้าไหนก็ตาม




    《ปลายสาย》: "กว่าจะรับสาย โทรตามทั้งนานพึ่งรู้สึกตัวหรอว่ะ?"




    ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะตั้งแต่เมื่อตอนเย็นแล้วที่เค้าโทรตามจีมิน แต่ก็ไร้วี่แววของเจ้าตัวที่จะกดรับสายเลยสักนิด




    "โทษทีว่ะ พอดีพึ่งเอากับเมีย กว่าจะเสร็จก็หมดไปหลายน้ำ"   พูดอย่างไม่อายปาก ก็มันจริงอ่ะ กว่าจะรู้สึกน้ำในตัวผมก็หมดไปหลายต่อหลายครั้งแล้ว ไม่งั้น(ชื่อคุณ)จะนอนสลบไปนานขนาดนั้ยเลยหรอหึ:)








    เอ๊ะ!?...แต่จะว่าไปเมื่อตอนบ่ายลืมใส่ถุงอ่ะ ขอแก้ตัวตอนนี้จะทันมั้ยว่ะ









    《ปลายสาย》: "ทุเรศว่ะ..."





    "ขอบคุณที่ชมครับ"    จีมินเอ่ยรับคำชม(?)โดยไม่สะทกสะท้านอะไรมากเพราะคนอย่างเค้าด้านและหนาเป็นธรรมดา




    《ปลายสาย》: "หึ..แล้วมึงจะมาตอนไหน มันเลยเวลานัดไปนานมากแล้วนะ"




    "เอ่อๆเดี๋ยวกูรีบไป ตอนนี้มึงอยู่ไหนนะ?"   ว่าเคยนัดกันไว้แล้วแต่ถ้าอยู่แบบนี้นานๆมันก็ลืมเป็นปกติ ส่วนเรื่องที่นัดกันไว้ก็ไม่ลืมแน่นอนว่าทั้งสองนัดกันไว้คุยเรื่องอะไรเพราะเรื่องธุรกิจสำคัญมากสำหรับหนุ่มไฟแรงหาเงินเก่งอย่าง ปาร์ค จีมิน
















    "อือ..."    เวลาผ่านไปอย่างเนินนานในที่สุดร่างบางก็รู้สึกตัวพร้อมลืมตาขึ้นช้าๆด้วยความอ่อนเพลีย คุณค่อยๆดันร่างอันแสนบอบช้ำลุกขึ้นนั่งพลางนำแผ่นหลังเล็กเอนตัวพิงเข้ากับหัวเตียงอย่างระมัดระวัง




    "เจ็บ..."   ตอนนี้คุณอยากจะร้องไห้แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเนื่องจากเมื่อตอนบ่ายทั้งร้องและครางจนหมดแรง ร่างกายปวดช้ำมากแต่ก็ต้องอดกลั้นความรู้สึกนี้เอาไว้




    ตากลมกวาดมองไปรอบๆห้องพบว่าไร้วี่แววของผู้ชายใจร้ายคนนั้น จีมินหายไปไหนนั่นคือคำถามแรกที่ผุดขึ้นมาบนหัวของคุณ




    "แล้วฉันจะคิดถึงนายนั่นทำไมเนี่ย..."    คนตัวเล็กบ่นอุบอิบพลางก้มมองตัวเองปรากฏว่าตอนนี้คุณไม่ได้เปลือยเปล่าเหมือนเมื่อตอนนั้นแล้ว พึ่งสังเกตว่าตอนนี้บนตัวของคุณถูกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดปกปิดร่างกายเอาไว้เป็นอย่างดี แถมยังไม่รู้สึกเหนียวของเหงื่อและน้ำใคร่ของจีมินเลยสักนิด.///.







    อ๊าก!!นี่ฉันคิดบ้าอะไรเนี่ยT^T






     แอด~





    "ฟื้นแล้วหรอคนสวย: )"    จะบอกว่าตื่นก็ไม่ใช่ เพราะเค้าเล่นคุณจนสลบไปขนาดนั้นต้องใช่คนว่า'ฟื้น'น่าจะฟังดูดีกว่า




    "นาย..."    คุณพูดออกไปพร้อมมองค้อนใส่คนตรงหน้า หลังจากที่จีมินชำระร่างกายเสร็จเค้าก็เดินออกมาถูกช่วงที่คุณฟื้นพอดิบพอดี




    "พูดกับผัวไม่เพราะเลยนะเด็กน้อย..."    ร่างสูงยิ้มเยาะเย้ยก่อนที่จะเดินมานั่งลงข้างๆคุณ




    ร่างเล็กรีบขยับถอยห่างแต่ก็ไม่ทันเพราะโดนคนตัวใหญ่ใช้แขนรวบตัวเข้าไปกอดจากด้านข้างซะก่อน




    "ป..ปล่อยนะ-///-"   คุณพูดติดขัดเล็กน้อยพลางยกมือขึ้นดันอกที่เปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าปกปิดด้วยความเขินอาย ตอนนี้จีมินสังเกตได้ว่าคนตัวเล็กที่เค้ากำลังกอดอยู่นั้นมีอาการเขินออกทางสีหน้า แก้มกลมๆที่ขึ้นสีแดงเลือดฝาดลามไปถึงใบหูเห็นได้ชัดเจน



    อะไรกันผู้ชายคนนี้ เดินยิ้มระรื้นออกมาจากห้องน้ำเสื้อผ้าก็ไม่ใส่มีแค่ผ้าขนหนูตัวเดียวห่อพันรอบเอวอยู่แท้ๆไม่อายรึไงยะ-_-



  
    "บอกให้ปล่อยไง..ตัวนายเปียกนะ!"   ใช่สิ ถ้าตัวเค้าแห้งก็ว่าไปอย่าง




    " : ) "




    "บอกให้ปล่อยยยยย!!"




    " : ) "




    " ปาร์ค จีมิน !!!! "




    "ครับ เรียกชื่อผัวทำไมหื้ม?"    ไม่พูดเปล่าพร้อมยื้นหน้าเข้ามาใกล้คุณแทบจะโดนหอมแก้มไปแล้ว...ตาบ้านี่นายกำลังทำฉันเขินนะ.///.




    "เอาหน้าออกไปนะ แล้วก็ช่วยเลิกกอดฉันด้วยมันอึดอัด"    ยิ่งพูดยิ่งดูเหมือนร่างกายของคุณถูกกอดแน่นมากขึ้นกว่าเดิม ร่างบางพึ่งสังเกตว่าจีมินดูแปลกไปไม่เหมือนเมื่อตอนที่คุณกำลังจะถูกเค้าข่มขืน(?)




    ดวงตาราวกับซาตานได้หายไปอย่างปริทิ้ง กริยาท่าทางก็ดูอ่อนลงไม่รุนแรงไม่ป่าเถื่อนเหมือนเมื่อก่อน..แต่ยังไงก็เถอะคนอย่างจีมินเชื่อใจไม่ได้หรอกนะ เค้าน่ะเจ้าเล่ห์ เล่ห์เหลียมเยอะยิ่งกว่าหนามบนต้นกระบองเพชรเสียอีก....




    "อ่า ปล่อยก็ได้:)"    เมื่อจีมินเห็นเช่นนั้นว่าร่างเล็กเริ่มไม่พอใจ เค้าก็ยอมปล่อยให้คุณเป็นอิสระก่อนที่จะพูดขึ้นตามมาว่า




    "ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ ฉันเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้แล้วล่ะ"




    "อ..อื้ม..."











    "ฮู่ว~"   นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเค้าเนี่ย วันนี้มาแปลกจริงๆด้วยสิ โธ่เอ๊ย!ห้ามเผลอใจให้เค้าเด็ดขาดนะยัย(ชื่อคุณ) ท่องไว้สิแกมีแฟนใหม่แล้ว และก็รัก รักมากด้วย อย่าทำให้จองกุกผิดหวังในตัวเราเด็ดขาดเข้าใจมั้ย!!




    "เอ๊? อะไรเนี่ย..."   เมื่อคุณรีบแบกสังขารเข้ามาในห้องน้ำก็พบว่าอ่างน้ำสวยหรูตรงหน้าถูกเปลี่ยนน้ำใหม่เพราะจีมินเตรียมไว้ให้คุณเมื่อ5นาทีก่อนนี้เอง ไม่ยักกะรู้ว่าเค้ารู้ด้วยว่าคุณชอบกลิ่นหอมของเบอร์รี่ที่ลอยเตะจมูกเข้าอย่างจัง จะเรียกว่าบังเอิญรึเปล่านะที่เค้ามีครีมอาบน้ำกลิ่นเบอร์รี่หอมหวานขวดใหญ่ตั้งอยู่บนตู้กระจกซะด้วยสิ...มิหนำซ้ำคุณแทบมองไม่เห็นน้ำในอ่างเลยสักนิดเพราะบนผิวน้ำนั้นมีฟองสบู่ฟูเต็มอ่างไปหมด




    ฟองสีชมพูน่ารักๆที่เห็นอยู่ อย่าบอกนะว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือจีมินอ่ะ






    "น่ารัก...."    ใบหน้าสวยเผลอยิ้มฉีกยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว...ปกติคุณเป็นคนชอบของน่ารักหรือไม่ก็ชอบสีชมพูแล้วยิ่งมาเห็นฟองสบู่กลิ่นหอมๆอ่างน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสีชมพูน่ารักๆแบบนี้ มันทำให้คุณอยากจะกระโดดลงไปในอ่าง ณ ตอนนี้เลยด้วยซ้ำ




    แต่ว่าตอนนี้ยังเจ็บอยู่ ทำอะไรที่มันแรงๆไม่ได้เห้อ~












    หลังจากที่อาบน้ำชำระร่างกายจนสะอาดเรียบร้อย...มือบางก็เอื้อมไปหยิบชุดเดรสเกาะอกสีขาว ชายกระโปรงยาวได้สุดถึงเข่า เนื้อผ้าละเอียดอ่อนใส่แล้วรู้สึกสบายตัวและไม่อึดอัด...ชุดที่จีมินเตรียมให้คุณใส่ได้พอดีเลยล่ะ ส่วนผมเพ้าก็ปล่อยยาวลงกลางหลัง เสยขึ้นนิดหน่อยก็สวยแล้ว>.<









    "บ้าแล้ว...นี่ฉันยิ้มอีกแล้วหรอ"   พอนึกได้ก็หุบยิ้มลงทันที บอกแล้วไม่ใช่หรอว่าห้ามเผลอใจไปกับความใจดีหรือเล่ห์เหลียมของผู้คนนี้ บางทีจีมินอาจจะมีแผนชั่วๆอีกก็ได้ ใครจะไปรู้-_-
















    @เวลา 21:30 น.







    You Part



    ขาเรียวเดินตามหลังร่างสูงต้อยๆจนมาถึงห้องอาหารที่เดิมเพิ่มคือมีพี่จินและมารุคุงนั่งรออยู่บนโต๊ะอาหาร...


    พอฉันเห็นมารุคุงแล้วก็อดสงสารไม่ได้ เด็กน้อยที่ไม่รู้ประสีประสาอะไรเลยสักนิดแต่กลับมาซวยเพราะฉันคนเดียว ป่านนี้คุณอาซากิคงเป็นห่วงมากแน่ๆแล้วล่ะมั้งที่จู่ๆหลานชายตัวเองก็หายตัวไป บ้านช่องยังไม่กลับ ไร้การติดต่อของฉันและคนทางนั้น 


    ฉันน่ะอยากจะโทรให้จองกุกมาพากลับบ้าน อยากจะหนีออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้...แต่ฉันก็ทำไม่ได้เพราะโทรศัพท์ของฉันโดนผู้ชายใจร้ายอย่างจีมินยึดไว้กับตัว เค้าไม่ยอมให้ฉันติดต่อใครเลย แม้แต่พี่ฮยองวอนพี่ชายบุญธรรมของฉันเอง





    "พี่สาว..หายไปไหนมา"    เสียงเจี๊ยวจ๊าวของมารุคุงร้องขึ้นก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะกระโดดลงจากเก้าอี้ และวิ่งมากอดฉัน




    "มารุคุง..พี่สาวขอโทษนะครับ โอ๋ๆไม่ร้องน้า~"    ฉันย้อตัวลงพลางโอบตัวมารุคุงเข้ามากอดพลางใช้มือลูบหลังของเด็กน้อยเพื่อปลอบโยน...ฉันไม่รู้หรอกว่าหลังจากเหตุการณ์ตอนนั้นมารุงคุงหายไปไหนและที่แน่ๆก็ไม่พ้นฝีมืออันชั่วร้ายของคนที่ชื่อว่าปาร์คจีมินเป็นแน่แท้..แต่ถ้าให้เดานะ ฉันว่าพี่จินนั่นแหละที่เป็นคนดูแลมารุในระหว่างที่ฉันไม่อยู่





    "มารุคุงไม่ยอมเข้านอนเลย..งอแงตลอดว่าเธอหายไปไหน ตอนเนี่ยพี่ก็พึ่งกล่อมให้หยุดร้องเมื่อกี้เอง"




    "จริงหรอ งั้นหมายความว่าฉันคงทำให้พี่เดือดร้อนแน่ๆเลย ขอโทษแทนมารุด้วยนะคะ"    ให้มันได้อย่างงี้สิ ไม่เดือดร้อนฉันก็เป็นภาระพี่จินจนได้ เพียงลำพังพี่แกทำงานคนเดียวก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว ดันมีมารุมาเพิ่มอีกคนคงเหนื่อยมากน่าดู




    "ไม่เป็นไรหรอก มารุคุงก็ไม่ได้ดื้อขนาดนั้น ออกจะเลี้ยงง่าย"   โธ่พี่จิน พ่อเทพบุตรของฉัน 




    เสียดาย..ที่เรามาเจอกันช้าไปT^T




    "งั้นก็ขอบคุณนะคะ ฉัน----!"




    "ฮึ่ม!!..คุยกันเสร็จรึยัง...."




    จู่ๆก็มีเสียงมารขัดขึ้นทำให้บทสนทนาระหว่างฉันและพี่จินต้องจบลงเพราะเสียงของนายบ้านั่นกระแอมขัด เป็นไรยะกบติดคอรึไง ขัดได้ขัดดีเชอะ!




    "เสร็จแล้ว!!.."   พูดออกไปแบบน้ำเสียงกระทบกระแทก




    "ดี! จะได้เลิกคุยกันสักทีรำคาญ!"




    "แล้วทำไมต้องขึ้นเสียงด้วย!! บอกกันดีๆก็ได้หนิ!..."    ฉันขึ้นเสียงใส่คนตรงหน้าอย่างไม่พอใจนัก หงุดหงิดที่สุดเลยคนเอาแต่ใจแบบนี้ ฉันทำไม่ให้พอใจอะไรอีกล่ะถึงได้พูดแบบนี้เหอะ!




    มันน่าโมโหชะมัด!!




    "นี่เธอ!!!--..."




    ฉันตัดสินใจที่จะเลี่ยงศึกสงสารต่อปากต่อคำกับเค้า ก่อนที่จะหันมาสนใจมารุคุงพร้อมส่งตัวเจ้าหนูนี่ไปให้พี่จินรับช่วงต่อ




    "พี่จินคะ ฝากดูแลมารุด้วยนะคะ เดี๋ยวขากลับฉันจะซื้อของมาฝาก"   ร่างบางส่งยิ้มอ่อนๆพร้อมเอ่ยประโยคช์อ้อนวอนให้คนใจดีตรงหน้ารับน่าที่ดูแลมารุในช่วงที่ฉันกำลังจะโดนลากออกไปจากบ้าน








    แต่ว่า...เมื่อตอนบ่ายฉันโดนไปกี่น้ำเนี่ย รู้แต่ว่าตอนนั้นหลับเป็นตายเลย...โอ้ย!พอนึกแล้วก็เจ็บจี๊ดๆที่เอวT^T















    ตอนนี้ฉันไม่รู้หรอกว่าจีมินจะพาฉันออกไปไหนในเวลาดึกๆดื่นๆแบบนี้...ดูจากการแต่งตัวแล้ว เดาไม่ออกเลยแฮะ เพราะตัวฉันในตอนนี้กำลังสวมเดรสเกาะอกสีขาวโชคดีนะที่ฉันมีเครื่องสำอางพอที่จะปกปิดรอยคิสมาร์กไว้อย่างมิดชิด ส่วนเค้าก็แค่แต่งตัวตามปกติเสื้อเชิ้ตธรรมดาๆใส่คู่กับกางเกงยีนส์ตัวเดียวก็เท่านั้น...แต่จะว่าไปแค่แต่งตัวปกติทำไมใจฉันถึงได้เต้นแรงขนาดนี้ด้วย เพราะเค้าดูเท่ห์และโคตรมีเสน่ห์เลย!!










    ตึกตักตึกตัก...










    อ๊าก!! หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ยยยยยยยยยยย!!



























    



    ภายในรถ...




    "นี่...."    ตั้งแต่เข้ามาในรถแล้วนะ ไม่มีใครคิดจะพูดอะไรเลยหรอห้ะ ความหมายง่ายๆคือฉันอึดอัดแถม....หิวน้ำด้วยอ่ะ-*-




    ขนาดทำตาแบ๊วแล้วก็ยังไม่สนใจกันอีก ดูสิใจร้ายเป็นบ้า ข้าวก็ยังไม่กินน้ำก็ยังไม่ได้แตะเลยสักอึก ขอร้องล่ะ...เห็นใจฉันบ้างT^T





    "นี่..ฉันขอกินบ้างสิ"    ฉันเอื้อมไปดึงชายเสื้อของคนข้างๆพลางพูดออดอ้อนขอน้ำกินจากเค้า..นี่!! ถ้าไม่ติดว่าฉันหิวอ่ะนะ ฉันคงไม่พูดดีด้วยหรอก เพราะข้าวอ่ะอดได้แต่น้ำอดไม่ได้เว้ย ร่างกายขาดน้ำเข้าใจป่ะ?




    ทันทีที่ฉันทำท่าทางแบบนั้น เค้าก็ลดระดับขวดน้ำออกจากปากพร้อมเหลือบมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ




    ม..มองแบบนั้นหมายความยังไง อย่าบอกนะว่ากำลังคิดอะไรชั่วๆกับฉันอีก ไม่เอานะพอแล้ว กูหลอนจนจะเป็นบ้าแล้วฮือ~




    "อ..เอ่อฉันไม่ขอแล้วก็ได้ นายกินเถอะ"   น้ำเสียงอ่อยถูกเปล่งออกมาอย่างเหนื่อยๆก่อนที่จะหมุนตัวหันหน้าไปมองหน้าต่างจากด้านนอก...ฮึก! ฉันรู้ดี รู้ตัวดีว่าเราอยู่ในสถานะไหน และเค้าก็ไม่จำเป็นต้องทำดีกับฉัน ฉันรู้ๆว่าฉันไม่สมควรที่จะทำแบบนี้ต่อหน้าเค้า มันอาจดูน่ารำคาญใช่มั้ย 




    "อ่ะ...." 




   ฉ่าาาาาา...°_°














::100%::





     #TALK
      หายไปนานเลยฮ่าๆ ขอโทษค่ะพอดีไรท์ติดภารกิจเป็นอาทิตย์เลยไม่ได้อัพสักที แต่เค้าก็มาต่อให้แล้วนะ

    ขอพูดนิดนึง...ดูเหมือนนางเอกจะเป็นบ้าแล้วเด้อ เดี๋ยวอารมณ์ดีเดี๋ยวก็ร้องไห้ อ่ะๆนางเอกเป็นอะไรนะทำไมอาการถึงได้หนักขนาดนี้ ส่วนไรท์ก็ไม่เข้าใจจีมินเลยจริงๆเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

      ตอนเราคุยกะพี่จินอ่ะ'หึง'ล่ะสิ แล้วนางมินจีมันหายหัวไปไหนว่ะ5555+ ความซวยก็กำลังจะตกไปหาพี่เจโฮปแล้วเด้อ เพราะเพื่อนตัวเองแท้ๆพี่แกเลยได้รับกรรมไปเต็มๆ


    ไรท์ตัดแบบนี้ค้างมั้ยอ่ะ(ยิ้มทั้งน้ำตา)
    แล้วค่อยไปติดตามชมเรื่องราวต่อไปตอนหน้าจ้า ว่าจีมินของเราจะทำไงต่อกับนางเอกดี?TvT

      




ติดต่อสอบถามไรท์
@Karnpichcha2




















































คอมเม้น
กำลังใจ

ได้เวลาไปแล้วบ๊ายบายจร้า>♡<




















O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 372 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

737 ความคิดเห็น

  1. #733 ko... (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2564 / 11:23

    จะดีมากเลยถ้าไรท์เอาอิโมจิออกให้

    #733
    0
  2. #681 fanfin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 12:24
    ผีเข้าผีออก บ้าเเน่ๆ
    #681
    0
  3. #326 Thanakulchanasin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 23:20

    พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยหนูด้วย~ หนูเขิน NC หมดแล่วววว!!~
    #326
    0
  4. #310 Minji_minmin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 14:08

    ต่อน้าาาา
    #310
    0
  5. #309 Minji_minmin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 14:07
    สู้ๆๆๆๆๆๆรักไรท์
    #309
    0
  6. #304 Jeeranan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 14:32

    ต่อนะไรท์ ชอบมากกก รอยุนะค้าาา

    #304
    0
  7. #303 rasita_view (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 20:24
    ต่อซิจ้ะ
    #303
    0
  8. #300 BT_7UJ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 23:57

    ต่อไวๆนะค้าาาาไรท์ เค้าตามอยู่น้าาา

    #300
    0
  9. #299 fah123yui (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 09:00

    ชอบค่ะสู้มาอัพต่อเร็วๆนะค่ะ

    #299
    1
    • #299-1 AS GOT(จากตอนที่ 13)
      21 กันยายน 2561 / 11:24
      รอหน่อยนะคะ ไรท์ยังไม่ว่างเลย
      #299-1
  10. #297 k pop (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 22:44
    ฟินนนมากกคร่าาา
    #297
    1
    • #297-1 Toonkmlkp(จากตอนที่ 13)
      19 กันยายน 2561 / 18:24
      มาต่อไวไวนะคะ
      #297-1
  11. #296 fah123yui (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 20:36

    รรอค่าานุกๆ

    #296
    0
  12. #295 PJMBN (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 19:08

    ค้างมากกกไรท์จ๋าา มาต่อน้าาาอยากอ่านแย้ว

    #295
    0
  13. #294 molobee_kk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 23:39
    ต่อๆๆๆๆๆ จีมต้องการอะไร ไหนเลิกกันแล้ว แกพูดเองนะจีมมมมม
    #294
    0
  14. #293 Hobabe (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 21:55
    ห้ามนอกใจจองกุกนะ เค้าสงสารจองกุก 55555
    #293
    0
  15. #292 k pop (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 14:25
    งื้ออออไรท์ตัดได้เสียน้ำมากกอยากอ่านนต่ออ
    #292
    0
  16. #291 Sarita_dreamm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 13:47

    ไรท์ตัดค้างอ่าาาาาncคือคุณพัครุนแรงเกินไปเลือดพุ่ง5555
    #291
    0
  17. #289 PJMBN (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 18:33

    จีมินนายมันร้ายจริงๆเลย -3-

    #289
    0
  18. #288 yoyo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 19:05

    ฆ่าชั้นเถอะจีมมม >•< //ไรท์มาต่อเร็วววว

    #288
    0
  19. #287 TOEY_YYY (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 06:02

    สู้ๆๆๆ~
    ซู่...ซ่า ซู่...ซ่า
    ซู่ซู่ซ่าซ่า ปาทังก้า ปาทังกี้
    ซู่ซู่ซี่ซี่ ปาทังกี้ ปาทังก้า
    คุณไรท์ซู่ซ่า พร้อมนิยาย sexy (?)
    นิยายดี๊ดี ไรท์แต่งซู่ซ่า (??)
    #287
    0
  20. #286 nan4180 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 21:20

    ทำไมทำแบบนี้ตัดไปกันซะดื้ออออ

    #286
    0
  21. #285 rockeR (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 20:06

    จีมินนนน จะ badไปใหนคะขุ่นพี่???? //มาต่อนะคะจิรอออ

    #285
    0
  22. #284 Hobabe (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 20:57

    เอาไปเลยรัวๆค่ะ
    #284
    0
  23. #282 fah123yui (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 02:51

    รอน้าาา❤

    #282
    0
  24. #280 Suteetida29 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 01:22
    รอค่าาาาา
    #280
    0
  25. #279 Kim Ploy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 23:29

    นางทำไมไม่อ่อนโยนโอ้ยจิบ้าตาย

    ฉันยอมแล้ววว

    ต่อเร้วๆนะคะรออยุ่. สนุกและมันมาก

    #279
    0