{JIMIN X YOU} MOON (Sex) //White & black//

ตอนที่ 12 : MOON : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    27 ส.ค. 61



















Chapter 10









































    "ห..ห้ะ!?"    ร่างบางหยุดการกระทำทั้งหมดลง จองกุกและคุณหันหน้าไปมองบุคคลมาใหม่พร้อมกัน..อะไรนะขึ้น 'ขย่ม' ไม่ใช่นะเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วพี่ฮยองวอนT^T




    ไม่นะคะพี่ชาย อย่าทำสีหน้าแบบนั้น แมลงวันบินเข้าปากแล้ว อย่าทำหน้าเหว่อ! เราไม่ได้มีอะไรกัน!!!!




    
    เป็นเพราะเช้าวันนี้ฮยองวอนคึกอยากจะมาปลุกคุณตั้งแต่เช้า แต่พอเปิดประตูเข้ามาเท่านั้นแหละ ทำไมเค้าต้องมาเห็นภาพเสทือนอกเสทือนใจแบบนี้ด้วย..เด็กผู้หญิงที่นับถือว่าเป็นน้องสาวพาผู้ชายขึ้นห้อง แถมยัง.....กันอีก(-_-)




    ฮยองวอนรับไม่ได้!T^T




    "เราทำแบบนี้ได้ยังไง...."    ร่างเพียวสูงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นคลอ น้ำตาที่เป้าตาเกือบแตก ไม่นึกไม่ฝันจะมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วยตัวเอง




    เพราะฉนั้นคุณจึงรีบผลักตัวออกจากจองกุกโดยทันที อาการก็ตกใจไม่แพ้กัน ทำไมพี่ชายต้องคิดแบบน้านนน!




    "ม..ไม่ใช่นะคะ!"    ร่างบางโบกมือบ่ายเบี่ยงปฏิเสธอย่างร้อนรน




    ร้อนรนไง ก็ไม่อยากให้ฮยองวอนเข้าใจผิดอ่ะ




    "ไม่ใช่ได้ไง! ก็พี่เห็นเรากำลัง...เอ่ออึ้บๆกันอ่ะ"




    ไม่ช่ายยยย!!T^T




    "อึ้บบ้าอะไร!อย่าเข้าใจผิดสิคะ!"    โอ้ยให้ตายเถอะ(-_-)




    จะยอมเชื่อกันได้มั้ยเนี่ย...ไอ้เราล่ะปฏิเสธจะเป็นจะตายแต่อีผู้ชายมันทำไมไม่มาอธิบายว่ะเฮ้ย! จองกุก! ลุกขึ้นมาอธิบายให้ฮยองวอนฟังสิโว้ย!!




    ไปกันใหญ่แล้ววว!




    "ได้ไง! ก็เสื้อเรามันเปิดอ่ะ!"    ฮยองวอนชี้นิ้วไปจุดบริเวณหน้าท้องของคุณที่เสื้อเชิ้ตสีขาวมันถกขึ้นเกือบถึงอก แหมดีจัง มันถกขึ้นแถมม้วนเข้าไปข้างในอีกด้วยเหอะๆ กลายเป็นว่าเหมือนโดนถอดเสื้อแล้ว เอ่อนั่นแหละ-///-




    ก็คนมันนอนดิ้นอ่ะเฮีย




    "หนูนอนดิ้นเฉยๆ-*-"




    "หนูนอนดิ้นหรือไอ้จองกุกมันเปิดล่ะหื้ม?"    ถามพร้อมทำหน้ามึนใส่




    "ก็บอกว่าไม่ใช่ไงค่ะ"    ร่างบางพูดพร้อมเบะปาก




    "จริงหรอจองกุก?"    แทนที่จะถามว่าจองกุกมาอยู่ที่ห้องได้ยังไง แต่กลับกัน ดันมาถามเรื่องบ้าบอคอแตกแบบนี้ได้ยังไง!




    สนใจเรื่อง18+มากกว่าความปลอดภัยของน้องงั้นเรอะ...




    "ตอบไปสิจองกุกว่าเราไม่ได้มีอะไรกันอ่ะ-//-"    จองกุกยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางเอามือเสยผมขึ้นอย่างลวกๆ ทำหน้าครุ่นคิด และก็ยิ้มออกมา แล้วพูดว่า....




    "ใช่อย่างที่คิดครับ:)"    ยิ้มร่า(พ่อง!)




    "ห๊า!ไอ้บ้าาาาา!!"    อ้าก! พูดอะไรออกไปจอนจองกุก!! ใครเสียหาย! กูไง!!





    ฮือ...ไม่นะ ไม่ใช่แบบนั่น นายคิดอะไรอยู่จองกุกพูดแบบนั้นทะม่ายT^T




    " -[]- "




    "ฮยองเข้ามาขัดจังหวะอ่ะ เกือบจะ'แตก'อยู่แล้วเชียว"




    " -[]- "




    "ง..งั้นพี่ไม่กวนแล้ว เชิญตามสบายเลยนะเด็กๆ...."    เสียงทุ่มพูดขึ้นก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง แต่ยังไม่พ้นประตูฮยองวอนก็โผล่หน้าเข้าและพูดว่า




    "แล้วอย่าทำกันเสียงดังล่ะ>.<"    พูดจบก็วิ่งออกไป












    แกร๊ก!






    "ย๊าท์! นี่นายพูดอะไรห้ะจองกุก!!"    ร่างบางโวยขึ้นพร้อมวิ่งไปล็อคประตูไว้ให้แน่นหนา เผื่อว่าจะมีคนโผล่เข้ามาแล้วเข้าในผิดอีก




    เสียหาย..งานนี้คุณโคตรเสียหายเลย(-_-)




    "อะไร ก็แล้วพูดเล่นเฉยๆฮ่าๆ"    ไอ้กระต่ายบ้านั่นมันพูดไม่พอยังมีหน้ามาหัวเราะอีก คงภูมิใจล่ะสิพ่อคุณ




    "แรงไปมั้ย คนอื่นเค้าล่ะเข้าใจผิดหมด"    คนตัวเล็กหน้ามุ้ย พลางยืนกอดอก เหมือนเด็กน้อยที่โดนพ่อแม่ขัดใจ




    "ก็ดีน่ะสิ ผู้ชายคนอื่นจะได้รู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว"    ร่างสูงมองคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดู..การแกล้งคุณครั้งนี้แค่พูดสองสามประโยคช์ก็ทำให้จองกุกสนุกชอบใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ และที่ว่าคุณกับเค้ากำลังมีอะไรกันก็น่าจะทำให้ฮยองวอนหวงคุณมากยิ่งขึ้นโดนเฉพาะจีมิน จองกุกจะได้มีคนช่วยไม่ให้ไอ้หมอนั่นมายุ่งหรือทำร้ายคุณอีก




    จองกุกรักคุณมากนะ ถึงแม้เค้าจะดูออกก็ตามว่าคุณพยายามจะลืมจีมินให้ได้ เพราะแววตาของคุณเค้าดูออกว่ากำลังคิดถึงใครบางคนที่ไม่ใช่เค้า




    จะรักหรือไม่รัก จองกุกก็ยอม ยอมเพื่อทำให้คุณมีความสุข ถึงแม้ตัวเองจะเป็นฝ่ายที่ต้องเจ็บเองก็ตาม









    "....."









    "....."




    ความเงียบภายในห้องเริ่มถาถมเข้ามา มีเพียงเสียงแอร์ลอยผ่านหูของทั้งสองไปอย่างเงียบๆ ต่างคนต่างเงียบ ไม่มีใครเปิดปากขึ้นเลยสักคน อึดอัดจังแฮะ




    อึดอัดโว้ย(-_-)




   "นี่...."    จู่ๆเสียงทุ่มก็เอ่ยขึ้น คุณมองไปที่จองกุกแวปนึงก่อนที่จะก้มหน้าลงเหมือนเดิม




    "อะไร?"




    "ถ้าเป็นเหมือนที่ฮยองพูดก็ดีอ่ะดิ..."




    " ? "    คิ้วคู่สวยเลิกขึ้นด้วยความสงสัย อะไรกัน นี่เค้าพูดถึงเรื่องอะไรว่ะ?




    "ถ้าตอนนั้นเธอขึ้น'ขย่ม'ฉันจริงๆก็คงจะดีเนอะ>•<"









   กรี๊ดดดดดดด!!









    "ลามก! ทุเรศ! ไอ้คนทะลึ่ง!!"    คุณถลึงตาใส่คนบนเตียงก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเขินอาย คนบ้า พูดอะไรออกมารู้ตัวมั้ย-///-




    จองกุกหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เค้ามองการกระทำของหญิงสาวตั้งแต่ยืนเขินหน้าดำหน้าแดงจนกระทั่งวิ่งหนีเข้าไปในห้องน้ำ แกล้งแล้วมีความสุข แกล้งเพื่อให้เธอรู้ว่า'รัก'มากแค่ไหน




    จะอยู่ในสถานะไหนก็ตาม...




    









    ตอนนี้จองกุกยังคงนอนรอให้คุณอาบน้ำเสร็จก่อนแล้วเค้าค่อยอาบต่อทีหลัง ร่างหนานอนเกลือกกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงด้วยความเบื่อหน่าย โทรศัพท์ก็เล่นแล้ว ห้องคุณก็ค้นจนรู้หมดทุกซอกทุกมุมแล้ว กว่าร่างบางจะออกมาจากห้องน้ำคงอีกนาน ผู้หญิงนะผู้หญิง จะอาบอะไรนานขนาดนั้น




    นึกแล้วก็ยังเหลืออยู่อีกอย่างที่จองกุกยังไม่ค้น..









    ครืนนนน!...









    ฝ่ามือใหญ่ทำการดึงลิ้นชักบนตู้เสื้อผ้าสีโมเดิร์นเรียบหรูออกมาช้าๆเผยให้เห็นสิ่งของล่ำค่าที่ไม่มีใครสามารถแตะต้องมันเลยสักคน  ตากลมเบิกกว้างเป็นประกายอย่างหลงใหลกับสิ่งของล่ำค่าตรงหน้า อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปีจองกุกไม่เคยเห็นของพวกนี้มาก่อนเลย..มันชั่งน่ารักซะจริงๆ มีทั้งสีชมพู สีฟ้า สีน้ำตาลลายหมี เรียกง่ายๆว่ามันมีเกือบทุกสี แต่ไม่พอพลันสายตาก็เผลอเหลือบไปเห็นของล่ำค่าอีกมุมของลิ้นชักที่ค่อยข้างใหญ่พอสมควรและสามารถใส่ของไว้ในนั้นได้เยอะเท่าที่ต้องการ




    "อู่ว...0°0"    ชายหนุ่มอุทานออกมาเบาๆเพราะเค้าไม่อยากให้คุณได้ยินหรือได้เห็นสิ่งที่กำลังจะทำต่อไปนี้  ไม่รอให้เวลามันวิ่งผ่านมือใหญ่สีขาวนวลปรากฏให้เห็นเส้นเลือดอันบ่งบอกว่าเค้าคือชายแกร่งที่แท้ทรู 




    จองกุกจัดการหยิบเจ้าสิ่งๆนั่นขึ้นมาดูอย่างตั้งใจและจดจ่อกับสิ่งพริ้วไหวตรงหน้า...




    "คิกๆ>.<"    หัวเราะคิกคักฟันกระต่ายแทบจะหลุดออกจากปาก














    แอด~




    ในขณะที่จองกุกกำลังนั่งหัวเราะคิกคักอยู่นั้น คุณก็อาบน้ำเสร็จพอดี ร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูผืนจิ๋วห่อพันรอบตัวเอาไว้ จะให้บอกยังไงดีล่ะคุณดันลืมเอาเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยนในนั่นน่ะสิ สภาพเลยออกมาเป็นแบบนี้แถมมันชั่งล่อแหลมเหลือเกิน(-_-)




    แทนที่จะสนใจเรื่องเสื้อผ้าแต่สายตาของคุณบังเอิญไปสะดุดกับแผ่นหลังหนาของใครบางคนเข้า และเค้านั่งหัวเราะคิกคักเหมือนกำลังชอบใจอะไรสักอย่าง นึกแล้วคิ้วสวยก็เผลอขมวดด้วยความสงสัยว่าจองกุกกำลังทำอะไร..เท้าเล็กแอบเดินย่องเข้าไปดูช้าๆ เมื่อคุณเดินไปถึงตัวจองกุกพร้อมชะโงกดูเท่านั้นแหละ









    "อร๊ายยยยยย!!!"




    ชายแกร่งที่แท้ทรูกำลังแอบค้น'ชุดชั้นใน'คุณออกมาดู-///-




    "เฮือก!..(ชื่อคุณ)!!!"    เป็นเพราะเสียงกรี๊ดแหลมๆของคุณเลยทำให้จองกุกชะงักทั้งตัวและหัวใจ ร่างหนาตกใจพร้อมหันหน้าไปมองเสียงจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว มือของจองกุกค่อยๆวางบราตัวโปรดของคุณลงช้าๆ ไม่คิดไม่ฝันว่าคุณจะมาเจอคนแบบนี้ คนลามกบังอาจมาแอบค้นลิ้นชักเก็บชุดชั้นในคุณได้ยังไง!.///.




    เห็นได้ยังไงว่ะผมอุส่าห์ค้นแบบเงียบๆแล้วนะเนี่ย(-_-)..จะว่าไป ของยัยนี้ก็ใหญ่ใช่เล่นเลยนะหึๆ




    "ออกไปๆๆๆ!"




    "อ้าก!..."    ไม่ทันจองกุกจะอ้าปากพูด เค้าก็โดนคุณฉุดกระชากลากถูกพร้อมถีบส่งออกไปจากห้องภายในเสี้ยววินาที 











    ปั้ง!









    "ไอ้บ้าเอ้ย! เห็นหมดแล้วสินะฮือ~"    ทั้งเขินทั้งอาย เราจะเอาหน้าไปมุดไว้ไหนดีเนี่ย จองกุกคนทะลึ่ง เกิดมาพึ่งเคยเห็นมุมโรคจิตแบบนี้ บ้าเอ้ย!หน้าแดงหูแดงหมดแล้ว-///-


































    หลังจากที่จบเหตุการณ์แสนวุ่นวายช่วงเช้ามาได้ เล่นเอาคุณแทบจะเป็นลม เช้าวันนี้คุณโคตรเสียหายเลย..ทั้งโดนกล่าวหาว่าอึ้บๆกับจองกุกบนเตียงแถมเจ้าพ่อกระต่ายนั่นยังรับปากว่ามันคือเรื่องจริง พี่ฮยองวอนก็ดั๊นดัน!เชื่อซะสนิท!(-_-)...เสียหายกายไม่พอ ยังมีอีกคดีนะ ก็คดีเสียหายทางใจยังไงล่ะทำเสียขวัญเลยเมื่อเช้าจะบอกให้ อ้าก!ไม่อยากพูดแล้ว!




    นึกแลัวมันก็น่าโมโหชะมัด!




    "...."    ตลอดทางขับรถ ร่างบางเอาแต่นั่งเงียบเหม่อลอยมองวิวนอกกระจกรถ จองกุกได้แต่มองคุณสลับกับเส้นทางเป็นระยะ คุณนั่งเงียบแบบนี้มาตั้งแต่อยู่บ้านจนสตาร์ทเข้ามาในเมือง...นิ้วชี้พลางกระดิกเพื่อระบายความสงสัยและอึดอัดไปพลางๆจนกว่าจะถึงจุดหมาย




    หวังว่าเธอคงไม่โกรธผมนะ...









    "เห้อ!...."    คุณในชุดนักศึกษาเอาแต่พ้นลมหายใจเป็นเฮือกๆตลอดทาง จะแสดงอาการบอกว่าเคลียดก็ไม่ใช่ เป็นอะไรไม่รู้ รู้สึกเบื่อแปลกๆ




    "โกรธหรอ?"    เสียงทุ่มตัดสินใจเอ่ยถามคุณที่เอาแต่ทำหน้าบูดเหมือนลิงไม่ได้กินกล้วย(?)




    แล้วลิงกับกล้วยมันมาเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย!!





    "เปล่า..."    คุณตอบไปสั้นๆก่อนที่จะล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น




    "อะไรอ่ะ แน่ใจนะว่าไม่ได้โกรธ?"




    "อือ..ขับรถไปเถอะ"




    "ไม่โกรธจริงๆนะ?"




    "ไม่ฉันไม่ได้โกรธนายสักหน่อย อย่าคิดมากน่ะจองกุก:)"




    "จริงนะ? เธอไม่โกรธไม่เกลียดฉันใช่มั้ย(ชื่อคุณ)?"    กะไอ้แค่ค้นชุดชั้นในออกมาดูเนี่ยจำเป็นต้องกังวลขนาดนั้นเลยรึไง(-_-)




    คือ..ตามนั้นแหละ จองกุกกังวลยิ่งซะกว่าอะไร เค้ากลัวว่าคุณจะมองเค้าในทางที่ไม่ดีแหละไม่ไว้ใจ เดี๋ยว? ที่พูดมามันเกี่ยวกันมั้ย(-_-)




    













    30นาทีต่อมา...









    ใช้เวลาในการขับรถไม่นานนัก ในที่สุดก็ถึงจุดหมายปลายทางสำหรับคุณ แต่ตรงนี้ไม่ใช่ที่จองกุกจะมา เค้าขับรถมาส่งคุณที่ร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่งนับว่าเป็นอีกร้านที่คุณมาทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่เป็นประจำ กะเช้าทำร้านอาหารส่วนกะเย็นย้ายไปทำที่ผับ ชีวิตคุณก็วนเวียนอยู่แบบนี้แหละ ไม่ทำงานก็เรียน ไม่เรียนก็ทำงาน ถ้าว่างจริงๆล่ะก็ออกมาเดินเล่นแถวๆสวนสาธารณะเพื่อฆ่าเวลา









    ปึก!...คนตัวเล็กเดินลงจากรถพร้อมปิดประตูลงอย่างเบามือ คุณสะพายกระเป๋าเป้มาแบบนี้ทำงานทุกๆวัน ส่วนมากในกระเป๋าก็จะมีแต่เสื้อผ้าที่เอามาเปลี่ยนก็เท่านั้นแหละ พวกหนังสือเรียนแค่เล่มสองเล่มไม่ได้เรียนเยอะแยะอะไรมากมายให้วุ่นวาย









    "เลิกแล้วโทรบอกนะเดี๋ยวมารับ:)"    จองกุกเลื่อนกระจกรถลงพร้อมเอนตัวโผล่หน้าออกมาถามคุณด้วยความห่วงใย เค้ารู้ตัวดีว่าคุณชอบทำงานจนถึงค่ำ ดึกๆดื่นๆจองกุกไม่กล้าปล่อยให้แฟนตัวเองเดินกลับบ้านคนเดียวหรอก คนสมัยนี้มันไว้ใจไม่ได้น่ากลัวทั้งหน้าและนิสัย โชคร้ายหน่อยก็อาจจะเจอพวกโรคจิตดักกลางทางก็ได้ ใครจะไปรู้




    "อื้ม นายรีบไปเรียนเถอะไม่ต้องห่วงฉันหรอก"




    จองกุกส่งยิ้งบางๆเพื่อบ่งบอกว่ารับทราบอย่างว่าง่าย ก่อนที่เจ้าตัวจะเคลื่อนตัวรถออกไปจากริมฟุตบาทบริเวณหน้าร้านอาหาร คุณมองรถสปอร์ตสีดำคันหรูขับออกไปจนสุดสายตา..เมื่อเห็นว่าจองกุกไปแล้ว ร่างบางเลยตัดสินใจเดินเข้าไปในร้านอาหารเพื่อทำงาน









    ตากลมเหลือบมองนาฬิกาแขว่นผนังเป็นช่วงๆ เมื่อไหร่จะเลิกงานนะ หิวข้าวจนไส้จะขาดแล้วเนี่ย..ตอนนี้ใกล้จะเที่ยงแล้วด้วย ลูกค้าก็เยอะขึ้นๆมากกว่าเมื่อเช้า เวลานี้เป็นเวลาเลิกงานพาร์ทไทม์ของคุณแล้วนะ แต่ทำไมพนักงานอีกคนไม่มาเปลี่ยนกะล่ะเนี่ย?




    จะให้อธิบายว่ายังไงดีล่ะ งานคุณก็ไม่ได้ทำทั้งวันหรอกนะ ไม่ได้กลับดึกๆดื่นๆเหมือนที่ผับสักหน่อย




    "อ่ามาแล้ว~"    เสียงหวานพูดขึ้นด้วยความดีใจสุดขีด ในที่สุดก็มีคนมาเปลี่ยนกะสักที รอตั้งนาน(-_-)




    "ขอโทษนะที่มาช้าอ่ะ พอดีพึ่งไปรับหลานกลับมาจากโรงเรียน:)"    หญิงสาววัย26ปีเอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยๆ  พนักงานในร้านไม่มีใครที่คุณจะสนิทกับคนนี้มากแล้ว เธอเป็นผู้หญิงขยันคอยไปรับไปส่งหลานชายวัย5ขวบทุกวันจันทร์-ศุกร์ เพราะหลานชายของเธอจะชอบแวะมาที่ร้านทุกๆตอนเที่ยง ช่วงบ่ายค่อยกลับไปนอนกลางวันต่อที่อนุบาล 




    ใจดีแค่ไหนที่ครูอนุญาตให้เด็กออกมาได้แบบนี้









    "ไม่เป็นไรค่ะ:)"    คุณตอบโดยไม่คิดอะไรมาก เพราะคุณไม่ใช่คนใจร้อนมากขนาดที่จะโวยวายใส่เธอ




    "ถอดผ้ากันเปื้อนมา เธอจะได้ไปพักผ่อน"    มืออวบของอีกคนเอื้อมมาปลดผ้ากันเปื้อนออกจากเอวบางอย่างชำนาญ ก็เหมือนทุกๆวันนั่นแหละที่คุณกับเธอต้องแลกกะกันทุกๆตอนเที่ยง




    "งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ"




    "จ้า~" 





    ทั้งสองพูดคุยกันเพียงสั้นๆแต่น้ำเสียงสนิทสนมกันเปรียบเสมือนพี่สาวกับน้องสาวต่างวัย...ร่างบางรีบปลีกตัวออกมาหลังร้านพร้อมเดินเลี้ยวเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำการเปลี่ยนชุด





    แต่จะรู้มั้ยว่าเสียงฝีเท้าเล็กๆเดินต้อยๆตามหลังคุณไปอย่างเงียบๆจนถึงห้องน้ำเล็ก  คุณหมุนตัวพลางใช้มือบิดล็อคประตูโดยไม่สังเกตสิ่งมีชีวิตตัวเล็กตัวน้อยที่กำลังยืนมองตาแบ๊วอยู่ข้างๆ






    ถึงอย่างงั้นคุณก็ยังไม่เห็นอยู่ดี...ร่างเล็กทำตัวชิวคิดซะว่าอยู่ในห้องน้ำเพียงคนเดียว แต่พอมือบางถอดเสื้อเชิ้ตพนักงานสีขาวบางดึงลงถึงไหล่ ณ ตอนนั้นแหละ














    "พี่สาวฮะ~"






    " !!!!! " 




    จู่ๆก็มีเสียงเด็กดังขึ้นจากด้านหลัง พอคุณหันหน้าไปมองเท่านั้นแหละ...มาได้ยังไงว่ะเนี่ย!!-[]-





    ตากลมดวงสวยมองเด็กน้อยอย่างอึ้งๆและตกใจ ต่างจากเจ้าตัวน้อยที่ยืนยิ้มหวานแก้มยุ้ยให้คุณอย่างไร้เดียงสา






    น..นั่นมันหลายคุณอาซากิหนิ! มาอยู่ในห้องน้ำได้อย่างไร!!





    "ม..มารุคุง! เข้ามาได้ยังไงห้ะ?"




    ปาร์ค มารุหรือมารุคุง คือชื่อของเด็กคนนั้นเอง เป็นเด็กลูกครึ่งเกาหลี-ญี่ปุ่น ส่วนคุณอาซากิก็เป็นคนญี่ปุ่นแท้ๆแต่ย้ายมาทำงานที่เกาหลีเพราะครอบครัวของเธอย้ายหลักมาปักฐานที่เกาหลีตามพี่เขยชาวเกาหลีของเธอ





    "เข้ามาได้ยังไง แล้วคุณน้าไม่ว่าหรอ!?"    เลิกสนใจประโยคช์ข้างบนก่อนเถอะ ตอนนี้มีแต่คำถามมากมายถาโถมเต็มหัวคุณไปหมดว่ามารุคุงเข้ามาในนี้ได้ยังไง




    "อื้อๆ!"    มารุคุงส่ายหน้าอย่างเดียว




    "ออกไปเดี๋ยวนี้เลย นิสัยไม่ดีมาแอบดูพี่เปลี่ยนชุดหรอหื้ม?"    คุณดึงตัวเด็กน้อยเข้ามาใกล้ๆก่อนที่จะดึงแก้มกลมๆด้วยความหมั่นเขี้ยว





    คุณไม่ได้โกรธมารุหรอก แค่อยากแกล้งเล่นเฉยๆ




    "งื้อ~ผมรักพี่สาว ผมอยากอยู่กับพี่สาว~"    มารุเบะปากงอแง สำหรับคุณแล้วตอนนี้มารุโคตรน่ารักเลย>.<




    "อะไรนะอ่ะ มารุคุงรักพี่ตอนไหน?" 




    "เมื่อกี้!~"    ตอบโดยไม่ลังเล





    "เมื่อกี้?...อย่ามาโกหก ตอนไหนบอกมานะไม่งั้นพี่สาวจะฟ้องคุณน้าว่ามารุคุงแอบดูพี่สาวเปลี่ยนชุด"    คุณพูดพลางขู่เด็กน้อยตรงหน้า




    "อ่า..ก็ได้ฮะ"




    "หื้ม?"




    "คือผมไม่อยากอยู่กับคุณน้า มันน่าเบื่อ ผมอยากเล่นกับพี่สาว~"




    "จริงหรอ?"    ดูเหมือนมารุจะพูดจริงนะ ดูจากสีหน้าที่บ่งบอกว่าเบื่อและโคตรเบื่อของเด็กคนนี้มันแสดงออกมาได้ชัดเจนเลยล่ะ แต่ก็อาจจริงอย่างที่มารุบอกเพราะคุณอาซากิให้มารุกินข้าวเที่ยงแล้วก็ให้อยู่เฉยๆเพราะเธอวุ่นอยู่แต่กับการทำงานจนมารุไม่มีเพื่อนเล่น ส่วนคุณก็กลับบ้านไปแล้ว และมารุจะเล่นกับใครล่ะถ้าไม่แอบตามคุณมาแบบนี้ เด็กมันจะได้เล่นหรอ?




    "จริงฮะ พี่สาวอย่าโกรธผมนะ ให้ผมเล่นด้วยนะๆๆๆๆ"




    "เอ่อ...."    เอาไงดีล่ะ ใกล้ถึงเวลาที่คุณจะต้องออกไปแล้วด้วย..จะให้มารุไปด้วยก็คงไม่ได้




    "นะๆนะคร้าบ~"




    "อ่า ก็ได้ๆ แต่ว่ามารุคุงต้องไปขออนุญาตคุณน้าก่อนนะครับ"




    "โอเครฮะ>.<"









    ทำงานร้านนี้มาตั้งนาน เห็นมารุแค่แว๊บเดียวก็ว่าน่ารักแล้วนะ แต่นี่เล่นอ้อนขนาดนี้ใครมันจะอดใจไหว ใจร้ายใส่ไม่ลงจริงๆนะมารุคุงT^T



















    จากนั้นคุณก็เป็นอันตกลงกับมารุก่อนที่จะรีบเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อย  ทั้งสองเดินออกมาจากร้านอาหารพร้อมตรงไปที่ป้ายรถเมล์สายประจำของคุณ..ตอนนี้มารุอยู่กับคุณเรียบร้อยแล้วเพราะคุณอาซากิอนุญาตให้เด็กน้อยออกไปเที่ยวกับคุณแค่ครึ่งวันเท่านั้น ส่วนเรื่องเรียนไม่ต้องห่วงขาดสักวันคงไม่เป็นไรคุณอาซากิคงโทรไปแจ้งให้คุณครูทราบแล้วล่ะ









    เอี๊ยด!!!...





    เสียงเบรครถลากยาวมาหยุดตรงป้ายประจำทาง ร่างบางอุ้มตัวเด็กชายวัย5ขวบพร้อมก้าวขาเพื่อจะเดินขึ้นรถ...









    หมับ!









    "อ๊ะ!!..."    แต่ไม่ทันจะก้าวขึ้นรถ กระเป๋าเป้ใบสวยของคุณก็ถูกฉุดทำให้คุณเซถอยหลังห่างจากตัวรถอย่างไม่ทันตั้งตัว มิหนำซ้ำไอ้รถเมล์บ้านั่นก็ดันปิดประตูลัดคุณก่อนที่จะขับออกไปอย่างเสียดื้อๆ




    หญิงสาวได้แต่ยืนอ้าปากเหว่อ งงงวยกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับตัวเองหมาดๆ อะไรกัน! ยังไม่ได้ขึ้นรถเลยลุง! กลับมาก่อน!!!!




    แต่หารู้ไหมว่าใครดึงกระเป๋าฉัน!?









    "นี่!---- น..นาย"    เสียงหวานตวาดใส่คนด้านหลัง ก่อนที่จะหมุดตัวหันไปด่าไอ้ตัวคนดึงกระเป๋า  ร่างบางที่กำลังโอบอุ้มตัวมารุอยู่นั้นถึงกับผงะริมฝีปากลงกลางอากาศ คนด้านหลังทำคุณแทบอยากจะวิ่งหนีและกรี๊ดใส่หน้าดังๆให้รู้แล้วรู้รอด..แต่คุณคงทำไม่ได้เพราะสายสะพายมันถูกดึงและกำไว้แน่นด้วยฝ่ามือหนาๆของคน คนนั้น









    จีมิน..เค้ามาทำอะไรที่นี่?










    "อ๊ะ! ปล่อยนะ!!!"




    มือหนากระชากสายสะพายเป้พร้อมผลักคุณและมารุเข้าไปในตัวรถ..ร่างบางปลิวกระแทกเข้ากับเบาะหลังอย่างจัง ตอนนี้สมองของคุณประมวลเหตุการณ์แทบไม่ทัน จีมินมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแล้วทำไมคุณไม่สังเกตนะว่ารถของเค้าจอดไม่ไกลจากป้ายรถเมล์เลยสักนิด




    เสียงฝีเท้าหนักๆสาวเดินอ้อมออกไปอีกฝั่งด้วยความรวดเร็ว ถึงคุณพยายามจะเปิดประตูแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะมันโดนล็อคโดยฝีมือของคนข้างนอกรถ...ทันใดนั้นเวลายังไม่ถึง5นาทีจีมินก็เข้ามาในรถเรียบร้อย  ร่างสูงกำยำยกยิ้มมุมปากพลางเหลือบมองหญิงสาวที่พึ่งจับยัดใส่รถด้วยสายตาอย่างคาดเดาไม่ได้




    นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มร้ายกาจแบบนั้น..เค้าคิดจะทำอะไร











    "นี่ปล่อยฉันออกไปนะ!!!"   เสียงเล็กตะคอกใส่คนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว...




    "หูหนวกรึไง! ปล่อย ฉัน ออก ไป!!!"    ถึงคุณจะเน้นคำกระแทกใส่รูหูจีมินเสียงดังมากขนาดไหน แต่ดูเหมือนว่าเค้าจะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด..ไอ้คนตายด้านเอ๊ย! กลายเป็นคนหูตึงตั้งแต่เมื่อไหร่(-_-)




    "ไม่ได้ยินรึไงห้ะ!!!!----"




    "เงียบ!!..."




    จู่ๆจีมินก็ตวาดขึ้นก่อนที่จะสตาร์ทรถพร้อมขับออกไป อะไรกันตวาดใส่กันแล้วยังมีหน้ามาขับรถออกไปเลยหรอ? เดี๋ยว!ปล่อยฉันลงไปก่อนได้มั้ยT^T




    "น่ารำคาญว่ะ..."    




    " ! "   เห้ย! ถ้าไม่ติดว่ามีเด็กอยู่ด้วยป่านนี้ฉันกระโจนขึ้นไปเบาะหน้าใช้มือบีบคอไอ้คนบ้านั้นตายไปนานแล้ว!




    "แล้วช่วยบอกให้ไอ้เด็กนั่นด้วย ว่าอย่ามาร้องไห้ในรถฉัน มันน่ารำคาญ"    ร่างหนากรอกตามองมารุจากกระจกเห็นได้ชัดว่าเด็กน้อยเบะปากกำลังจะร้องไห้...คุณเลิกสนใจจีมินก่อนที่จะก้มตัวลงปลอบมารุให้หยุดร้อง










    ฉันรู้ว่าตอนนี้เด็กน้อยกำลังกลัวจีมินเข้าอย่างหนัก แถมยังตกใจกับเหตุการณ์ที่ฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้มารุกลัวแบบนี้ รู้งี้ไม่ให้มาด้วยก็ดี มารุจะได้ไม่คอยซวยติดร่างแหไปกับฉัน...และไม่รู้ว่าจีมินจะเกิดคลั่งทำร้ายมารุรึเปล่าก็ไม่รู้










    ทำฉันเจ็บได้...แต่อย่าทำร้ายมารุก็พอ











    "ฮึก!....."    เสียงสะอื้นของเจ้าตัวเล็กเล็ดลอดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ แขนเรียวโอบกอดมารุพลางลูบหัวเพื่อเป็นการปลอบโยนไม่ให้มารุร้องหนักไปมากกว่านี้...คุณทำสีหน้าไม่พอใจก่อนที่จะเอ่ยถามจีมิน น้ำเสียงที่ไม่ค่อยสบอารมณ์มากนัก




    "จะพาฉันไปไหน?.."




    "อยากรู้?"    ในขณะที่รถหยุดรอไฟเขียว จีมินเอี่ยวตัวหันมาถามคุณพร้อมทำสีหน้ากวนประสาทอย่างเห็นได้ชัดเจนว่าตอนนี้เค้ากำลังจะทำให้คุณหมดความอดทนเล่นๆ 





    "ก็ใช่น่ะสิ! บอกมาเดี๋ยวนี้!!"   ร่างบางแยกเขี้ยวใส่จีมิน..ตอนนี้คุณไม่กลัวอะไรทั้งนั้นเพราะต้องรู้ให้ได้ว่าเค้าจะพาคุณและมารุคุงไปไหน




    "หึ..รอดูเอาก็แล้วกัน:)"




    รอยยิ้มเหยียดชวนหัวเสียผุดขึ้นบนใบหน้าของผู้ชายที่ชื่อว่าจีมิน..ร่างหนาเลิกสนใจคุณก่อนที่จะหันตัวเคลื่อนรถออกไปจากจุดไฟจราจรอันแสนวุ่นวาย  รถยนต์คันหรูราคาหลักล้านสีดำเงาสวยแล่นไปตามท้องถนนอย่างยาวนาน หลีกหนีจากความวุ่นวายไปได้สักพักในที่สุดรถของจีมินก็ขับพ้นออกมาจากตัวเมือง  ชายหนุ่มเริ่มชะลอรถลงพร้อมนั่งขับรถอย่างสบายอกสบายใจ...แต่พอพันเหลือบไปมองคนด้านหลังเท่านั้นแหละ ร่างบางและเด็กน้อยนอนขดตัวอยู่เบาะหลังด้วยความว่าคุณพึ่งทำงานเสร็จแถมยังต้องพามารุออกมาเที่ยวอีก ไม่หลับก็แปลกแล้ว เหนื่อยมาทั้งวัน จีมินมองทั้งสองคนสักพักพลางกลับมาสนใจขับรถต่อแต่ทว่าความรู้สึกมันตะงิดๆคาอกคาใจไปนิดนึงนะ









    ไอ้เด็กนั่นมันเป็นใคร ทำไมผมไม่เคยรู้จักทั้งๆที่เมื่อก่อนคบกับ(ชื่อคุณ)ก็น่าจะเห็นบ้าง แต่ว่าตอนนี้เธอกลับมีสิ่งใหม่ๆเข้ามาในชีวิตตลอดเลยสินะ หึผมชักอยากจะได้เธอคืนแล้วสิ..เธอเนี่ยมันน่าสนใจมากขึ้นทุกวันๆเลยสินะ(ชื่อคุณ)















    2ชั่วโมงต่อมา....





    ใช้เวลาค่อนข้างนานพอสมควรกับการเดินทางครั้งนี้ การเดินทางที่ไม่มีใครรู้ว่าจะไปไหน...แม้แต่คุณเองก็ไม่ทราบ(-_-) รถสปอร์ตสีดำเงาวาวจอดเทียบท่าลงบริเวณหน้าบ้านหลังหนึ่ง  ตัวบ้านที่ห่างใครจากชุมชนถึง5กิโลเมตร บริเวณรอบข้างปกคลุมไปด้วยป่าไม้ร่มรื่น ไม่น่ากลัวไม่รกวังเวงจนเกินไป เรียกง่ายๆว่าต้นไม้เยอะซะดีกว่า  เมื่อชายหนุ่มก้าวลงจากรถพร้อมไม่ลืมที่จะเดินอ้อมไปปลุกคนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนรถอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร




    "ตื่น....ถึงแล้ว"   เสียงทุ่มแหบซ่านกระซิบข้างหูร่างเล็กเบาๆ ลมหายใจอุ่นๆจรดลงต้นคอขาวของคุณทำให้ตื่นจากการหลับใหล มิหนำซ้ำยังรู้สึกขนลุกแปลกๆอีกด้วย..อือใครมากวนเวลานอนของฉัน>^<





    ร่างบางเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆพร้อมเหยียดตัวลุกขึ้นนั่งด้วยอาการงัวเงียก่อนที่จะเอ่ยถามว่า....





    "ถึงแล้วหรอ?"   ถามไปงั้นแหละ อันที่จริงไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำว่าจีมินพามาที่ไหน





    "เอ่อถึงแล้ว..ลงมา แล้วปลุกไอ้เด็กนั่นด้วย"   คนตัวสูงพูดรัวๆใส่หน้าคุณพร้อมผละตัวออกห่าง...จีมินยืนกอดอกมองการกระทำของคุณอย่างไม่ละสายตา สายตาคมจดจ้องร่างบางที่กำลังทำการปลุกเด็กน้อยด้วยความอ่อนโยน แต่ดูเหมือนว่ามารุไม่ยอมตื่นสักที คงต้องอุ้มเอาแล้วล่ะถ้าจะหลับลึกขนาดนี้










    สถานที่แห่งนี้คือป่านอกเมือง ห่างจากกรุงโซลไกลพอสมควร การเดินทางต้องใช้เวลากว่าจะมาถึง...เมื่อ2ปีก่อนจีมินตัดสินใจเลือกสถานที่แห่งนี้เป็นที่พักสงบสติอารมณ์ของตน เค้าลงทุนซื้อคฤหาสน์ต่อจากเจ้าของเก่าที่จำเป็นต้องย้ายออกไปเพราะต้องการพาครอบครัวออกไปเสาะหาบ้านหลังใหม่ ที่น่าอยู่และอบอุ่นสำหรับพวกเค้า  แต่จีมินคิดว่าคฤหาสน์หลังนี้มันดีแล้วนะ มันสงบและไร้ผู้คน เค้าจะทำอะไรก็ได้เท่าที่ต้องการ...แต่ถ้าปล่อยให้บ้านเงียบแบบนี้คงไม่ดีแน่ จีมินเลยนึกทริปดีๆขึ้นมาบนหัว โดยการลาพักร้อนสักหน่อย ไม่เรียนสัก2-3วันทางมหาลัยคงไม่ตายหรอก แต่ใครจะไปโชคดีเจอเหยื่อยืนริมถนนเข้าแบบนี้ มีคนมาอยู่ด้วยคงสนุกดีไปอีกแบบ



















    โดยเฉพาะคุณ...


















    ครืนนนนน!...









    เสียงท้องฟ้าคำรามดังสนั่นไปทั่วบริเวณผืนป่า...ตอนนี้คุณยังไม่เข้าใจว่าจีมินพามาที่นี่ทำไม เค้าควรจะปล่อยคุณไปไม่ใช่รึไงเพราะเราต่างคนต่างอยู่แล้วหนิ จะมาเอาอะไรอีก?




    ร่างเล็กๆได้แต่นั่งมองสภาพอากาศนองรอบที่ไม่ค่อยเป็นใจนัก บ้านก็หลังใหญ่น่ากลัว มือก็มืด แถมตอนนี้ฝนก็กำลังจะตกอีก...โอ้ย!ชีวิตฉัน!!(-_-)




    แอ๊ด!...




    ประตูบานใหญ่เปิดออกเรียกความสนใจจากคนบนเตียงได้เป็นอย่างดี คุณมองผู้มาใหม่ด้วยอาการไม่สบอารมณ์มากนัก...จีมิน ผู้ชายคนนั้น เข้ามาทำอะไรในนี้




    "มีไร?"   คุณพูดขึ้นพร้อมลงจากเตียง




    "แวะมาดูไม่ได้ไง?" 




    "ไม่ได้ขอสักหน่อย...แล้วเข้ามาทำไม?" 




    "หึ...."





    อ้าว..หึคำเดียวแล้วก้มหน้ามองพื้น หมายความว่ายังไง คนถามอ่ะก็ตอบสิโว้ย!!!




    "หิวรึยัง?"   ร่างสูงกลายเป็นเลี่ยงคำถามของคุณพร้อมเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย..อะไรกัน! ยังไม่ได้ตอบเลยนะว่าเข้ามาทำอะไร!?




    "ไม่หิว----!"   จ๊อกกกกก~





    อ่า..อีท้องเวร จะมาร้องอะไรตอนนี้T^T


















    ถึงจะคีพลุคแล้วก็เถอะ...แต่คนมันก็หิวเป็นนะ








































    กลิ่นหอมโชยมาตำหน้าสวยๆของคุณเข้าอย่างจัง เนื้อสเต็กฉ่ำๆตรงหน้ามันช่างชวนหลงใหลทำให้น้ำลายสอซะจริงๆ...ตากลมพินิจพิจารณาก้อนเนื้อที่ถูกตัดมาเป็นชิ้นๆอย่างละเอียด เกิดมาต้องทำงานสักกี่ปีถึงจะได้กินของอร่อยๆแบบนี้..หรือว่าก็แค่ก้อนเนื้อแช่แข็งแล้วโยนใส่กระทะมาให้คุณกินกันแน่(-_-)




    "ไปเอามาจากไหน...?"    เสียงหวานเอ่ยถามคนตัวใหญ่ตรงหน้าด้วยความสงสัย จีมินจะไปเอาของน่ากินๆแบบนี้มาจากไหนกัน คนสักคนก็ไม่เห็นนอกจากตัวเองและไอ้คนประสาทตรงหน้านี่อ่ะ! 





    ดูจากการจัดจานแล้วน่าจะไม่ใช่จีมินทำเองแน่ๆ เพราะเนื้อมันโดนความร้อนมาหมาดๆทั้งๆที่พวกคุณพึ่งมาถึงเอง..อย่าบอกนะว่าในบ้านหลังนี้ยังมีคนอยู่อีก?





    "ทำไมต้องสงสัย..."




    "ก็ฉันอยากรู้อ่ะ!! ตอบฉันแค่นี้มันจะตายรึยังไง!!!!"   มือบางเผลอยกมีดหันสเต็กในมือชี้ไปที่หน้าของจีมิน..แต่ทว่าสายตาคมของเค้านั้นมันมองคุณอย่างกะจะกินเลือดกันเนื้อกันเลย  อ่า เมื่อกี้ลืมตัวแหะๆ




    เมื่อเห็นดังนั้นคุณเลยต้องรีบเก็บมีดและนั่งนิ่งๆแม้แต่โดยดี










    ถ้าคุณทำตัวเงียบ จีมินจะยอมตอบคำถามทุกอย่างที่คุณสงสัยมากตั้งแต่ต้น











    "......"









    "นี่คือคฤหาสน์ส่วนตัวฉันเอง และที่พามาด้วยก็เพราะไม่มีเหตุผลจำเป็นต้องตอบเธอ...และไอ้ที่สงสัยว่าฉันไปเอาอาหารมาจากไหน เพราะฉันมีคนคอยดูแลคฤหาสน์หลังนี้อยู่ยังไงล่ะ หมอนั้นทั้งเป็นพ่อบ้าน ทั้งเป็นเชฟ รวมๆแล้วดูเป็นคนมีประโยคช์มากกว่าผู้หญิงแถวนี้ซะอีกหึ:)"   มันจะดีอยู่แล้วนะถ้าไม่แวะมากัดขากัน(-_-)




    "......"    พูดจบร่างสูงก็ยันตัวลุกขึ้นยืนก่อนที่จะเดินออกไปจากโต๊ะอาหาร..คุณมองตามแผ่นหลังแกร่งด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยคำถามมากมายที่ถามออกไปยังไม่หมด








    เอาไว้ค่อยถามทีหลังก็แล้วกัน....









    "อะไรกัน..นี่มันลักพาตัวกันชัดๆ ง่ำๆ!-~-"   ปากบ่นแต่ก็ยังไม่หยุดกิน...เนื้อมันก็อร่อยดีนะ แต่ถ้าได้นั่งกินอยู่บ้านตัวเองก็น่าจะอร่อยมากกว่านี่(-_-)






    แต่พอมานั่งกินเงียบๆแบบนี้ บ้านหลังใหญ่แบบนี้ อยู่แบบนี้คนเดียวมันชั่งวังเวงซะเหลือเกิน..จะมีผีโผล่ออกมาจากใต้โต๊ะป่ะว่ะ-^-









    "เป็นทั้งพ่อบ้านเป็นทั้งเชฟ...ใครโง่ที่กล้ามาเป็นลูกจ้างนายจีมินห้ะ!!"













    "เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ...."
















     #TALK

       ตัดจ้า~ ไรท์มาต่อแล้วเด้อ นางเอกโดนฉุดซะงั้น555+ จีมินแกกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย? มีตัวละครเพิ่มอีกแน่ๆแล้วตอนหน้าใครอยากอ่านNCมั้ยเอ่ย~ ฝากเม้นหน่อยนะ~








    

    


คอมเม้น+กำลังใจ
NC
มาค่ะ


O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

737 ความคิดเห็น

  1. #399 ??? (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:47

    พี่จินแน่ๆเลย

    #399
    0
  2. #331 Chonlada2547 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 17:31
    สงสารจองกุก~~~~เลิกกับจีมินไปเหอะแต่ก็สงสารจีมินอีกเเหละเฮ้ออ สู้ๆคะไรท์
    #331
    0
  3. #308 Minji_minmin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 13:39
    รักไรท์ สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้
    #308
    0
  4. #290 ยืนงงในดงบังทัน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 18:19

    อยากอ่านต่ออ ตั้งแต่อ่านฟิคจีมินมา ชอบเรื่องนี้สุดละจีงๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์น้าา จุ๊บๆ

    #290
    0
  5. #265 PJMBN (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 15:11

    ต่อน้าาาไรท์อยากอ่านแย้ววว จีมินอย่าทำร้ายมารุคุงนะ

    #265
    0
  6. #264 Hobabe (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 01:19

    อิจีม!!! ทำไมทำแบบนี้แฟนเราชื่อจองกุกนะเห้ยย ไม่จีมมมม เข้าใจบ่?
    #264
    0
  7. #263 BT_7UJ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 19:44

    มาต่อไวๆนะไรท์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #263
    0
  8. #262 Sarita_dreamm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 19:47

    ต่ออออยากอ่านncด้วยยย
    #262
    0
  9. #261 baekhyunee_four (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 18:45
    ต่อๆอยากอ่านแล้ว
    #261
    0
  10. #260 k pop (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 07:59
    ต่ออออออด่วนเลยคร่าาาา
    #260
    0
  11. #259 molobee_kk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 00:29
    ต่อๆๆๆๆๆ
    #259
    0
  12. #258 j e l o * (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 23:00
    รอค่าาา สู้ๆ นะคะไรท์
    #258
    0
  13. #257 linble2001 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 22:50
    รอค่าาา
    #257
    0
  14. #256 souliyasighaaj (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 22:42
    จองกุกละ;-;!!!!จองกุกกกกกกของแม่!!!เอานุ้งกุกมาาาา
    #256
    0