{JIMIN X YOU} MOON (Sex) //White & black//

ตอนที่ 10 : Special Region MOON : Former Jimin & You

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    19 มิ.ย. 61



















SpeciaRegion




















Former 










Jimin

&

You
























    "จะกินอีกหรอ...ดูซิอ้วนเป็นหมูหมดแล้ว!"




    "ผมยังไม่อิ่ม ขออีกน้าาาาา!!"    ภายในร้านขนมปังแถวชานเมือง ณ จังหวัดเชจูแหล่งรวมของทะเลมากมายหลายตาและเป็นอีกสถานที่ท่องเที่ยวสุดฮิตของใครหลายๆคนรวมถึงชาวต่างชาติก็มากันอย่างไม่ขาดสาย...จังหวัดเชจูเป็นบ้านเกิดของเด็กชาย ปาร์ค จีมิน อายุ4ขวบครึ่งพร้อมกับแม่สาวของเค้าที่กำลังทานมื้อกลางวันที่ร้านขายขนมปังแสนอร่อยระแวกชานเมืองอยู่ติดใกล้ชายทะเลของเรือชาวประมงแถวๆนี้




    "พอแล้ว กินจนแก้มปริแล้วเนี่ย!"    คุณแม่เอ็นดุจีมินเล็กน้อยพร้อมดึงขนมปังก่อนเล็กออกจากปากของเด็กชาย...




    "แม่อ่า....T^T" 




    "พอแล้วกลับบ้านกันลูก"




    "ครับ:)" 




    ไม่เสียเวลาเปล่าสองแม่ลูกก็ได้เดินจูงมือกันออกไปจากร้านขนมปัง แต่ด้วยว่าฐานะบ้านของจีมินนั้นร่ำรวยแต่แม่ของเค้าชอบเดินเท้าซะมากกว่าดั้งนั้นจีมินกับแม่ของเค้าก็ได้แต่เดินจูงมือกันไปตามริมถนนติดที่กั้นระหว่างชายหาดกับทะเล บรรยากาศอันแสนเงียบสงบปะปนด้วยลมไอทะเลเย็นๆที่ตีกระทบใบหน้าของเด็กชาย ลอนผมสีดำเข้มพริ้วไหวไปตามสายลม...สถานที่บ้านเกิดเป็นแหล่งเดียวที่ทำให้จีมินรู้สึกปลอดภัยและสงบสุข เค้าเกิดมาท่ามกลางความร่ำรวยแต่ได้รับอิสระอย่างเต็มที่ทั้งครอบครัวอยู่กันอย่างสมบูรณ์แบบ รอยยิ้มที่ได้รับแทบทุกวันจากคนรอบข้าง...เพียงในตอนนี้ อายุไข4ขวบครึ่งซึ่งเป็นเวลาแห่งความสุขสั้นๆสำหรับ ปาร์ค จีมิน 




    "ผมชอบทะเลจัง...."




















    15ปีต่อมา...











    ตึกๆๆๆๆๆ!!









    แกร่กๆ!! 









    ตุบ!!!









    ซ่าาาาา..าาาาาา!!





    กลางป่าสนรกรุงรังสายฝนกระหน่ำลงมากระทบแผ่นดินและหญ้าราวกับพายุที่กำลังจะทำให้โลกรอบข้างพังพินาจ นั่นเป็นแค่ความคิดแต่ความเป็นจริงนั้นแย่มากกว่าซะอีก....เสียงฟ้าผ่าดังท่ามกลางพายุฝนแต่มันไม่สามารถทำให้ใครบางคนหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย จีมิน หนุ่มวัย19ปีสวมเสื้อฮูดดำทึบคลุมหมวกไว้บนหัว หอบร่างของตนวิ่งหนีเข้ามาในป่าพร้อมกับพายุฝน....




    "แฮ่กๆ!..."    เหตุการณ์ตอนนั้นมันเร็วมาก...เร็วเกินที่เจ้าตัวยังไม่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรลงไปจนมาถึงตอนนี้จีมินก็พึ่งตั้งสติและประมวลเหตุการณ์ตอนที่แล้วว่าเค้าทำอะไรลงกับคนในครอบครัว...มันเป็นแบบนี้ทุกๆคืนไอ้ปีศาจร้ายมันออกมาอาละวาดทุกๆคืนจนเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น




    ทุกคนภายในบ้าน ตาย เกือบหมดเพราะเจ้าสิ่งๆนี้ที่ฝังลึกอยู่ในใจของจีมิน  บุคคลที่สองจิตใจหยาบคายชั่วช้า ป่าเถื่อน ไร้ความปราณี ตอนนี้เค้าได้ฆ่าพ่อกับแม่ของตนไปเรียบร้อยแล้ว สองฝ่ามือที่เปื้อนเลือดใบหน้าที่มีแต่รอยช้ำเพราะจากการกระทำของผู้เป็นพ่อและนั้นคือการก่อให้ปลุกจีมินอีกตัวตนตื่นขึ้นมาในรอบดึก เสียงมีดปลายแหลมตกกระทบลงพื้นพร้อมคราบเลือดของบิดาและมารดาของตน...




    "ถ้าพ่อไม่ทำผมก่อน...ทุกคนคงไม่ต้องมาตายแบบนี้"    นั้นเป็นประโยคช์สุดท้ายของร่างสูงก่อนที่จะหอบสังขารวิ่งเข้าไปในป่าสนทึบ...และเมื่อคนในบ้านบางส่วนรู้เห็นเหตุการณ์เลยต่างพากันไล่จับจีมินเอาไว้ แต่สุดท้ายก็ตามไม่ทันเพราะจีมินนั้นวิ่งเร็วเกินไปด้วยว่าพลังของวัยรุ่น ป้าๆลุงๆเลยไม่สามารถตามจับไว้ได้ทัน




    จนตอนนี้ไม่รู้ว่าจะวิ่งต่อไปทางไหน มันมืด มืดไปหมดแถมฝนก็ไม่คิดจะหยุดตก....ความเหน็บหนาวเริ่มจับตัว มือหนาพลางยกขึ้นดึงเสื้อห่อหุ้มร่างกายของตนเอาไว้...อย่าพึ่งคิดว่าจีมินคนนั้นยังอยู่เพราะมันไปแล้ว มันได้หายไปแล้ว ไม่รู้เหมือนกันทำไมจู่ๆมันถึงหายไปอย่างเสียดื้อๆแบบนี้




    "แฮ่กๆ...บ..แบบนี้เองสินะ แกถึงได้หายไป"    เสียงทุ่มหอบเหนื่อยพรึมพัมเบาๆเพราะแสงพระอาทิตย์สลัวๆที่กำลังผุดขึ้นจากขอบฟ้า ในที่สุดจีมินก็รู้สึกว่าตัวตนของเค้ากำลังจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมปกติ...จีมินรู้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้นเพราะเค้าเป็นแบบนี้ตั้งแต่10ขวบแล้วแต่คราวนี้มันรุนแรงมากยิ่งกว่าครั้งไหนๆ 15ปีที่ผ่านมามันก็ขึ้นๆลงๆแต่นี้เค้าอายุไข19ปีเป็นช่วงเข้าสู่วัยผู้ใหญ่พลังของมันเลยยิ่งรุนแรงมากขึ้น มากจนไม่สามารถหยุดยับยั้งได้ จีมินเลยต้องทำการตกลงกับจิตใจด้านมืดว่าถ้าจะใช้2จิตใน1ร่างฉนั้นจำเป็นต้องแยกเวลาว่าใครจะสามารถอยู่ได้ถึงช่วงไหนของวัน อาจจะฟังดูไร้สาระแต่สำหรับจีมินนั้นทำได้ชีวิตของเค้าความปลอดภัยของคนรอบข้าง....แต่แล้วสิ่งที่จีมินทำมันได้ดีมาตลอดกลับแตกสะลายกลายเป็นผุยผงเพราะพ่อของเค้าทำให้เค้าต้องเจ็บด้วยฝ่ามือแก่ๆคู่นั้น











    เพราะพ่อ...ทุกคนเลยต้องตาย..รวมถึงแม่ด้วย













     ตู้ม!!!














    "!!!!!!!..."     เสียงระเบิดจากอีกฝั่งของป่าดังขึ้นทำให้ร่างหนาสะดุ้งในขณะนั่งหลับอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ อีกแค่เพียงไม่กี่นาทีท้องฟ้าก็จะสว่างขึ้นแล้วแต่จู่ๆความคิดการหาหนทางเอาตัวรอดต้องหยุดลงเพราะเสียงระเบิดคล้ายๆเสียงเครื่องยนต์ของเรือท่องเที่ยวขนาดเล็ก เมื่อได้ยินเช่นนั้นร่างสูงเลยติดสินใจลุกขึ้นเดินตามหาต้นเหตุปรากฏว่าตามเหนือศีษะของเค้าค่อยๆมีควันสีดำลอยฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ กลิ่นเหม็นไหม้ปริศนาลอยมาอีกทิศทางนึงดังนั้นจีมินเลยสาวเท้าเดินไปเรื่อยๆจนพบเห็นซากเรือลอยเต็มผิวน้ำแต่ไม่พบร่องรอยของคนเลยแม้แต่คนเดียว




    "เรือระเบิดงั้นหรอ...สงสัยเป็นเพราะพายุแน่ๆ--- หื้ม?"    ไม่ทันร่างสูงจะพูดจบจู่ๆก็ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงร้องไห้ตรงบริเวณโขดหิน  จีมินมองซ้ายมองขาวเพื่อให้แน่ใจว่ามีใครอยู่แถวๆนี้รึเปล่าแต่สุดท้ายก็ไม่มีใครเค้าเลยรีบวิ่งไปตามเสียงร้องของเด็กผู้หญิง  เด็กสาวตัวเล็กนั่งขดซอกมุมโขดหินก้มตาพร้อมร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บและเสียใจ...จีมินไม่รู้จะทำยังไงเพียงเท่าทีทำได้ก็คือช่วยเหลือเด็กคนนั้นเพราะเธอได้รับบาดเจ็บ รอยขีดขวนแต้มเลือดสีสดหยดไหลตามแขนตามขา สภาพแบบนี้ต้องเกี่ยวกับเรือระเบิดแน่ๆ




     "ฮึก!ฮืออออ...พ่อจ๋าแม่จ๋าฮือ!"    เสียงเล็กๆครางเรียกชื่อผู้เป็นพ่และแม่อย่างโหยหาเพราะเธอรู้ว่าพวกนั้นไม่อยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว...จีมินก็เช่นกัน พ่อแม่ของเค้าก็ไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้เหมือนกัน ความรู้สึกสูญเสียคนที่รักน่ะมันทรมารนะรู้มั้ย





    ถึงจะไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นก็เถอะ..แต่จะกลับไปแก้ไข้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ




    มือหนาเย็นเฉียบเปื้อนคราบเลือดสัมผัสหัวของเด็กสาวเบาๆก่อนที่จะลูบผมเปียกๆของเด็กผู้หญิงอย่างไม่รังเกียจ...เด็กสาวไม่คิดแม้จะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าเลยสักนิด เธออาจจะรู้สึกกลัวเลยไม่กล้ามองก็ได้...




    "กลัวหรอ...."   จีมินเข้าใจดีว่าสถานการณ์ตอนนี้มันเลวร้ายสำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆแบบ 'คุณ'




    เป็นเพียงเด็กอายุ15ปีแต่ไม่กล้าแม้จะคุยกับใครเลยสักคน...คุณกลัว...กลัวทุกอย่างในตอนนี้...กลัว...กลัวไปหมด...กลัวแม้กระทั้งตัวเองที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวนับตั้งแต่จากนี้ไป




    "......."    เด็กผู้หญิงไม่คิดจะตอบคำถามของร่างสูงเลยสักนิด...จีมินได้แต่ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยกายและใจพลางสำรวจสาวน้อยตรงหน้าอย่างละเอียด ใบหน้าหวานๆจิ้มลิ้มผมสั้นถึงปรายคางหน้าม้าบางๆเส้นผมสีดำเข้ม รอยแผลตรงบริเวณแก้มข้างขาวจางๆเพราะเกิดจากผลกระทบของซากเรือ จีมินอยากจะจดจำใบหน้าสาวน้อยอย่างลึกๆแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเธอมีตาข้างเดียวส่วนอีกข้างก็อย่าให้พูดมากเพราะมันถูกผ้าปิดแผลกันเชื้อโรคแปะอยู่ข้างซ้าย...จีมินไม่อยากถามมากว่าไปโดนอะไรมา แต่ที่รู้ๆตอนนี้ก็คือต้องช่วยเด็กคนนี้ให้ปลอดภัยซะก่อน เรื่องเรือระเบิดค่อยเอาไว้ให้ตำรวจตรวจสอบเองก็แล้วกัน




    "ม่ะพี่ช่วย....ฮึ้บ!"    คุณไม่พูดอะไรแต่ปล่อยให้คนแปลกหน้าอุ้มขึ้นท่าเจ้าสาวก่อนที่จะเดินออกไปจากชายหาด....ความจริงแล้วด้วยว่าตอนนี้ขาของคุณนั้นมันล้ามาก ล้าจนก้าวเดินไม่ออกบวกกับสายตากลมโตยังคงกวาดมองหาใครบางคน พระเจ้าอาจจะเข้าข้างเผื่อพ่อแม่ของคุณจะรอด...แต่สุดท้ายเด็กสาวก็ต้องสิ้นหวังเพราะภาพชายหาดตรงหน้าค่อยๆลับหายไป เหลือไว้เพียงแค่ป่าสนชื่นๆสีเขียวชอุ่ม   ร่างเล็กผงกหัวลงซบไหล่ของชายแปลกหน้าด้วยความเหนื่อยล้าและหมดแรง มือเล็กๆเผลอยกขึ้นลูบบริเวณแผงอกของชายแปลกหน้าเลยทำให้คุณรู้ว่าเสื้อของเค้าเปียก เปียกจนมีน้ำไหลออกมาเหมือนพึ่งซักเสร็จมาหมาดๆแบบที่ยังไม่ตากแดด...




    คุณไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกไว้ใจผู้ชายคนนี้ด้วย...ไม่รู้สิ แค่เสียงก็ฟังดูอบอุ่นแล้วหนิแล้วถ้าเป็นคนไม่ดีป่านนี้คุณคงโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้ตั้งนั่งตรงโขดหินแล้วล่ะ...





























    2วันต่อมา...












    @โรงพยาบาล




     ภายในห้องพักฟื้นสีขาวสะอาด หน้าต่างกระจกบานใหญ่ถูกปิดบังด้วยม่านสีครีมแสงแดดอ่อนๆยามเช้าสอดส้องเข้ามาภายในตัวห้องตกกระทบใบหน้าของคนตัวเล็กจนทำให้รู้สึกรำคาญและแสบตา...คุณใช้เวลารักษาตัวได้2วันแล้วหลังจากที่ชายแปลกหน้านำตัวคุณส่งโรงพยาบาล อาการเบื้องต้นหมอบอกว่าคุณไม่ได้รับผลกระทบอะไรมากจากแรงของระเบิดส่วนมากจะโดนพวกเศษกระจกบาดตามเนื้อตามตัวซะส่วนมากแต่ตอนนี้รอยบาดแผลของคุณค่อยๆจางหายไปทีละนิดๆเพราะมีคนดูแลอย่างไม่ขาดสาย....




    มือหนาของใครบางคนยกขึ้นบังแสงแดดให้เด็กสาวพลางจ้องมองร่างของเด็กน้อยอย่างไม่ยอมละสายตาไปไหน....จีมินยืนจ้องคุณอยู่นานจนร่างเล็กสะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมกับอาการงัวเงียจากการนอน




    "ตื่นแล้วหรอ..."    เสียงทุ่มนุ่มลึกเอ่ยถามเด็กสาวบนเตียง...คุณไม่แต่พยักหน้างึกๆแทนที่จะพูด ผ่านไปตั้ง2วันแล้วที่คุณไม่เคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้เลยเป็นเพราะเค้าเอาแต่ปิดหน้าปิดตาใส่แมสตลอดเวลา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเค้าถึงไม่เปิดหน้าให้คุณเห็น





    "หิว....."    เสียงเล็กพูดออกมาเบาๆพลางก้มหน้างุดมองผ้าห่มของโรงพยาบาล




    "งั้นรอหน่อยนะเดี๋ยวพี่ลงไปซื้ออะไรมาให้กิน"    จีมินพูดก่อนที่จะปล่อยให้เด็กน้อยนั่งรออยู่ในห้องพัก...เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่ไม่ค่อยพูดอะไรเลย จะเรียกว่าพูดน้อยเลยก็ว่าได้เวลาเค้าจะพูดด้วยก็ชอบก้มหน้าไม่ยอมเงยขึ้นมามองกันเลยสักนิด...ก็แหงล่ะจีมินเองก็เอาแต่ปิดหน้าไม่ต่างอะไรจากเด็กคนนั้นเพราะเค้ามีความจำเป็นต้องปิดบังตัวเองเพราะไม่อยากให้ใครจำได้ว่าตนคือ ปาร์ค จีมิน บุคลลอันตรายที่ได้ฆ่าพ่อแม่ของตนตายไปเมื่อ2วันก่อน ก่อนที่จะเจอเด็กอย่างคุณ..จีมินรู้ดีว่าเค้าต้องปิดบังตัวเองจนกว่าข่าวจะซบเซาลงจนทุกคนในระแวกนั้นลืมกันจนหมด  จีมินไม่คิดจะกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกแน่ เค้าต้องหนี หนีไปอยู่ที่อื่นซึ่งที่นั้นก็คือเมืองหลวงขนาดใหญ่ของประเทศเกาหลี'โซล' เค้าจะต้องหนีไปเรียนที่นั้นจนกว่าจะจบ เมื่อถึงช่วงเวลาที่เค้าเรียนจบทุกคนที่ปูซานคงลืมกันหมเแล้วล่ะ...รวมถึงตัวเค้าด้วย ที่ทุกคนจะลืมและหายไปจากโลกนี้ซะ




    "อีกไม่กี่ชั่วโมงผมจะต้องส่งตัวเด็กให้ลุงกับป้าของเธอนำตัวไปรับเลี้ยง เพราะอุบัติเหตุครั้งนี้ไม่มีใครรอดเลยนอกจากหนูพยอนคนนี้ ผมจะรีบส่งตัวเธอกลับให้เร็วที่สุด............."    เสียงของหมดค่อยๆลับหายเข้าไปในห้อง จีมินแอบยืนฟังบทสนทนาของหมอจนคุณหมอเดินหายเข้าไปในห้องตรวจ และจากนั้นเค้าก็ไม่รู้อีกเลยว่าคนพวกนั้นคุยอะไรกัน..รู้แต่ว่าเด็กผู้หญิงที่ช่วยเหลือไว้เธอจะต้องไปแล้ว ไปจากเมืองบ้าๆนี่











    คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วใช่มั้ย ฉันคิดว่าเธอไม่มีญาติที่ไหนซะอีก...ความคิดที่จะเอาไปเลี้ยงคงไม่ได้แล้วสินะ ยัยหนูพยอนของพี่










    แหงล่ะทำไมจู่ๆความคิดบ้าๆที่จะเอาเด็กคนนี้ไปเลี้ยงถึงได้ผุดขึ้นมาบนหัวของจีมินนะ.....คงเป็นเพราะสงสารและถูกชะตาด้วยล่ะมั้ง ทั้งๆที่รู้จักแต่นามสกุลชื่อจริงๆยังไม่รู้เลยแถมเด็กก็ไม่ยอมมองหน้าอีก...แบบนี้ก็อดเลยสินะ  โชคชะตาเนี่ยชอบเล่นตลกกับเค้าจริงๆเลยต้องชอบให้อยู่คนเดียวถึงจะพอใจใช่มั้ยคุณท้องฟ้า ได้โปรดตอบคำถามของผมสิ ผมเหงานะ ผมอยากมีคนอยู่ข้างๆบ้าง ผมอยากให้เด็กคนนั้นไปอยู่ด้วยจัง....




    เวลาผ่านไปจีมินยังคงนั่งเฝ้าร่างเล็กอย่างไม่ขาดสาย..ผ่านไปก็เกือบชั่วโมงแล้วทางญาติของคุณยังไม่มีวี่แววมารับเลยสักคน ทำไมถึงปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆแบบนี้ไว้คนเดียวนะ ถ้าไม่มีจีมินเธอจะอยู่ยังไงเวลาหิวจะมีใครหาข้าวให้กินมั้ย เวลาอาบน้ำจะมีคนช่วยมั้ย  หัดดูแลลูกหลานตัวเองบ้างสิ





    "อ..อื้อ...ปวด..."    คนตัวเล็กส่งเสียงครางออกมาอย่างแผ่วเบา  ร่างบางนอนขยับตัวไปมาเพราะเกิดอาการปวดที่แขนขึ้นมาซะดื้อๆ  เมื่อจีมินได้ยินเสียงโอดโอยของเด็กสาวไม่รอช้าที่จะเด้งตัวลุกขึ้นเดินมาดูอาการของคุณอย่างเร่งรีบ




    "ปวดแขนหรอ?"    ร่างสูงพูดไปด้วยพลางลูบแขนคุณเบาๆ




    "หนูปวด...นวดให้หน่อย"




    "นอนต่อเถอะเดี๋ยวพี่นวดแขนให้:)"    ร่างบางนอนหลับตาตามคำสั่งของชายหนุ่มจากข้างเตียง ตอนนี้ร่างเล็กๆของคุณนอนขดใต้ผ้าห่มพลางหันหลังให้จีมิน ส่วนจีมินก็ใช้แขนยาวๆของเค้าสอดเข้าใต้ผ้าก่อนที่จะนวดแขนให้คนตัวเล็กไปเรื่อยๆ...เวลาจะนานสักแค่ไหนผู้ชายคนนี้ยังคงดูแลเด็กสาวอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย จะลำบากสักแค่ไหนเค้าก็จะมาเฝ้าคุณทุกๆเช้าโดยเฉพาะตอนเช้าและบ่ายส่วนตอนเย็นก็หายไปไหนไม่รู้  ไม่เป็นไรแค่นี้ก็ดีมากพอแล้วที่เค้าดูแลคุณแบบนี้




    "ขอบคุณนะค่ะ...พี่ชาย"





























    2ชั่วโมงผ่านไป...









     ฝีเท้าหนาหลายคู่เดินจ่ำไปตามทางเดินของตัวโรงพยายาลประจำจังหวัดปูซาน   ชายหญิงอายุวัยกลางคน ดูดีมีสกุลแต่งตัวราวกับคนใหญ่คนโตมีฐานะเงินทอง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นของพวกเค้าเพราะสิ่งที่ต้องการนั้นกำลังรออยู่ข้างหน้า  ทุกคนในโรงพยาบาบต่างพากันสนใจกลุ่มคนเข้ามาใหม่ด้วยความแปลกใจ ทั้งการแต่งตัวที่ดำเกือบทั้งตัว การ์ดอีก7คนกว่าๆ มาเยอะขนาดนี้ไม่แปลกหรอกที่ผู้ป่วยคนอื่นจะมองเป็นตาเดียวกันขนาดนี้















    แอ๊ดดดดด!









    ประตูห้องพักถูกเปิดออกพร้อมกับผู้มาใหม่ที่ต่างพากันเดินเข้ามาในห้อง  กลุ่มคนขนาดใหญ่ทำให้จีมินที่พึ่งได้พักต้องตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะยืนตัวตรงขึ้นเพราะคนพวกนี้....




    "ยัยหลานเฮ็งซวย....."




    "คุณป้า...."    ไม่อยากเลย...ไม่อยากให้คนพวกนี้มาเลย พวกเค้ามันใจร้าย ใจร้ายที่สุด




    "เพราะแกมันดื้อ อยากมานักไม่ใช่หรอเที่ยวทะเลน่ะ เป็นไงสมใจแกรึยัง พ่อแม่แกต้องตายเพราะความเอาแต่ใจของแกยัยเด็กบ้า! ดื้อเหมือนแม่แกไม่มีผิดเลย!"




     "ฮึก!หนูขอโทษฮืออออออ!"    ใช่...เพราะความเอาแต่ใจของคุณที่ทะยัดทะยอให้พ่อกับแม่พามาเที่ยว แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้..คุณไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย คุณไม่ผิดหนิ คุณไม่รู้.....




    "สำนึกผิดก็ดี! จะได้กลับบ้าน ฉันให้เวลาแกแต่งตัว15นาที ไม่เสร็จฉันจะปล่อยแกทิ้งไว้นี่แหละ "    เสียงของคุณลุงพูดขู่ขึ้นก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องพักฟื้น...คุณได้แต่ร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ ทำไมลุงกับป้าต้องโทษคุณตลอดเลย ทำอะไรก็ผิด เอะอะจะทิ้งเอะอะจะทำร้าย เคยมีสักครั้งมั้ยที่คุณจะได้รับความรักจากพวกท่านบ้างน่ะ




    "ฮึก!หนูเหนื่อย...."




    "ไม่เอาไม่ร้องนะ มาเดี๋ยวพี่ช่วย ค่อยๆลุก"




    "ขอบคุณนะค่ะ...พี่ใจดีจัง ถ้าเป็นไปได้หนูอยากจะอยู่กับพี่ ดีกว่าอยู่กับคนพวกนั้น"




    "มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก....." 

















    หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย จีมินก็พยุงร่างเล็กออกมาจากห้อง ปรากฏว่าลุงและป้าของคุณนั่งรออยู่หน้าห้องพักพร้อมมองหน้าจีมินด้วยสายตาแปลกๆและไม่ไว้ใจเป็นที่สุด...ของมันก็แน่ล่ะ จีมินเล่นปิดหน้าขนาดนี้เป็นใคร ใครก็คิดว่าโจรแน่ๆ




    "ปล่อยหลานฉัน...." 




    "ขอโทษครับ"    ร่างของคุณลุงรีบจับตัวคุณสะบัดออกห่างจากจีมินก่อนที่การ์ดจะพยุงตัวคุณแทนเพื่อไม่ให้ล้ม




    "เท่าไหร่...."




    "อ..อะไรครับ?"




    "คุณลุง...-----!"




    "เงียบ!!!....ฉันถามว่าแกอยากได้เท่าไหร่...เงินน่ะอยากได้เท่าไหร่ค่าตอบแทนที่ช่วยหลานฉันไว้:)"




    "ผมไม่เอา...ผมไม่อยากได้..."    พันสายตาเหลือบมองคนตัวเล็กก่อนที่จะพูดประโยคช์นั้นออกมา...คนอย่างจีมินไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น เงินทองมากมายแค่ไหนเค้าก็ไม่สนใจ  จะหาว่าหวงศักดิ์ศรีก็ไม่ใช่เพราะจีมินไม่เป็นคนแบบนั้นหรอก แต่ที่ห่วงมากที่สุดก็จิตใจของเด็กคนนั้น เด็กผู้หญิงที่พึ่งเสียพ่อแม่ไปแต่กลับต้องมาเจอลุงป้าแสนใจร้ายอีก...ชีวิตต่อไปคุณจะทำยังไง จะสู้ไหวหรอโดนคำพูดกระทบจิตใจขนาดนั้นทำได้ยังไง ทำแบบนี้กับเด็กได้ยังไง คนพวกนี้จะตายด้านเกินไปแล้ว...




    "หึ!งั้นหรอ...ดี...ดีแล้วฉันก็ไม่อยากให้เงินกับคนบ้าอย่างแกหรอก...ขอบใจก็แล้วกันที่ช่วยหลานฉัน โชคดี: )"    คำพูดดูถูกของชายแก่ตรงหน้าไม่สามารถทำอะไรจีมินได้เลยสักนิด  เชิญ  เชิญดูถูกให้พอใจพวกคุณเลย เพราะยังไงซะเราก็ไม่ได้เจอกันอีกแล้วล่ะ




    "......"





    "ไปกลับ!...คอยดูเถอะแกจบม.6เมื่อไหร่ฉันจะตัดหางปล่อยวัดแกวันนั้นแหละยัยหลานเฮ็งซวย!"
















     ไปแล้ว...ไปแล้วสินะยัยหนูของพี่..หวังว่าเธอจะมีความสุขกับชีวิตใหม่นะ
















     ลาก่อน....


















    ลาก่อนปูซาน



















    ลาก่อนครอบครัวที่เคยมีความสุข

















    ลาก่อนทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง














    ลาก่อน...












    คิดถึงจัง คำพูดน่ารักๆของเธอ คิดถึงจังยัยตัวเล็กคนนั้น....เธอทำอะไรอยู่นะ จะกินข้าวรึยัง จะเข้านอนรึยัง  จะบ่นว่าปวดแขนอีกมั้ย..ความรู้สึกพวกนี้จีมินไม่มีทางรู้ จนเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบ4ปีเต็ม กาลเวลาก็ต้องละเลือนเป็นธรรมดา จะลืมบางสิ่งบางอย่างก็ไม่ผิดเพราะมันนานเกินที่จะรอ ยิ่งรอนานยิ่งลืมสำหรับคนบางคน













    Rrrrrrrr!!









    "อื้ม....!!"    เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ยามเช้าของชายหนุ่มตั้งขึ้นเพื่อบ่งบอกเวลานัดของเค้าแล้ว...จีมิน...จีมินกับชีวิตใหม่ในตอนนี้เค้ามีความสุขมากๆมากกว่าครั้งไหนๆเพราะวันนี้เป็นวันเที่ยวและถ่ายรูปที่ 'เขาพูกันซาน'อุทยานแห่งชาติที่ใครๆก็ต้องไป









    "อืม...ออกเดินทาง:)" 




















     16:30...









      แชะ!









     "หว่า...แย่จัง:)"    เสียงทุ่มปริศนาเอ่ยขึ้น...จะเสียงดังก็ว่าจะเบาก็ไม่เบานักเพราะคนรอบข้างหันมามองเป็นตาเดียวกันหมดเลย..








     "คุณครับ...คุณครับ!!"




    "คะ!ค่ะ!....อ่ะ!ขอโทษนะฉันยืนบังวิวคุณรึเปล่า รึว่าฉันทำให้ภาพคุณเสียบรรยากาศเอ่อขอโทษค่ะ!°_°"    ร่างเล็กลุกลี้ลุกลนมองหาทางไปไม่ถูก จะวิ่งไปทางไหนดีเค้าถึงจะไม่ด่าโถ่ว! ยัย(ชื่อคุณ)!อีเอ๋อ!




    "ไม่เป็นไรครับ...ว่าแต่คุณช่วยมาเอ่อ...มาถ่ายรูปคู่กับผมได้มั้ย คือแบบว่าคุณ....-////-"    ร่างบางทำตาแบ๋วรอประโยคช์พูดต่อไปจากชายแปลกหน้าอย่างใจจดใจจ่อ...ร่างหนาดูท่าทางเขินเล็กน้อยก่อนที่จะพูดประโยชน์นั้นออกมา...




    "คุณ...'น่ารัก' >////<"

































       #TALK



       แงงงงงง! จบแล้ว อันนี้ไรท์ขอย้อนอดีตของจีมินและนางเอกนะค่ะว่ามันเป็นมายังไง มีปมอะไรอีกที่ยังไม่รู้ อันนี้ไรท์เล่าแบบตั้งแต่จีมินยังเป็นเด็ก เคยอยู่ที่ไหน ครอบครัวเป็นยังไง จนสุดท้ายทำไมถึงย้ายมาเรียนที่โซล เคยเจอกับนางเอกตอนเด็กแต่จำกันไม่ได้เพราะตอนนั้นจีมินก็เอาแต่ปิดหน้าส่วนนางเอกก็ปิดตาเพราะอักเสบบวกกับนางเอกไม่กล้ามองหน้าจีมิน ทั้งสองเลยจำกันไม่ได้จนถึง ณ ปัจจุบันนี้....(ใครงง...ไรท์เองก็แอบงง5555+) อธิบายให้กระชับที่สุด


     งงไม่งงก็ตามความเข้าใจของรีท ไว้กลับมาเจอกันตอนหน้า EP.9 นะค่าาาาาา~















คอมเม้น+กำลังใจ
=ได้อ่านEP.9เร็วขึ้น

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

737 ความคิดเห็น

  1. #679 fanfin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 10:56
    สงสารทั้งสองคนเลยอะ
    #679
    0
  2. #254 arawan9988 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 22:44

    ไรท์เราอ่านคอมเม้นดูเเล้วเหมือนทุกคนอยากได้พี่จิมินคนเดิมคนที่ใจดีกลับมานะค่ะ อยากได้จีมๆคนเดิมจังงง

    #254
    0
  3. #253 arawan9988 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 22:40

    ไรท์ขอจิมินคนเดิมกลับมาได้มั้ยตอนจบอ่ะ ตั้งเเต่เริ่มอ่านนี่เสียน้ำตาไปหลายลิตรมาก ขอร้องเถอะไรท์อยากให้จิมินคนเดิมกลับมา

    #253
    0
  4. #220 Nnmoonaja (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 21:02

    เอาจีมินคนใจดีคืนมาเห๊อะขอร้องงงงงงง

    #220
    0
  5. #203 Cursed Forever (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 16:56

    อยากเจอพี่จีมินที่ใจดีอีกจัง จีมินแบบแบดนี่น่าตบเกินไปอะ

    #203
    0
  6. #201 molobee_kk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 09:08
    มาต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #201
    0
  7. #200 MaRodise (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 01:28
    กำลังคิดถึงเลยยย ไรท์มาได้ทันเวลาพอดีอย่างกับรู้ใจ5555
    #200
    0
  8. #198 Choi yuna (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 21:52
    คิดถึงพี่จีมินคนเดิมของน้องงงง~~
    #198
    0