{JIMIN X YOU} MOON (Sex) //White & black//

ตอนที่ 11 : MOON : Chapter 9 ::100%:: (มาอัพครบแล้ว ฝากเม้นหน่อยงับ>.<)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 438 ครั้ง
    16 ส.ค. 61

















Chapter 9



















  "จองกุก!ฮึก!ตอบฉันเซ่!!!"    จองกุกส่ายหน้าเบาๆพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้าไปสวมกอดร่างเล็กอย่างแนบชิด มือหนาพร้อมยกขึ้นขยี้ผมคุณเบาๆด้วยความอ่อนโยนก่อนที่จะพูดว่า...




    "อยากให้ฉันหายโกรธ?"




    "( _ _ )( - - )( _ _ )( - - )( _ _ )"    









    "ก็คบกับฉันสิ :) "









    "ไอ้นี่มันร้ายยยยยย!!"




     จู่ๆก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามของเตียงผู้ป่วย แต่ติดที่ว่าระหว่างเตียงของคุณและใครก็ไม่รู้มันมีม่านสีเขียวอ่อนกลั้นอยู่น่ะสิ..เห็นดีๆได้ก็แค่เงา...แต่เงานี่มันคุ้นๆแฮะ?




    ครืด!....




    ไม่ทันร่างบางจะพิจารณาเงาของผู้ชายแปลกหน้า ไม่ทันไรม่านที่ถูกปิดก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว ปรากฏให้เห็นนักศึกษาชายรูปร่างหน่าตาที่คุ้นเคยดี...ใบหน้าของชายหนุ่มชะลึมชะลือพลางส่งยิ้มบางๆมาให้คุณและจองกุก..ไม่ต้องเดานะ ขอบอกว่าการแต่งตัวแบบนี้ เสื้อนักศึกษายับเยินขนาดนี้...




    พึ่งตื่นนอนสินะ(-_-)




    ใครจะบ้าได้มากกว่านี้มั้ย..เข้ามาแอบหลับในห้องพยาบาลเนี่ยนะ ท่าทางไม่เหมือนคนป่วยเลยสักนิด




    "อันยอง~"




    "พี่วี(-_-)"    เสียงเล็กอุทานออกมาเบาๆพร้อมส่ายหน้ากับความบ้าบอของผู้ชายคนนั้น...อะไรเนี่ย อย่าบอกนะว่าแอบฟังคุณกับจองกุกคุยกันยันต้นจนจบ และไอ้ที่สำคัญก็คือ 'ไอ้นี่มันร้าย!!' หมายความว่ายังไง!! อย่าบอกนะว่ารู้เห็นเป็นใจกันตั้งแต่ทีแรกอ่ะ!(-_-)




    รอยยิ้มชั่วร้ายค่อยๆปรากฏบนใบหน้าของจองกุก สายตาคมคู่สวยพลางส่งยิกสัญญาณบอกว่าให้พูดเสริมพูดแซมต่อไป เพื่อให้คุณรู้สึกเคอะเขินต่อจองกุกแล้วเค้าก็จะได้รวบหัวรวบหาง(?)เลยทีเดียว




    "แหมๆ เค้าอุส่าห์ขอเป็น'แฟน'อ่ะ ตอบตกลงสิจ๊ะน้อง(ชื่อคุณ)~"    ใบหน้าหล่อยิ้มทะเล้นเอ่ยปากแซวคุณหรือเรียกง่ายๆว่ายุให้คุณพลอยตามน้ำไปเรื่อยๆจนกว่าความพยายามของจองกุกจะสำเร็จ




    "อ..อะไรเล่า!.///."    คนตัวเล็กเริ่มตะกุกตะกัก แก้มกลมๆค่อยๆขึ้นสีแดงอมชมพูขึ้นมาเสียดื้อๆ




    ก็แหม...อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน แต่จู่ๆก็มาขอเป็นแฟนแบบนี้ เป็นใครมันก็เขินเป็นธรรมดานั่นแหละ!>.<




    "อั่นแหนะๆเขิน~"    วียังคงแซวต่อไป...




    "ใครเขินไม่มี!!"




    "อุต๊ะ!...เขินแล้วพาล เด็กสมัยนี้นิสัยไม่ดี!"




    "พี่วี!!!...จองกุกช่วยห้ามหน่อยสิ!!"























    เวลาผ่านไปไวอย่างต่อเนื่อง...ตอนนี้คุณกำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน  ขาเรียวสวยทั้งสองข้างเร่งฝีเท้าเพื่อให้ถึงรถของฮยองวอนให้เร็วที่สุด! เพราะตอนนี้หัวใจของคุณเต้นรัวไม่เป็นจังหวะกับความรู้สึกอึดอัดและเขินไปพร้อมๆกัน  จองกุกก็จองกุกเถอะว่ะวิ่งตามให้ทันก็แล้วกัน!!!









    ตึกๆ!!









    "อ๊ะ!...."









    ตุบ!!









    เพียงแค่ก้าวเท้าวิ่งไม่ทันไรคุณก็เผลอสะดุดขาตัวเองล้มหน้าทิ่มลงพื้นอย่างไม่เป็นท่า...อีกนิดเดียวหน้าสวยๆของคุณก็จะแหกไปกับพื้นแล้ว โชคดีนะที่คุณยั้งแขนไว้ทันไม่งั้นมีหวังได้เจ็บตัวแน่ๆ




    จองกุกที่พึ่งวิ่งตามมาถึงตัวคุณเค้าก็รีบพุ่งตัวเข้าไปพยุงร่างบางขึ้นอย่างระมัดระวัง...









    Jungkook Part




    เย็นวันนี้ผมต้องการคำตอบจากยัยแครอทนั่นให้รู้เรื่อง ไอ้เราอุส่าห์ให้ไอ้วีมายุยงให้(ชื่อคุณ)ใจอ่อนตกลงคบกับผม...




    ผมน่ะรู้หมดแล้วล่ะว่าไอ้จีมินมันเป็นคนยังไง ทำอะไรกับคนของผมไว้บ้าง..ที่เห็นว่าเมินหรือตีตัวออกห่างเธอล่ะก็ คิดผิดเลยครับผม อันที่จริงแล้วผมน่ะแอบตามเธอตลอดเวลา คอยสังเกตทุกวันนั่นแหละแต่แค่ไม่กล้าโผล่หน้าออกมาให้เห็นก็เท่านั้นเอง









    เล่นตัวอ่ะ..ประมาณนั่นแหละ(-_-)









    และก็เป็นอีกชั่วโมงสุดท้ายที่ผมเดินตามยัยแครรอทนั่นจนจบคราสเรียนของวันนี้..ผมคิดว่าเธอรู้ตัวนะว่าผมแอบตามอ่ะ ดูดิทำเป็นเก่งคิดจะวิ่งหนีฉันงั้นหรอยัยบ้าเอ้ย!!




    ตึกๆ!




    ตุบ!!




    "โอ้ย!!!°[]°" นั่นไง! ล้มจนได้ รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองเป็นคนซุ่มซ่ามก็ยังจะดันวิ่งหนีอีก!!




    ผมตกใจไปสักพักก็รีบวิ่งไปพยุงตัวเธอขึ้น ก่อนที่จะประคองคนตัวเล็กไปนั่งพักที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่หลังตึกคณะบริหาร...




    "หึเป็นไงล่ะ คิดจะวิ่งหนีฉันหรอหื้ม?" ผมพูดพลางเบี่ยงตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้ายัยตัวเล็ก




    "ป..เปล่าสักหน่อย..อ..โอ้ย!จองกุก!!!" บีบข้อเท้า(ชื่อคุณ)แรงๆ




    "อย่ามาตอแหล...."




    "นี่!ว่าใครตอแหล!?"




    "แล้วแต่จะคิด:)"




    ผมเลิกสนใจยัยแครอทก่อนที่จะก้มมองข้อเท้าของเธอ...มือหนาค่อยๆถอดรองเท้าผ้าใบสีขาวออกช้าๆ ผมใช้มือนวดที่บริเวณฝ่าเท้าของเธออย่างเบามือที่สุด เหตุเป็นเพราะล้มเมื่อกี้ยัยนี่เลยต้องมาเจ็บตัวจนได้สินะ!..ผมไม่ผิด...ยัยบ้านั้นผิดต่างหากที่คิดจะวิ่งหนีผมแบบนั้นอ่ะ




    "รู้ว่าตัวเองเป็นคนซุ่มซ่ามก็ยังจะอวดดีอีกหึ" ผมพูดติดตลกนิดๆพลางอมยิ้มกับความเด๋อด๋าของยัยผู้หญิงบ้าคนนี้




    เพราะแบบนี้ถึงเกลียดไม่ลงอ่ะ..ชอบทำตัวน่ารักอยู่เรื่อย แล้วใครแม่งจะไปตัดใจได้ว่ะ(-*-)




    "อ่ะคงไม่เป็นไรแล้วล่ะ..." ใส่รองเท้ากลับคืนพร้อมเด้งตัวลุกขึ้นนั่งลงข้างๆ(ชื่อคุณ)




    "ขอบใจ...ทีหลังไม่ต้อง.."




    "ไม่ต้องช่วย?"




    "ไม่ต้องตามมาอีก!!...."




    อ้าว!...ยัยเด็กนี่!!




    "อะไรกัน! คนเค้าอุส่าห์ช่วยยังจะมาทำเป็นอวดดีอีก!" ผมเอ็นดุร่างบางเบาๆพร้อมยกแขนขึ้นรัดคอ(ชื่อคุณ)ก่อนที่จะดึงตัวเธอเข้ามากอด





    ร่างเล็กๆดิ้นดุ๊กดิ๊กใต้อ้อมแขนของผมไปมา เสียงอู้อี้ของคนตัวเล็กดังขึ้นในระหว่างที่หน้าของเธอมุดอกผม...




    เดี๋ยวนะ....




    ทำไมมันรู้เปียกๆว่ะ!?




    "เฮ้ย!!!" 




    ขณะที่ผมกำลังกอด(ชื่อคุณ)อยู่นั้น จู่ๆก็เกิดความรู้สึกชื้นๆแฉะๆตรงบริเวณระหว่างนมทั้งสองข้าง(นมผมนะ>///<) มันแบบเปียกๆเหนียวๆคล้าย....




    "ย๊าท์!!(ชื่อคุณ)นี่เธอพ้นน้ำมูกใส่ฉันหรอห้ะ!!!"




    "อ..เอ่อ...ฟึ้ด!...อ่าแหะๆขอโทษ>[]<"




    "ย๊าท์!ยัยบ้า!ไปหาน้ำมาล้างสิโว้ยยยยย!!"









    "ขอโทษ!!"









    End Jungkook Part





















    ซ่าาาา..าาาาา




    เสียงน้ำไหลกระทบลงพื้นปูนซีเมนต์จนชื้นแฉะ ไม่ได้นับว่าฝนตกนะ แค่ตอนนี้คุณกำลังล้างเสื้อให้จองกุกต่างหากล่ะ โดยการใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดของคุณมาชุบน้ำให้เปียกและเอามาเช็ดเสื้อของเค้าต่างหาก...แต่ว่าทำไม ทำไมเค้าต้องถอดเสื้อออกด้วยว่ะเนี่ย!! มันก็ไม่ได้เปื้อนหมดสักหน่อย!!




    ดูนายกระตุ่ยยักษ์นั่นสิ นั่งแก้ผ้าไม่อายบ้านอายเมืองเลยรึยังไง(-_-)




    พูดแล้วก็อย่าหาว่าโรคจิตเลยนะเพราะหุ่นล่ำๆของเค้านั่นมันทำให้คุณใจสั่นแปลกๆ เสียงเต้นตุบตับใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าวกับท่าทางอ่อยทางอ้อมแบบนั้น...




    อะไรกัน!..เลิกอ่อยได้แล้ว รู้น่ะว่าหล่อ!!(-^-)




    ร่างบางสะบัดหัวเรียกสติก่อนที่จะเป็นบ้าเพราะอีตาจองกุกนั่นเสียก่อน




    "อ่ะ! เอาไปใส่ซะ.///." คนตัวเล็กเดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมยื้นเสื้อเชิ้ตสีขาวให้คนตัวใหญ่ด้วยความเขินอายเล็กน้อย...ดวงตากลมเอาแต่เหลือบมองพื้นไม่ยอมสบตากับชายหนุ่ม จนจองกุกต้องอดขำท่าทางเด๋อด๋าของคุณไม่ได้ คนอะไรเขินแล้วเก็บอาการไม่ค่อยจะอยู่ หูแดงแก้มแดงเด่นซะขนาดนั้นแบบนี้คงหาคำแก้ตัวไม่ได้แน่ๆเพราะหลักฐานมันฟ้องอยู่ตำตาเลยล่ะ




    จองกุกไม่พูดอะไรเอาแต่ยิ้มพลางเอื้อมมือไปหยิบเสื้อจากคุณมาอย่างว่าง่าย...




    แขนยาวค่อยๆใส่เสื้อผ้าตามสเต็ปของผู้ชายแมนๆอย่าง จอน จองกุก...ก็แค่ใส่ธรรมดาก็จบแล้วป่ะ?




    จำเป็นต้องลีลาด้วยไง!!!(-_-)





    "เสร็จแล้ว:)" จองกุกพูดพลางฉีกยิ้มขึ้นให้คุณ




    "เสร็จแล้วก็แยก..จะกลับบ้านแล้ว" พูดจบร่างบางก็เดินหนีออกไป..แต่ไม่ทันไรก็โดนจองกุกรั้งแขนไว้เสียก่อน




    "เดี๋ยว!...." 




    "หื้ม!..อะไรอีกล่ะ?" คุณเซถอยหลังเล็กน้อย พร้อมขมวดคิ้วหันไปพูดกับจองกุกด้วยอารมณ์เหนื่อยกายสุดๆ




    เรียนก็เหนื่อยแถมวันนี้ยังต้องมาเจ็บตัวอีก..ฝากไว้ก่อนเถอะยัยมินจี ยัยแรดภูเขาไฟ!!




    ไม่พอยังมาเจอเรื่องชวนให้ปวดหัวอย่าง จอน จองกุกอีก! จะอะไรนักหนาขอกลับไปพักผ่อนก่อนไม่ได้รึไง!!(-^-)




    "อยู่คุยกันก่อน...."




    "ไม่เอาจะกลับบ้าน..ในแชทค่อยคุยกัน"




    "ไม่เอา!จะคุยตรงนี้!"




    เอาแล้ว..ไงเริ่มงอแงแล้วไง




    ขอบอกเลยนะว่าถ้าจองกุกงอแงเมื่อไหร่ เรื่องไม่จบง่ายๆแน่(-_-)




    "นะๆนั่งคุยกันก่อน:)" ร่างหนาพูดเสียงอ้อนพลางทำสายตาอ้อนวอนปริบๆไม่หวงเลยว่าตัวเองกำลังทำให้คุณใจเต้นเพราะมันน่ารักเกินคำว่าหล่อเสียอีก.///.




    อีตาบ้า!>~<




    "นะๆเดี๋ยวเลี้ยงชาบู"














    "ก็ได้!.."



















    @ร้านกาแฟหน้ามหาลัย...




    เมื่อเราใจอ่อนแล้วก็ต้องเดินตามเค้ามาเรื่อยๆจนถึงร้านกาแฟหน้ามหาลัย จองกุกบอกว่าไม่อยากคุยในนั้นเค้าเลยพาคุณออกมาเปลี่ยนบรรยากาศข้างนอกบ้าง คุณเลยต้องทำใจโทรบอกฮยองวอนว่าให้กลับบ้านไปก่อนมีธุระด่วนเดี๋ยวให้เพื่อนไปส่ง(นั่นคือข้ออ้าง)




    เอ่อนั่นแหละ สุดท้ายก็ได้มากับจองกุกอยู่แล้วหนิ จะหนีทำไม ไม่รอดตามเคย(-_-)




    ไม่ไหวๆ...




    กริ้ง~




    เสียงกระดิ่งสีทองสวยขนาดจิ๋วดังขึ้นพร้อมแกว่งไปมาตามแรงผลักของประตูเพื่อบ่งบอกว่ามีลูกค้ามา..ชายหญิงคู่หนึ่งเดินตรงเข้ามาในร้านด้วยความเคยชิน ก็นะไหนบอกว่าเปลี่ยนบรรยากาศไง มันก็ร้านเดิมที่เคยมาไม่ใช่เรอะ(-_-)




    คุณและจองกุกนั่งลงกันคนละฝั่งสำหรับโต๊ะสองที่นั่งบริเวณมุมร้านเพราะที่ตรงนี้เป็นที่ประจำที่คุณและเค้าเคยมานั่งเล่นด้วยกันบ่อยๆ จนถึงตอนนี้จู่ๆก็นึกถึงอดีตเมื่อก่อนเลยแฮะ คิดถึงจังมันนานแล้วนะทีไม่ได้มานั่งด้วยกันแบบนี้...




    "สั่งอะไรก่อนมั้ย:)" จองกุกเอ่ยขึ้นในขณะที่พนักงานเดินเข้ามารอรับเมนูตามหน้าที่




    "งั้นเอา...-----!"




    "เอาเค้กแครอทกับโกโก้ปั่นเหมือนเดิม(^_^)"




    "อ่า...นี่ยังจำได้ด้วยหรอ?" เสียงหวานพูดขึ้นเพราะเมื่อกี้โดนคนตัวใหญ่ตรงหน้าตัดบทซะก่อน และไม่ยักกะรู้ด้วยว่าเค้ายังจำได้ด้วยว่าคุณชอบกินอะไร




    ไม่เหมือนคนบางคน..ไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับตัวคุณเลยสักนิด




    แล้วฉันจะนึกถึงคนเลวๆแบบนั้นทำไมเนี่ย!!




    "จำได้ดิ..เรื่องของเธอฉันจำได้หมดแหละ(^[]^)" ฮึ่ย!..ไม่ต้องมายิ้มเลยคนบ้า!




    "เอาล่ะเรามาคุยเรื่องของเรากันดีกว่า:)" ร่างสูงเอื้อมมือเข้ามาจับแขนเรียวขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะพร้อมไล้ลงมาถึงมือบางก่อนที่จะบีบมือคุณเบาๆ


    









     










     




    
    




::50%::





















    ร่างบางรู้สึกกระอักกระอวนเล็กน้อยกับความจริงจังของผู้ชายตรงหน้า..แววตาคู่สวยถูกประสานเข้าด้วยกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ คุณสบตาจองกุก จองกุกสบตาคุณ แล้วตอนนี้ควรจะให้ทำตัวยังไงดีล่ะ จะเขินหรือจะอึดอัดดี.////.




    "เอ่อ...คือว่า...."    คุณเริ่มเอ่ยประโยคช์ขึ้นเป็นคนแรก..แต่พูดไม่ออกอย่างที่คิด




    "หื้ม...."   อีตาบ้าเลิกทำหน้ากวนประสาทสักทีจะได้มั้ย!




    อีคนถูกมองกำลังจะเป็นบ้าแล้วนะเว้ย!-///-




    "ม..ไม่มีอะไรแหะๆ:)" 




    "หรอ?..." 




    "อื้อ-_-" 




    ขอปฏิเสธตรงๆเลยนะว่าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว เชิญค่ะ จะพูดอะไรก็รีบพูดนะคะคุณจองกุก ดิฉันอยากกลับบ้านแล้ว(-_-)




    "นี่!! จะพูดอะไรก็รีบพูดมา!!"    ร่างบางร้องลั่นขึ้นทำเหมือนลืมเรื่องเมื่อตอนที่จองกุกขอคบเป็นแฟน แต่ว่าด้วยความคุณทำตัวลุกลิกจนร้อนขึ้นซะคนในร้านหันมามองเลยทีเดียว




    ท่าทางของคุณทำเอาจองกุกอดแกล้งไม่ได้เลยแฮะ...   




    "อ่าๆพูดแล้วคร้าบ...."   ยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย




    "เร็วๆ"




    "งั้นก็....(ชื่อคุณ)...."    เอาอีกและ..ดราม่าอย่าพึ่งมาสิ!!




    ร่างเล็กใจจดใจจ่อรอฟังที่จองกุกจะพูดต่อไปนี้..ใจจริงก็น่าจะรู้อยู่แล้วนะว่ายังไงจองกุกก็ต้องขอคุณเป็นแฟนอยู่แล้วไม่ใช่หรอ แต่ทำไมมันตื่นเต้นแปลกๆยังไงก็ไม่รู้แฮะ ทั้งลุ้นทั้งกลัว จะทำยังไงดีล่ะ ทำไมหน้าของผู้ชายคนนั้นต้องลอยเข้ามาในหัวด้วยเนี่ย!!




    ออกไปนะ! ปาร์ค จีมิน ไอ้ผู้ชายเฮ็งซวย! ไอ้ผู้ชายใจร้าย! ไอ้คนเลว! ไอ้คนหลายใจ! รักใครไม่เคยรักจริง! โกหกทุกสิ่งทุกอย่างจนทำให้ฉันหลงเชื่อหัวปักหัวปำ!..ฆ่าพี่จีมินคนดียังไม่พอ แถมยังเอาอีน้องสาวจอมปลอมมาทำเป็นกิ๊กเลยทำให้เกิดความแตกแยกเพราะความเห็นแก้ตัวของนายไอ้ผู้ชาย! อ้ากจะด่ามันยังไงดี!!




    เลว! เลว! เลว!




    คำว่า'เลว!'มันลอยเต็มหัวคุณไปหมดเลย! 











    ครืนนน...






    พรึบ!




    คนตัวเล็กได้แต่ด่าแฟนเก่าในใจจนกลายเป็นว่าเก็บอาการสีหน้าไม่อยู่ ไม่คิดแม้แต่จะสนใจสิ่งรอบข้างเลยด้วยซ้ำ จนจองกุกเริ่มสังเกตความผิดปกติของคุณ ร่างหนาเลยติดสินใจโดยการทำอะไรแผลงๆกับคุณในขณะที่กำลังเหม่อลอยอย่างไม่รู้ตัว.....




    ชายหนุ่มลุกขึ้นออกจากโซฟาขนาดเล็กก่อนที่จะรีบดิ่งตัวเข้าไปคร่อมตักร่างบางไว้ด้วยท่านั่ง เมื่อคุณรู้สึกตัวก็สายไปซะแล้วล่ะเพราะว่า....




    "อ..อื้อ!!>×<"    โดนปิดปากไปซะแล้ว....ปากต่อปากด้วยนะจะบอกให้ ; )




    "อืม...."    เสียงทุ่มครางออกมาจากลำคอเบาๆพร้อมปรับองศาให้ริมฝีปากของทั้งสองแนบชิดกันเข้าไปยิ่งอีก  มือหนาประคองท้ายทอยของหญิงสาวไว้พลางบดขยี้ริมฝีปากทวีคูณความรุนแรงขึ้ยเรื่อยๆ ร่างบางหลับตาปี๋รับชะตากรรมที่จองกุกกำลังทำอยู่ตอนนี้  เค้าไม่แคร์สายตาใครเลย คิดจะจูบก็จูบเลยงั้นหรอ....




    "อ..ไอ้คนฉวยโอกาส!!"    เมื่อจองกุกผละจูบออก คุณก็เอ่ยปากด่าทันทีเพราะมันไม่ไหวจริงๆ ไม่ไหวจริงๆนะ โดนจูบกระทันหันแบบนี้อ่ะT^T




    ร่างสูงยกยิ้มร่าอย่างพอใจโดยไม่คิดเลยว่าคนตัวเล็กที่เค้าพึ่งจูบไปนั้นจะอายและเขินมากขนาดไหน...




    "ตอบตกลงได้ยัง?"    แหนะ! ยังไม่ลืมเรื่องนี้อีกหรอ(-_-)




    เอาว่ะลองดูก็ไม่เสียหาย...ตอนนี้คุณโสดแล้วหนิจะแคร์ทำไม









    "อื้อ...ตกลง:)" 

















    มันเป็นการฝืนใจตัวเองมากเกินไปรึเปล่า....ขอโทษนะจองกุก
   




























    ทางด้านใครบางคน...









    ตึกๆ!









    ฝีเท้าใหญ่กระทบลงพื้นเสียงดังไปตามท้องถนนยามค่ำคืน เวลาเลิกคราสเรียนยามดึกของเหล่านักศึกษาปี4อย่าง ปาร์ค จีมิน นักศึกษาหนุ่มไฟแรงที่กำลังสะพายกระเป๋าพาดบ่าเดินออกมาจากตึกที่พึ่งเรียนจบไปเมื่อ5นาทีก่อน และตอนนี้เค้ากำลังจะกลับบ้านหรือคอนโดราคาหลักล้านห้องเก่าห้องเดิมไม่คิดจะเปลี่ยนที่พักอาศัยหรอกนะ อยู่ไหนก็อยู่นั่นจนกว่าจะเรียนจบอีกแค่ปีเดียวจีมินก็จะได้เป็นอิสาระแล้ว ความฝันกับธุระกิจที่เค้าอยากจะสร้างมันขึ้นมาด้วยมือตัวเองใกล้ถึงความเป็นจริงแล้ว...แต่นั่นมันอาจเป็นความฝันเมื่อก่อน ความฝันที่ไอ้อ่อนนั่นวาดฝันเอาไว้  




    แต่เค้าไม่ได้หมายความว่าจะไม่ทำมัน..แต่แค่ขอเปลี่ยนแปลงอะไรสักหน่อยคงไม่เป็นอะไรนะ:)




    ในระหว่างที่ร่างสูงกำลังเดินอยู่นั่น จู่ๆเสียงเพื่อนชายร่วมห้องก็พูดขึ้นแต่ไม่ทันจะสังเกตเลยว่าจีมินได้ยินรึเปล่า




    "เมื่อตอนเย็นกูเห็นไอ้จองกุกไอ้เด็กฟันจอบนั่นเดินควงน้อง(ชื่อคุณ)ขึ้นรถไปว่ะ....."   ได้สิ...ได้ยินเต็มสองรูหูเลยไอ้พวกห่า(-_-)




    "ก็ปกติป่ะว่ะ เค้าสนิทกันมาหลายปีแล้วหนิ"   สนิทกันหรอ หึ!




    สนิทแล้วไงว่ะ...




    "เห้ยๆไม่ได้สนิทธรรมดาด้วยนะเว้ย...สนิทจนจูบกันในร้านกาแฟหน้ามหาลัยอ่ะ! นี่กูมีรูปด้วยเว้ยรุ่นน้องแถวนั้นเห็นเลยถ่ายส่งมาให้กูดูนี่ๆ"    สายตาคมเหลือบไปมองเพื่อนชายร่วมห้องเรียนสองคนกำลังจ้องมองโทรศัพท์อย่างตั้งใจ  ณ ตอนนี้จีมินอยากจะเดินเข้าไปแย่งออกมาดูให้รู้แล้วรู้รอดว่าคุณกับจองกุกจูบกันจริงอย่างที่ไอ้สองคนนั้นพูดรึเปล่า




    พรึบ!...




    "เห้ย!/ไอ้จีมินทำอะไรของมึงว่ะ---"




    "หุบปาก!!!..." 




    กึก!




    สองนักศึกษาชายหยุดชะงักกระทันหันปล่อยให้จีมินคว้าโทรศัพท์ไปดูโดยไม่ขออนุญาตเลยสักนิด..นิ้วยาวจิ้มหน้าจอเปิดดูรูปให้ชัดๆ และมันก็เป็นจริงอย่างที่สองคนนั้นพูดซะด้วยสิ รูปสองชายหญิงจูบกันอย่างดูดดื่มแบบไม่แคร์สายตาคนรอบข้าง...ทำไม..ทำไมทีกับไอ้จองกุกเธอต้องยอมมันด้วยว่ะ!




    ทีกับฉันทำเป็นเล่นตัว...หึ!ยัยผู้หญิงใจง่าย!!




    "อ้าก!โทรศัพท์กู!!!"




    มือหนาขว้างโทรศัพท์คืนให้อย่างไม่ใยดีก่อนที่จะรีบเดินออกไปอย่างอารมณ์เสียและหงุดหงิด....
















    ปึก!





   ประตูรถคันหรูถูกปิดลงโดยฝีมือของเจ้าของที่กำลังหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล...ทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดด้วยว่ะ จะจูบกับใครก็จูบไปดิ! แล้วทำไมกูต้องโมโหขนาดนี่ว่ะ!




    "โธ่เว้ย!!...."   จีมินทึ่งหัวใส่พวกมาลัยรถไปอย่างแรง แต่กลับร่างสูงไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด..สิ่งที่เจ็บมากยิ่งกว่าก็คือใจและความรู้สึก  ความเจ็บที่ไร้เหตุผลของ ปาร์ค จีมิน เค้าต้องการอะไรก็ต้องได้ อยากทำอะไรก็ต้องได้ทำ





    แม้แต่ฆ่าคนก็ตาม....




    ความอ่อนโยนและความปราณีได้หายไปจากตัวเค้าหมดแล้ว ไม่หลงเหลือเลยสักอย่าง คำว่า'อ่อนโยน'นั้นไม่เคยอยู่ในหัวของเค้าเลยแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว....









    ใครจะไปนึกว่าสักวัน...จีมินจะกลายเป็น'ซาตาน'ในร่างคนไปเสียแล้ว









    พวกคุณไม่สามารถรู้ได้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง...จะโหดร้ายสักแค่ไหน










    รอดูเอาก็แล้วกัน....









    Rrrrrrrr!




    "ฮัลโหล~"   เสียงหวานงัวเงียพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูในขณะที่ดวงตากลมทั้งสองข้างปิดสนิท..คุณเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียงขึ้นมาพูดแต่ไม่รู้ว่าใครโทรมาดึกๆดื่นๆป่านนี้ จองกุกก็ไม่ใช่เพราะนายนั่นอ่ะหลับตั้งแต่หัวค่ำแล้ว หึเป็นไงล่ะอยากพาเที่ยวดีนัก คงเหนื่อยล่ะสิถึงได้เงียบขนาดนี้ แล้วยังโชคดีนะที่ฮยองวอนไม่ได้ว่าอะไร ดีเลยด้วยซ้ำที่พี่เค้ารู้ว่าคุณกำลังคบกับจองกุก ที่แน่ๆไม่ใช่จีมินก็แล้วกัน...




    ดูซิขนาดฮยองวอนยังเกลียดเลยอ่ะ...เป็นไงล่ะทำตัวเลวดีนักสมควรที่จะโดนทิ้ง!!




    "ฮัลโหล...ใครคะ?"    คุณลืมตาดูหน้าจอโทรศัพท์...อ้าวเบอร์แปลกแฮะ ใครจะบ้าโทรมาตอนนี้?




    สี่ทุ่มแล้วนะเว้ย...มีอะไรก็พูดมา ถ้าโทรผิดจะได้รีบวางสาย(-_-)




    《ปลายสาย》: "เอ่อนั่นใช่แฟนคุณจีมินรึเปล่าครับ?"




    "ห๊า?.."    ตากลมเบิกกว้างพร้อมอ้าปากเหว่อไปเล็กน้อยก่อนที่จะพูดขึ้นว่า...




    "น..นั่นใครคะ?" 




    《ปลายสาย》: ผมเอ่อ..(เสียงแทรก'เอาโทรศัพท์กูมาาาาา!!!')...ย..ย๊าท์!!..นั่นแหละครับ!ตอนนี้คุณจีมินเมาจนอาละวาดทำลายข้าวของหมดแล้ว กรุณารีบมารับแฟนคุณกลับบ้านด้วยนะครับ!!"





    "ห..เห้ย!..."




    ตู๊ด! ตู๊ด!......




    "อะไรว่ะ..แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยเนี่ยโอ้ยยยยย!!!"




    แฟนหรอ?..ใครเค้าบอกให้เรียกแบบนั้นกัน แล้วคนในสายรู้ได้ยังไงเนี่ยว่าฉันเป็นแฟนเค้า




    ไม่สิ..'แฟนเก่า'ต่างหาก!!




    คุณตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงก่อนที่มือบางจะคว้าเสื้อโค้ชตัวหนามาใส่ด้วยความรวดเร็ว...ร่างบางเดินกระทืบเท้าออกไปจากห้องโดยไม่คิดเลยว่าคนในบ้านจะตื่น  คุณน่ะไม่สนแล้ว บังอาจมากที่มากวนเวลานอนอันแสนสุขของคุณแบบนี้ ดีนะที่พรุ่งนี้มีเรียนค่ำคุณเลยใจดีหน่อยลงทุนไปลากพ่อคนเลวนั้นกลับบ้านเรื่องจะได้จบๆกันสักที




    เดือดร้อนให้ตาย ทำคนเค้าอื่นลำบาก..สุดท้ายฉันก็คงเป็นคนเก็บกวดความเรียบร้อยให้หมดสินะ(-_-)















    @ผับxxx









    ห้องVIP









    ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะมาถึงตัวผับแหล่งมั่วสุมคนขี้เมาทั้งหลายแหล่(?)  ทางเด็กพนักงานบอกคุณว่าจีมินอยู่ในห้องVIPส่วนตัวของเค้า..เมื่อร่างบางเดินมาถึงตัวห้อง พอหันกลับไปไอ้เด็กพนักงานนั่นก็หายไปแล้ว?




    "อ..อ้าวหายไปไหนแล้วเนี่ย?"    โอ้ยอยากจะบ้าตาย!!!




    คุณทำหน้านิ้วขมวดคิ้วพร้อมหมุนตัวหันกลับไปมองสภาพห้องที่เละไม่เป็นท่า ขวดเหล้าขวดเบียร์กลิ้งเกลื่อนเต็มพื้นจนไม่น่ามอง แถมกลิ่นเหล้านี่อื้อหื้อ! เหม็นจนอยากจะอ้วก(-[]-)  แล้วดูนั่น สภาพอย่างกับหมา เมาเละเลยนะพ่อคุณ




    เมื่อไหร่จะหมดเวรหมดกรรมกันสักที!





    "น..นี่! ลุกขึ้นจะกลับมั้ยบ้านอ่ะ?"    ขาเรียวเดินไปนั่งลงยองๆตรงหน้าของร่างหนาที่นอนคว่ำอยู่โซฟา สภาพของจีมินตอนนี้คงไม่หลงเหลือสติดีๆแน่ๆ ทำไงดีT^T




    ไร้วี่แววเสียงตอบรับจากคนเมาตรงหน้า นิ้วเล็กลองจิ้มเข้าไปที่แก้มของจีมินพบว่าตอนนี้เค้าหลับไปแล้ว....




    "เห้อ!...ตัวก็ไม่ใช่ว่าจะเล็กๆ(-_-)" 













    "ฮึ้บ!...อีกนิดเดียว!!"    สองแขนสอดรัดสองขาก้าวเดินไม่หยุดจนกว่าจะถึงประตูทางออก..ร่างเล็กตัดสินใจหิ้วปีกคนตัวใหญ่ออกมาจากห้องVIP ร่างบางๆของคุณพยายามเบียดเสียดผู้คนมากมายภายในตัวผับที่อัดแน่นไปด้วยนักท่องเที่ยวยามราตรีหลายนับพันชีวิต




    ตอนนี้เหลืออีกไม่ถึงยี่สิบก้าวก็ใกล้จะถึงประตูทางออกแล้ว แต่ทว่า.......














    
::70%::













    หมับ!!









    รับรู้ถึงแรงจับและแรงดึงไปพร้อมๆกัน ร่างบางเซถอยหลังไปตามแรงกระชากของบุคคลปริศนาจากด้านหลัง คุณเซเข้าไปใต้อ้อมกอดของใครบางคนจนทำให้เผลอปล่อยมือจากจีมิน ร่างหนาของจีมินเลยล้มลงพื้นตรงบริเวณหน้าประตูพอดิบพอดี.....




    "อือ....." เสียงทุ่มๆของเค้าครางอื้อออกมาพลางขยับตัวช้าๆก่อนที่จะลืมตาขึ้น...









    เพราะผลจากการปล่อยมือเมื่อกี้ทำให้จีมินตื่นขึ้นท่ามกลางความงุนงง









    คุณเองก็งงไม่ต่างกัน..ใครกันนะที่ทำแบบนี้?









    "จ..จองกุก!?" คุณตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมอง ปรากฏว่าคนที่กำลังกอดคุณอยู่นั้นคือจองกุก สีหน้าของเค้าไม่สู้ดีนัก คิ้วหนาเลิกขึ้นอยากจะตั้งคำถามว่า'มาอยู่ที่นี่ได้ไง'









    แถมยังมากับจีมินอีก...









    ซวยแล้วไงอี(ชื่อคุณ) งานนี้หูชาแน่ๆT^T









    ไม่นะจองกุก เค้าขอโทษอย่าพึ่งด่ากันนะT[]T









    "มาอยู่นี่ได้ยังไง?" คนตัวสูงก้มลงถามคุณเล็กน้อย เปรียบเทียบด้วยระดับความเตี้ยสูงมันต่างกันเพราะคุณสูงแค่160เซน ส่วนจองกุกเอิ่มอย่าให้พูดมันจี้ใจดำคนเตี้ย(-_-)




    "...เอ่อ...คือว่า..."




    "อ้ำอึ้งมีพิรุธโกหก..."









    อ้าวยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะT^T









    "จองกุก....." ร่างสูงผละตัวคุณออกเบาๆก่อนที่เจ้าตัวจะเดินตรงไปที่จีมิน









    เอาแล้ว...ไม่นะจองกุกอย่าาาาา!!-[]-










    "ไอ้จีมิน!...." ไม่ทันที่คุณจะวิ่งเข้าไปดึงตัวเค้าไว้ จองกุกเดินพรวดพราดอย่างเร็วก่อนที่จะดึงคอเสื้อจีมินเพื่อให้เค้าลุกขึ้น




    และด้วยว่าแรงกระทำต่อวัตถุแข็งๆเมื่อกี้เลยทำให้จีมินเริ่มมีสติขึ้นมารู้เรื่องรู้ราวกับชาวบ้านขึ้นมาบ้างเล็กน้อย(?)









    ทั้งมึนทั้งปวดหัว..ใครแม่งมาดึงคอเสื้อกูว่ะ?









    "มึงกล้าดียังไงมายุ่งกับ(ชื่อคุณ)ห้ะ?" ร่างใหญ่ของแฟนคนปัจจุบันเอ่ยถามคนเป็นแฟนเก่าของคุณด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความโกรธและเกลียด




    ถึงจะโกรธจะเกลียดมากแค่ไหน ยังไงซะจองกุกก็ไม่กล้าที่จะทำกิริยาน่าเกลียดน่ากลัวให้คนตัวเล็กที่กำลังยืนดูอยู่เห็นเป็นอันแน่แท้....









    เพราะเค้ากลัว..กลัวว่าคุณจะมองเค้าไปในทางที่ไม่ดีซะมากกว่า เพราะทุกวันนี้ก็ไม่ดีอยู่แล้ว(?) และยิ่งเผยธาตุแท้ออกมาล่ะก็ อย่าหวังเลยว่าคุณจะกล้าเข้าใกล้คนอย่างจองกุกอีก









    จองกุกจะไม่ยอมอีกแล้ว...









    จะไม่ยอมให้ไอ้เวรนี่ทำร้ายคุณอีกแล้ว...










    แต่ทว่าชายอีกคนกลับเค้นเสียงหัวเราะในลำคอขึ้นมาเสียดื้อๆ มิหนำซ้ำเค้ายังเหยียดยิ้มมุมปากอย่างน่าสงสัยก่อนที่จะลืมตาขึ้นมองใบหน้าของจองกุกด้วยท่าทีที่เรียกว่ากวนประสาทก็เป็นได้




    "ทำม่ะ?...ทำไมกูจะยุ่งไม่ได้ห้ะ!?" เป็นเพราะฤทธิ์เมาหรือตั้งใจกันแน่ที่ทำให้จีมินตวาดใส่จองกุกแบบนี้




    จองกุกได้แต่กำหมัดแน่นพยายามกดอารมณ์ของตนเอาไว้ไม่ให้โกรธไปมากกว่านี้...




    "นั่นแฟนกู..ไม่สิ เมียกูป่ะ? กูก็หวงเป็นเหมือนกันหึ!" ร่างสูงยืนเยียดยิ้มอย่างพอใจ คนอย่าง จอน จองกุก ไม่ชนะไม่ใช่เค้า สิ่งไหนต้องการสิ่งไหนที่อยากได้ก็จะต้องได้และไม่ใช่ว่าเค้าพูดเพ้อเจ้อหรือโกหกแต่อย่างใดเพราะสิ่งที่เค้าพูดนั้นคือความจริง ใครเป็นแฟนเค้าก็เปรียบเสมือน'เมีย'เหมือนกันไม่ใช่เรอะ?




    "หรอหึ...ยัยแรดนี่อ่ะนะ แหมๆแค่นี้ทำเป็น'หวง' ถ้ามึงอยาก'เอา'ของเหลือใช้ก็เอาไปสิว่ะ!!"









    เวรกรรมอะไรนักหนา หยุดแค่นี้ได้มั้ย พอแค่นี้ได้รึเปล่า ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้รึไง...ทำไมต้องพูดแรงขนาดนี้ด้วย










    ทุกคำทุกประโยคช์คุณล้วนได้ยินหมดทุกคำที่เค้าพูดออกมา..ผู้ชายคนนั้น คนที่คุณเผลอรักจนไม่ลืมหูลืมตา แม้เค้าจะทำร้ายคุณมากแค่ไหน แต่ทำไมคุณต้องทนความรู้สึกนี้ไม่ได้ ทำไมถึงลืมไม่ได้คนเลวๆแบบนั้นจะคิดถึงอาลัยอาวอนให้รกสมองไปทำไม...









    พอสักที..ลืมได้แล้วยัย(ชื่อคุณ) แกไม่ได้รักเค้าแล้วอย่าลืมสิ ท่องไว้สิ...









    ตอนนี้เรามีแค่จองกุกคนเดียวเท่านั้น...










    เราจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด...














    ต้องทำให้ได้สิT^T














    "เหอะ! ตลอดเวลาที่ผ่านมากูยอมปล่อย(ชื่อคุณ)ไปกับมึง คิดว่ามึงจะดูแลเธอดีมากกว่ากูซะอีก แต่ตอนนี้กูรู้แล้วว่าคนอย่างมึงทำได้แค่พูดแต่เสือกทำไม่ได้....."




    "....."




    "กูขอเป็นคนดูแลเธอเองดีกว่า....ไปเถอะ"




    พ้นเสียงพูดของร่างสูง มือหนาคว้าตัวคุณก่อนที่จะพาเดินหนีออกไปจากตัวผับ ร่างบางได้แต่เดินก้มหน้าตามหลังจองกุกออกไปและพยายามไม่สนใจผู้ชายคนนั้นเอาเสียเลย...




    ไม่แล้วไม่อยากสนใจแล้วฮึก!....


















    แต่เมื่อพ้นแผ่นหลังของชายหญิงทั้งสองที่พึ่งเดินหนีออกไปจากตัวผับ..สายตาอันโกรธเคืองเหลือบมองคุณเป็นระยะจนในที่สุดคนตัวเล็กก็ค่อยๆจางหายออกไปจากประตู




    เส้นเลือดปูดแทบจะขาดออกจากกันเพราะคำพูดของตองกุกมันชั่งดูถูกเค้าซะเหลือเกิน แถมคุณก็ไม่คิดจะห้ามเค้าเลยสักคำ ยิ่งทำให้จีมินโกรธจัดมากกว่าปกติ




    เค้ามองออกว่าสายตาของคุณนั้นทั้งเศร้าและเกลียดไปพร้อมๆกัน จีมินรู้ว่าตอนนี้เค้าไม่มีสถานะใดๆเกี่ยวข้องกับคุณทั้งสิ้น เค้าน่าจะรู้ตัวดี คุณเองก็เช่นกัน...














    เราสองเลิกกันแล้ว









    ไม่สิทธิ์มายุ่งกับชีวิตกันอีก...















    "อย่าหวังว่าเธอจะรอด(ชื่อคุณ)หึ!"





























    00:00 น.










    แปะ...แปะ! แปะ!









    ซ่าาาาาา!









    ตอนนี้เวลาก็ล้วงเลยมาถึงเที่ยงคืนแล้ว จองกุกยังคงนอนเฝ้าคุณไม่ยอมไปไหนเพราะเค้ากลัวว่าคุณจะเผลอคิดเรื่องที่จีมินพูดเมื่อตอนดึกที่ผ่านมา...














    ตั้งแต่แยกออกมาจากจีมิน คุณก็เอาแต่เงียบไม่ยอมพูดยอมจาอะไร จองกุกเองก็สงสัยอยากจะถามว่าคุณไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง...แต่เค้าก็ต้องเก็บความสงสัยนั้นไว้ทีหลังเพราะตอนนี้ดูเหมือนจิตใจของแฟนสาวกำลังย่ำแย่แทนที่จะถามขอทำให้เธอรู้สึกสบายใจซะดีกว่า




    " :) " ร่างหนายิ้มบางๆก่อนที่จะมุดตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนหนาที่มีร่างเล็กนอนขดตัวอยู่บนเตียง..แขนแกร่งถือวิสาสะคว้าเอวบางเข้ามากอดให้หนำใจก่อนที่เจ้าตัวจะยกยิ้มอย่างพอใจพร้อมเอาหน้ามุดไหล่คุณไว้เพื่อมอบความอบอุ่นให้แกกัน









    สงสัยมั้ยล่ะว่าจองกุกไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง ทั้งๆที่คุณคิดว่าเค้าหลับอยู่ที่บ้านไม่ใช่หรอ?









    มันก็ใช่อยู่ส่วนหนึ่ง...แต่หลังจากที่คุยกับคุณทางโทรศัพท์เสร็จแล้ว จองกุกก็ขอนอนพักให้หายเหนื่อยเพราะเมื่อตอนบ่ายๆที่ผ่านมาเค้าดันพาคุณไปเที่ยวจนหมดแรง ทว่าบังเอิญมีนัดดื่มกับเพื่อนกลางดึกเกือบจะลืมไปเลยว่าเค้ามีนัด และเมื่อดื่มกันพอเป็นพิธีจองกุกก็กำลังจะกลับบ้าน แต่ในระหว่างเดินอยู่นั้นเค้าก็สังเกตเห็นร่างของผู้หญิงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังหิ้วปีกใครสักคนด้วยความลำบากลำบน...









    และนั่นทำให้จองกุกรู้ว่าคุณกำลังแบกจีมินเดินออกไปจากผับ









    เค้าไม่รู้หรอกว่าไอ้หมอนั่นมีแผนอะไร ทำไมถึงให้คุณไปรับ...














    มันชักจะแปลกๆแล้วนะ















    นายต้องการอะไรกันแน่ ปาร์ค จีมิน

























    @เช้าวันต่อมา...








    เช้าวันใหม่อันไม่สดใส ท้องฟ้ามืดครึ่มพร้อมพายุฝนตกกระหนำลงมาบนพื้นผิวโลกอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เมื่อคืน จนถึงเช้าของวันใหม่ก็ไม่มีท่าทีจะหยุดตกเลยแม้แต่น้อย









    ร่างบางที่กำลังนอนหลับตาพริ้มพลางขยับตัวเล็กน้อยเพราะเกิดความรู้สึกหนักและอึดอัดตรงบริเวณหน้าท้อง คุณค่อยๆใช้มือคลำหาสาเหตุที่ทำให้อึดอัดและแล้วก็รู้จนได้ว่าอะไรทำให้คุณหายใจแทบไม่ออก...




    "จ..จองกุกเอามือออกไป หายใจไม่ออก" ร่างเล็กพูดออกมาด้วยความงัวเงียพร้อมพยายามแกะมือจากคนด้านหลังออก




    "อืม..." ได้ยินเสียงตอบรับแล้วใช่มั้ย(-_-)









    เอ่อ..นั่นแหละเค้ายังไม่ตื่นเลย









    "โอ้ย..อึดอัดอ่า จองกุกT^T"




    เกิดมาพึ่งเคยมีคนนอนกอดคุณแน่นขนาดนี้ จะกอดอะไรนักหนา ไอ้คนถูกกอดจะตายอยู่แล้วเนี่ย!




    "(ชื่อคุณ)อ่า กุกหนาว~" คนตัวใหญ่พูดพร้อมกระชับกอดคุณแน่นขึ้น แต่หารู้ไม่ว่าคนข้างหลังกำลังแอบยิ้มเพราะได้แกล้งคุณ










    จองกุกน่ะ ตื่นตั้งนานแล้ว:)










    "เห้อ!...ตื่นได้แล้ว ฉันรู้นะว่านายแกล้งหลับ(-_-)"




    "ใครแกล้งหลับ..ไม่มี๊!!!"









    เหอะ! เสียงสูง-_-*









    "จะตื่นไม่ตื่น?"




    "ม่าย~"




    "ไม่ตื่นใช่มั้ย....ได้!!"









    พรึบ!!









    สิ้นเสียงของหญิงสาว ร่างบางจัดการพลิกตัวในท่านั่งทับจองกุกตรงบริเวณหน้าท้องของเค้า ก่อนที่คุณจะใช้มือบีบคอจองกุกหยอกๆ









    แต่คุณจะรู้มั้ยว่าหยอกๆของคุณเนี่ย..ทำจองกุกตกใจป่านจะโดนฆ่า









    "(ชะ..ชื่อคุณ)! แค่กๆ ห..หายใจไม่ออก!"





    "ตายซะ! จอน จองกุก ย๊าท์!"














   แอด~














    "(ชื่อคุณ)!! นี่เธอ...ข..ขึ้น'
ขย่ม'เองเลยหรอ?"















::100%::








       #TALK

       ตัดจ้า~ อัพครบแล้ว ฝากเม้นหน่อยนะ~









คอมเม้น+กำลังใจ
=มีแรงแต่งต่อ:)
[ขอรัวๆค่ะไม่งั้นไรท์งอลจุ๊ป!>°<]


O W E N TM.



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 438 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

737 ความคิดเห็น

  1. #736 Eing Eing (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2564 / 10:17
    คนบ้าาาาาเขินนกุกกง้าาา
    #736
    0
  2. #680 fanfin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 11:20
    อร่ายยย เขิล ขย่มเลย
    #680
    0
  3. #255 TOEY_YYY (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 18:28

    ไรท์คะ อยากให้มีแบบปาฏิหารย์หรือเราช่วยทำให้จิตใจของพี่จีมินใจดีกลับมาค่ะ แนะนำๆ
    #255
    0
  4. #252 j e l o * (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 19:11
    รอตอนต่อไปน้าาา ไรท์สู้ๆ ค่ะ
    #252
    0
  5. #251 laksamob24 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 19:14
    ไม่มีอีกแล้วสินะจีมินคนน่าฮักของข่อยย
    #251
    0
  6. #250 MjmobileMj (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 23:03
    อีแทใช่ม่ายยย!!!อย่าคิดแบบน้านนนน😂😂
    #250
    0
  7. #249 TOEY_YYY (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 23:21
    สู้ๆนะคะไรท์~~ เป็นกำลังใจให้ นิยายสนุกมากๆๆๆๆค่ะ 😁
    #249
    0
  8. #248 k pop (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 23:12
    เปลี่ยนคู่ทันมั้ยยยย555
    #248
    0
  9. #247 molobee_kk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 22:25
    อิแทใช่ป่ะ
    #247
    0
  10. #246 linble2001 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 20:26
    รอค่าาา
    #246
    0
  11. #245 Hobabe (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 06:02
    นางเอ๊กกกกกกก กลับบ้านเดี๋ยวนี้นะ! ปล่อยจีมินไว้แบบนั้นแหละ นางนอนอยู่ในห้องวีไอพีนิ เดี๋ยวจองกุกเข้าใจผิดนะ //// สู้ๆนะคะ
    #245
    0
  12. #244 k pop (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 14:31

    สู้ๆๆคร่าาาาาาาาาาาาาาาาา

    #244
    0
  13. #243 baekhyunee_four (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 09:26
    รอเด้ออ
    #243
    0
  14. #242 dorktmt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 06:43
    งึ่มมมมมมม
    #242
    0
  15. #241 Taurus211 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 00:38

    นางเอกโดนจีมปล้ำแน่เลย ฮุฮุ

    #241
    0
  16. #240 linble2001 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 23:04
    รอค่าา
    #240
    0
  17. #239 PJMCC (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:12
    ไรท์สู้ๆน้าาามาต่อเร็วๆ มันค้างงงง
    #239
    0
  18. #238 Choi yuna (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 20:45
    หมั่นใส้จีม..ตอนนั้นไล่จะเป็นจะตาย ตอนนี้จะมาสนทำไม!!!!
    #238
    0
  19. #237 molobee_kk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 19:53
    โทรหาอิกุกมาแบกร่างจีมที....แล้วมันก็จะกลายเป็นนิยายวายโดยทันที><
    #237
    1
    • #237-1 AS GOT(จากตอนที่ 11)
      13 สิงหาคม 2561 / 20:44
      ให้จีมเมาแล้วข่มขืนจองกุกหรอค่ะ?5555+ ไรท์ว่ามันแปลกๆนะ
      #237-1
  20. #236 Noey (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 22:21

    สนุกมากๆค่ะต่อๆเด้อรออยู่น้าาาาาา

    #236
    0
  21. #235 nut40938 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 21:56
    รอนะคะ
    #235
    0
  22. #234 Hobabe (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 03:02
    คบกับจองกุกไปเลย! ทำให้จีมินรู้ซะบ้างว่าไม่ได้เสน่ห์แรงคนเดียว 555555555 จองกุกน่ารักตลอดดดดดด
    #234
    0
  23. #233 molobee_kk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 21:46
    ตากุกคนบร้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา><
    #233
    0
  24. #232 pornpansa063 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 21:44
    ตบไรท์ ป๊าบ! บังอาจปิดจบแบบค้างค่า5555
    #232
    0
  25. #231 Hellokittys (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 21:10
    รอออค่าาา
    #231
    0