( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 7 : DANGER : Chapter 7 ::100%::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    1 ม.ค. 61

B
E
R
L
I
N





































































      @เช้าวันรุ่งขึ้นของวันหยุด...





     "ป้าค่ะเช้านี้ทำอะไรทานค่ะ^^"  หญิงสาวนามว่า นายอน ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามาปรากฏตัวในห้องครัวที่กำลังมีแม่บ้านต่างพากันเตรียมอาหารเช้ากันให้วุ่น





     "อ่อเช้านี้ป้าทำข้าวต้มปลาค่ะ...แล้วคุณหนูนายอนตื่นเช้าจังเลยนะค่ะ^^"





     "ปกติค่ะป้าตอนอยู่ที่อังกฤษนายอนก็ตื่นเช้าทุกวันเลย^^"





     "ตื่นแต่เช้าน่ะดีแล้วค่ะคุณหนูร่างกายจะได้แข็งแรง^^"





     "ค่ะ...แล้วพี่ยุนกิยังไม่ตื่นอีกหรอค่ะ?"  นายอนพูดพร้อมชโงกหาผู้ชายที่เธอต้องการ




     "ยังค่ะ..." แม่บ้านตอบสั้นๆพลางตั้งใจทำอาหาร





     "เอ่อป้าค่ะ!...ป้ารู้จักผู้หญิงที่อยู่บนห้องของพี่ยุนกิมั้ยค่ะ!?"  นายอนกระโจนเข้าไปหาแม่บ้านด้วยความสงสัย เพราะตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่นายอนคิดเรื่องของคุณทั้งคืน





     "อ๋อคุณหนู...(ชื่อคุณ)ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อ(ชื่อคุณ)นะค่ะ ตอนที่คุณยุนกิพาเธอเข้ามาในบ้านเห็นบอกว่าเป็น'แฟน'แต่ป้าไม่ค่อยจะเชื่อหรอกค่ะว่าเป็นแฟนกัน"





    "ทำไมค่ะ!?...เล่าต่อๆ!"





     "เพราะเมื่อวานก่อนที่คุณหนูนายอนจะมา...ป้าได้ยินเหมือนเสียงทะเลาะเอะอะโวยวายกันอยู่ในห้องของคุณยุนกิ แต่ป้าก็ไม่กล้าเข้าไปห้ามหรอกนะค่ะสงสันจะมีปากเสียงกันค่อนข้างรุนแรงและหลังจากนั้นก็เงียบหายไปเลย--!"





     "ทะเลาะกันหรอค่ะป้า!?แล้วไงต่อ!?!?"  พูดขัดป้าแม่บ้านขึ้นทันควัน





     "ก็...เงียบหายไปเลย แต่สักพักคุณยุนกิก็ตามให้ป้าไปบนห้องแล้วก็เอ่อ----!"    แม่บ้านพูดยังไม่ทันจบเสียงของบุคคลที่สามก็ดังขึ้นทำให้แม่บ้านหยุดกระทำทั้งหมดก่อนที่จะหันหน้าไปทำอาหารเช้าต่อ...





     "เมื่อกี้คุยกันเรื่องอะไรหรอ?"





     "พะพี่ยุนกิ^^ แหะๆมาตอนไหนค่ะ?"





     "ก็มาตอนที่เธอบอกให้แม่บ้านเล่าต่อไง..."  ผมยืนฟังเกือบเรื่องทั้งหมด คนบ้านหลังนี้มันน่าฆ่าทิ้งซะจริงๆ





     "ขอโทษค่ะ....(หึ!ไม่น่ามาขัดเลยนะค่ะพี่ยุนกิ)" 





     "ชั่งมันเถอะ...เอ่อนายอนช่วยตามพี่ขึ้นมาบนห้องหน่อยได้มั้ย" ผมอยากให้นายอนช่วยอะไรบางอย่างน่ะ







      "ได้ค่ะ...(พี่ยุนกิช่วยขึ้นห้องอ๊าย! เอ้ยลืม!มีอีนั่นอยู่ด้วยหนิ-_-)//คิดในใจ//"






     










     @ห้องนอนยุนกิ






      ตอนนี้ผมพานายอนเดินเข้ามาในห้อง...พอผมเปิดประตูเข้ามาก็เห็น(ชื่อคุณ)นั่งเหม่อลอยอยู่ขอบเตียง







     ทำเหมือนคนกำลังจะคิดสั้นฆ่าตัวตายอย่างไงอย่างงั้น...









     "ยุนกิ....มาตอนไหน?"    ฉันหันหน้าไปมองคนที่พึ่งมาใหม่ ตั้งแต่เช้าแล้วฉันก็พึ่งเห็นยุนกินี่แหละชอบทำตัวลึกลับตลอดแล้วพาเด็กผู้หญิงคนนั้นมาทำไมเนี่ย?






      "ฉันพานายอนมาหาเธอ...อ่ะรู้จักกันไว้ซะพวกเธอสองคนต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน"






      อีกนาน?...นานมั้ยอ่ะรู้สึกไว้ใจยัยนายอนอะไรนั่นเลย







     "หรอ....อืม"   ฉันพลางตอบสั้นๆ ขี้เกียจคุยด้วย






     "หึ!...อ่อนายอนคือพี่อยากจะให้เธอช่วยเอาชุดเธอมา(ชื่อคุณ)หน่อยนะ"







     "ทำไมค่ะ?...."  






     "ยัยนั่นไม่มีชุดใส่และไม่ต้องสงสัยว่าทำไมพี่ขี้เกียจตอบ"  






     "ค่ะ...(อะไรว่ะ!)//คิดในใจ//"





     ดูเหมือนนายอนจะรู้หน้าที่เพราะเธอเดินออกจากห้องผมไป ถึงตอนนี้เหลือแต่ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง





     "แล้วหายปวดรึยัง...?" 





     "หายแล้ว...ทำไม?" 





     คิดจะปั่นประสาทฉันรึไงยัยบ้า...






     "ถามไม่ได้รึไง...นึกว่าจะช้ำในตายเลยถามเฉยๆหรอก!"   ผมขึ้นเสียงคนตรงหน้าเล็กน้อย (ชื่อคุณ)ดูท่าทางจะตกใจผมเห็นเธอรีบก้มหน้างุดลงหลบหน้าผม





     ผมเลิกสนใจ(ชื่อคุณ)พลางก้าวเท้าเดินออกจากห้อง 









      ผมเดินมาที่ห้องนายอนพบว่าเธอกำลังเลือกชุดให้(ชื่อคุณ)อย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง...









      "รู้นะว่าเธอไม่พอใจที่พี่ขอเอาชุดไปให้(ชื่อคุณ)..."





     "พะพี่ยุนกิ...นายอนป่าวนะค่ะนายอนแค่เลือกนานไปหน่อยนายอนเลยหงุดหงิดอ่ะค่ะ"






    "งั้นหรอ...ไหนดูซิว่าเธอเลือกชุดอะไรไว้บ้าง"  ผมเดินไปหยิบชุดนายอนขึ้นมาดูพบว่าแต่ละชุดโป๊ๆทั้งนั้นเลย นี่ผมพึ่งรู้นะเนี่ยว่านายอนจะรสนิยมแบบนี้





     "มันสั้นไปรึเปล่าค่ะ?..ทำไมพี่ยุนกิถึงทำหน้าแบบนั้นอ่ะ"  ชี้หน้ายุนกิที่กำลังยืนคิ้วขมวดจนจะติดกันเป็นปม






     "อืมไม่หรอกพอดีแล้ว พี่เอาตัวนี้แหละ"





     "ค่ะ...(ม่าย~ชุดไปผับฉันคืนนี้!~)//คิดในใจ//"













     @ตัดมาฝั่งคุณ







      "เฮ้อ!เบื่อๆๆๆๆๆ!!!!"   โลกนี้มันอยู่อยากขึ้นทุกวัน! น่าเบื่อเป็นบ้าเลย!!ยุนกิหายหัวไปไหนนะรู้มั้ยว่าคนที่มันเอาแต่นั่งรอๆ!เนี่ยมันเบื่อ!!





      "เหอะ!...ถ้าฉันเดินได้ป่านนี้คงหนีเค้าไปนานแล้ว ไม่มานั่งจนรากขึ้นแบบนี้หรอก"     แน่ล่ะฉันอยากจะหนีออกไปไกลๆเลย! ถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เข้าใจเหตุผลว่ายุนกิจับตัวฉันมาอยู่ที่ทำไม ขนาดตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่ามาอยู่ที่นี่ทำไมแล้วยุนกิล่ะรู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังทำอะไรกับฉัน




      และสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจก็คือยุนกิบอกว่าให้ฉันบอกนายอนว่าฉันเป็น'แฟน'กับเค้า...





     ยุนกิจะให้ฉันบอกแบบนั้นทำไมกัน เพราะเป็นตัวแทนของไอรีนหรอกถึงให้บอกว่าฉันเป็น'แฟน'





     ไอรีนเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย...หึ!คงหาเหตุผลกับฉันไม่ได้ล่ะสิ





     เอะอะเอะอะก็ไอรีนแหม!หลงกันขนาดนั้นเชียว! ไม่สิ!คงมีแต่ยุนกิสินะที่รักไอรีนแค่ฝ่ายเดียวหึๆ






     ถ้ายุนกิ'รัก'ฉันบ้างมันจะเป็นยังไงนะ...







      "เห้ย!คิดอะไรเนี่ย(-_-)"    อีตาบ้ายุนกินี่คุณกำลังทำให้ฉันคิดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่นะ!






     "0///0"  แล้วทำไมเราต้องหน้าแดงด้วยเนี่ย...โอ้ย!อยากคิดอะไรบ้าๆแบบนั้นนะ(ชื่อคุณ)!!!














     แอ๊ด~











     เสียงประตูห้องถูกเปิดขึ้นทำให้ฉันเลิกสนใจความคิดบ้าๆนั่นแล้วหันไปมองร่างสูงที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องพร้อมชุดอะไรก็ไม่รู้อยู่ในมือ






     มองดีๆแล้วชุดมันน่าจะสั้นมากเลยนะ...







     "อ่ะเอาไปเปลี่ยนซะ..."  ยุนกิยื้นชุดมาให้ฉัน







      "อืม...มันดูสั้นจัง"   ฉันพลางหยิบชุดขึ้นมาดู  




     "อย่าเรื่องมากใส่ๆไปเหอะ..."  ผมพูดพลางทิ้งตัวลงนอนบนเตียงพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น  ผมแอบเหล่ตามอง(ชื่อคุณ)เล็กน้อย เห็นว่าเธอเอาแต่นั่งมองชุดอยู่ในมือเหมือนกำลังครุ่นคิดหนักหึ!ยัยบ้าเอ้ยใส่ๆไปเถอะเรื่องมากจริง...







     "ทำไมไม่เปลี่ยน..."  ผมถามเสียงเรียบสายตายังคงจ้องโทรศัพท์อยู่ในมือ





     "จะให้เปลี่ยนยังไงล่ะ...ฉันเดินเข้าห้องน้ำไม่ได้หนิ"





      เอ่อผมลืมไปเลยว่ายัยนี่เดินไม่ได้...เฮ้อ!ลำบากผมจริงๆ






     "เปลี่ยนมันอยู่นี้แหละ..."





     "นี่!จะบ้าหรอ! ฉันก็อายเป็นนะ!"  ฉันรีบปิดร่างกายตัวเองเอาไว้





     "อายทำไม...ถอดๆไปเถอะ!"  ผมเด้งตัวขึ้นพลางดึงแขน(ชื่อคุณ)ออกจากตัว





     "ไม่!!...ปล่อย!!!"   อีตายุนกิคนบ้าแกมันโรคจิต!





     "นี่เธอไม่ขัดฉันสักครั้งมันจะตายมั้ยห้ะ!!!"














      กึก!











     เค้าตะคอกใส่ฉันอีกแล้ว...ยุนกิไอ้บ้า!!!






     "ถอดเสื้อ..."   (ชื่อคุณ)หยุดดิ้นก่อนที่ผมจะออกคำสั่งอีกครั้ง





      ฉันปรายตามองยุนกิอย่างไม่พอใจก่อนที่จะค่อยๆถกเสื้อขึ้นช้าๆ ฉันหลับแน่นสักพักก็รู้สึกโล่งๆไปทั้งตัว...






     "กรี๊ด!จะมองทำไม!!!"














     ฟรึบ!!













     "กรี๊ด!ไอ้คนลามก!!!!"   ฉันคว้าหมอนมาฟาดใส่ยุนกิอย่างไม่ยั้งมือ  หลังจากที่ฉันถอดเสื้อออกก็พบว่ายุนกิเค้านั่งมองฉันตาไม่กระพริบเลย!!!






      "ใครมองเธอหยุดนะเว้ย!"  





      "อ๊ะ!ปล่อยนะ!!"    คนตัวใหญ่ฉุดตัวฉันล้มลงพร้อมคร่อมฉันไว้...จะบอกว่าสถานการณ์ตอนนี้มันล่อแหลมสุดๆ นี่ฉันกำลังโป๊อยู่นะ!





     "อยู่เฉยๆฉันจะใส่ให้..."





      "ไม่ต้อง...ฉันใส่เองได้"






     "ถ้าจะใส่เอง...เดี๋ยวฉันนั่งดู"    ผมยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างชั่วร้ายพลางผละตัวออกจาก(ชื่อคุณ)






     ผมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ...ร่างบางลุกขึ้นนั้งพร้อมหันหลังให้ผม






     ผมได้แต่นั่งมองเธอสวมเสื้อทีละชิ้นๆ อยากจะบอกว่าชุดของนายอนสั้นมาก  เสื้อเอวลอยสีแดงเลือดหมูกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่า...







      "ยะยุนกิ...เสื้อมัน"    





     จู่ๆ(ชื่อคุณ)ก็หันมาพูดกับผม  แขนเล็กๆของเธอกำลังกอดส่วนบนเพื่อปกปิดความเขินอายไว้ไม่ให้ผมเห็น









      "เสื้อมันอะไร?"  ร่างสูงขมวดคิ้วเป็นปม...แค่ใส่เสื้อแค่เนี่ยมันจะอะไรนักหนารีบๆใส่ไม่ได้รึไง





     "เสื้อมันคับอ่ะ...ใส่ไม่ได้"





     "มันจะคับตรงไหนมานี่!..." 






     "อร๊าย!ยุนกิทำบ้าอะไรเนี่ยปล่อย!!"








      มือหนาฉุดกระชากตัวฉันเข้าไปประชิดตัวกับยุนกิ  ถึงตอนนี้ฉันอายมาก!  อีตาบ้าโรคจิตยุนกิมันดึงตัวฉันเข้าไปหาอย่างไม่ดูสภาพฉันเลยว่าฉันกำลังโป๊อยู่!













      ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่บราตัวเดียวเอง!!!











      "อือปล่อย!" 





      "อยู่นิ่งๆ...ไหนดูซิมันคับตรงไหน?"   อารมณ์ตอนนี้ของผมมันเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว ร่างกายอันทรยศกำลังสั่งให้ผมสัมผัสร่างกายของ(ชื่อคุณ)พลางลูบไล้ส่วนบนอย่างช้าๆ มือหนาเลื้อยไปตามอกคู่สวยขาวนวลทั้งสองเต้า ภาพตรงหน้ามันล่อตาล่อใจผมเหลือเกิน






       หยุดคิดอะไรบ้าๆเลยนะเว้ย!(-_-)





      "เอามือออกไปเลยไม่ต้องมาช่วยฉันใส่เองได้!!"   ฉันรีบปัดมือยุนกิออกไปไกลๆ เพราะอีตายุนกิเค้ากำลังลวนลามฉัน!






      แถมเสื้อของยัยนายอนอะไรนั้น...ก็ใส่ไม่ได้ นี่เธอนมเล็กขนาดนั้นเชียว(-_-)






      "เธอแม่ง!น่ารำคาญว่ะ!!"   ร่างสูงสถบหัวเสียใส่ฉันก่อนที่จะลุกเดินออกไปจากห้องนอน...













       ปั้ง!












      "อะไรของเค้า...?"  ฉันได้แต่นั่งมองแผ่นหลังของยุนกิที่เดินออกไปจากห้องอย่างงงๆ คนบ้าอะไรโคตรเอาแต่ใจเลย เดี๋ยวไปเดี๋ยวมาฉันล่ะตามไม่ทันจริงๆ(-_-)







      เอาเป็นว่าพักหลังๆเนี่ยยุนกิไม่ค่อยโหดใส่ฉันสักเท่าไหร่ดูเหมือนเค้าจะค่อยๆสงบสติอารมณ์เวลาที่อยู่กับฉัน...






       แต่ยังไงซะฉันก็ไม่ไว้ใจเค้าอยู่ดี มันต้องมีสักวันสิที่ยุนกิจะต้องกลับมาทำร้ายฉันอีกเหมือนเดิม







      End you part















      @ตัดฉากมาฝั่งนายอน...










      "ฉันล่ะเกลียดยัย(ชื่อคุณ)จริงๆเลย! ทำไมพี่ยุนกิต้องแคร์มันด้วยนะ!"  กี่ร้อยครั้งแล้วที่นายอนบ่นถึงคุณอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงไม่สบอารมณ์...






      ตลอดเวลานายอนเอาแต่ยืนส่องติดตามคุณกับยุนกิตลอดทั้งวัน พบว่ายุนกิไม่ยอมไปไหนนอกจากอยู่ในห้องโดยมีคุณอยู่ด้วย







       "ฉันจะทำยังไงดีนะ...."  ใบหน้าของนายอนเริ่มนิ้วขมวดคิ้มด้วยความกังวล เธอคิดว่าถ้ากำจัดคุณออกไปจากบ้านหลังนี้ยุนกิอาจจะหันมาสนใจเธอก็ได้







       ก๊อกๆ








      ขณะที่นายอนนั่งครุ่นคิดอยู่ไปพลางๆ จู่ๆเสียงประตูห้องก็ดังขึ้น...







       "นายอนอยู่ห้องรึเปล่า...?"





      "อยู่ค่ะ..."  






       แอ๊ด~







      ผมเปิดประดูเข้าไปในห้องของนายอนพลางสักถามว่าเธอมีเสื้อตัวใหม่รึเปล่า ปรากฏว่าเสื้อที่ผมเอาไปให้(ชื่อคุณ)มันคับหน้าอกเธอมาก พอผมสังเกตดีๆหน้าอกของนายอนเล็กชิปหาย(-_-)







      แตกต่างกับคนที่อยู่ในห้องของผมเลย...ใหญ่กว่านี้เป็น2เท่า









      นี่ผมไม่ได้ว่านายอนนมเล็กนะ แต่ผมพูดตามความจริงในสิ่งที่เห็น^^























        @ห้างXXX













        



    รถคันหรูจอดลงเทียบท่าในห้องโถงลานจอดรถขนาดใหญ่  ใช้เวลานานพอสมควรยุนกิกว่าจะขับรถมาถึงห้างเพราะนายอนทะยัดทะยอจะตามมาให้ได้ สุดท้ายก็ไม่มีใครปฏิเสธความเอาแต่ใจของเธอได้








       "พี่ยุนกิพานายอนไปซื้อน้ำหอมหน่อยนะค่า~"  อ้อนสุดขีด






       "ได้...แต่พี่ขอพา(ชื่อคุณ)ไปซื้อของก่อนนะ"   ผมพูดพร้อมเดินลงจากรถ ตามมาด้วยบอร์ดี้การ์ดอีก3คนส่วนอีก2คนพยุงตัว(ชื่อคุณ)เอาไว้








      ผมล่ะโมโหให้ไอ้2บอร์ดี้การ์ดบ้านั้นจริงๆเลย พวกมันดันลืมซะนี่ว่าเอารถวิลแชร์ของ(ชื่อคุณ)ไว้ไหน สุดท้ายก็ต้องลำบากพวกมันอีกตามเคย








       "แต่พี่ยุนกิค่ะ...นายอนอยากไปซื้อน้ำหอมก่อนหนิ"   เดินไปเกาะแขนยุนกิ






       "นายอน..."   ผมตวัดหางตาใส่นายอนด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างรำคาญ เดี๋ยวนี้นายอนเริ่มพูดมากขึ้นเรื่อยๆเอะอะก็พี่ยุนกิๆเฮ้อ!!







      "ก็ได้ค่ะ...(โว๊ะ!ไปแค่นี้ก็ไม่ได้คอยดูเถอะ!!)"















    @ร้านขายเสื้อผ้าXXX








     "พาฉันมาที่นี่ทำไม?"   คนข้างๆเอ่ยถามผมด้วยความสงสัย 





      ทำไมผมถึงมาที่นี่น่ะหรอ...ก็เพราะจะพา(ชื่อคุณ)มาซื้อเสื้อผ้าใหม่ยังไงล่ะ ขืนถ้าผมไปเอาเสื้อผ้ากับไอ้วีล่ะก็มีหวังได้ฆ่ากันตายก่อนพอดี







       ผมไม่สนใจคำถามของผู้หญิงข้างๆ พลางเลือกหยิบเสื้อผ้าตัวนั้นตัวนี้ให้พนักงาน ผมไม่ยอมให้เธอเลือกผ้าเองหรอกหึ...








        "แล้วก็เอาชุดชั้นในอีกขอแบบไซต์ใหญ่สุดในร้านเลยนะครับ^^"







        "ยุนกิ!!"







       "อะไร...?"






      "พูดบ้าอะไรของคุณห้ะ!?"






      "ทำไมอาย...ว่างั้น?"






      "เอ้อ!!"







       "หึ..."  รู้สึกชอบแปลกๆแฮะเวลาที่ได้แกล้งยัยนี่







      ร่างบางได้แต่นั่งหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับมองคนร่างสูงที่กำลังหยิบนู้นหยิบนี้ใส่มือพนักงานแบบไม่หยุดไม่หย่อน ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วที่ยุนกิทำให้คุณอายจากบ้านจนมาถึงห้าง...







      ส่วนนายอนก็ยืนหน้าบูดหน้าเบี่ยวอยู่ข้างๆบอร์ดี้การ์ด







      "นี่พี่ค่ะ...คือฉันอยากเข้าห้องน้ำอ่ะ"   คุณเงยหน้ามองบอร์ดี้การ์ดร่างยักษ์ที่กำลังทำหน้าที่ยืนเฝ้าและประคองคุณอยู่ตลอดเวลา






      หมอก็บอกแล้วไงว่าข้อเท้าขวาสามารถใช้งานได้แต่ก็ไม่100%หรอกนะ แต่มันก็มีอาการปวดจี๊ดๆบ้างบางเวลา แต่ช่วงนี้คุณก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนักหรอก...







      มันจะปวดแค่หัวเฉพาะเวลาที่ยุนกิตะคอกใส่คุณก็เท่านั้นเอง















       ซ่าาา..าาา







      "เฮ้อ!..."   คนตัวเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือบางตบบขอบอ่างล้างหน้าเพื่อประคองร่างกายเอาไว้ไม่ให้ล้ม ตอนนี้คุณยืนได้แค่ขาเดียวก็ดีมากแค่ไหนแล้ว แต่สุดท้ายมันก็ลำบากอยู่ดี 






     "พี่ค่ะ...!!"   คุณตะโกนร้องเรียกให้คนข้างนอกเข้ามาช่วยพยุงตัวออกไป แต่ผลที่ได้คือความเงียบ







      "พี่ค่ะ!ได้ยินมั้ย!?!?"






      เงียบ...







      "ได้ยินมั้ย...ฉันไม่ไหวแล้วนะ"







      ตุบ!








       "โอ้ย!!"   ร่างบางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายทรุดตัวล้มลงบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ คุณทนความเจ็บที่ข้อเท้า ขืนยืนนานอีกต่อไปต้องได้ตัดขาทิ้งแน่






      "หายไปไหน...พี่ค่ะได้ยินมั้ย?"  ร่างเล็กรวบรวมเสียงให้สุดพร้อมเปล่งน้ำเสียงที่เริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆร้องถามออกไปอีกครั้ง





     "....."   














      "พี่ยุนกินายอนมาแล้วววว~"   ร่างเล็กของนายอนวิ่งมาด้วยความร่าเริงแปลกๆผิดปกติ





      "กว่าจะมา....แล้ว(ชื่อคุณ)ล่ะ?"  ผมบ่นอุบอิบให้นายอนก่อนที่จะหันไปถามบอร์ดี้การ์ดอีกคนว่า(ชื่อคุณ)หายไปไหน ทำไมไปเข้าห้องน้ำนานจัง






      ผมยืนรอเธอเกือบจะ30นาทีแล้วนะ...หายไปไหนแล้วทำไมไอ้ลูกน้องเฮ็งซวยยังไม่พาเธอมาอีก!





      "เอ่อพี่ยุนกิค่ะ...นายอนลืมบอกไปว่า(ชื่อคุณ)อ่ะขออยู่ที่นี่ต่ออีกสักพักเธอบอกว่าให้เราสองคนกลับบ้านไปก่อน^^"






     "งั้นหรอ...เธอกับพี่กลับบ้านก่อนก็ได้"   คนอย่าง(ชื่อคุณ)ตัวนิดเดียวจะไปทำอะไรได้แถมบอร์ดี้การ์ดของผมก็ยังอยู่เฝ้า เธอน่ะไม่มีสิทธ์ที่จะหนีด้วยซ้ำ







      หวังว่านะ...







      End yoongi part
















      Nayeon part





      หึๆอยากรู้รึเปล่าว่ามันเกิดอะไรขึ้น...






      ย้อนไปเมื่อ15นาทีที่แล้ว







      "นี่นายน่ะ!!"





     "ครับคุณหนู'นายอน' "    ฉันเดินตรงดิ่งไปหาบอร์ดี้การ์ดร่างยักษ์ของพี่ยุนกิ เพราะฉันนึกแผนอะไรดีๆออกแล้ว^^





     "ฉันมีธุระให้นายทำ^^"





     "ขอโทษนะครับคือผมต้องเฝ้าคุณหนู(ชื่อคุณ)---!"






     "นายต้องไป! เพราะฉันจะให้นายไปเอาของที่บ้านฉันเดี๋ยวนี้! ส่วนเรื่องยัย(ชื่อคุณ)ฉันจะจัดการเอง นายน่ะไปเอาของมาให้ฉันก็พอ ถามแม่บ้านแถวๆนั้นเอาฉันบอกไว้แล้ว"






     "ครับ..."  โค้งตัวก่อนที่จะเดินออกไปจากหน้าห้องน้ำ





     "ไปเอาของแล้วกลับบ้านเลยนะเดี๋ยว(ชื่อคุณ)ฉันจะพาไปเอง!!!"






     นี่แหละคือแผนของฉัน...ปล่อยให้นัง(ชื่อคุณ)ไว้ห้างนี้แหละส่วนพี่ยุนกิฉันก็โกหกไปงั้นหึ!!






      โชคดีนะ(ชื่อคุณ)...






     End nayeon part






















      "อือ...ทำไมไม่มีคนตอบเลย"    เป็นครั้งที่ร้อยได้แล้วมั่งที่คุณนั่งอยู่บนพื้นพลางเรียกการ์ดตัวใหญ่ แต่สุดท้ายผลที่ได้ก็คือความเงียบ







       "อือ~"  ร่างกายของคุณเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ เพราะเมื่อเช้ายังไม่ได้กินข้าวเลยสักคำ จะให้มานั่งอยู่แบบนี้ทั้งวันมันก็ไม่ได้หรอกนะ





      เปลือกตาคู่สวยค่อยๆปิดลงช้าๆ ร่างบางล้มตัวนอนลงบนพื้นโดยไม่รู้ตัว ทำไมถึงรู้สึกเหนื่อยแปลกๆแบบนี้นะ 















     ตึกๆ!












      "เฮ้อ!แม่นะแม่จะมาลืมอะไรตอนนี้ว่ะ...แถมเป็นห้องน้ำหญิงด้วย เอาไงดีว่ะกู(-_-)"   ชายหนุ่มร่างใหญ่เดินบ่นมาตลอดทางโถงจนถึงประตูห้องน้ำระหว่าง 'ชาย' 'หญิง'  ร่างสูงมองซ้ายมองขวาก่อนที่จะก้าวเท้าเหยียบย่างเข้าไปในห้อง'หญิง'








     เมื่อชายหนุ่มปลีกตัวเข้าไปในห้องน้ำหญิง สิ่งแรกที่เค้าพบคือร่างของคุณหมดสติอยู่บนพื้น






     "คะคุณครับ!!"   ร่างหนารีบวิ่งเข้าไปพยุงตัวคุณขึ้นด้วยความเร็วแสง






      "คุณครับๆ! เป็นอะไรรึเปล่า!?"  เสียงทุ่มเอ่ยร้องถามร่างบางด้วยความกังวล  มือหนาค่อยๆพลิกตัวคุณนอนหงายช้าๆ ใบหน้าหวานหลับตาพริ้มไม่รู้สึกตัวอะไรแต่อย่างใด แต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่งถึงกับเบิกตากว้างเพราะ...







      "(ชื่อคุณ)....ธะเธอ!อย่าเป็นอะไรนะ!"  ถึงจะคาดเหตุการณ์ไม่ถูกก็เถอะว่าคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แต่เมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่นอนสลบอยู่บนพื้นนั้นเป็นคุณยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกกระวนกระวายและเป็นห่วงไม่น้อย
   













      
::80%::





























     "อ่าปวดหัวชะมัด>^<"   ร่างเล็กนั่งกุมขมับเหนือคิ้ว ในหัวสมองของคุณประมวลเหตุการณ์เมื่อเช้าว่าเกิดอะไรขึ้น





     เมื่อเช้ายุนกิพาคุณไปเดินห้างแล้วคุณก็ขอตัวเข้าห้องน้ำ พอเข้าเสร็จเรียกให้บอร์ดี้การ์ดเข้าช่วยก็ไร้วี่แววเสียงตอบรับหลังจากนั้นคุณก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย...






     "เฮ้อ!...อ่ะ'จีมิน'?"   ร่างเล็กไม่ได้สังเกตเลยว่ามีคนตัวใหญ่นอนฟุบหัวอยู่บนโต๊ะ คุณนั่งมองชายหนุ่มนอนหลับด้วยความเอ็นดู ทำไมนายถึงได้ น่ารัก ขนาดนี้นะจีมินแต่นิสัยนี่ต่างจากหน้าตาลิบลับเลย




    ทั้งหื่น บ้ากาม โรคจิต แถมยังใจร้ายอีกด้วย(ล่ะมั่ง)





    แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าคนอย่าง ปาร์คจีมิน จะมีมุมน่ารักๆแบบนี้ด้วย><





     "อือ~"  เสียงทุ่มงัวเงียของคนตัวใหญ่ดังอู้อี้เหมือนว่ากำลังจะตื่น จีมินทำหน้าบึ้งตาหยี่คล้ายเด็กกำลังหิวนมในเวลาตื่นนอนตอนเช้าๆ





     ร่างบางนั่งมองชายหนุ่มสายตาที่อ่อนโยน...คุณมองจีมินที่กำลังผละตัวออกจากโต๊ะช้าๆพลางบิดขี้เกียจไปมาเหมือนเด็กน้อย ร่างสูงลืมตาขึ้นพร้อมตกใจคุณนิดๆและพูดว่า...






     "(ชื่อคุณ)...ตื่นตอนไหนเนี่ย>_<" 





    "ก...ก็นานแล้วล่ะ"  ริมฝีปากสวยยกยิ้มขึ้นเจื่อนๆ บอกไม่ได้เลยว่าเวลาที่จีมินนอนแล้วน่ารักสุดๆ!>////<





     "ฉันคิดถึง...เธอจัง"  ร่างสูงเม้มปากเน้นด้วยความเขินอายหลังจากที่เอ่ยคำพูดจบ





     "ฉะฉันหรอ...0////0"   ตอนไหนก็ไม่รู้ใบหน้าหวานเริ่มแปะเปื้อนราวกับว่ามีคนเอาสีแดงมาป้ายแก้มตุ่ยๆของคุณ





     ชั่วชีวิตในการเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาๆไม่มีใครสนใจไร้ซึ่งญาติพี่น้องและครอบครัว...นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่มีคนพูดแบบนี้กับคุณ





     ยิ่งเป็นผู้ชายแล้วยิ่งทวีคูณความเขินให้คุณมากขึ้นเป็น10เท่า





      "อะ...เอ่อคือ____"   ร่างกายของชายหนุ่มย่างเท้าก้าวเข้ามาหาคนตัวเล็กช้าๆ ไม่นานนักจีมินก็มายืนอยู่ข้างๆเตียงคุณเรียบร้อยแล้ว





     "อ่ะ...!"  มือหนาจับไหล่เล็กพลางบีบเบาๆ  คุณสะดุ้งตกใจเล็กน้อยพร้อมเงยหน้ามองคนตัวใหญ่ ขมวดคิ้วด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยเข้าใจนัก





     "ฉันเป็น'ห่วง'เธอจัง...รู้มั้ยว่าฉันกับไอ้วีน่ะคอยแอบมาหาเธอที่บ้านไอ้ยุนกิทุกวันเลยนะ พวกฉันสองคนอยากจะช่วยเธอแต่ก็ทำไม่ได้เพราะลูกน้องของไอ้ยุนกิมันเยอะเกินไป...ฉันขอโทษนะ"  น้ำเสียงผิดหวัง




      "ฉัน..ไม่เป็นไรหรอกจีมิน^^"




     "ฉันไม่เข้าใจเลยว่ามันจะทำแบบนั้นกับเธอไปทำไม...แต่แล้วฉันก็เห็นเธอนอนสลบอยู่ในห้องน้ำ มันเกิดอะไรขึ้น(ชื่อคุณ)..."





     "เอ่อคือ...(เล่าเรื่องทุกอย่างให้จีมินฟังเท่าที่คุณจำได้)...เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ"  





     "เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะ...ยิ่งฉันรู้ว่าเธอปลอดภัยฉันก็ดีใจแล้ว^^"   ร่างหนาพูดพร้อมยื้นหน้าเข้ามาใกล้คุณจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆอย่างแผ่วเบาของคนตรงหน้า





     "(ชื่อคุณ)...ฉันขอนะ"





     "จีมิน..ยะอย่า!...อื้ม!"     ความรู้สึกเหมือนถูกกลืนหายไปในพริบตา ริมฝีปากหยักของชายหนุ่มถือวิสาสะครอบครองเนื้ออันแสนนุ่มนวลของคุณอย่างไม่กล่าวขออนุญาตใดๆ...





     จากรสจูบอันแสนเชื่องช้าและแผ่วเบาผลันเปลี่ยนเป็นรสจูบอันแสนเร้าร้อนแต่อ่อนโยน ร่างกายของคุณเริ่มอ่อนระทวยเพราะจีมินเริ่มรุกล่ำคุณเข้ามาเรื่อยๆ ลิ้นหนาตวัดเอาความหวานจากโพล่งปากของคุณอย่างโหยหามานานแสนนาน มือใหญ่ประคองแผ่นหลังบางไว้เพื่อไม่ให้คุณหงายหลัง...





     ตอนนี้คุณทำอะไรไม่ได้นอกจากกำเสื้อของจีมินแน่นจนยับยู่ยี้ไปหมดแล้ว













 










    แอ๊ด!!








     ผลัก!







    ร่างของคุณและจีมินรีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็วหลังจากที่หูเจ้ากรรมดันไปได้ยินเสียงประตูเปิดออกดังแอ๊ด ซึ่งเดาได้เลยว่ากำลังมีบุคคลที่สามเดินเข้ามาในห้อง...






     " วะ...' วี ' "   ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เหตุการณ์เมื่อกี้หวังว่าเค้าคงไม่เห็นนะ





     "เอ่อคือฉันพึ่งมาจากข้างนอกน่ะ...เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย(ชื่อคุณ)"  ใบหน้าหล่อยิ้มเจื่อนแปลกๆ คุณและจีมินมองวีด้วยสายตาที่คาดเดาว่า 'นายคงไม่เห็นใช่มั้ย'






     "เธอไม่เป็นไรหรอก...หมอบอกว่า(ชื่อคุณ)แค่เหนื่อยแล้วก็สภาวะอ่อนแรงไม่ต้องห่วงแค่เธอกินยาและก็นอนพักผ่อนเดี๋ยวก็หายแล้ว..."  จีมินรีบปรับน้ำเสียงให้ปกติพลางเกาท้ายทอยแก้เขิน'จูบ'เมื่อกี้...เพลย์บอยอย่าง ปาร์คจีมิน ผ่านผู้หญิงมาเยอะทำอะไรด้วยกันก็มีมากมาย แต่กะไอ้แค่จูบกับเด็กสาวธรรมดาอย่างคุณทำไมต้อง 'เขิน' ด้วยว่ะ>_<





     "อ่อ...หรอ อ่ะนี่กินซะฉันซื้อมาฝาก"  ยื้นถุงพลาสติกสีใสพร้อมเจ้าซองสีเหลืองอ่อนบรรจุด้วยขนมปังก้อนโต้ไส้คัตตาร์ดสามก้อนมาให้คุณ






     "ขอบใจนะ^^" มือเล็กเอื้อมรับสิ่งของมาจากวี  ไม่รอช้าซองพลาสติดสีเหลืองอ่อนก็โดนมือเล็กๆของคุณฉีกออกเป็นสองแฉกซะแล้ว





     "อร่อยรึเปล่า^^"  วีเอ่ยถามคุณน้ำเสียงอ่อนโยน มือหนายกขึ้นลูบผมคนตัวเล็กเบาๆ




 
     "อาอ่อย^^(อร่อย)" คุณพูดทั้งๆที่ขนมปังคำโตยังอยู่ในปาก





     "ย๊า!...กินเป็นเด็กไปได้เลอะหมดแล้ว!"  ร่างสูงเอ็นดุคุณเล็กน้อย เพราะไส้คัตตาร์ดสีเหลืองหวานไหลซึมตรงมุมปากของคุณ





     และอีกสายตาคู่หนึ่งได้แต่จ้องมองการกระทำของเพื่อนชายกำลังใช้นิ้วหัวแม่มือแตะเช็ดมุมปากเปื้อนๆของคุณอยู่ไม่ห่าง






     ลักษณะและการกระทำของวีที่มีต่อคุณทำให้จีมินรู้สึกหวั่นใจแปลกๆ ถ้าจีมินทำได้เค้าอยากจะดึงคุณออกมาจากสายตาของวีให้พ้นๆไปซะ















      ปั้ง!!












      "หนูไม่รู้T^T"





      "ทำไมนายอนถึงไม่รู้ห้ะ!!??"   ความวุ่นในบ้านหลังใหญ่ของยุนกิกำลังกลหน หลังจากที่เค้ากลับมาจากห้างยุนกิก็เอาแต่นั่งรอคุณจนเวลาล่วงเลยมานานเกือบถึงบ่าย พอโทรตามลูกน้องทั้งสองคนมันก็บอกว่าไม่รู้ไม่ทราบเพราะพวกเค้าทั้งสองอยู่ที่บ้านของนายอน












     และทางเดียวที่รู้ได้ก็ต้องนายอน...












     "พี่ยุนกิ...(ชื่อคุณ)บอกนายอนจริงๆนะว่าจะขออยู่ที่นั้นต่ออ่าาาาา!"  เดินเข้าไปออเซาะยุนกิ





     "แล้วทำไมยัยนั่นยังไม่กลับมาอีก!!!"  ยุนกิตะคอกเสียงใส่นายอนพร้อมสะบัดแขนให้หลุดจากพันธนาการของนายอน






     "นายอนไม่รู้..."   ทำท่าเหมือนจะร้องไห้





     ร่างสูงสูดหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อระบายความโกรธที่กำลังปะทุอยู่ในตัวของเค้าก่อนที่จะหันไปสั่งลูกน้องว่า...






      "ออกไปตามหามันให้เจอ!...พวกมึงฝั่งตระวันออก!ส่วนกูจะไปหาอีกทางฝั่งตระวันตก!!!"






      "ครับ!คุณยุนกิ...!"






     หลังจากนั้นบอร์ดี้การ์ดและลูกน้องมากมายหลายสิบคนก็ต่างพากันขับรถออกไปจากตัวบ้านตระกูลมิน






      รถWMสุดหรูคันโปรดของยุนกิเคลื่อนตัวออกไปอีกทางของเส้นทางถนน เจ้าตัวเหยียบคันเร่งให้สุดเสียงเครื่องยนต์ทำงานด้วยความร้อนไปทั่วตัวรถ ตลอดเส้นทางในหัวสมองของยุนกิหยุดคิดเรื่องคุณไม่ได้ หายไปไหน!? คิดจะหนีฉันหรอ!? เธอ'ตาย'แน่(ชื่อคุณ)! คำถามและความคิดถาถมเข้ามาในหัวของยุนกิไม่ยอมหยุด







     นานพอสมควรรถของยุนกิก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าอยู่หน้าคอนโดสุดหรูสูงสุดเสียดฟ้า...





     เป้าแรกคือ 'ห้องของวี'


















::100%::






      #TALK~


       ครบ100%แล้วเด้อ!!!! 55555+ รวดเร็วภายในวันหยุดอิอิ^^


     เข้าเรื่องๆ บอกตรงๆเลยว่าไรท์จะอยู่ฝั่งไหนดี 

     #วีมิน หรือ #ยุนกิ ดีล่ะ? 

      จีมินมีความห่วงนางเอกจากวี ว้าวแบบนี้ต้องมีแย้ง^^ 3ต่อ1คุณจะรับไหวมั้ย แล้วยุนกิล่ะจะตามหาคุณเจอมั้ย? แล้วคุณจะรอดเงื้อมมือจาอยุนกิมั้ย? จงติดตามเรื่องราวตอนต่อไปEP.หน้า~


      คอมเม้น+กำลังใจมาให้ไรท์เยอะๆน่า~ (เขียนผิดพลาดตรงไหนต้องขอโทษด้วยนะค่ะ^_^)



     새해 복 많이 받으세요!~


    ( Happy new year~ )


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #95 Ice ไอซ์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 18:41
    ไรท์ค้าารีบมาต่อเลยย อารมณ์มันค้างงง
    #95
    0
  2. #94 Verryui (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 11:21
    ต่อค่าาาาาา/โอ้ยฟินน้องชิมชิม~
    #94
    0
  3. #93 วนิดา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 08:47
    มาต่อแหม๋
    #93
    0
  4. #92 Iceicej (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 06:11
    รีบเผ่นดีกว่า พี่กิมาแล้ว ~ นี่เขินจีมินกะแทแทมากอ่ะ >•<‘’
    #92
    0
  5. #91 mookeieu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 01:37
    อร๊ายย เขินจีมินอ่า ต่ออีกนะทุกวันยิ่งดีอ่า
    #91
    0
  6. #90 ยืนงงในดงตรีนน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 01:36
    โอ้วววว ลุ้นน ชุ้นจิโดนพี่กิฆ่าไหมนี่//รอออ
    #90
    0
  7. #89 I_WaNabee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 22:53
    รออออออออ
    #89
    1
    • #89-1 preempnn2545(จากตอนที่ 7)
      2 มกราคม 2561 / 06:10
      ลุ้นเวอร์.... รอค้าาาาา
      #89-1
  8. #87 Iceicej (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 03:52
    จีมินรีบพาเราไปหาแทแทเลย เร็วๆ
    #87
    0
  9. #86 I_WaNabee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 23:30
    ยุนกิก็ซื่อบื้อจังเลยน่ะ จะเข้าใจผิดนางเอกอีกมั้ยเนี่ยยย
    #86
    0
  10. #85 เกลมณี (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 22:48
    มาต่อ พน เด้อไรท์..............!!!!!
    #85
    0
  11. #84 preeyanut9855 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 21:51
    ฮือไรท์ เค้ามารออัพเดตทุกวันเลย ~~ มาแล้วดีใจจังง คนที่มาเจอขอให้เปนแทแท เมนสุดที่รักของเค้าด้วยเถิดดด! มาอ่าน้รื่องนี้ทำให้เผลอใจให้ยุนกิ อีกแล้วว หลายใจจริง555 สู้ๆนะคะไรท์ รอเสมออออ
    #84
    0