( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 20 : DANGER : Chapter 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    4 พ.ค. 61

B
E
R
L
I
N








































    ครืนนนน..นนนน




    18:45 น...




    พายุลูกใหญ่ซัดเข้าฝั่งชายหาดอย่างต่อเนื่อง จนเวลาเลยเที่ยงผ่านไปเต็มๆร่างบางยังภาวนาให้ใครก็ได้แถวนี้มาช่วยที..แต่ใต้สำนึกมันยังคงดังก้องในหัวตลอดว่า 'คนๆนั้นไม่ใช่ยุนกิ' 




    แต่ทำไมล่ะ...ทำไมคุณอดคิดถึงยุนกิไม่หยุดเลย รึอาจเป็นเพราะเค้าด่าคุณแรงเกินไปจนลืมไม่ลงเห้อ!




    "อือ..."   ร่างบางฟื้นสติเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆร่างกายยังคงสั่นเทาด้วยอาการความหนาว..คุณตื่นขึ้นพลางมองไปรอบๆพบว่าฝนยังไม่หยุดตกแถมบรรยากาศรอบข้างยิ่งหนาวลงมืดมากขึ้นเรื่อยๆ




    "นี่ฉัน..หลับไปนานมากเลยหรอเนี่ย"    ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้ใกล้จะค่ำแล้ว หิวก็หิวเหนื่อยก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ย!...ร่างเล็กหายใจหอบเบาๆพร้อมพยุงตัวลุกขึ้นยืน ตอนนี้คุณกะว่าจะเดินออกสำรวจบริเวณภายในถ้ำ แต่มันมืดมากจนมองไม่เห็น









    ยังไงซะก็ต้องออกสำรวจเพื่อความอยู่รอด!!
















    แกร่ก!ตุบๆๆๆ!









    "อึก!อ๊า!...."    เจ็บปวดระบมไปทั้งตัว ทางเดินก็มืดมองก็ไม่เห็น ร่างสูงพลัดตกจากที่สูงซึ่งมีลักษณะคล้ายๆเนินเขาที่เต็มไปด้วยโคลนตมเหนียวๆแฉะๆรวมเข้ากับสายฝนแล้ว...สภาพตอนนี้อย่างกะซอมบี้(-_-)




    ยุนกิร้องโอดควรเพราะจุกตรงหน้าท้องพร้อมพยุงร่างกายของตนลุกขึ้นยืนพิงต้นไม้ใหญาแถวๆนี้...พอนึกย้อนเรื่องที่ผ่านมาก็พึ่งคิดได้ว่าต้องหาตัว'คุณ'ให้เจอ จะบอกว่าสำนึกผิดก็ไม่เชิงจะสงสารก็ว่าได้...ปากคนน้อไวเหมือนจรวดนั่นแหละพูดอะไรออกไปก็ไม่คิด..สมควรแล้วที่เจอแบบนี้




    "หายไปไหนว่ะ...."    ร่างหนาเปื้อนโคลนสบถเบาๆพลางจ้ำเท้าเดินต่อไปเรื่อยๆจนลืมความเจ็บที่พึ่งได้รับมาเมื่อกี้...ยุนกิยังคงเดินออกตามหาตัวคุณอย่างไม่ลดละ ความเหน็บหนาวและลมฝนนั้นเป็นอุปสรรค์ที่ไม่ง่ายอย่างที่คิด กว่าจะเดินฝ่ามันได้ก็คงอีกนาน ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเพิ่มความเหนื่อยจากการเดินเป็นเวลานานขนาดยุนกิเองก็เป็นผู้ชายคนนึงและจะทนความหนาวพวกนี้ไหวหรอ ยิ่งคิดแล้วยิ่งกังวลขนาดยุนกิเองยังหนาวแล้วคุณล่ะจะเป็นยังไงบ้าง....




    แต่จู่ๆขณะที่ยุนกิกำลังเดินเร่อยู่นั้น สายตาคมก็บังเอิญเหลือบเห็นปากถ้ำสลัวๆพร้อมมีแสงไฟกลมๆวิบๆวับๆอยู่ข้างในตัวถ้ำ....ร่างสูงเลยตัดสินใจรีบเดินตรงไปที่ถ้ำขนาดใหญ่ตรงหน้าอย่างไม่รอช้า












    ตึกๆ









    "(ชื่อคุณ)...."































    ปังๆ!




    "ไอ้กุก!กูจะนอน!!!!"




    เสียงพี่ชายเอ็นดุน้องชายตัวแสบที่กำลังนั่งงุ้นทำอะไรบางอย่างอยู่บนเตียงเพราะหลังจากที่ทุกคนกลับมาจากล่องเรืออันแสนเหน็ดเหนื่อย นักเรียนชายหญิงก็ต่างพากันหาของกินหรือพักผ่อนตามอัธยาศัย..ตอนนี้จีมินอยากจะนอนหลับพักผ่อนตามปะสาผู้ชายคนนึง แต่ตรงกันข้าม(-_-)




    "ก็ผมเปิดฝาไม่ได้อ่า!!!!!"




    "มึงก็ไปหาที่เปิดขวดสิอย่าโง่!!!!"    เอ่อสิ!แล้วจะมานั่งเอาฝาขวดน้ำทุบกำแพงทำไมว่ะ(-_-)




    "ไม่มี...."




    "ไม่ต้องแดก(-_-)"




    "ชิ!ไม่กินก็ได้!....."    จองกุกทำหน้างอพร้อมเดินมานั่งลงบนเตียง...




    จองกุกเหลือบมองจีมินที่กำลังนอนเหม่อลอยอย่างไม่มีจุดหมายดวงตาทั้งสองข้างว่างเปล่าไร้ความสดใสและชีวิตชีวา...สายตาคู่นั้นกำลังคิดอะไรอยู่นะ




    "ฮยองไหวป่าว..."   เสียงทุ้มเอ่ยถามร่างหนาที่อายุมากกว่าด้วยความกังวล..จองกุกน่ะรู้ดีว่าตอนนี้ทุกคนกำลังเจอกับอะไร









    เรื่องราวสุดพีคและกรีดหัวใจมากเกินกว่าจะทนรับไหว...









    "กูไม่รู้...."   จีมินตอบออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา




    "ไม่รู้หรือไม่อยากหลอกความรู้สึกตัวเอง...."




    "....."   หลอกความรู้สึกงั้นหรอ..ที่ทำอยู่ตอนนี้อ่ะนะ




    "เห้อ!...ตอนแรกผมก็อึ้งเหมือนกันนะที่เรื่องราวโคตรพีคอ่ะ ใจนึงก็ดีใจแทนวีฮยองแต่อีกใจ...ผมก็สงสารฮยองเหมือนกัน"




    "นอนเถอะ..."   จีมินเป็นเรื่องเพราะเค้าไม่อยากจะนึกถึงมัน...




    "ฮยอง!....เรื่องนี้ผมรู้ว่าฮยองทำใจยังไม่ได้แต่ผมว่าเราควรบอกเรื่องนี้กับเธอนะเพราะมันจะเป็นผลดีกว่าบอกเธอทีหลัง ถ้าบอกตอนใกล้จะถึงวันงาน(ชื่อคุณ)อาจจะทำใจไม่ได้ก็ได้นะเพราะ----!"




    "เพราะไอ้ยุนกิหรอ...!!!"




    "!!!!!...."




    "หึ!กูนกตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลย..แต่ไอ้วีเสือกได้คาบไปแดกซะงั้น แต่กูไม่รู้หรอกนะว่า(ชื่อคุณ)อาจจะไม่ดีใจเหมือนที่มันคิด....."




    "เพราะไอ้ยุนกิฮยองใช่ป่ะ...เห้อ!ผมก็ไม่รู้หรอกว่ายุนกิฮยองกำลังคิดจะทำอะไรอยู่แต่พักหลังๆเนี่ยผมแอบสังเกตว่า ยุนกิฮยองชอบไปทำท่าทางลับๆล้อๆอยู่ที่หน้าห้องผมทุกเช้า ตอนเที่ยงก็ชอบเข้าไปโรงอาหารบ่อยๆแต่สิ่งที่ผมสงสัยมากที่สุด!ก็คือ...."




    "???..."




    "คือชอบแอบตาม(ชื่อคุณ)ตลอดเวลา...ช่วงเลิกเรียนก็แอบตามจนเธอขึ้นรถของยองแจฮยองกลับบ้าน"




    "มันคิดจะทำอะไร..??"    จีมินพลางขมวดคิ้วจนจะปม ต่อมอาการสงสัยแล่นเข้ามาในหัวและเริ่มประมวลเหตุการณ์ต่างๆที่จะจองกุกเล่าให้ฟัง




    "หรือว่า....??" 




    "หรือว่ายุนกิฮยองเป็นพวกโรคจิต!!!"    จองกุกโวยขึ้นไม่เข้าเรื่อง(-_-)




    "มึงจะบ้าหรอ!!...กูว่าไม่ใช่"    จีมินพูดพร้อมเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพลางมองหน้าจองกุก




    "แล้วฮยองคิดว่าไงล่ะ..."     จองกุกยกคิ้วถาม




    "กูว่าไอ้กิ..ชอบ(ชื่อคุณ)แล้วมั่ง"    ก็แหงล่ะใครมันจะไม่สงสัยแอบตามแอบส่องซะขนาดนั้นจะให้คิดว่าแค่เดินผ่านมาเฉยๆหรอ!(-_-)




    "บ้าน่า!!!...ไม่มีทางเด็ดขาด!ถึงจะชอบจริงๆก็ไม่มีทางเพราะเธอมีเจ้าของแล้ว!อุ๊ปส์!0×0"    มือหนารีบยกขึ้นปิดปากอันแสนโปโป้งของเค้า...เกือบไปแล้วมั้ยล่ะไอ้กุก(-_-)




    "ไม่ทัน...(-_-)"




    "ขอโทษ...มันแทงใจดำฮยองใช่ป่ะ:)" 




    "เอ่อ!!..ปิดไฟเลยมึงกูจะนอน!!"    พูดจบจีมินก็ล้มตัวลงนอนพร้อมคลุมโปงจนมิด




    "ผมขอเล่นเกมส์ก่อนได้ป่ะ?:)"




    "ไม่!!!"




    "ใจร้าย!...ไปหาวีฮยองดีกว่า~"




































    ฟู่วววว~









    "ฮ..ฮัดชิ้ว!!!>^<"




    "เป็นหวัด?"




    "ไม่น่าถาม...(-_-)"    เสียงเล็กพึมพัมเบาๆดวงตากลมโตเหล่มองร่างสูงนั่งทำหน้ากบอยู่หน้ากองไฟที่คุณก่อไว้...เพราะก่อนหน้านี้คุณใจฮึดสู้เดินสำรวจถ้ำปรากฏว่าในตัวถ้ำนี้มีต้นไม้เกิดอยู่ซึ่งโชคเข้าข้างพอที่จะมีเศษไม้น้อยใหญ่พอที่จะก่อกองไฟให้หายหนาวได้..แต่ในขณะที่คุณกำลังนั่งผิงไฟอยู่นั้นจู่ๆก็มีเงาดำท่าเดินอย่างกะซอมบี้กำลังมุ่งตรงมาทางคุณ..ถ้าอีกนิดเดียวไฟไม่ส่องให้เห็นชัดๆว่าคือ'ยุนกิ'ล่ะก็มีหวังคุณได้เอาฟืนร้อนๆฟาดเข้าไปที่หน้าของเค้าแน่(-_-)




    "เห้ย!จะทำอะไรน่ะ!?0[]0"   จู่ๆยุนกิก็ถอดเสื้อเปียกๆของเค้าทิ้งทำให้ร่างบางตกใจไม่น้อย...ดูหน้าท้องขาวๆนั่นสิ ขาวยิ่งกว่าหลอดไฟอีก(-_-)




    "ถอดเสื้อไง...ก็มันเปียกอ่ะเธอมีปัญหา?"




    "ป..เปล่า-///-"    อดนึกถึงตอนที่พี่โบราพาดูซิกแพคผู้ชายไม่ได้เลยแฮะ...




    "หึ...เธอก็ถอดด้วยสิ:)" 




    "จะบ้าหรอ!..เสื้อฉันแห้งแล้วไม่ต้องมายุ่ง!!"




    "แต่ตัวเธอสั่น..."    รู้ทันอีก...ไม่ยุ่งมันจะตายมั้ยฮะ!?




    ร่างเล็กเลือกที่จะเงียบใส่ตอนนี้อุณหภูมิร่างกายของคุณเริ่มอุ่นขึ้นเยอะเลยแหละ ต้องขอบคุณเจ้ากองไฟนี้แท้ๆที่ทำให้หายหนาว...




    ยุนกิได้แต่นั่งมองใบหน้าหวานก้มงุดลงพื้น...ทำไมนะทั้งๆที่เราเป็นคนพูดร้ายซะขนาดนั้นยังจะมีน้ำใจให้มานั่งผิงกองไฟด้วยอีก ถ้าเป็นคนอื่นป่านนี้เค้าโดนไล่ตะเพิดหนีไปทางอื่นแล้ว..ก็นะคนมันขี้ใจอ่อนหนิ เห็นคนอื่นลำบากก็ไม่จำเป็นต้องใจร้ายใจดำใส่กันเลยก็ได้(?)




    "(ชื่อคุณ)....."   จู่ๆยุนกิก็เรียกชื่อคุณ




    "อะไร..."    เสียงเล็กตอบหวนๆพลางเบือนหน้าหนีไปทางอื่น..ก็ใครอยากจะไปมองหน้าคนใจร้ายแบบนั้นกัน!(-_-)




    "ฉ..ฉัน...เอ่อ"   ร่างบางรอฟังคำพูดของยุนกิ..จะ'เอ่อ'อีกนานมั้ยห้ะ!!?




    "......"




    "เอ่ออออออ"




    "โอ้ย!นี่ถ้าจะเอ่ออีกนานก็หุบปากไปเลย!ฉันจะนอน!!!"    ร่างบางโวยขึ้นพร้อมฟุบตัวลงนอนบนพื้นหืนเรียบๆอย่างไม่กลัวเจ็บ(อันที่จริงก็เจ็บอยู่อ่ะนะ-_-) แต่ด้วยเพราะความลีลาของยุนกิทำให้คุณรู้สึกหงุดหงิดโคตรๆ ช่วงนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้อารมณ์ฉุนตลอดเวลา ยิ่งตอนกินข้าวยิ่งแล้วใหญ่ทานอะไรก็ไม่ค่อยถูกปากสักอย่าง




    อาหารที่กินได้ก็แค่พวกผักผลไม้ที่จะออกรสชาติเปรี้ยวๆมีกลิ่นหน่อยๆ...คนอื่นอาจกินเข้าไปแล้วอ้วกแต่สำหรับฉันมัน'หวาน'ดีนะ




    "ฉันว่าเธอนอนเถอะ...และขอโทษพอดีฉันโมโหไปหน่อย ขอโทษนะ"    ประโยคช์แรกในรอบเดือน(?)ที่ยุนกิพูดคำว่า'ขอโทษ'กับคุณเพียง'คนเดียว'...ไม่รู้สิสำหรับคนอื่นแล้วมันอาจจะไม่สำคัญต่อยุนกิเลยด้วยซ้ำ










     แต่'คุณ'คือผู้หญิงคนเดียวที่เค้าทำแบบนี้









    ไม่รู้สิ...คุณสังเกตมั้ยว่าท้องของ(ชื่อคุณ)ดูป่องนิดๆ..ผมแค่สงสัยน่ะ



















    @วันต่อมา...




    เห้อ!...ถือว่าเช้าวันนี้โชคเข้าข้างเพราะฝนฟ้าอากาศแย่ๆมันหายไปหมดแล้วเหลือแต่ท้องฟ้าโล่งๆ เรียกง่ายๆว่าฟ้าหลังฝนอันสดใส...เช้าวันนี้ยุนกิลืมตาขึ้นดูโลก(?)แต่เช้ากะว่าจะเดินออกสำรวจหาทางกลับที่เดิม แต่ในขณะนั้นจู่ๆหูทั้งสองข้างก็เผลอได้ยินเสียงแล่นเข้าสู่โซนประสาทจากหลังต้นไม้ใหญ่




    "(ชื่อคุณ)...."   ร่างสูงชะโงกมองดูพบว่าเจอคุณนั่งตัวงอตัวขดอยู่หลังต้นไม้ มือเล็กยกปิดปากเหมือนกำลังห้ามอะไรสักอย่างไม่ให้ออกมา...ยุนกิเริ่มสังเกตความผิดปกติของคนตัวเล็กที่มีท่าทางแปลกๆ




    นี่เธออ้วกหรอ...




    "อึก!..ยุนกิ"




    "เธอไม่สบาย?"   คิ้วหนาเริ่มขมวดพลางนั่งยองลงข้างๆคุณ ยุนกิยกมือขึ้นทาบหน้าผากเช็คให้ชัวร์ว่าคุณไม่สบายรึจริงเปล่าเพราะเมื่อวานเดินตากฝนซะขนาดนั้น..ไม่เป็นห่วงก็บ้าแล้วอุ๊ปส์!0*0




    "ตัวก็ไม่ร้อนหนิ?...."    ยุนกิพูดพร้อมไล่สายตามองใบหน้าของคุณ...ซึ่งเค้าไม่รู้ตัวหรอกว่าการที่โดนจ้องนานๆแบบนี้มัน เขิน นะเว้ย-///-




    "ฉ..ฉันก็แค่เหม็นดินอ่ะ-///-"




    "ห้ะ...ดินเนี่ยนะ!?"    แก้มกลมถูกประกบเชิดขึ้นระดับเดียวกับใบหน้าของยุนกิในระยะใกล้ๆ




    "ก็ดินมันโดนน้ำหนิกลิ่นเลยลอยขึ้น..ฉันเหม็น" 




    "เธอมันบ้า...."    เอ้า!ยังมีหน้ามาด่ากันอีก..ก็คนมันเหม็นจะทำไงได้ว่ะ(-_-)




     "ชั่งเถอะสงสัยฉันมันไม่สบายจริงๆอ่ะ รีบหาทางออกเถอะฉันอยากกลับจะแย่อยู่แล้ว" 




    "อืม..."   




     จากนั่นทั้งสองก็เริ่มออกเดินทางหาทางกลับโดยมียุนกิเดินนำเส้นทางเพราะสถานที่แห่งนี้เค้าเป็นเจ้าของและรู้ดีว่าเส้นทางไหนเป็นเส้นทางไหน(?)




    ทางเดินอาจจะรกรุงรังไปหน่อยต้นไม้เกี่ยวกันจนหน้าเวียนหัว..แต่ร่างเล็กรู้สึกได้ว่าพวกเรากำลังเจอทางออกเพราะตามพื้นหญ้าค่อยๆปรากฏเส้นทางเดินขึ้นเด่นชันเรื่อยๆ




    ":)"    รอยยิ้มน้อยๆเริ่มประดับใบหน้าสวยที่ละนิดๆ ความรู้สึกปลอดภัยนี้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่คุณรู้สึกปลอดภัยและสบายใจมากยิ่งกว่าโดยเฉพาะมียุนกิอยู่ด้วย...จะบอกว่าโกรธมันก็โกรธนะที่เค้าพูดแบบนั้นแต่ความน้อยใจมันมีมากว่าคำว่าโกรธซะอีก อยากรู้จังว่าชีวิตของเค้าตอนนี้เป็นยังไงบ้างตั้งแต่ที่คุณได้กลับบ้านที่แท้จริง..ใจลึกๆก็แอบห่วงอ่ะนะเพราะยุนกิเป็นคนอารมณ์ร้อนไม่ค่อยเข้าสังคมปากจัดด่าไม่เลือกหน้าแถมพ่อแม่ก็เสียกันหมดแล้ว..ถ้าเป็นฉัน ฉันคงเหงามากน่าดู...









    ระหว่างทาง...









    "นี่ๆยุนกิ...."   คนตัวเล็กตัดสินใจลองอยากจะถามอะไรบ้างอย่างกับเจ้าตัวดู...ซึ่งมันได้ผลยุนกิหยุดเดินพร้อมหันมาพูดว่า




    "อะไร..."   เอ่อนั่นแหละ สั้นๆได้ใจความ(-_-)




    "คือฉัน..สงสัยว่าทำไมช่วงนี้คุณดูเศร้าๆจัง:)"    ถามผิดประเด็นแล้วมั่ง(-_-)




    "ฉันป่วยจบนะ...."    ป่วยงั้นหรอ...บ้าหน่า!ไม่เห็นป่วยตรงไหนเลย?? แค่ทำสีหน้าเศร้าเค้าเรียกว่าป่วยหรอไม่มีทางยุนกิออกจะดูปกติ(ยกเว้นสมอง)




    "เห้อ!...ฉันป่วยทางจิตเก็ทยัง?"    เมื่อร่างสูงเห็นคุณทำหน้าขมวดคิ้วงงงวยกับไอ้คำว่า'ป่วย'ของเค้าเลยตอบออกไปอย่างเหนื่อยๆกับความโง่และซื่อของคนตัวเล็กให้หายสงสัย




    "ป่วยทางจิต..โรคจิตประสาทสติไม่ดี!!!"




    "ก็เอ่อสิ!ฉันมันสติไม่ดีพอใจเธอยัง!!!!"




    "0.0"   หู้ว..ทำไมต้องโมโหใส่กันด้วยอ่ะ ก็แค่พูดเล่นๆ[-^-]




    "แล้วเธอล่ะ...."   จู่ๆยุนกิก็โยนความสงสัยมาให้คุณแบกซะงั้น(?)




    "ฉันทำไมหรอ??"




    "ทำไมช่วงนี้เธอดูแปลกๆ ท้องก็ดูป่องๆอวบนิดๆเป็นอะไรรึเปล่า..อ้วนลงพุง?"    โห้!ไอ้ประโยคช์หลังมันชั่งทำให้ของขึ้นยิ่งนัก!..อ้วนลงพุงบ้านแกสิไอ้ตี๋!




    "จะบ้าหรอ!...สงสัยช่วงนี้ฉันกินเยอะมั่ง(-_-)"    พูดไปงั้นแหละ




    "หรออืม...เชื่อก็ได้:)"




    "(-_-)"    จ้าเชื่อก็เชื่อตามใจสิใครขอ...





    จบคำพูดของยุนกิ คุณก็เลิกสนใจคนตรงหน้าพร้อมเบียดเดินนำออกไปตามเส้นทางที่ค่อยๆปรากฏขึ้น  พื้นหญ้าสีเขียวแปรเปลี่ยนกลายเป็นเส้นทางเดินที่ชะโลมไปด้วยดินชื่นๆต้นไม้น้อยใหญ่ดูสะอาดหูสะอาดตามากขึ้นเสียงคลื่นทะเลพัดกระทบเข้าฝั่งเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ  หลังจากนั้นคุณและยุนกิก็ออกมาจากตัวป่า ตลอดทางขึ้นเรือไม่มีใครปริปากสนทนาใดๆเพราะเกิดอาการเหนื่อยล้าจากอุปสรรค์แสนโหดร้ายนั้นจนในที่สุดทั้งสองก็ได้กลับมาเกาะฮงโดอย่างปลอดภัย ยุนกิก็ขอตัวเอาเรือไปส่งให้ลุงคนดูแล ส่วนคุณก็ปลีกตัวกลับเข้ามาในบ้านพักก่อน




    ฟุบ~




    ร่างเล็กๆทิ้งตัวลงนอนเอื้อยเฉื่อยบนเบาะโซฟาสีครีมนุ่มๆหมอนใบใหญ่ๆชวนน่าให้นอนหลับฝันดีเลยทีเดียว...ว่าจะไปอาบน้ำก็เหนื่อยหิวก็ขี้เกียจลุกเดินไปเข้าครัว
















  




      เหมี้ยว~~




    "โอ๊ะ!..เจ้าเหมี๊ยว~~>_<"    แมวตัวนั้นนั่นเอง นี่มันยังไม่กลับไปอีกหรอเอ๊ะ!หรือว่ามันจะเข้ามาในบ้านของยุนกิแบบนี้ทุกวันเห็นไม่ยอมออกไปไหนเลยมันมีเจ้าของรึเปล่าเนี่ย?




    "แกมาทำไมเนี่ยไม่กลัวอีตายุนกิจับต้มกินหรอหื้ม~~"   มือเล็กถือวิสาสะอุ้มเจ้าแมวขนปุยขึ้นมาเล่นดูจากท่าทางแล้วแมวตัวนี้จะไม่กลัวคนนะดูมันสิชอบให้คุณลูบตัวลบหัวทำหน้าฟินเชียว...แต่พึ่งนึกได้เจ้าแมวตัวนี้เคยทำวีรกรรมแสบๆประดับไว้บนแก้มของยุนกินี่หน่า ถ้าเค้ามาเห็นมันอยู่ในบ้านแบบนี้ล่ะก็...









    แกร่ก!แอ๊ดดดดด!...









    "เห้ย!ไอ้แมวบ้า!!!"    นั่นไง(-_-)




    "ยุนกิ...แหะๆ^_^"    เสียงประตูเปิดออกปรากฏร่างสูงเดินเข้ามาในบ้านแต่ยุนกิต้องเบิกตากว้างชี้นิ้วมาที่คุณด้วยความตกใจเพราะเจ้าแมวจอมวุ่นนั่นมันมาอยู่ในบ้านของเค้าอีกแล้วแถมตอนนี้คุณก็ยังอุ้มมันอยู่ในมืออีกต่างหาก(-_-)




    "เอามันออกไป!!(-_-)"    ยุนกิชี้นิ้วสั่งไล่ตะเพิ้ดเจ้าแมวน้อยผู้น่าสงสารให้เอาไปปล่อยนอกบ้าน...อย่างนี้คุณจะยอมหรอ! หึไม่!!




     "ยุนกิ...ไม่เอาสิมันไม่มีเจ้าของน่า~~~"     นั่นสิปลอกคอก็ไม่มีแบบนี้เจ้าแมวน้อยต้องไม่มีใครเลี้ยงแน่ๆ




    "แล้วไง...."    โอ้ย!ไอ้คนใจดำไส้ระกำ!ก็รู้ๆอยู่ว่าสื่อถึงอะไร!!(-_-)









    เลี้ยงมันเถอะนะ~









     ร่างบางยืนยิ้มทำตาปริบๆใส่ยุนกิพร้อมสื่อให้เค้ารู้ว่าคุณอยากได้เจ้าแมวตัวนี้กลับบ้านจนใจจะขาด!เพราะมันน่าร้ากกกกก{~>_<~}




    "ฉันขอมันกลับบ้านได้มั้ย???"    เสียงหวานอ้อนคนตัวใหญ่อย่างฝืนใจทำ...คนอย่างยุนกิใจด้านจะตายอ้อนจนใจขาดตายเค้าก็ไม่ยอมหรอก(-_-)




    "มันทำฉันเจ็บ..."




    "นะๆๆๆ~"    อ้อนสิเฟ้ยยยย




    "....."




    "นะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~"    ใจอ่อนสักทีสิ!!!!




    ยุนกิยืนหน้านิ่งแอบหัวเราะในใจกับท่าทางเด็กน้อยอย่างคุณ...แก้มใสกลมดิ๊กมุ้ยเข้าหากันเพื่อรอคำตอบจากร่างสูง สำหรับยุนกิแล้วปฏิกิริยาของคุณลักแอบทำให้เค้าเอ็นดูแปลกๆจนไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาเห็นคนตัวเล็กอยู่ในสภาพน่ารักๆแบบนี้...เพราะยุนกิอยากจะเก็บไว้ดูแค่คนเดียว:)




    "ก็เอาสิ...แล้วแต่เธอ:)"    รอยยิ้มบางๆประดับขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม...ถึงจะหมั่นไส้เจ้าแมวบ้านั่นแต่ถ้าคุณอยากได้มันล่ะก็เค้าก็ยอมอ่ะ




    "เย้!ยุนกิน่ารักที่สุดเลย~"




    "เออ-////-" 




     "งั้นแกชื่อ'ชูก้า'ก็แล้วกันเนาะๆ(>_<)"




    "เห้ย!นั่นมันชื่อฉัน!!!-///-"


















     @ตกเย็น...19:30 น.














    ปาร์ตี้ริมชายหาดก่อนกลับวันนี้คุณครูใจดีพร้อมหน้าพร้อมตากันพานักเรียนหนุ่มๆสาวๆจัดกินเลี้ยงให้หนำใจก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้กลับมาอีก...ท้องฟ้าสีครามระยิบระยับดวงดาวน้อยๆเต็มท้องฟ้า แสงหลอดไฟLEDถูกประดับห้อยตามสายไฟจนสวยงามพร้อมอาหารทะเลปิ้งย่างกุ้งตัวโตๆหมึกไข่เนื้อแน่นๆ..คราวนี้ล่ะอ้วนกันเป็นแถว




    ตอนนี้คุณได้ลาก(?)ยุนกิออกมาจากบ้านพักเป็นที่เรียบร้อยเพราะบังเอิญอีกแล้วก็คุณแอบไปได้ยินพวกนักเรียนเค้าคุยกันว่าเย็นนี้มีกินเลี้ยงก่อนกลับบ้าน ตอนแรกยุนกิก็ไม่อนุญาตให้มาหรอกนะแต่พอเจอลูกไม้ตื้นๆบีบน้ำตาให้หน่อยเป็นอันว่าใจอ่อนเลยทีเดียวหึๆ:)




    "ยุนกิฉันอยากกิน-----!"




    "พี่ยุนกิ!~~~"    ขณะที่คุณกำลังจะเอ่ยปากชวนร่างสูงจู่ๆก็มีเสียงหวาน(ปนตอแหล)ของนายอนพูดแทรกขึ้นมาแต่ไกล ร่างของหญิงสาววิ่งมาเกาะแขนยุนกิอย่างหน้าตาเฉยตามมาด้วยบุคลที่สี่คือแดเนียลเจ้าเก่า(?)




    "มีอะไรหรอนายอน?"    เสียงทุ้มต่ำเปล่งถามน้องสาวสายตาคมเหลือบมองแดเนียลที่เอาแต่มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาแปลกๆและสิ่งที่ทำให้ยุนกิเริ่มหงุดหงิดมากขึ้นก็เพราะแดเนียลจ้องมองตรงไปที่หน้าอกของคนตัวเล็กไม่ยอมละสายตา แดเนียลเผลอกัดริมฝีปากล่างดวงตาหยาดเยิ้มเปรียบเสมือนต้องการ...สักวันฉันจะต้องได้สัมผัสร่างกายของเธอที่รัก:)...




    "......"




    "นายอนแค่คิดถึงพี่ยุนกิอ่า~"




    "......"




    "พี่ยุนกิค่ะพานายอนออกไปเดินเล่นหน่อยสิ:)"




    "....."




    "พี่ยุนกิ!!!!"




    "ห..ห้ะ!เอ่อพอดีพี่ไม่ว่างไปเถอะ(ชื่อคุณ)"    มัวแต่มองแดเนียลจนไม่สนใจนายอนเลยแม้แต่น้อยเสียงแหลมๆของเธอสามารถฆ่าคนรอบข้างได้เพียงแค่กรี๊ด  จากที่ได้สติกลับคืนมายุนกิก็รีบแกะมือของนายอนออกพร้อมคว้ามือเล็กๆของคุณเดินหนีออกไป..ท่าทางของแดเนียลมันขัดหูขัดตาจนไม่น่าไว้ใจเพราะไอ้หมอนั่นมันร้ายมันต้องมีความคิดชั่วๆผุดขึ้นมาในหัวแน่ๆ...การะกระทำของยุนกิทำให้นายอนรู้สึกได้ว่าเค้ากำลัง'หวง'คุณเอามากๆ จากดวงตาร่าเริงกลายเป็นดวงตาอันขุ่นเคืองและเคลียดแค้นที่มีต่อหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้ากำลังเดินจับมือไปพร้อมกับผู้ชายของนายอน(นายอนแค่ต้องการ)...




    "กูจะฆ่ามึง..อี(ชื่อคุณ)"




    "หึ!:)"






















    ตึกๆ!




    "ทีหลังหัดใส่เสื้อตัวใหญ่ๆบ้างเข้าใจมั้ยห้ะ!!"




    "อ..เอ้าทำไมต้องขึ้นเสียงใส่ฉันด้วย[-*-]"    ทีแรกก็เงียบๆแต่จู่ๆก็ลากออกมาจากนายอนพอมาถึงที่ลับตาคนก็ดุใส่ซะงั้น เป็นบ้าอะไรอีกว่ะ...ตามไม่ทันจริงๆ(-_-)




    "ก็เธอ!...โอ้ย!ชั่งมันเถอะ หิวยัง?"    What!?...เปลี่ยนอารมณ์ไวแท้(-_-) สมแล้วที่ป่วยทางจิต




    "อืมนิดน้อย"




    "งั้นรอนี่แหละเดี๋ยวฉันมา"    พูดจบยุนกิก็ปลีกตัวเดินออกไปตรงโซนอาหารทะเล ตอนนี้พูดง่ายๆว่าเค้าปล่อยให้คุณรออยู่แถวๆนี้คนเดียว ตากลมกวาดมองหาที่นั่งเพราะถ้ายืนรอแบบนี้นานๆคงไม่ไหวแน่ๆ ไม่นานนักก็เจอโต๊ะปิกนิกขนาดเล็กสำหรับสองคนเมื่อร่างบางเห็นเช่นนั้นเลยไม่รอช้าที่จะเข้าไปจองโต๊ะตัวนั้นเอาไว้..คุณหย่อนก้นลงนั่งมือเล็กพร้อมยกขึ้นเท้าคางมองวิวทะเลสวยๆตรงหน้า นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้สัมผัสความสงบเงียบแบบนี้หลังจากที่เกิดเรื่องวันนั้นทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวก็เปลี่ยนไปพบสิ่งใหม่ๆที่ไม่เคยเห็นได้ครอบครัวแบบไม่ทันตั้งตัวเลยสักนิดกลายเป็นคุณหนูของบ้านหลังใหญ่ตระกูลชเว  ตอนนี้คุณได้อยู่ได้กินอย่างสะดวกสบายงานพิเศษก็ไม่ได้ทำอีกต่อไปแล้วเพราะโดนคุณพ่อและพี่ๆสั่งห้ามออกไปไหนมาไหนตอนกลางคืนบางครั้งก็อยู่บ้านคนเดียวจะมีบางวันที่วีและจีมินแวะมาเล่นบางบ้างครั้งแต่ยังไงซะมันก็รู้สึกเหงาอยู่ดีแหละเพราะอดคิดถึง...เค้าไม่ได้สักที




    เห้ย..คิดอะไรอยู่เนี่ยยัย(ชื่อคุณ)




    "จะเหม่ออีกนานมั้ยเนี่ย...?" 




    "อ..อ้าวยุนกิมาตอนไหนเนี่ย(-_-)"




    "เมื่อกี้....อ่ะ!นี่ของเธอ"



   
    "อ่า...ขอบคุณนะ:)"    ไม่รู้หรอกว่ายุนกิโผล่มาตอนไหนแต่ที่รู้ๆว่าเค้ามาพร้อมถาดกุ้งเผาตัวโตๆเอามาให้คุณ มันกุ้งสีเหลืองอมส้มเยิ้มๆเห็นแล้วชวนน่าน้ำลายสอไม่รอช้าร่างบางก็เริ่มลงมือทานกุ้งอย่างเอร็ดอร่อยเพราะความหิวหรือมูมมามของคุณยัดเนื้อกุ้งรสชาติสดใหม่เข้าปากเต็มกระพุ้งแก้มอย่างไม่ห่วงสวยกันเลยทีเดียว




    และแล้วค่ำคืนอันแสนสงบเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มบางๆของกันและกัน..ไม่รู้ว่าฝันไปรึเปล่าถึงได้มาถึง ณ จุดๆนี้ได้มันน่าแปลกใจเนาะถ้าเป็นแบบนี้ได้ทุกๆวันก็คงจะดี แต่ช่วงเวลาดีๆน่ะมันมักจะหมดเร็วเสมอ...





















    @วันเปิดเรียนตามปกติ...




    เช้าวันจันทร์ตามปกติของใครหลายๆคนรวมถึงคุณด้วย วันนี้คุณเกิดอารมณ์ดีตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ส่วนเจ้าชูก้าน้อยก็นอนหลับปุ๋ยอยู่ที่บ้านคอยมีแม่บ้านดูแลมันตลอดเวลาหายห่วง...ช่วงนี้คุณไม่ค่อยได้พูดคุยกับพวกพี่ๆเหมือนเคยเพราะทุกคนต่างพากันทำงานจนวุ่นไปหมดและข่าวดีก็คือพี่โบราท้องได้2เดือนแล้วเย้!..แต่ข่าวร้ายคือพี่โบราและพี่GDจะพาลูกหรือหลานของคุณไปคลอดที่ประเทศอเมริกาน่ะสิแถมพวกเค้าจะพากันย้ายไปอยู่ที่นู้นถาวรเลย ซึ่งคนในบ้านก็เข้าใจดีทั้งสองต้องเตรียมตัวสำหรับสมาชิกใหม่และธุระกิจใหม่ที่นู้นด้วยอีกต่างหาก:)




    ครืน!...เสียงเลื่อนของบานประตูห้องเรียนปรากฏว่าภายในตัวห้องยังไม่มีใครมาเลยแม้แต่สักคนเดียว...ยกเว้น




    "วี...."   ผู้ชายคนนั้น..เค้ามาทำอะไรที่นี่? เค้าควรจะอยู่อีกอาคารนึงหนิแล้วทำไมถึงได้มานั่งที่โต๊ะประจำของคุณ




    "นี่!ฉันบอกเธอรอบที่เท่าไหร่แล้วห้ะ!"




    "บอก...บอกอะไรหรอ?" 




    "ก็ฉันเคยบอกให้เธอเรียกฉันว่า'พี่แท'ไงเล่า!...ฉันแก่กว่าเธอนะ(-*-)"    ร่างสูงทำหน้างอเพราะคนตัวเล็กอันเป็นที่เค้ารักไม่ยอมเรียกว่า'พี่'สักที..มันน่าน้อยใจใช่มั้ยล่ะ




    "ก..ก็ขนาดจีมินเค้ายังไม่บังคับฉันเลยหนิ!"




    "แต่ไม่ใช่ฉันไง...เธอน่าจะเคารพฉันนะ~"   วีพูดพร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินเข้าประชิดตัวร่างเล็ก รอยยิ้มสีหน้าทะเล้นนั้นมันทำให้ใจคุณหวั่นๆยังไงไม่รู้แฮะ(-_-)




    "ก..ก็ฉันไม่ชินอ่ะ-///-"    ทำไมต้องใกล้กันขนาดนี้ด้วย...เท้าเล็กก้าวถอยหลังไม่ทันระวังเผลอชนเข้ากับขอบโต๊ะเรียน คุณพลาดถอยหลังจนเปิดโอกาสให้คนตัวสูงคร่อมจากด้านหน้ามือหนายันขอบโต๊ะไว้เพื่อกักตัวคุณไม่ให้หลุดหนี..ตอนนี้ระดับปลายจมูกของคุณและวีชนกันไม่ถึงคืบ




    มันใกล้เกินไปแล้ว>///<




    "เรียกบ่อยๆเดี๋ยวก็ชินเองล่ะน่ะ:)"




    "อืม...วีไม่เอานะนี่มันห้องเรียน>^<"    (แหมทีกับยุนกิบนเรือยังได้เลยปะสาอะไรกับวีแค่ในห้องเรียน:ไรท์)




    "(ชื่อคุณ)อ่า...ฉันคิดถึงเธอนะตลอดวันที่ไปทะเลฉันอดเป็นห่วงเธอไม่ได้เลย ไอ้ยุนกิมันทำอะไรเธอรึเปล่าหื้ม?" 




    "ม..ไม่เป็นไรยุนกิเค้าไม่ได้ทำอะไรฉันหรอกสบายใจได้:)" 




    "งั้นหรอ...อื้ม!ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันก็ขอตัวกลับห้องไปแก้การบ้านก่อนดีกว่า ตอนเที่ยงเดี๋ยวฉันมารับไปกินข้าวนะ:)" 




    "อ่า...อื้มแล้วเจอกัน:)"    จบการสนทาร่างสูงของวีก็ผละตัวออกห่างพร้อมเดินออกไปจากห้องเรียน...ตลอดทางเดินกลับวีอดคิดกังวลไม่ได้เพราะคุณพูดจาดูเหมือนปกป้องยุนกิทั้งๆที่เค้าเป็นห่วงคุณแทบตายแต่ต้องกลับมาเจอประโยคช์ชวนคอยปกป้องยุนกิแบบนี้...ฉันรู้จักสันดารไอ้ยุนกิดีว่ามันเป็นคนยังไง คนเลวๆแบบมันไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน...









    แกร่ก!...




    พรึบ!




    "อ๊ะ!...."    หลังจากที่วีกลับไปแล้วตอนนี้เหลือแค่คุณคนเดียวแต่จู่ๆก็มีใครที่ไหนก็ไม่รู้มาจับมือคุณจากด้านหลัง...คนตัวเล็กหมุนตัวหันหลังถึงกับเบิกตากว้างตกใจเล็กน้อย




    "ไม่ไปได้มั้ย...."




    "ยุนกิ..เอ่อคือฉัน"




    "ขอร้อง..."




    "ยุนกิ...ฉันไม่กล้าเบี่ยวนัดวีหรอก"    ไม่กล้าเบี่ยวนัด...งั้นหมายความว่าเธอจะปฏิเสธผมหรอ!




    "เธอจะแคร์มันทำไมห้ะ!!!"    มือหนากระฉากข้อเล็กพร้อมบีบมันอย่างแรง ร่างบางหน้านิ้วด้วยอาการเจ็บแป๊ปๆที่ข้อมือขวา เมื่อยุนกิได้ยินคำพูดจากปากของคนตัวเล็กเค้าก็หงุดหงิดขึ้นมาทันตาเห็น..ทำไมเธอต้องแคร์มันด้วยผมไม่เข้าใจกะไอ้แค่ขอร้องไม่ไปทานข้าวเที่ยงกับมันปฏิเสธสักครั้งจะตายมั้ยห้ะ




    "เธอปฏิเสธมันได้มั้ย..."   



    "ป..ปล่อยฉันก่อน"




    "ขอโทษ..."    ยุนกิน้ำเสียงอ่อนลงพร้อมปล่อยมือจากข้อมือของคุณ..




    "ไม่เป็นไรหรอก...."




    "แล้วเธอจะ----!"




    "ฉันจะลองปฏิเสธดูก็แล้วกัน...คุณกลับไปเถอะเดี๋ยวมีคนมาเห็น"    และเป็นอีกครั้งที่คุณต้องไล่ผู้ชายคนนี้ออกไปจากห้อง มือบางรีบดันแผลงอกหนาจนเดินออกไปจากห้องเมื่อร่างของยุนกิหลุดพ้นจากห้องเรียนคุณไม่ทันจะหันหลังกลับจู่ๆก็มีเสียงทุ้มตระโกนตามหลังเข้ามาว่า...




    "มาหาฉันที่ห้องผู้อำนวยการนะ!!!"









    "หึ!..คนบ้า-///-"














    @พักเที่ยง...




    "แกๆดูนี่สิฉันพึ่งถ่ายได้เมื่อเช้าเอง~"




    "ไหนๆ...เห้ยแกนี่มันomg!มีซัมติ้งกันแน่ๆ>_<"




    "จะเหลือรึ!"




    เสียงเจี๊ยวจ๊าวชนีน้อยพูดคุยกันใต้ต้นไม้ในยามพักกลางวัน..ร่างของหญิงสาวที่บังเอิญเดินผ่านเหลือบมองกลุ่มนักเรียนหญิงทั้ง4คนกำลังนั่งจุ้มหัวกันกำลังเม้าส์มอยอย่างสนุกปาก




    "เอามาดูซิ!..."




    "เห้ย!อะไรของแกว่ะนายอน!?"




    "ขอดูแปปเดียว!..."    นายอนโต้กลับใส่นักเรียนหญิงพลางกดปุ่มคลิปแปลกๆที่พวกนั้นนั่งดู...หน้าจอโทรศัพท์เริ่มฉายภาพชายหญิงคู่หนึ่งในห้องเรียนกำลังยืนจับไม้ถือมือพูดคุยกันอย่างสนิทสนม คลิปปรากฏขึ้นให้เห็นภาพชัดๆว่านั่นคือคุณและยุนกิ เมื่อเห็นเช่นนั้นนายอนเลยโยนโทรศัพท์คืนให้เจ้าของพร้อมเดินหนีออกมา มือเล็กทั้งข้างกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเกลียดและแค้นนายอนกัดฟันกรอดพลางล้วงโทรศัพท์ของตนขึ้นมากดโทรหาใครบางคน...




    ติ๊ด!...




    "เลิกเรียนนี้จัดการมันซะ...เอ่อ!จะทำอะไรก็รีบทำแต่อย่าพึ่ง'ฆ่า'มันล่ะ เดี๋ยวฉันจะทำเอง!"






























 




    เพล้ง!



    "อ่าซุ่มซ่ามจริง!(-_-)"   พักหลังๆเนี่ยรู้สึกมือไม้อ่อนแรงผิดปกติจนถึงตอนนี้คุณก็ซุ่มซ่ามเผลอทำแก้วกาแฟตกแตกซะงั้น..ถ้าไม่ติดว่าคุณผอ.มินใช่ให้ชงกาแฟให้กินหลังทานข้าวเสร็จอ่ะนะ นี่เราก็แอบคิดๆอยู่ว่าชวนเรามาทานข้าวเที่ยงหรือเรียกมาให้เป็นคนใช้ส่วนตัวกันแน่...กว่าจะหาข้ออ้างกับวีได้มันลำบากนะค่ะ!




    เมื่อคุณเก็บเศษแก้วจนหมดและไม่ลืมห่อเศษแก้วพวกนั้นด้วยกระดาษก่อนที่จะนำมันทิ้งลงถังขยะ ยุนกิที่พึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำก็เอ่ยตามร่างบางตรงหน้าว่าเกิดอะไรขึ้น




    "เอ่อพอดีฉันเผลอทำแก้วคุณตกแตกอ่ะ..เดี๋ยวจะทำให้ใหม่นะ:)"    คนตัวเล็กทำท่าจะหยิบแก้วใบใหม่ขึ้นมาแต่มือบางต้องหยุดชะงักเพราะเสียงห้ามจากคนด้านหลังก่อนที่เค้าจะเดินไปนั่งไขว้ห้างบนตัวโซฟาราคาแพง




    "ไม่ต้อง....มานี่สิ"    มือใหญ่ตบเบาะออกคำสั่งให้มานั่งลงข้างๆและคุณก็เดินไปนั่งอย่างว่าง่าย




    "เย็นนี้ว่างมั้ย?"




    "ค..ค่ะ?"




    "ฉันถามว่าเย็นนี้ว่างมั้ย?"    ยุนกิกำชับคำถามอีกรอบ




    "ก็ว่างนะทำไมหรอ?"    คุณตอบออกไปตามความจริง




    "คือเย็นนี้หลังเลิกเรียนฉันมีเอกสารเป็นกองเลย...เธอแวะมาช่วยงานฉันหน่อยสิ:)"   มันอาจจะฟังเหมือนใช้แรงงานผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างคุณแต่ไม่เลย...ทั้งหมดที่ผมพูดล้วนเป็นข้ออ้างทั้งนั้นแหละ เอกกะสงเอกสารบ้าบอไม่มีให้ทำหรอก:)




    "ช่วยมันก็ช่วยได้นะ...งั้นฉันขอตัวเข้าเรียนก่อนดีกว่า"




    "อื้อ...ไปเถอะ" 

















    ตัดมาหลังเลิกเรียน...




    วันนี้เป็นวันใช้แรงงานรึไงเนี่ย!ทำไมมีแต่คนใช้แรงงานฉันจังเลย!....บ่นไปแบกถุงขยะเดินไปตามแผ่นหินอ่อนเป็นทางเท้า ก่อนจะไปหายุนกิคุณโดนพวกเพื่อนๆใช้ให้เอาถุงขยะมาทิ้งบริเวณอาคารร้างหลังโรงเรียน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงให้เอามาทิ้งที่ลับตาคนแบบนี้..เพื่อนร่วมห้องคนที่ชื่อ'ควานลิน'อะไรนั้นบอกให้มาก็มาเห้อ!





    "อ๊า!หนักชะมัด!"   มาถึงจุดทิ้งขยะคุณก็โล่งเลยทีเดียวเพราะถุงขยะพวกนี้หนักเป็นบ้า อีตาจองกุกก็ชิ่งหนีกลับบ้านก่อนไอ้คนนิสัยไม่ดี!




    "โอ๊ะ!นั่นมัน...(ชื่อคุณ)หนิ:)"




    "อ้าว!จีมิน..มาทำอะไรที่นี่เนี่ย?"    บังเอิญจังเลยที่เจอกันที่นี่ ค่อยโล่งอกหน่อยเพราะแถวนี่น่ากลัวชะมัด....เมื่อเห็นอย่างนั้นจีมินเลยวิ่งตรงดิ่งมาหาคุณพร้อมกับรอยยิ้มน่ารักๆของเค้า




    "เอ่อพอดีฉันเดินมาเรื่อยเปื่อยอ่ะ โชคดีจังที่เจอเธอ---!อ๊ะ!!"




    ปัก!ตุบ!




    "จีมิน----!อื้อ!!!"    ไม้ปริศนาฟาดลงที่ท้ายทอยของจีมินก่อนที่เจ้าตัวจะหมดสติลง ส่วนคุณก็ไม่ทันจะมองก็ถูกชายร่างใหญ่จับตัวปิดปากจนแน่นเสียแล้ว..ร่างบางพยายามดิ้นเพื่อเอาชีวิตรอดอีกใจก็เป็นห่วงจีมินแทบจะแย่




    "ได้เวลาสักทีนะนางตัวดี!...เอามันไปไว้บนดาดฟ้า!"




    "อื้อๆ!!"













      #TALK


    ขอตัดก่อนนนนนไม่ไหวแล้วเหนื่อยแล้วฮือออออ(ไม่ค้างเนาะ555)

    ไปๆมาๆเรื่องนี้ความลับเยอะเหลือเกิน จีมินกับจองกุกคุยกันเรื่องอะไร ยุนกิเริ่มรู้สึกกับนางเอกแล้วหรอ แล้วตอนหน้าจะเกิดอะไรขึ้นกับจีมินและคุณ รอติดตามตอน21เด้อคร้าาาาาา~






คอมเม้น+กำลังใจ
=เพิ่มพลังให้ไรท์(เว่อร์^_^)

-งั้นไรท์ไม่มาต่อ(-*-)-
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #301 toula_15 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 10:44
    รอรอรอรอรอรอรอรอรอรอรอ
    #301
    0
  2. #293 Maymay2546 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 13:52
    ต่อนะคะไร์ท ไฟต์ติ้ง
    #293
    0
  3. #292 NimitRoongnapha (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 01:46

    ไรท์สู้ๆน้าาา รอเสมอ

    #292
    0
  4. #289 Devilchil (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 17:04
    หนูนายอนเมื่อไหร่หนูจะหมดเวรหมดกรรมกับนางเอกสักที มาต่อนะคะไรท์สู้ๆ
    #289
    0
  5. #287 จอนจองกุก (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 20:08
    ต่อด่วนนไรท์จ๋าาาค้างหนักมากก มาต่อไวไวนะคะ😊😊😊😊😆
    #287
    0
  6. #286 Minkongjoo27096 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 15:08
    OMG!!!!! // มาต่อเร็วๆนะไรท์
    #286
    0
  7. #285 Hobabe (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 14:46
    นางเอกท้องชัวร์ๆ 555// ใครมันบังอาจทำร้ายจีมิน! จับตบอินายอน!!!!
    #285
    0
  8. #284 Sinxmlz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 23:22
    อย่าเพิ่งท้องเลยน้าาา รีดกราบบ
    #284
    0
  9. #283 Sinxmlz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 23:21
    นางเอกท้องอ่อ!!??? เปงลมแปบบบ
    #283
    0
  10. #281 Bangmus (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 22:28
    มาต่อไวๆนะค้าาค้างหนักมาก
    #281
    0
  11. #280 wwaternam (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 22:14
    นางเอกท้องใช่ไหมอ่าา รอค่าา
    #280
    0
  12. #279 ยืนงงในดงตรีนน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 22:03
    รอคร้าาา//นางเอกท้องแน่ๆ
    #279
    0
  13. #278 cream. Army (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 21:48
    รีบมาต่อน้าค่ะ ขอไห้นางเอกอย่าพึ่งท้องนะ มันจะไม่สนุกเอา 😂😂
    #278
    0