( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 9 : DANGER : Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,925
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 181 ครั้ง
    20 ม.ค. 61

B
E
R
L
I
N









































รอยยิ้มนั่น...ฉันพึ่งเคยเห็น















     @เช้าวันจันทร์ เวลา08:30...






      เช้าวันใหม่เปิดเรียนวันแรกของสัปดาห์..นักเรียนทั้งหลายชายหญิงต่างพากันเดินกรู่เข้าโรงเรียนของตน...บางคนก็ยืนรอเพื่อนบ้าง บางส่วนก็ออกมานั่งเล่นใต้ต้นไม้ร่มรื่นเพราะวันนี้ไม่มีเรียนคาบเช้า






     ร่างสูงของ 'ปาร์คจีมิน' ก็เช่นกัน...






     "เฮ้อออออ!..."   รอบแรกของวันที่จีมินนั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อรอคนบางคนไปพลางๆ...นาริฬาเรือนหรูโดนเจ้าของจ้องมองเป็นเวลานาน..เวลาเท่าไหร่แล้วที่เพื่อนของตนยังไม่โผล่หัวออกมาสักที(-__-)





     "ไอ้จีมิน!...."   เสียงชายผู้มาใหม่ร้องเรียกจีมินที่กำลังนั่งท้าวคางยันศอกอยู่บนโต๊ะไม้...






     "กว่าจะมา...."  จีมินพูดน้ำเสียงเซ็งๆ





     "เห้ยๆโทษทีว่ะพอดีพ่อใช้ให้ไปทำธุระอ่ะ:)"   แก้ตัวไปเรื่อย...





     "หึ...แล้วมึงนัดกูมาทำอะไร?" 





     "เอ่อ!มึงรู้เรื่องไอ้วีรึยัง!?"





     คำพูดของเพื่อนชายทำให้คิ้วหนาของจีมินเริ่มขมวดสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมเค้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย...




     "ไม่ว่ะ...เรื่องอะไร?"




     "เอ้า!ก็เรื่องที่ไอ้วีมันโดนทำร้ายไง!"  




     "ห้ะ!...โดนทำร้าย!?"   เมื่อวานผมแยกตัวออกมาจากวีและ(ชื่อคุณ)เพื่อไปทำธุระต่อ...ซึ่งแน่ๆว่า(ชื่อคุณ)อยู่กับไอ้วีและวันนี้ไอ้เจโฮปมาบอกว่าไอ้วีโดนทำร้าย...เหตุการณ์นั่นคงไม่มี(ชื่อคุณ)อยู่ด้วยใช่มั้ย ขอร้องล่ะอย่าให้มีเธออยู่ในเหตุการณ์ด้วยเลย ผมเป็นห่วงเธอ แล้วใครทำร้ายเพื่อนกูมึงได้เจอดีแน่!!






     "เห้ย!ไอ้จีได้ยินกูป่าว!????"     หลังที่จีมินดูสีหน้าตกใจแววตาของเค้าก็เหม่อลอยสักพักก็สามารถหลุดออกจากภวังค์ความคิดนั้นได้





     "เออได้ยิน..."




     "หึ:)...นี่ๆวันนี้ไปเยี่ยมไอ้วีมั้ย..ไอ้กุกมันบอกว่าวีมันนอนป่วยอยู่บนห้องอ่ะ"




     "ไปสิว่ะเพื่อนกูทั้งคน...!"     พูดจบร่างใหญ่ของปาร์คจีมินก็ลุกขึ้นออกจากโต๊ะพลางเดินมุ่งหน้าไปที่รถสปอร์ตของเค้าทันที





     "ไปสิว่ะเพื่อนกูทั้งคน...."   เจโฮปพูดทวนประโยคช์ของจีมิน





     "หะเห้ย!...กูก็เพื่อนมึงป่ะว่ะไอ้จี!!!!!!!"   วิ่งสิ...วิ่งตามจีมินไปสิครับ:)



















     @ร้าน CAFE' WAN''BH

















     กริ้ง~







     เสียงกระดิ่งเล็กๆสีทองดังขึ้นบ่งบอกว่ามีลูกค้าเดินเข้ามาในร้าน...ชายร่างสูงทั้งสองก้าวเท้าเหยียบพื้นไม้วิเทจพลางมองหาที่นั่งในร้านสำหรับสองคน




    กลิ่นหอมหวานของวนิลาอบอวนไปทั่วร้าน...สไตล์การแต่งร้านมองดูแล้วรู้สึกสบายตา เค้กมากมายหลายรถชาติดึงดูดให้คนเข้าร้านเยอะเป็นประจำและสองคนนี้ก็เช่นกัน...





     "ยองแจอ่า...อย่าทำหน้าเคลียดสิ:)" 




    "เฮ้อ!เปล่าเคลียดสักหน่อย...ไปๆสั่งอะไรมากินหน่อยซิจินยอง"




     "ค้าบๆเจ้านาย~:)"     เมื่อได้รับคำสั่งจากเพื่อนซึ่งเป็นเจ้านายและเจ้าของบริษัทนำเข้าขนาดใหญ่ในประเทศเกาหลี...ร่างสูงของจินยองก็เดินออกไปจากโต๊ะเพื่อไปสั่งอะไรก็ได้มาให้เพื่อนของเค้ารับประทาน




     ขณะที่ยองแจนั่งอ่านเมนูอาหารไปพลางๆจู่ๆหูเจ้ากรรมของเค้าก็ดันไปได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิงถัดไปประมาณสองโต๊ะข้างๆ








     "ฮึก!ฮือออออ!"   




     "ยัยบ้าหยุดร้องสักทีเถอะ..."




    "ฮึก!ยะยุนกิทำแบบนี้ทำไมT^T"




    "ก็แค่กะจะแกล้งเล่นๆ...แต่เธอโง่เองหนิหึ:)"    ใช่...คงฟังไม่ผิดหรอก ยุนกิและคุณนั่นเอง ถ้าจะเล่าว่าเมื่อตอนเช้าผีบ้านผีเรือนอะไรเข้าสิงยุนกิก็ไม่รู้...วันนี้มาแปลก ทั้งทำแผลที่แขนให้ ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนทำคุณเจ็บ..ก็ตัวยุนกิเองนั่นแหละ(-_-)และยังจะพาออกมาทานข้าวเช้านอกบ้านอีกด้วย...




    "ฮึก!ใจร้าย...!!"     คนตัวเล็กยังคงสะอื้นเล็กน้อย





     "หึยัยโง่เอ๊ย..."     ยุนกิยังไม่หยุดด่าคุณว่าโง่...แต่มือเค้าน่ะสิหยิบแก้วน้ำส้มคั้นที่เค้าสั่งจ่อเข้าที่ปากคุณ





    "อะ...อะไรฮึก!"




    "จะกินไม่กิน...เดี๊ยวก็แสบลิ้นหรอก"




     "อะอื้ม T^T"     มือบางรับแก้วน้ำส้มจากมือยุนกิและไม่รีรอที่จะดูดมันเข้าปาก...เพราะยุนกิแท้ๆที่แกล้งแอบเอาวาซาบิใส่เนื้อให้คุณกิน และนี่คือต้นเหตุที่ทำให้คุณร้องไห้ มันทั้งแสบและเผ็ดปนๆกันไม่เห็นอร่อยสักนิ(-^-)




     "หายแสบแล้วใช่มั้ย...อ่ะกินข้าวต่อเถอะฉันจะได้พาเธอไปโรงพยาบาลอีก"   ยุนกิพูดพลางหยิบช้อนขึ้นตักข้าวใส่ปาก...คุณก้มหน้าเหลือบมองยุนกิเล็กน้อย ซ้อมสีเงินในมือได้แต่เขี่ยข้าวบนจานไปมา...







    แปลก?...วันนี้มาแปลกจริงๆด้วยทุกทีไม่เห็นจะทำตัวแบบนี้กับฉันเลย..แล้วนี่อะไรจะมาทำดีตอนนี้มันก็ไม่ทันแล้วมั่ง ฉันเจ็บเกินที่จะให้อภัยคนอย่างคุณได้ 'มินยุนกิ'  



















    @ข้ามมาที่โต๊ะยองแจ...







     "มองอะไรของเค้าว่ะ...นี่ยองแจ"   หลังจากที่จินยองกลับมาจากสั่งอาหารว่าง พอกลับมาที่โต๊ะเท่านั้นแหละ คนที่ขึ้นสัมพันธุ์ว่า เพื่อน หรือ เจ้านาย นั้นเอาแต่นั่งเหม่อจ้องมองเด็กสาวฝั่งตรงข้ามอย่างใจจดใจจ่อ




    "ยองแจ!ได้ยินมั้ย!?!?!?"




     "หะห้ะ!...จะร้องทำไมว่ะ!"




     "เรียกตั้งนานมัวแต่นั่งม่อสาวอยู่นั้นแหละ:)"   หันไปมองคุณ




    "เออเปล่าซะหน่อย..."    ยองแจเบือนหน้าไปอีกทางเพราะกลัวเพื่อนชายตัวเองจะจับได้ว่าแอบมองคุณอยู่




     "อ่ะหรอ...อืมๆ ว่าแต่เด็กคนนั้นก็น่ารักดีนะ:)"    จินยองพูดขึ้นพร้อมเหล่ห์ตามองคุณก่อนที่สายตาจะกลับมามองหน้ายองแจเหมือนเดิม...จะเรียกบังเอิญรึเปล่าที่ยุนกิหันหน้ามาสบตากัยจินยองพอดี




    "หึ...ก็น่ารักดี"




    "ว้าว^[]^"




    "แต่ฉันคิดว่า 'น้องสาว' ของฉันคงจะน่ารักกว่าเธอซะอีก"    ยองแจพูดด้วยแววตาอันเศร้าหม่อง...จะเห็นใครก็ไม่ได้ อดนึกถึงน้องสาวของตนตลอดเวลา  ทั้งเวลานอน เวลาทานข้าวก็นึกถึงนึกคิดและภาวนาให้น้องสาวยังมีชีวิตอยู่...ถึงยังไงก็เถอะ คนอย่าง ชเว ยองแจ ไม่คิดจะยอมท้อถอยในการตามหาน้องสาวอันเป็นที่รักของเค้าเด็ดขาด...จะยอมพลิกแผ่นหาให้จนเจอ











     สักวันหนึ่ง...เราจะต้องได้พบกัน









    "เอาเถอะ...ฉันว่าเรามาผ่อนคลายหน่อยดีกว่านะ อย่าเคลียดมากเลยเพื่อน:)"   คนที่คอยให้กำลังใจและอยู่เคียงข้างกันตลอดก็คือ จินยอง เพื่อนรักเพื่อนตายของเค้านี่แหละ

































    "ไอ้! 'ฮวัง มินฮยอน' !~"




    "ไงไอ้ห่า 'คัง แดเนียล' มาร้านกูมีอะไรครับ?"    ชายหนุ่มนามว่า มินฮยอน เอ่ยถามผู้เป็นเพื่อนที่พึ่งร้องเอะอะโวยวายเดินต้อยๆเข้ามาในร้าน




    "เหงาว่ะ...^_^"    เดินมากอดคอมินฮยอน การกระทำของแดเนียลทำให้พนักงานสาวแอบยืนอมยิ้มมองพวกเค้ากันสองคนอยู่หน้าเคาน์เตอร์




     "เหงาแล้วทำไมไม่ไปหาไอ้พวกแก๊งค์วอนกวนตีนของมึง"    ที่มินฮยอนพูดหมายถึงแก๊งค์ WANNA ONE  (วอนนาวัน) แก๊งค์นี้นับว่าเป็นคู่อริกับแก๊งค์ BTS  (บังทันโซยอนดัน) เลยก็ว่าได้ ทั้งสองแก๊งค์นี้ชอบแข่งขันกันเรื่องการเรียนและเกียรตินิยมอันดับ1ของโรงเรียนและมีสิทธิกุมอำนาจเท่าเทียมกันตามความเหมาะสม แต่! ส่วนมากจะชอบแข่งกัน เรื่อง น่าตา มากกว่า ใครหล่อ ใครรวยก็ ชนะ ไป(-__-)




     "ไม่ว่ะ...ไอ้พวกนั้นมันออกไปเล่นเกมส์เที่ยงๆนู้น!ถึงจะเข้าโรงเรียน"




     "หึ:)มึงมาก็ดีเหมือนกัน...จะได้มีแรงงานอีกคนเข้ามาช่วยกูดูแลร้าน;)"




     "ได้เลยครับท่านเสนามินฮยอน!...ไหนมีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับท่าน!"   ทำท่าวันทยาหัตถ์




     "ปัญญาอ่อนแล้วมึงง่ะ:)"   มินฮยอนแอบขำเบาๆพลางส่ายหัวอย่างเอือมๆ ก่อนที่จะยื้นถาดที่ถูดจัดวางด้วยเค้กสตอเบอรี่สองชิ้นอย่างสวยงามให้แดเนียล...




     "อะไรครับท่าน!"   รับถาดมาจากมือของมินฮยอน(แต่ยังไม่หยุดเล่น^_^)




     "มึงโง่หรือโง่ว่ะเนี่ย...เอาเค้กไปเสริฟให้ลูกค้าสองท่านนั้นด้วยล่ะ"




     "ได้ครับ!....อ่ะพอเวลา12:00เป๊ะๆแล้วอย่าลืมจ่ายค่าแรงงานผมด้วยอิอิ!:)"    ยิ้มกวนรองเท้ามินฮยอนแล้วก็รีบวิ่งแจ่นออกจากครัวอย่างเร็วแสง




     "ไอ้!...เฮ้อ~:)"    จะด่าตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ(-_-)









     ตอนนี้แดเนียลวิ่งออกมาจากครัวอย่างระมัดระวังไม่ให้เค้กเสียหาย...เค้าเดินตรงไปที่โต๊ะของลูกค้าสองคนที่กำลังนั่งเงียบรอเวลาให้เค้กมาเสริฟ...




     "เค้กมาเสริฟแล้วครับ~...อะอ้าว!^[]^"




     "แดเนียล....!"




     "ไงไม่เจอกันนานเลยนะครับ^_^"

















     @ตัดฉากมาที่คอนโดวี


















     "ไอ้วีล่ะจองกุก?"    เมื่อเจโฮปและจีมินมาถึงตัวห้องของวี เค้าก็เอ่ยปากถามน้องเล็กของแก๊งค์ที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ห้องนั่งเล่น




     "นอนอยู่ในห้องอ่ะ...ส่วนจินฮยองกำลังทำข้าวต้มอยู่ในครัว:)"     จองกุกตอบ




     "เออๆ..."    จีมินตอบรับสั่นๆก่อนที่จะเดินเข้าไปหาเป้าหมายที่นอนอยู่ในห้อง...












     @ห้องนอนวี...




     แอ๊ด~




     "ไอ้กุก...กูบอกให้ออกไปไง กูอยากอยู่คนเดียว"     ร่างหนานอนห่มผ้าหันหลังให้ใครโดยไม่สนใจอะไรเลย...




      "กูเอง...จีมิน"




     "ไอ้จีมิน..."    ร่างหนาค่อยๆพลิกตัวกลับมามอง หลังจากที่ได้ยินชื่อของจีมิน...เพราะไม่มีใครอีกแล้วที่จะเข้าใจความรู้สึกเค้าได้ดีเหมือนจีมิน




     "ไงเป็นไงบ้าง..."   เดินไปนั่งลงบนเตียงข้างๆวี




     "ก็ไม่ถึงตาย...แค่ไข้ขึ้นอ่ะ"




    "กูถามหน่อยเถอะไอ้โฮปบอกว่ามึงโดนทำร้าย....ใครทำร้ายมึงว่ะ"    สายตาคมไล้สำรวจใบหน้าคมได้รูปของวีเต็มไปด้วยแผลรอยช้ำม่วงเขียวตามจุดต่างๆของใบหน้า  ทั้งแก้ม มุมปาก เบ้าตา สันจมูก ช้ำไปหมดเลย




     "......"




     "เฮ้อ!...ถ้าไม่บอกก็ไม่ต้องบอก กูไม่อยากรู้ก็ได้"




     ความเงียบเริ่มปกคลุมภายในห้องนอน...มีแค่เสียงแอร์เบาๆดังผ่านหูของชายหนุ่มทั้งสอง ความรู้สึกอึดอัดเข้ามารัดกุมเรื่อยๆและในที่สุดวีก็เอ่ยปากพูดขึ้นทำลายความเงียบนั้น....






     "ไอ้จีม...กูมีเรื่องอยากจะสารภาพว่ะ"




      "ว่า?"

































     "แดเนียล....!"




     "ไงไม่เจอกันนานเลยนะครับ^_^"




     "อะอื้ม^_^"    ร่างบางพลางยิ้มหวานให้ชายหนุ่งตรงหน้าอย่างเป็นมิตร โดยไม่สังเกตุดวงตาอันโกรธเคืองของยุนกิที่กำลังจ้องคุณไม่คาดสายตา




     "นี่ๆเธอน่ะไม่ไปโรงเรียนหลายวันแล้วฉันอุส่าห์แอบส่องเธอถึงห้องแต่ก็ไม่เจอสักที...:)"    แดเนียลพูดใส่คุณรัวๆ




     "อะเอ่อ..."










      ปึก!









     เสียงมือทุบโต๊ะดังไปทั่วร้าน...ร่างเล็กสะดุ้งโหยงเล็กน้อยแดเนียลก็ตกใจเช่นกันไม่ต่างจากคุณ  ดวงตากลมโตเหลือบมองยุนกิด้วยความไม่เข้าใจ เค้าจะเสียงดังทำไมให้ะ!




     "ฉันอิ่มแล้ว!....อ่ะตังค์  (ชื่อคุณ)กลับ!!!"    




     "อ๊ะ!ยุนกิอย่าลากสิ!"    ยุนกิเดินกระแทกไหล่ใส่แดเนียลพร้อมฉุดแขนคุณให้เดินออกจากร้านท่าทางขากะเผลกจนไปถึงตัวรถ




      แดเนียลมองร่างสูงและร่างเล็กที่เดินออกจากร้านไป...ดูท่าทางยุนกิจะไม่สบอารมณ์เอามากๆ ซึ่งมันทำให้แดเนียลรู้สึกสะใจนิดๆที่ทำให้คู่อริหมายเลข1ของเค้าหัวเสีย...




     "หึ...ที่แท้เธอก็เป็นคนของไอ้ยุนกินี่เอง:)"














     ตึกๆ!






     "ยุนกิ!...หยุดก่อนโอ้ย!!"







     ตุบ!







     ร่างบางสะดุดขาตัวเองล้มกองบนพื้นเพราะตัวยุนกิเดินเร็วเกินไปมากกว่าที่คุณจะตามไหว เท้าก็ยังไม่หายเลยสักนิดค่อยๆเป็นค่อยๆไปไม่ได้รึไง!!




     "โอ้ยๆ!"




     "เธอเนี่ยนะ!...มาฉันช่วย!"    ตัวเองเป็นคนทำแท้ๆยุนกิ(-_-)




    แขนแกร่งสอดเข้าใต้ระหว่างแขนเล็กพร้อมยกร่างอันเบาหวิวขึ้นสูงเหนือพื้น...ยุนกิอุ้มคุณขึ้นท่าเจ้าสาวก่อนที่จะพาร่างของคุณเข้าไปในตัวรถ




    "ไหนยังเจ็บอีกมั้ย?"




    "เจ็บนิดหน่อยอ่ะ...แต่ไม่เป็นไรแล้วพอดีกินยามาแล้วเมื่อเช้าอ่ะ:)"




    "อื้ม..."





    "นี่ยุนกิ....ทำไมวันนี้คุณถึงทำดีกับฉันล่ะ ทั้งๆที่ผ่านมาคุณเอาแต่ทำร้ายฉันและก็เมื่อคืนคุณยิง---!คะคือฉัน....เอิ่ม"    คุณพูดยังไม่ทันจบ จู่ๆยุนกิก็ยกมือขึ้นมาวางบนหัวของคุณอย่างดื้อๆ




    "ไม่ต้องถาม...ไม่ต้องสงสัย...เพราะฉันไม่อยากตอบ:)" 




    "อ่ะอื้ม-///-"   ไม่ต้องลูบก็ได้นะผมน่ะ...และอีกอย่างเค้ายิ้มล่ะ รอยยิ้มนั่นถึงมันจะบางสักแค่ไหนแต่ดูแตกต่างจากวันก่อนๆ...รอยยิ้มครั้งแรกที่ฉันพึ่งได้เห็นมัน









    ผีเข้าสิง!...กินยาผิด!...หรือเมื่อเช้าเดินตกบันไดหัวฟาดพื้น!? 







     มันไว้ใจไม่ได้!...ทำดีแค่วันเดียวมันเชื่อใจไม่ได้หรอก!!

















     "ไอ้จีม...กูมีเรื่องอยากจะสารภาพว่ะ"




      "ว่า?"    




     วีนิ่งไปสักครู่...พลางสูดหายใจเข้าเต็มปอดและปล่อยลมหายใจนั้นออกมาช้าๆ...จะว่าลีลาก็ไม่แน่จะว่ากลัวก็ไม่เชิง จีมินนั่งรอฟังคำตอบอยู่ไม่ห่างและในที่สุดเค้าก็พูดมันออกมา...











    "กูว่า...กู 'ชอบ' (ชื่อคุณ)ว่ะ"























       #TALK~


       ฮายๆมาแล้วคร้าๆ ตอนนี้ไม่เจ็บไม่ดราม่าแต่หมั่นไส้พระเอก แกจะลึกลับและซับซ้อนอะไรขนาดนั่นห้ะ!พี่กิ! นางเอกตามแกไม่ทันนะเว้ยยยย!



      และนางแดนดีหรือร้ายเนี่ย...แถมยองแจยังนั่งมองนางเอกด้วยสิ อย่าคิดเชียวนะๆเพราะนายไม่ใช่พระเอก5555+ เรื่องราวจะเป็นไงต่อโปรดติดตามค่า~



     คอมเม้น+กำลังมาหลายๆเด้อ (เดะหาฤกษ์NCอีกก่อนอิๆ:)"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 181 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #145 101* (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:52
    อร๊ายยยยยยย~
    #145
    0
  2. #127 Iceicej (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 03:39
    เมื่อไหร่นางเอกกับยองแจจะได้เจอกันนะเนี่ย
    #127
    0
  3. #126 preeyanut9855 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 03:36
    อิพี่กิมีแผนไนอีกไหมเนี้ยยยย
    #126
    0
  4. #125 วนิดา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 22:52
    ขอเชี้ยวีนะ5555ต่อๆ
    #125
    0
  5. #124 I_WaNabee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 22:26
    ยุนกิเริ่มละมุนแล้วนะ แต่... ยังไงก็ยังไม่ดีพอหรอก ทำเลวกับนางเอกไว้เยอะ มาทำดีให้แค่นี้น้อยเกินไป!!
    #124
    0