( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 6 : DANGER : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 198 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

B
E
R
L
I
N
















































      @ไลน์...






     ฮุนฮุนนี่:) : "สุดท้ายก็ลำบากกูตามเคย(-_-)"




     อู*ซองอู : "เถอะน่า~ช่วยกูหน่อยนะๆๆๆๆ!"




     ฮุนฮุนนี่:) : "แล้วทำไมมึงไม่มาเองไอ้ฟรวย!"





     อู*ซองอู : "มึงก็รู้หนิ!ว่ากูต้องไปทำธุระกับแม่ที่นอกเมืองอ่ะ°^°"




    ฮุนฮุนนี่:) : "เหอะ!เอาตัวรอดไอ้สัส! เอ่อๆ!กูไปเองก็ได้บาย!!"










     ไปเอง...ไปตายกับผีอ่ะดิ!  ใช่!ไปตายเพราะชะตาของ 'ปาร์ค จีฮุน' เองก็ไม่ต่างจากกำลังเอาชีวิตไปแขว่นบนเส้นด้าย








     ภาระกิจเสี่ยงตายคือการเดินเข้าไปในบ้านของยุนกิเพียงลำพังและตัวคนเดียวส่วนอีเพื่อนซองอูก็เอาชีวิตรอดไปคนเดียวเหลือแค่จีฮุนที่ต้องเข้าไปในบ้านของยุนกิ...





     ถึงจะมี แม่บ้าน แม่ครัว พ่อของยุนกิ แต่ก็ยังกลัวอยู่ดี(-__-)













     "เอาว่ะเพื่องาน!"   ร่างสูงรวบแรงใจแรงกล้าก้าวเท้าหยิบทางเดินพร้อมนำร่างอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความกล้าเข้าไปข้างใน...








     ฟึบ!









     "อ่ะ!..."   ร่างของจีฮุนเซถอยหลังเล็กก่อนจะหันหน้ามองบุคคลที่พึ่งเดินสวนทางกัน นั้นก็คือ วี และ จีมิน 







     "อย่าเข้าไป...." เป็นประโยคช์แรกของวีเอ่ยขึ้นพร้อมสีหน้าเงียบขรึม






     "ทะทำไมล่ะ?"




     "ถ้าไม่อยากตาย...."  จีมินพูดเสริม





     "ตาย?......"




     "อืม..."




    "ผมก็แค่จะมาเอาซองเอกสารให้ยุนกิแค่นั้นเอง..."




    "ของใคร...?"




    "ขะของ'ไอรีน'เธอฝากมาให้พวกผมเมื่อวานนี้เอง..."




    "ไม่ต้องเอาไปให้มัน!เอามานี่!!"









     พรึบ!










     ซองเอกสารสีน้ำตาลอ่อนโดนกระชากออกไปจากมือของจีฮุน...มือหนาของวีเอาซองเอกสารแน่นและพูดว่า




      "เดี๋ยวกูเก็บไว้ให้มันเอง...กลับไปซะก่อนที่มึงจะถึงฆาต"    สิ้นเสียงทุ้มใหญ่ของวี ร่างสูงทั้งสองก็เดินออกไปจากรั่วบ้ารของยุนกิด้วยท่าทางไม่พอใจนัก





      ปล่อยให้จีฮุนยืนหน้าอ๋อและงงงวยกับเหตุการณ์ ณ ตอนนี้





     "ย๊า!ทำไมคนพวกนี้โคตรน่ากลัวเลยทว่าล่ะไอ้ซองอูถึงรีบหนี!//โวยวายในใจ//"























     @ห้อนนอนยุนกิ...



















     "เป็นอะไรอีกล่ะ!?"     ร่างสูงเริ่มขมวดคิ้วบวกกับความโมโหเล็กน้อยหลังวีและจีมินกลับไป  ยุนกิเองก็รีบเดินกลับเข้ามาในห้องแต่สิ่งที่เค้าไม่รู้ก็คือร่างอันบอบบางที่เค้าพึ่งสร้างรอยช้ำและความเจ็บปวดให้แก่คุณนั้นกำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง โดยมีแม่บ้านคอยเช็ดตัวให้ เสื้อผ้าที่ถูกเปลี่ยนก็เป็นเสื้อผ้าของยุนกิเพราะแม่บ้านไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนก่อนด้วยความกระวนกระวายป้าแม่บ้านเลยคว้าอะไรได้ก็เอามาเปลี่ยนให้คุณก่อน...




 
     "อะเอ่อคุณหนูไม่สบายค่ะและก็...มีเลือดไหลออกมาด้วยป้าเลยเช็ดตัวให้ค่ะ---!"




    "แล้วไง!...นั้นมันเสื้อผมป้าเอาให้มันใส่ทำไม! ออกไปเดี๋ยวผมจัดการเอง!!"




    "คะค่ะ!(_ _)"









     สายตาอันคมกริมเหลือบมองแผ่นหลังของป้าแม่บ้านที่รีบเดินออกไปจากห้องนอนของยุนกิและอีกอย่าป้าแกลืมเอาชามที่มีน้ำเต็มภาชนะออกไปด้วย




     นัยต์ตาสีดำเข้มกลับจ้องมองร่างบางนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง  รอยเขียวช้ำ บาดแผลจากการกระที่ยังไม่หายสนิท ร่างกายอันไร้แรงต่อสู้ การช่วยเหลือตัวเองไม่ได้  การที่ไม่ได้รับอิสาระจากการที่เดินไม่ได้...









     นี่มันภาระกูชัดๆ!!   (สม!5555+ :ไรท์)









     "หึ...."     แค่เค้นเสียง 'หึ' คำเดียวของยุนกิคือการตัดสินใจอะไรได้สักอย่าง  แต่เราไม่รู้หรอกว่าคนอย่างยุนกิกำลังคิดอะไรอยู่









     คิด 'ดี' หรือ 'ร้าย' ตัวยุนกิเองก็ยังไม่รู้เลย...














    @19:25




     "แม่งเอ๊ย!!ไอ้กุกมึงตาย!!"




     "โว๊ะ!ไม่เล่นแม่งแล้ว!"




      ติ๊ด!




      "เป็นห่าอะไรของมึง...ยุนกิ?"    ชายแก่วัยกลางคนเอ่ยถามผู้เป็นลูกอย่างยุนกิว่ากำลังทำบ้าอะไรของมันว่ะ...??




      บรรยาการบนโต๊ะอาหารเย็นตอนนี้ปกคลุมไปด้วยความเงียบหลังจากที่พ่อของยุนกิขมวดคิ้วถาม...?




     "เล่นเกมส์...ไอ้กุกมันชวนเลยเล่นเป็นเพื่อนมันจบนะ"  วางโทรศัพท์ลงพลางยกตระเขียบคีบเนื้อเข้าปาก




     "หึ...ปกติไม่เห็นเล่นเกมส์"




     "ยุ่ง...."




     "เอ่อยุ่ง...แล้วเด็กแกล่ะ---!?"




      เคร้ง!




      เสียงตระเทียบสีมันเงากระแทกลงบนจานโดยเจ้าของใบหน้าหล่อนิ่งทิ้งมันลงอย่าไม่สบอารมณ์




     "นอนตายอยู่บนห้อง....เลิกถามได้แล้วผมรำคาญ"





     "หึ!คงหนักล่ะสิถ้า....แต่ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าเอาอีเด็กออกไปจากบ้าน!"




     "แล้วพ่อจะยุ่งอะไรด้วยห้ะ! นี่มันเรื่องส่วนตัว ผมจะเอาใครเข้าบ้านก็ได้พ่ออย่ามายุ่ง!!"     สิ้นเสียงตวาดของยุนกิ ร่างหนาก็ผละตัวออกจากโต๊ะอาหาร




     ผู้เป็นพ่อได้แต่มองการกระทำของลูกชายที่นับวันยุนกิยิ่งเริ่มเปลี่ยนไป...โดยปกติยุนกิจะไม่ใช่คนแบบนี้แต่เพราะสาเหตุแม่ของเค้าเสียชีวิต




     เลยทำให้ยุนกิต้องเก็บกดความรู้สึก โกรธ เคลียด แค้น และ เสียใจ ไว้ในอกด้านซ้ายเพียงลำพัง




      สิ่งเดียวที่ยุนกิรับรู้คือ'มีคนฆ่าแม่'ของเค้า...


















     @ห้องนอนยุนกิ







      Yoongi  part




      แม่ง!จะอะไรนักหนาว่ะ!...มีปัญหาอะไรกับอีเด็กนั่นนักหนา อยากได้มันเป็นเมียรึไง! เอะอะก็สั่งห้ามๆ!





      "อีนี่ก็นอนอยู่นั้นแหละตื่นขึ้นมาสิว่ะ!!"   ผมยืนเท้าสะเอวพร้อมตวาดใส่ยัยผู้หญิงที่นอนสลบอยู่บนเตียง





       เห็นนอนอยู่แบบนี้ทั้งวันผมล่ะกลัว...กลัวว่ามันจะ'ตาย'อ่ะดิ(-_-)





       ขืนตายขึ้นมาก็ยุ่งยากอีก...












       ผมตัดสินใจเดินออกไปจากห้องนอน...สักพักผมก็กลับเข้ามาพร้อมถุงยาสีขาวในถือ  อย่าพึ่งคิดว่าผมใจอ่อนล่ะ ผมแค่ไม่อยากให้มีคนตายในบ้าน










      "(ชื่อคุณ)...ตื่น"   ผมหย่อนก้นนั่งลงบนเตียง มือหนาพลางแขนเล็กพร้อมเขย่าแรงพอสมควร






      "อึก!อือเจ็บ...."




     "เจ็บก็ลุกขึ้นมา!"     เมื่อ(ชื่อคุณ)รู้สึกตัว...ผมก็ดันแผ่นหลังบางลุกขึ้นนั่ง




    "โอ้ย!เบาๆสิฉันเจ็บ!"




     "เจ็บก็กินยาอ่ะ!กินซะเอานี่น้ำ...รีบๆกินล่ะ"   ผมยัดถุงยาใส่มือเล็กก่อนที่จะผละตัวออกจากเตียง เท้าใหญ่เดินก้าวอ้อมไปอีกฝั่งของเตียง









    ฟุบ!~










    "ยะยุนกิ..."   เสียงใสเอ่ยเรียกชื่อผมอย่างแผ่วเบา...ผมล้มตัวลงนอนบนเตียงพร้อมหรี่ตามองคนข้างๆ





     "อะไรอีกล่ะ...?"  




     "ฉะฉัน...อยากกลับบ้าน"





    "บ้านหรอหึ!....จะกลับทำไมทั้งๆที่ตัวเองนั่งอยู่บ้านแล้วแท้ๆ"




     "มะหมายความว่าไง!?"   




    ผมเด้งตัวขึ้นพลางยื้นหน้าเข้าใกล้ยัยเด็กตรงหน้า...ผมแสระยิ้มขึ้นมุมปาก แขนยาวสอดเข้าใต้ระหว่างแขนเล็กพร้อมกระชับกอดเอวบางให้แน่นขึ้น




    "หึ!อยู่บ้าน'ผัว'แล้วยังคิดอยากจะไปอยู่ที่อื่นอีกหรอ...'ร่าน'ว่ะ"




    "......!"




    "อย่าให้รู้นะว่าออกไป'ร่าน'ข้างนอก...ไม่งั้นเธอตายแน่!"   หลังจากพูดจบผมก็สะบัดแขนออกจากเอวของ(ชื่อคุณ)พร้อมล้มตัวลงนอนหันหลังให้









     "ไอ้คนบ้าอำนาจ..."  ปากสวยบ่นพึมพัมเบาๆเพื่อไม่ให้คนตัวใหญ่รู้ตัว...คุณนั่งหันหลังให้ยุนกิและไม่ลืมที่จะกินยา  หลังจากที่กลืนเม็กยาสีขาวลงคุณก็รู้สึกปั่นป่วนที่ท้องแปลกๆ สงสัยเพราะไม่ได้กินข้าวทั้งวันแน่ๆคนอะไรใจร้ายที่สุดจะปล่อยให้อดตายรึยังไงกัน!




     คนตัวเล็กทำหน้าฟึดฟัดไม่พอใจก่อนที่จะยกกระปุกยาขึ้นมาอ่านให้แน่ชัดว่าในคือยาอะไร...




      "ยาแก้ช้ำในบรรเทาอาการปวด...เหอะอีตาโรคจิต"









     โครกกกก~









      "อ่า...หิวจัง-^-" คุณพูดพลางลูบท้องตัวเองเบาๆ











      โครกกกก~









     "รอบที่2....ไส้จะขาดแล้วฮือ~T^T "   เดินน่ะมันเดินได้....แต่ได้แค่ข้างเดียวมันลำบากนะรู้มั้ย จะให้กระโดดไปรึยังไงกัน!




     กระโดด...?




     ใช่!กระโดด...ลองดูก็ไม่เสียหายอะไรหนิ!





     "ฮึบ!อร๊าย!"









     ตุบ!









    "โอ้ย!เจ็บ!!"  สมองคิดอะไรอยู่เนี่ย...พลาดตกจากเตียงจนได้ หิวก็หิวแถมยังมาเจ็บตัวอีก!  




     ตากลมโตเหลือมองข้อเท้าตัวเอง...ข้อเท้าข้างซ้ายมีผ้าพันแผลส่วนข้างขวาก็ดูเหมือนปกติแค่รู้สึกเจ็บบางครั้ง




     "โอ้ยแล้วจะลุกขึ้นยังไงล่ะทีนี้(-_-)"




     "ก็คลานขึ้นเตียงไง....โง่"




     ขวับ!




     "นี่คุณด่าฉันหรอ....!?"    ร่างบางรีบหันหน้าไปทางต้นเสียง...พบว่าร่างของยุนกิกำลังนั่งมองคุณอยู่บนเตียง




     "แล้วแต่จะคิด...:)"   กวนประสาทยัยนี่แล้วสนุกชะมัด




     "คิด...คิดว่าคุณด่าฉัน!"    เถียงคำไม่ตกฟ้ากยัยเด็กผี




     "อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน!..."




     "เอ่อ!แล้วคุณจะทำไม!?"   หน๊อยยัยนี่วอนหาเรื่องเจ็บตัวซะแล้ว...กะว่าจะไม่ใช้กำลังแล้วนะแต่เธอทำตัวเธอเองหึ!




     "ว๊าย!นี่ปล่อยฉันลงนะ!!!"    




     "อย่าดิ้น!เดี๋ยวโยนออกนอกหน้าต่างแม่ง!"




     "ชิส์!"    




     ยัยเด็กผี(ชื่อคุณ)หยุดดิ้นพลางเบือนหน้าหนีไปท่าอื่น...ผมอุ้มเธอขึ้นพาดบ่าพร้อมพาเดินออกไปจากห้อง


















     @ห้องครัว





     ผมเดินลงมาจากชั้นบนพร้อมสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กติดตัวมาด้วย...ตอนนี้บรรยากาศในห้องเงียบสนิท แม่บ้านหายไปไหนหมดว่ะ!เดี๋ยวออกแม่งให้หมด!




     "อ่ะ!นั่งอยู่เฉยๆ"  




     "อือ...(_ _)"    คนตัวเล็กได้แต่ก้มหน้างุดพลางเหลือบมองแผ่นหลังใหญ่เป็นระยะๆ ยุนกิวางคุณลงนั่งบนเก้าอี้ติดเคาน์เตอร์  คิดจะทำอะไรของเค้านะไอ้ไบโพล่าเอ๊ย!(>^<)




     หมด...หมดๆ! เอาไปให้หมาแดกแล้วมั้ง!(ใจเย็นพ่อหนุ่มผู้เกรี้ยวกราด:ไรท์)




     ผมค้นตู้เย็นจนทั่วแต่ก็ไม่พบอะไรเลยสักอย่าง...สงสัยของจะหมดแม่บ้านเลยออกไปซื้อทว่าล่ะหายไปไหนกันหมด




     กะจะหาอะไรให้ยัยนี่กินเพราะขณะที่ผมนอนอยู่จู่ๆก็ได้ยินเสียงเหมือนฟ้าถล่มแต่ที่ไหนได้ ท้องยัยนี่ร้องต่างหาก(-__-)




     อันที่จริงแล้วผมก็หิวเหมือนกัน...แค่เก๊กฟอร์มไว้เฉยๆหรอก^^









     "อ๊ะ!อะไรของคุณอีก!?"   คุณดูตกใจเล็กน้อยกับการกระทำของยุนกิ...จู่ๆก็เดินวกกับมาแล้วอุ้มคุณขึ้นอย่างดื้อๆ




     คนนะค่ะไม่ใช่ปลาทะเลน้ำลึกที่จะปรับตัวตามอารมณ์คุณทัน...มินยุนกิ




     "กลับห้อง..."   น้ำเสียงนิ่งๆ




     "อ้าว?" งงค่ะงง ตามอีตาบ้านี้ไม่ทันจริงๆ




     "......"   อ้าวเงียบอีก(-_-)




     หึ!ถึงกับไปไม่ถูกยัยบ้าเอ๊ย...แหงล่ะใครมันจะไปตามอารมณ์ผมทัน แม้แต่พ่อแท้ๆก็ยังไปไม่ถูก




     งี้แหละคนมันขี้หงุดหงิดง่าย เผลอๆอาจจะ'ฆ่า'ใครโดยไม่รู้ตัวก็ได้









     ตึกตึกตึกตึก









     "อ้าวคุณยุนกิ...คุณหนู ยังไม่นอนอีกหรอค่ะ^^"   




     ผมกำลังจะก้าวเท้าขึ้นบันไดแต่บังเอิ๊ญบังเอิญป้าแม่บ้านเสือกโผล่ออกมาซะงั้นและอีกอย่างยังมีถุงเต็มไม้เต็มมืออีกด้วย




     "ยังค่ะป้า^^"    ไม่จำเป็นต้องตอบแทนฉันก็ได้แล้วนี่เธอกำลังหันก้นไปใส่หน้าป้าแกอีกด้วยนะยัยบ้า!




    "แล้วทำไมคุณยุนกิถึงอุ้มคุณหนูแบบนั้นล่ะค่ะ?"  ชี้มาที่(ชื่อคุณ)




     "เอ่อเราแค่ลงมาหาอะไรทานน่ะค่ะป้า^^"  รู้ดีซะด้วย(-_-)




     "แล้วทำไมไม่บอกป้าตั้งแต่แรกล่ะค่ะ...อืมมมมม"




     ดูเหมือนป้าแกจะค้นหาอะไรสักอยาง...เพียงแค่ไม่ถึง20วิ ป้าแม่บ้านก็ล้วงกล่องอะไรสักอย่างออกมา





      "นี่ค่ะป้าพึ่งซื้อมาพอดีคุณยุนกิเอาไปทานเถอะค่ะ"  ยื้นกล่องสี่เหลี่ยมขนาดกลางมาให้ผม2กล่อง




     "......"  ผมยื้นมืออีกข้างรับมันมาอย่างเงียบๆ




     "ขอบคุณค่ะป้า^^"




     "เธอมีตาหลังรึไง!?"     ตอบเอาๆอยู่นั้นแหละ!




     "ป่าวซะหน่อย...ฉันแค่มีมารยาทมากกว่าคุณแล้วกัน คนบ้าอะไรไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่!"




      "นี่ฉันก็แก่กว่าเธอยังไม่เห็นเคารพฉันเลย!!"





     "ก็คุณมันไม่น่าเคารพนี่!!"




     "(ชื่อคุณ)!!ขึ้นห้องเธอได้เจอดีแน่!!"     ไม่รอช้าร่างสูงรีบวิ่งขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วโดยมีแม่บ้านยืนมองเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ





      กว่าจะถึงห้อง...ยัยนี่เล่นโวยวายตลอดทาง แก้วหูผมแทบจะแตก!!










      ปั้ง!









     "ยะยุนกิปล่อยฉันนะ!!"    ผมทุ่มตัวยัยผู้หญิงปากมากลงบนเตียงส่วนกล่องข้าวผมก็วางมันไว้บนโต๊ะก่อนที่จะทุ่มตัว(ชื่อคุณ)ลงตามด้วยการนอนทับตัวเธอเอาไว้




     "พูดมากรำคาญ!!"     มือหนาตบบตัว(ชื่อคุณ)กดลงจมเตียง  




      "ฮือ!ยุนกิหยุดนะ!  อ๊ะ!อื้มส์!!"      




     ผมตบบริมฝีปากเข้าด้วยกับ(ชื่อคุณ) ร่างเล็กๆพยายามขัดขืนผมแต่โดยผมล็อคแขนล็อคขาเอาไว้แน่น...




     "อึก!อื้ออออส์!"    




     "อืมมมม..มมมส์"    เสียงทุ่มต่ำเผลอครางออกมาด้วยความพอใจ รู้ตัวอีกที(ชื่อคุณ)ก็เคลิ้มไปกับจูบรสหวานอันดูดดื่มของผมซะแล้ว...




    











     















     ติ๊ง!ต๊อง~




     เสียงออดดังบริเวณหน้าหลังใหญ่ของยุนกิ  เจ้าของร่างบางเลือนผมสีน้ำตาลอ่อนยืนจ้ำนิ้วกดปุ่มสีแดงอย่างใจร้อน





     แอ๊ด~




     "พี่ยุนกิอยู่มั้ยค่ะ?" หญิงสาวผู้มาใหม่เอ่ยขึ้น




      "อ้าวคุณหนู 'นายอน' เชิญเข้าบ้านก่อนค่ะ"




     "ค่ะ..."









     @ห้องรับแขก...




     "นั่งรอสักครู่นะค่ะเดี๋ยวป้าไปตามคุณยุนกิให้^^"    พูดจบป้าแม่บ้านก็เดินออกไป ปล่อยให้หญิงสาวนามว่า 'อิม นายอน' ลูกพี่ลูกน้องของยุนกิ




     นายอนพึ่งกลับมาจากต่างประเทศไม่นานมานี้เอง...เธอเลยตัดสินใจจะย้ายมาอยู่บ้านหลังเดียวกับยุนกิ












     ก๊อกๆ~




     "คุณยุนกิค่ะ! คุณหนูนายอนมาหาค่ะ!"





     นายอน...กลับมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย




     "อื้ม!ยุน...ยุนกิแฮ่กๆ!"




      "กินข้าวไปก่อนเลยเดี๋ยวฉันมา!"  ผมผละริมฝีปากออกพร้อมเด้งลุกขึ้น










     ผมซอยเท้าวิ่งลงตามขั้นบันไดจนมาถึงห้องนั่งเล่น...ผมเห็นร่างเล็กของน้องสาวนั่งรออยู่บนโซฟาและก็มีกระเป๋าเดินทางสีชมพูหวานตั้งเด่นตระง่าอยู่ข้างๆเธอด้วยล่ะ




     "นายอน..."




     "พี่ยุนกิ!~"  นายอนยิ้มกว้างก่อนที่จะวิ่งมากอดผม




     "หนูคิดถึงพี่จัง~^^"




    "พี่ก็คิดถึง...เหมือนกัน" ผมกอดตอบร่างเล็กพลางลูบหัวนายอนเบาๆ




     "นายอนจะย้ายมาอยู่กับพี่ยุนกินะค่ะ^^"   นายอนผละกอดออกจากผม  แน่นอนว่าผมไม่ว่าอะไรที่จะให้นายอนมาอยู่ด้วยเพราะเธอเป็นน้องผม




     "ป่ะไปเถอะเดี๋ยวพี่พาขึ้นไปดูห้อง^^"




     "ค่ะ!^^"




















     @ห้องนอนรับแขก(นายอน)
















      "นี่ห้องเธอ^^" ผมพานายอนเดินชมรอบบ้านและที่สุดท้ายคือห้องนอนของเธอ...ตอนแรกผมกะว่าจะให้(ชื่อคุณ)ที่นี่ไปก่อนแต่คงไม่แล้วล่ะ










     ให้เธอนอนกับผมไปก่อนแล้วกัน...











     "สวยจังเลยค่ะพี่ยุนกิ...นายอนชอบมากๆเลย^^" 




    "งั้นก็ดีแล้วพี่ไปก่อนนะ..."




     "ค่ะ!^^" 




     แล้วผมก็เดินออกไป....




     "ห้องนอนพี่ยุนกิอ่อ!ฉันจำได้แล้วว่ามันอยู่ไหนหึๆคืนนี้เจอกันนะค่ะพี่ยุนกิ"    ยิ้มร้าย




     "พี่ต้องเป็นของฉันคนเดียว"  ยิ้มร้าย×2!


























      You  part





      "ทำไมไม่กินข้าว!?!?"  




     "ฉะฉันกินแล้วนั่นมันส่วนของคุณต่างหากเล่า!!" อีตาบ้าหัดลืมหูลืมตาบ้างสิ!!




     "เอ่องั้นหรอ...โทษ"




     "ห้ะ!?"  โทษ นี่แปลว่า 'ขอโทษ' ใช่มั้ย? หรือว่าฉันกินยาเกินขนาดเลยฟังผิด!




     "มาห้งมาห้ะอะไรของเธอ...ไปนอนซะพรุ่งนี้จะพาออกไปข้างนอก"   




     ฉันขยับถอยห่างให้คนตัวใหญ่ลงมานั่ง...ยุนกิไม่พูดอะไรต่อเพียงหยิบข้างกล่องขึ้นมาเปิดกินอย่างเดียว




      และอีกอย่าง...ฉันหูฟาดอีกแล้ว! เมื่อกี้ยุนกิบอกว่าจะพาฉันออกข้างนอก! กรี๊ด!ตบหน้าฉันที!




     "มองอะไร?"




     "ปะป่าวคุณกินต่อเถอะ.....^^"  ฟู่วเกือบไปแล้ว เพราะเธอคนเดียวเลยยัย(ชื่อคุณ)จะมองหน้าเค้าทำไมเนี่ย!!












     @21:00







     แอ๊ด~





    "กะไว้แล้วเชียว...ยังไม่นอนอีกหรอค่ะ สงสัยคงรอ 'เมีย'อยู่มั้งหึๆ//คิดในใจ//"  (โอ้ยอีห่า(-_-):ไรท์)




    สาวนายอนง้างประตูออกเล็กน้อยดวงตากลมโตหนึ่งข้างส่องยุนกิที่กำลังนั่งจ้องหน้าจอโน้ตบุ๊คอยู่บนโต๊ะทำงาน




     หญิงสาวค่อยๆย่องเดินเข้าไปหาแผ่นหลังยุนกิอย่างช้าๆโดยนายอนลืมสังเกตไปว่าคุณนอนอยู่บนเตียงใกล้ๆนี้เอง









     พรึบ!!









     "ยุนกิ...หยิบให้หน่อย"  ฉันงัวเงียจนเผลอทำกระปุกยาตกพื้นน่ะสิ เฮ้อ!จะมาปวดอะไรตอนนี้เนี่ย




    
     ผมสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะลุกขึ้นไปก้มหยิบกระปุกยาให้(ชื่อคุณ)...ใจร่มๆเว้ยอย่าวู้วาม เดี๋ยวจะเผลอฆ่ายัยนั้นอีก





     "อ่ะเอาไป..."




     "น้ำด้วย...น่า~"  อ้อนไว้เพราะขี้เกียจหยิบเอง^^




     "เรื่องมาก...."  เดินไปหยิบขวดน้ำมาให้




      "ขอบใจ^^" 




     "นี่ยังไม่หายปวดอีกหรอ...?"




     "อื้ม..."    ฉันตอบสั้นๆเพราะในปากมีน้ำอยู่   สักพักฉันก็กินยาเสร็จเลยเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงที่กำลังยืนมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ





     ดะเดี๋ยว! เด็กผู้หญิงมาไงว่ะ!?






     "ยุนกิ..."  ฉันเรียกชื่อยุนกิเบาๆพร้อมชี้นิ้วไปที่เด็กผู้หญิงคนนั้น




     "หื้ม? นะนายอน"  ผมถึงกับตกใจทำอะไรไม่ถูก  นายอนมาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วทำไมยังไม่นอนอีก!?




     "ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะค่ะพี่ยุนกิ^^!(อีนั้นเป็นใคร!?)"  กำลังจะเดินออกจากห้อง




     ยุนกิรีบวิ่งไปหาเด็กคนนั้นทันควัน...ฉันได้แต่นั่งมองยุนกิอย่างไม่ละสายตา




     แล้วทำไมฉันต้องมองเค้าด้วยเนี่ย!?!?




     "เอ่อนายอน...มาไงเนี่ยแล้วทำไมยังไม่นอนอีก?"




     "คือว่านายอนเดินออกมาข้างนอก...นายอนเลยเห็นไฟห้องพี่ยุนกิเปิดอยู่เลยถือวิสาสะเข้ามาดูนิดๆหน่อยๆเอง^^"  แถไปเลื่อย




     "แล้วนั่นใครหรอค่ะ?" ทำหน้าใส่ซื่อพร้อมชี้ไปที่(ชื่อคุณ)...เธอกำลังนั่งมองผมและนายอนอยู่




     "ไม่สำคัญหรอก! นายอนกลับห้องไปก่อนนะเดี๋ยวพี่ขอเคลียร์เรื่องส่วนตัวก่อน"  ผมดันหลังนายอนให้เดินออกจากห้อง




    "ค่ะๆ! ฝันดีนะค่ะพี่ยุนกิ!~"





     "เอ้อ!! คะครับๆ!"




     ปั้ง!




     ผมเลิกจากสนใจนายอนเปลี่ยนเป้าหมายไปมองยัยเด็กตัวปัญหา...




     "เรามีเรื่องต้องคุยกัน...."





     "วะว่ามาสิ...."














     @ตัดฉากมาที่ห้องนายอน...







     หญิงสาวเดินกลับมาที่ห้องอย่างฟึดฟัดและหัวเสีย  นายอนทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงมือเล็กกำหมัดแน่นพลางคิดเรื่องของคุณเมื่อไม่กี่นาทีนี้เอง






     "นังนั่นเป็นใคร!?  แฟน!? หรือ เมีย!? กรี๊ด!ฉันไม่ยอมให้แกอยู่บ้านหลังนี้แน่พี่ยุนกิต้องเป็นของฉันคนเดียว!!!"














     #TALK~



     ไรท์จะอัพให้เร็วที่สุด!(พูดไป๊~แหะๆ)

      มาอัพแย้ว~

     เรื่องนี้ นายอน คือตัวร้ายฝ่ายหญิงที่พึ่งโผล่ออกมาส่วนไอรีนเป็นคนดีนะจ๊ะอย่าพึ่งเกลียดนางล่ะ^^

      ดูเหมือนว่ายุนกิจะไม่ค่อยทำร้ายนางเอกแล้วนะ(รึเปล่า^^) เดี๋ยวๆนางยังโหดอยู่5555+

     ขอคอมเม้น+กำลังใจมาเยอะๆให้ไรท์ชื่นใจหน่อยน่า~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 198 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #436 Beam 빔 빔 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:14

    Twice twiceอีแล้ววววว

    #436
    0
  2. #82 จมิง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 00:29
    ไรท์ค้าาาาาาา รีบมาต่อๆ กำลังสนุกเลยง่าาา
    #82
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #80 allandall2547 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 23:42
    นายอนมีเเผนชั่วเเน่ที่ทำให้ยุนกิเกลียดนางเอกๆ เเต่ฝันไปเถอะ นางเอกก็คือนางเอกอยู่วันยังค่ำ หึๆ😎😎 
    #80
    0
  5. #79 ไอซ์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 19:06
    เมนยุนกิก็จรืงแต่ทำไมรู้สึกเหมือนอยู่ทีมแทแท55
    #79
    1
    • #79-1 BYoongi1409 (จากตอนที่ 6)
      3 มิถุนายน 2561 / 01:33
      ขออยู่ทีมแทแทด้วยคนค่ะ55+
      #79-1
  6. #78 only_2545 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 02:53
    ค้างง้าา รอเด้ออ
    #78
    0
  7. #77 Iceicej (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 01:44
    ยุนกิ ออกไปห่างๆเลยค่ะ นี่ทีมแทแท นะ 55555
    #77
    0
  8. #76 ยืนงงในดงตรีนน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 00:48
    ค้างสุดไรสุด อ้ากกกกรอค่ะะะะ
    #76
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #74 Nakiji-Zashiko (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 23:04
    รู้สึกรักยุนกิมากขึ้น>///<
    #74
    0
  11. #73 วนิดา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 22:31
    มาต่อนะจะ
    #73
    0
  12. #72 I_WaNabee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 22:20
    เรื่องนี้ ทำไมพระเอกไม่มีความอ่อนโยนเลย เลวจริงๆ!!
    #72
    0