( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 12 : DANGER : Chapter 12 ::100% NC 20+:: รีทกลับมาเดี๋ยวนี้!!!!~~~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 193 ครั้ง
    16 พ.ย. 61

B
E
R
L
I
N































































    "ไม่!ไม่เอาไม่ฟังอะไรจากปากคุณทั้งนั้น!!!!!"    ด้วยความรู้สึกแปลกๆคำพูดของยุนกิเผลอทำให้มือของฉันยกขึ้นปิดหูพร้อมเบือนหน้าอีกไปอีกทาง...




    เป็นอะไรก็ไม่รู้...




    "ฟังฉันก่อน...!!"    ดึงมือฉันออกจากหู




    "อือ..."




   "ฉันไม่อยากทำร้ายเธออีกต่อไปแล้ว...เพราะ'ฉันรักเธอ(ชื่อคุณ)'"




    โลกทั้งใบหยุดหมุนภายในชั่วพริบตา...กาลเวลาหยุดนิ่งดั่งนกพิราบที่กำลังกางปีกโบยบินแต่ต้องหุบปีกลงเพราะสิ่งเหนือธรรมชาตินั้นแทรกตัวเข้ามาสู่ชั้นบรรยากาศ...จากอากาศอันแสนสดใส...กลายเป็นมลพิษอันใหญ่หลวง มากเกินกว่าสิ่งมีชีวิตของคนเราจะทนอยู่ต่อไปได้










    @December 25, 2016...




    อดีตที่สวยงามของฉันและเพื่อนๆ...ความทรงจำเหล่านั้นตัวฉันเองไม่มีวันลืมพวกเค้า...




    เพื่อนรักของฉัน...







생일 축하해~~~






    "Happy Bird Day...เพื่อนรักของฉัน:)"    เด็กสาววัย16ปีเอ่ยวาจาเสียงหวานแด่เพื่อนสนิทและรักอย่างฉัน...เพื่อนๆทุกคนในห้องเรียนต่างพากันจัดงานเซอร์ไพรส์วันเกิดให้กับฉัน..




    "ข..ขอบคุณทุกๆคนและก็ขอบคุณเธอด้วยนะ 'จองยอน' :)"   จองยอนเป็นเพื่อนรักของฉัน...เราสองคนรักกันมากๆเลยล่ะ เธอทำทุกอย่างเพื่อฉันและคอยปกป้องฉันจากพวกรุ่นพี่ผู้หญิงที่ชอบ แกล้ง รังแก ฉันตลอดเวลา...




    "ฉันรักเธอนะ(ชื่อคุณ)...ฉันสัญญาเราจะเป็นเพื่อนรักกันตลอดไป!~"




    "อื้ม!^_^"









    แต่แล้ววันนึงฟ้าก็เล่นตลกกับฉัน....









    "ฮึก!ม..ไม่เอานะจองยอนอย่าเป็นอะไรนะฮือ!"




    ร่างของเด็กสาวนอนจมกองเลือดอย่างสาหัส...เหตุการณ์มันยังติดตาฉันไม่มีวันจางหาย..จองยอนถูกชนแล้วหนีต่อหน้าต่อฉัน




    "ห..หยุดร้องไม่เอา..ม..ไม่ร้องนะ..ย..ยัยขี้แย:)"




    "จองยอนฮือ!อย่าหลับตาสิอย่าพึ่งเป็นอะไรนะฮึก!ฮือๆ!"    ฉันได้แต่เพียงนั่งกอดร่างเล็กใต้ชุดยูนิฟอร์มนักเรียนเปื้อนเลือดอย่างน่าสยดสยองเกินที่จะหมดหนทางรอด..แต่ฉันยังเชื่อว่าเธอต้องไม่เป็นอะไรจนกระทั่ง...




    "(ชะ...ชื่อคุณ)!อัก!....."




    "ฮึก!ไม่นะ!จองยอนไม่!!!!ฮืออออออ!!!!"





    ความรักน่ะ..มันอยู่กับเราได้ไม่นานหรอกนะ..สักวันนึงมันก็ต้อง ตาย จากเราไปในที่สุด...

















จองยอน



_____________










    @December 25, 2018...






    "ย๊าๆ!ถือดีหน่อยสิอิผัวนี่หนิ!!"    สาวสวยสุดเกรี้ยวกราดบนส้นสูงคู่สวยราคาแพงย่ำเท้าเดินข้ามถนนพร้อมกันสามีของเธอ...ไม่น่ากลับมาเร็วเล๊ย!คุณGD(-_-)..โดนเมียโทรตามให้มาขนของเข้าร้านเพื่อเตรียมงานเลี้ยงคืนนี้  แต่ว่าลูกน้องก็มีทำไมไม่เรียกมันมาใช้ว่ะ!(-_-)





    "คร้าบๆ~(-_-)"




    "เร็วๆสิ!...เดี๋ยว(ชื่อคุณ)ก็รอนานหรอก!"




    "รอนานที่ไหนล่ะเมียจ๋า...นู้น!ยืนก้มหน้าอยู่นั่นอ่ะ?"    ร่างกำยำแบกกล่องกระดาษพร้อมตวัดสายตาไปมองร่างบางด้วยความสงสัย...ทำไมถึงไปยืนอยู่นั่นล่ะ?




    "(ชื่อคุณ)หนิ...แล้วนั่นใครอ่ะ?"    ความสงสัยเข้าครอบงำภรรยาสุดสวยของGDอีกคน...โบราหรี่ตาเพ่งมองบุคคลที่สองต่อจากคุณ    ชายหนุ่มสูงปานกลาง ผมสีควันบุหรี่ รูปร่างแบบนี้คุ้นๆ




    "เมียจ๋าตามมาเร็ว!..." 




    "อ..อื้มๆ!"    มองดีๆแล้วสามีใครเนี่ยไม่เห็นเหมือนมาเฟียเลย เหมือนพวกติ๊งต๊องซะมากกว่า*-_-*









    ฉัน...ฉันกลัว กลัวคำพูดของเค้า หึ! รักงั้นหรอ โกหกสิ้นดี ฉันเกลียดความรักที่สุด..จะมีคนสักกี่คนที่กล้าบอกรักฉันนอกจาก 'เพื่อนสนิท' และ 'คนที่ฉันรักเอง' 





    อยากจะหนีไปให้ไกลที่สุด..เท้าสองคู่ยืนอยู่ตรงนี้แล้วไงแต่มันก็ก้าวขาไม่ออกอยู่ดี ทำไงได้ล่ะฉันมันขี้ขลาดหนิทั้งๆที่โอกาสมีตั้งมากมายฉันกลับไม่คว้าโอกาสนั้นไว้...




    โอกาสที่จะหลุดจากขุมนรกบ้าๆนี่...






    "..."




    "เลิกหนีฉันสักที...กลับบ้านกันเถอะ:)"    บ้านงั้นหรอ?...เมื่อเช้าโดนยัยนายอนเอากระทะฟาดหัวมารึไงยุนกิ




    "..."    มือหนาเลื้อนมาจับมือฉันพร้อมรอยยิ้ม(เสแสร้ง)นั่น..ในหัวสมองตอนนี้ประมวลความคิดของคนตรงหน้าไปได้เลยว่าเค้ากำลังคิดจะทำอะไรอีก...ฉันยังคงเงียบตั้งแต่อยู่ในรถนั่นแล้วล่ะ น่าอึดอัดชะมัด




    "ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยรึไง?"




    "...!!!"    ฉันเลิกสนใจยุนกิจนสายตาเหลือบไปเห็นพี่โบราและพี่GDกำลังวิ่งตรงมาทางฉัน...ทำไงดีล่ะ






    End you part


    















    @ทางด้านยองแจ...




    กริ้กกริ้ก!...เสียงนิ้วกระทบลงแป้นพิมพ์สีดำขนาดกลางที่เชื่อมต่อสู่ตัวหน้าจอคอมพิวเตอร์ราคาแพง  ร่างหนายันหลังพิงเก้าอี้พลางกดนิ้วลงตัวอักษรพยัญชนะต่างๆที่เค้าต้องการ...








    《ข้อมูลนักเรียนหญิงโรงเรียนXXX》




    อะไรดลใจยองแจก็ไม่รู้ให้มานั่งจ้องจอคอมพิวเตอร์เพื่อสืบหาข้อมูลของเด็กนักเรียนหญิงทั่วประเทศจนเหลือโรงเรียนสุดท้าย...





    "เฮ้อ~"    ลูกศรชี้ไล่เลื่อนไปตามรายชื่อของนักเรียนหญิงไปเรื่อยๆ...










    จนกระทั่ง...









    " ชเว (ชื่อคุณ)....!!!"


















ชื่อ:ชเว (ชื่อคุณ)

ชั้นมัธยมปลาย:5/A

อายุ:17ปี

น้ำหนัก:46กก.

ส่วนสูง:160ซม.

กรุ๊ป:O

เกรดเฉลี่ย:3.95

เกิดวันที่:25/12/00

อาศัยอยู่ที่:XX/XXX

บิดา:ไม่มี

มารดา:ไม่มี

ข้อมูลอื่นๆ:..........

_____________









    youngjae part



    ข้อมูลนี้มันคล้ายๆกับของน้องสาวของผมเลยหนิ?...ทั้ง อายุ กรุ๊ปเลือด พ่อแม่ก็ไม่มีแถมยังเกิดวันเดียวกันอีกด้วย...




    ข้อมูลนี้เป็นของ(ชื่อคุณ)...เด็กผู้หญิงที่เจอที่ร้านอาหารและตอนที่จินยองมาพาที่ห้อง ต้องเป็นคนเดียวกันแน่ๆ




    "พ..พี่โบรา!"    ใช่!ตอนนี้เธออยู่กับพี่โบรา!...ผมต้องไม่ให้เธอไปไหนเพราะเราต้องการDNAจากเธอ..(ชื่อคุณ)




    End youngjae part
    





     








    "สรุปคือไอ้เด็กปากหมานี่...แฟนเธอ?"    สถานการณ์ตอนนี้เริ่มคลี่คลายเพราะคำโกหกของยุนกิที่มีต่อโบรานั้นทำให้เธอเชื่อ(เกือบ)สนิท...




    จะให้เล่าว่าทำไมโบราถึงพูดแบบนั้นกับยุนกิ...เพราะย้อนไปเมื่อวันก่อน ขณะที่ยุนกิขับรถไปตามถนนแต่ต้องชะลอรถด้วยเหตุการณ์ตรงหน้ารถคันหรูสีขาวไม่ยอมขับออกไปสักที...ความหงุดหงิดและความเร่งรีบใจร้อนของยุนกิเลยทำให้เค้าเดินลงจากรถไปด่ารถคันหน้าฉอดๆ...




    "อ้าวป้า...พูดให้มันดีๆหน่อย-*-"




    "ไม่โว้ย!เพราะแกไอ้เด็กเปรตแก่ด่าฉัน!...ฉันจำหน้าแกได้:)"    ใช่แล้ว..บุคคลในวันนั้นก็คือโบราในวันนี้ที่ยุนกิยืนด่าฉอดๆในวันนั้น(ห้ะ!งงเด้อหนิ:ไรท์)




    "นี่ป้า!..."




    "ไอ้เด็กปากหมา!..."




    "ไอ้!------"




    "โอ้ยๆพอแล้วๆ~"    ร่างสูงของGDรีบวิ่งเข้าไปขว้างกั่นระหว่างทั้งสองไว้เสียก่อน...เพราะเอาไปเอามาโบรากับยุนกิจะตีกันเองน่ะสิ(-_-)




    "หยุดเลยทั้งสองคนน่ะ...สรุปง่ายๆคือนายบอกว่าเป็นแฟนของ(ชื่อคุณ)และกำลังจะพากลับบ้านใช่ม่ะ"




    "อือครับ....งั้นผมขอตัวและก็ขอบคุณที่ช่วยดูแลยัยเด็กนี่ให้นะครับ:)"    เมื่อสิ้นประโยคช์ของชายหนุ่ม  ร่างสูงก็เอื้อมมือตบบไหล่เล็กก่อนที่จะพาขึ้นรถ





    คนตัวเล็กแทบจะไม่ได้พูดแก้ตัวใดๆเพราะยุนกิขโมยคำพูดไปหมดแล้วแถมยังต้องกลับไปพร้อมยุนกิทั้งๆที่หนีออกมาได้แล้วซะอีก...แต่สุดท้ายเราสองคนก็วกกลับมาเจอกันจนได้




    ตลอดทางหลับบ้านคุณตัดสินใจถามยุนกิออกไปว่าทำไมถึงรู้จักGDได้...ยุนกิบอกว่าเค้าสองคนเคยเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันและGDก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกับไอรีนด้วยสิ..จะว่าบังเอิญที่ยุนกิไปโผล่ที่ร้านของGDก็ไม่เชิงที่ยุนกิไปที่นั้นเพราะอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับไอรีน...ไอรีนกำลังจะแต่งงานจริงๆหรือป่าว...




    และคำตอบที่ได้คือ...ใช่ไอรีนกำลังจะแต่งงาน
















    @บ้านตระกูลมิน...




    เวลาเริ่มเข้าสู่ช่วงบ่ายของวัน..แสงแดดจ้าสอดส่องผ่านฟิมล์กระจกรถสีดำทึบเข้ากระทบใบหน้าหวานหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยล้าจากการนั่งรถเป็นเวลานาน..




    ในขณะที่ยุนกิกำลังปลดสายเบลท์ของตัวเองออกอยู่นั้นจู่ๆสายตาก็เหลือบไปมองร่างเล็กที่กำลังนั่งหัวผงกเพราะอาการหลับและความเหนื่อยล้า




    "เห้อ....-^-"    ร่างสูงตัดสินในเดินลงจากรถพลางวิ่งอ้อมไปอีกฝั่งของตัวรถพร้อมเปิดประตูและไม่รอช้าที่จะสอดแขนยาวๆเข้าใต้ร่างบางๆของคุณยกสูงขึ้นเหนือเบาะหนังราคาแพง...














    19:35...









    พระอาทิตย์ตกดินท้องฟ้าเปลี่ยนสีมีเมฆปลกคลุมเป็นบริเวณกว้าง...บ่งบอกได้ว่าฝนกำลังจะตกอาจจะเกิดพายุเลยก็ว่าได้...




    แกร่กๆ...!!




    เสียงกิ่งไม้ขนาดเล็กตีกระทบเข้าใส่กระจกใสบานใหญ่ของตัวห้อง...ฟังจากเสียงลมและกิ่งไม้เสียดสีกันไปมาแล้วดูน่ารำคาญชะมัด..แต่มันไม่ถึงกับทำให้ยุนกิรู้สึกหงุดหงิดได้หรอกนะเพราะอะไรน่ะหรอ...




    "หึเวลาหลับก็น่ารักดีนะ...แต่เสียอย่างเดียว ปากดีไปหน่อย-*-"    ดวงตาสีดำเข้มเอาแต่จ้องมองหญิงสาวพลางสำรวจร่างกายของคุณ(ไปทำไมก็ไม่รู้)...หลังจากที่ยุนกิรู้ความจริงจากวีว่าไอรีนกำลังจะแต่งงาน จู่ๆภายจิตใต้สำนึกของเค้าดันลดทิฐิคิดร้ายต่อคุณน้อยลงอย่างทันตาเห็น..ก็แค่เสี้ยวเดียวเท่านั้นแหละเพราะยุนกิยคงต้องทำร้ายคุณต่อไป..จนกว่าพ่อของเค้าจะพอใจ...




    "(ชื่อคุณ)...ตื่นได้แล้ว"    ยุนกิพูดเสียงอ่อยเบาๆใส่หูคนตัวเล็ก...คุณไม่ตอบอะไรเพียงขยับตัวเล็กน้อย..




    "ตื่นเถอะ..."




    "...."




    "บอกว่าตื่นได้แล้ว..."    ชายหนุ่มเริ่มพูดเสียงแข็งอย่างเหลืออดน้อยๆ...ปลุกยังไงคุณก็ไม่มีถ้าทีจะตื่นเลยสักนิด บวกกับความหมั่นเขี้ยวของร่างสูงที่จะอดอยากจะ กัด และ ดูด ริมฝีปากอวบเล็กอมชมพูตรงหน้า..




    " [°^°] "   ยุนกิกัดริมฝีปากล่างเล็กน้อยและค่อยๆเลื่อนใบหน้าหล่อลงเข้าหาร่างบางช้าๆ..ลมหายใจอุ่นๆจรดลงแก้มคนตัวเล็ก...





    ทรงปากหยักไล่แตะสัมผัสปากอวบเพื่อหยอกล่อเล่นๆ..ยุนกินำปากของเค้าประกบลงเข้าหาคุณเบาๆและพร้อมที่จะกดจูบนั้นลงอย่างหนักหน่วง









    Rrrrrrrr!!!









    "จิ๊!ขัดจังหวะกูตลอด!...."    ยุนกิสบถอย่างหัวเสียและเสียอารมณ์หนักมาก...ใครกันบังอาจโทรมาตอนนี้รู้มั้ยว่าพระเอกของเรากำลังจะ....กัน!(????)




    ยุนกิผละตัวออกห่างจากคุณ มือหนาพร้อมล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงของเค้า...






    《นายอน》






    ปรากฏว่าเบอร์ที่โทรเข้าเครื่องของยุนกินั้นคือ 'นายอน' ลูกพี่ลูกน้องของเค้า...และยุนกิไม่รอช้าก็รีบกดรับสายทันที




    "โทรมามีอะไร...??"    น้ำเสียงเรียบเฉย...ใจจริงเค้าก็ไม่อยากจะรีบสายสักเท่าไหร่หรอกนะ




    '(พี่ยุนกิค่ะ....คือว่านายอนมีเรื่อง---)'




    "มีเรื่องอะไรพูดมาเร็วๆ!"




    '(ช..ช่วยมารับนายอนหน่อยได้มั้ยคือแบบว่าฝนมันกำลังจะตกอ่ะค่ะ พอดีรถของนายอนคุณพ่อเอาไปขับแหะๆ^_^)'




    "อาๆตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?"




    '(ที่ผับXXXค่ะเร็วๆนะค่ะนายอนกลั๊วกลัวผู้ชายที่นี้^v^)'




    "เอ่อๆ---"




    '(อ่ะ!อย่าลืมพายัย...เอ้ย!(ชื่อคุณ)มาด้วยนะค่ะนายอนอยากจะขอคุยธุระด้วยแค่นี้นะค่ะ!)'




    ติ๊ด!...




    จู่ๆนายอนก็รีบตัดสายทิ้งเฉยเลย...ไม่ทันยุนกิจะพูดต่อด้วยซ้ำ แต่ช่างมันเถอะแค่ไปรับแค่นี้ทำไมต้องพาคุณไปด้วยนะ ไม่เข้าใจจริงๆ(-_-)




    ยุนกิวางโทรศัพท์ลงบนเตียงพลางเบนสายตากลับมาสนใจคุณอีกครั้งและพูดขึ้นว่า...




    "แล้วฉันจะปลุกเธอยังเนี่ย(ชื่อคุณ).....อ่อ!รู้แล้วหึ!:)"













::45%::








    @ผับXXX




    เสียงก้อนน้ำแข็งกระทบแก้วไวท์ทรงสูงน้ำสีอัมพันเหลืองอ่อนถูกกลืนกินลงคอของหญิงสาว...




   เวลาตอนนี้เริ่มดึกมากแล้วนายอลนั่งรอบุคคลที่อยากพบเจอเป็นเวลานานมากพอสมควร...ไม่นานนักร่างสูงก็เดินมาพร้อมกับลูกน้องอีก2คน 'แดเนียล'




    "รอนานมั้ย...?"   




    "หึ...นานมากเลยล่ะ"




    "ชั่งเธอสิ...แล้วไหนล่ะพวกนั้น?"  แดเนียลเอ่ยถามถึงยุนกิและคุณ...เมื่อไหร่จะมานายองเป็นคนบอกเองหนิว่าโทรตามแผนเรียบร้อยแล้ว




    "เดี๋ยวก็มา..นายน่ะเข้าไปรอที่ห้องก่อนเลยไป:)"  นายอนยกยิ้มชั่วร้ายเพราะแผนของเธอที่จะจัดการให้มันรู้แล้วรู้รอดในคืนนี้..ความอิจฉา ความต้องการ ความเห็นแก่ตัวของเธอกำลังเข้าครอบงำจิตใจด้านลบซึ่งมันส่งผลทำให้นายอนเกิดคิดทำอะไรชั่วๆนี้ได้หมดทุกอย่าง...




     แดเนียลพยักหน้าพร้อมเดินออกไปจากเคาน์เตอร์ปล่อยให้หญิงสาวนั่งรอต่อไป....




    "หึ!ได้เวลาแล้วสินะ..."




    "พี่ยุนกิ!ทางนี้ค่ะ!:)"














    @ตัดฉากมาที่โรงพยาบาลXXX..เวลา20:50





    "ผลสำรวจออกมาแล้วนะครับว่าข้อมูลของเด็กคนนี้ตรงกับประวัติของน้องสาวคุณที่หายไป...ยินดีด้วยนะครับในที่สุดฟ้าก็เข้าข้างพวกคุณ:)"    หมอวัยหนุ่มนามว่า 'มิน แจซอง' หมอประจำตระกูลชเวบุคคลที่มีความสามารถพิเศษในการรักษาด้านชำนาญการ...รอยยิ้มอ่อนโยนและแสดงความยินดีต่อผู้รับทำให้ยองแจมีความสุขและจิตใจที่กำลังเบิกบานอยู่ในตอนนี้...




    "ครับ...ขอบคุณมากๆนะครับที่หมอให้ความร่วมมือช่วยผมตามหาน้องสาว:)"




    "สำหรับคุณยองแจแล้วผมยินดีเสมอครับ:)"




    "แบบนี้พ่อผมต้องดีใจแน่ๆเลยครับ...ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาท่านเอาแต่ถามหาลูกสาวคนเล็กว่าหายไปไหนทำไมไม่กลับมาหาพ่อสักที..ท่านคิดถึงเธอมากครับ ผมเองก็อดสงสารพ่อไม่ได้ ทั้งภรรยาและลูกสาวตัวเองต้องหายไปในเพียงแค่คืนเดียว..."    แววตาอันเศร้าหมองถูกส่งผ่านออกมาด้วยความรู้สึกของชายหนุ่มที่อัดอั้นมานานแสนนาน..ยองแจต้องแบกรับความรู้นี้เพียงลำพังบุตรชายคนเดียวของบ้าน ความหวังของทุกๆคน...




    "ผมรู้ว่าแค่คืนเดียวทำให้เกิดเรื่องร้ายๆนั้นขึ้น...แต่เชื่อผมสิ เธอกลับมาแล้ว เหลือแค่คุณตามหาเด็กคนนั้น ความสุขและความหวังต้องกลับมาหาพวกคุณแน่ๆ:)"




    "ครับผมจะตามเธอกลับมาให้ได้....รอพี่ก่อนนะ '(ชื่อคุณ)' "














    ด้านนายอน...




    "พี่ยุนกิ!ทางนี้ค่ะ!..."    สายตากลมมองชายร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ธรรมดาๆเท่านั้น...




    "มาช้าจังเลยค่าพี่ยุนกิ~"   วิ่งไปเกาะแขนยุนกิ




    "อื้มพอดีพี่มัวแต่ปลุกยัยนั่นอยู่น่ะ..."




    "(ชื่อคุณ)หรอค่ะ?...แล้วอยู่ไหนคะ?"   นายอนชะโงกหัวมองหาคุณ




    "อยู่นี้ไง:)"




    "อ่ะนี่เธอไปยืนหลบทำไมตรงนั้น...แต่เอ๊ะ!ทำปากเธอถึงบวม?"




    "อ..เอ่อ-///-"    ร่างเล็กที่ยืนหลบหลังยุนกิรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองสายตาหลางเหลือบหนีไปทางอื่น..คุณรู้สึกอายไม่กล้าจะบอกนายอนหรือใครทั้งนั้นแหละ...เพราะยุนกิ___




    "พี่ทำเองแหละ...ดูดไปตั้งนานสองนานกว่าจะตื่นหึ:)" 




    "หรอ...ค่ะ"   นายอนกัดฟันพูดด้วยสายตาอาฆาต




    "ตอนแรกกะว่าจะทำอย่างอื่น----!"




    "ยุนกิพอแล้ว!!-^-"    มือเล็กตีแขนร่างสูงพร้อมเปล่งเสียงหวานห้ามปามชายหนุ่มที่เริ่มชักจะเอาใหญ่แล้ว...(-_-)




    "อาๆก็ได้ๆ...แล้วนายอนจะกลับบ้านได้รึยัง?"




    "ก..ก็อย่าพึ่งเลยค่ะพี่ยุนกิเรามาดื่มกันก่อนดีกว่านะค่ะ..ส่วนเธอ(ชื่อคุณ)ช่วยตามฉันมานี่หน่อยสิ:)"   รอยยิ้มอันแสนจะเสแสร้งเต็มเปี่ยมไปด้วยความคิดบาปของเธอส่งผ่านความรู้สึกนั้นถึงตัวคุณ...ร่างเล็กถูกลากออกมาจนถึงที่ลับตาคนเส้นทางเดินผ่านค่อนข้างมืดมีเพียงแสงไฟบางส่วนส่องผ่านเข้ามาในนี่...




    นายอนพาคุณเดินออกมาโดยที่ยุนกิยืนรออยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์....




    "เธอมีอะไรหรอนายอน?"    คุณเริ่มเปิดประเด็นคำถามแรกพลางสงสัยว่าทำไมนายอนถึงอยากจะคุยด้วย...




    "เอ่อก็...จะพาแกไปขึ้นสวรรค์ไงหึ!!!!"









    ผลัก!!









    "อ่ะ!....!!!!!"    จู่ๆร่างของคุณก็กระเด็นถอยหลังเข้าไปในตัวห้องมืดๆอย่างไม่ทันตั้งตัวและตามด้วยเสียงปิดประตูด้วยแรงของนายอน...




    "หึ!โชคดีนะยัยโง่!...."   และแล้วหญิงสาวก็เดินออกไปอย่างได้ชัยชนะ..ไม่นานนักร่างเล็กของนายอนก็เดินกลับมาที่เดิมพร้อมแก้วทรงสูงบรรจุด้วยน้ำเมาสีแดงม่วงพึ่งได้มาสดๆใหม่ๆประปนไปด้วยยาพิษเล่ห์สวาทอนุภาครุนแรง...




    "พี่ยุนกิค่ะ.... :)"




    "หื้ม?"




    "ดื่มนี่เป็นเพื่อนนายอนหน่อยสิค่ะ:)"





























    หมับ!!




    "อ่ะ!ปล่อยนะ!!"   ร่างบางสะดุ้งโหยงตกใจเพราะใครก็ไม่รู้มาจับแขนคุณจากด้านหลัง...คนปริศนาไม่ตอบอะไรใดๆ แต่ทำไมถึงรู้ว่าเค้ากำลังจะกอดเราอยู่เลยล่ะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย...




    "ป..ปล่อยนะ!คุณเป็นใครน่ะ!?"    คุณพยายามดิ้นให้หลุด




    "อย่าดิ้นสิคะสาวน้อย.... :)" 




    พรึบ!....เสียงไฟถูกเปิดขึ้นท่ามกลางเหตุการณ์  ร่างบางเบิกตากว้างเพ่งมองบุคคลตรงหน้าอย่างกระชั้นชิด




    "ด..แดเนียล!?" 




    "ใช่ฉันเอง...."





    "นาย!...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!"




    "ไม่!เธอต้องเป็นของฉัน!...ของฉันคนเดียวไม่ใช่ไอ้ยุนกิ!!"    ทันใดนั้นสิ่งแปลกปลอมบางอย่างก็หลุดเข้าไปในปากของคุณตอนที่กำลังเผลอ..ตอนนี้คุณไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่มันเป็นน้ำเหลวๆใสๆ กลืนลงท้องไปเรียบร้อย...




    "อึก!...น..นาย!"    ร่างบางทรุดเข่าลงแต่แดเนียลรับตัวคุณไว้ทันก่อนที่จะอุ้มร่างบางขึ้นเตียงขนาดคิงไซส์ของผับ




    แดเนียลวางร่างของคุณลงบนเตียงตามขึ้นคร่อมกักร่างเล็กไว้...คุณพยายามตะเกียดตะกายหนีบุคคลอันตรายตรงหน้าแต่เพราะฤทธิ์ยาเลยทำให้ร่างกายคุณต้านมันไม่ไหวแถมยังไม่มีแรงอีกด้วย....




    "อึก!...อย่าทำอะไรฉันเลยนะฮึก! หว..ไหว้ล่ะขอร้องฮึก!"    มือเล็กพนมมืออ้อนวอนและความปราณีจากชายหนุ่ม...คุณไม่อยากจะกลับไปรู้สึกเจ็บปวดเหมือนคราวนั้นอีกแล้ว มันเจ็บปวดเหลือเกินความรู้สึกบ้าๆนั่น..




    "หึ!...เก็บเสียงไว้ครางกับฉันทั้งคืนดีกว่านะ(ชื่อคุณ)"




    "น..นายทำแบบนี้ทำไม!?"




    "เพราะฉันอยากได้อะไรก็ต้องได้ไง!...โดยเฉพาะเธอ ผู้หญิงของไอ้ยุนกิ:)"




    "ฮึก!....อือ!"




    "หึ:)....รู้สึกแล้วหรอที่รัก ต้องการให้ฉันช่วยมั้ย ฉันช่วยเธอได้นะยามใดที่เธอปรารถนาฉันก็จะทำมันให้"    ชายหนุ่มก้มกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงยั่วยวนหญิงสาวใต้ร่าง..จะเพราะอะไรล่ะก็เพราะฤทธิ์น่ะสิมันเริ่มขึ้นแล้ว แดเนียลสังเกตอาการของคุณออกว่าตอนนี้ยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว..ใบหน้าหวานแดงก่ำ มือบางพลางลูบแขนขึ้นลงทำอะไรไม่ถูก เสียงหายใจหอบเหนื่อยร่างกายรับความรุนแรงของตัวยาไม่ไหว...แบบเนี่ยใครๆก็ดูออก




    "ทำไมเธอถึงได้เซ็กซี่ขนาดนี้นะ(ชื่อคุณ) ทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่มแท้ๆหึ..."




    "อึก!..ร..ร้อนไม่ไหวแล้ว..ช..ช่วยด้วย"









    "ร้อนโว้ย!!!"




    ตึ้ง!




    มือหนาดิ่งทิ้งแก้วลงเคาน์เตอร์บาร์พร้อมอารมณ์รู้สึกแปลกๆภายในตัวเปรียบเสมือนไฟในตัวที่กำลังลุกโชน..อาการแบบนี้ทำให้ยุนกิต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้เพราะนายอนกำลังป่วนร่างกายของเค้าอยู่ ณ ขณะนี่




    "พี่ยุนกิไหวรึเปล่าค่ะ:)"  นายอนพูดไปด้วยพลางใช้นิ้วไล่เกลี่ยโครงหน้าเรียวหล่อของชายหนุ่มเพื่อปลุกอารมณ์คนตรงหน้า...




    "ไหวพี่ไหว!...แฮ่กๆ"   ยุนกิเริ่มหายใจหอบแรงเพราะฤทธิ์ยา...

]


    "นายอนว่าเราเปิดห้องก่อนมั้ยค่ะเราจะได้----!"    ผลัก!....ร่างสูงรีบผละตัวนายอนออกห่างเพราะยุนกิคิดว่าจะกดอารมณ์นี้ไม่ไหวอาจจะเผลอไปทำอะไรนายอนเลยก็ได้  สำหรับเค้าแล้วนายอนเป็นแค่น้องสาวคนนึงและยุนกิก็ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยนอกจากนั้นด้วย...




    "ออกไปจากตัวพี่!...เธอกลับบ้านไปได้แล้ว พี่จะไปตาม(ชื่อคุณ)"




    "อ..อะไรนะค่ะ!"




    "บอกให้กลับไปไง!!!!"     ร่างสูงตวาดใส่หญิงสาวตรงหน้าด้วยความโมโห...นายอนได้แต่เพียงพยักหน้าเหว่อๆก่อนที่จะเดินออกไป...เป็นแบบนี้ผิดแผนหมดเลยน่ะสิ(-_-) โทรบอกแดเนียลดีกว่า:)









    ร่างสูงในฤทธิ์พยายามตั้งสติและเดินแหวกฝูงชนเพื่อตามหาคุณ...นายอนพาคุณไปที่ไหนก็ไม่รู้แถมยังบอกว่าคุณไปทำธุระอีกต่างหาก...ตอนนี้ยุนกิยังไม่รู้หรอกว่าเค้าถูกนายอนวางยาแค่รู้สึกแปลกๆเหมือนต้องการทางเพศสูงกว่าปกติและยังคุมสติไม่ค่อยจะได้อีกด้วย




    ตึกๆ!




    ยุนกิกึ่งเดินกึ่งวิ่งจนมาถึงบริเวณทางเดินมืดๆดูจากสถานที่แล้วคงเป็นห้องให้แขกมาเปิดเช่า...




    แอ๊ด!!





    "อ..ไอ้ยุนกิ!แม่งเอ๊ย!!!"




    "มึง!...."




    "กูกะจะหนีแล้วเชียวไอ้ห่า!"    ชายอีกคนสบถแรงๆพร้อมมองมาที่ยุนกิ...ตอนแรกกะว่าจะพาคุณหนีออกไปจากที่นี่เพราะนายอนโทรมารายงานว่าแผนของเธอล้มและยุนกิกำลังตามหาคุณอยู่..ไม่คิดจะยักกะรู้ว่าตอนที่กำลังจะหนีดันมาเจอกันซะงั้น(-_-)




    "พูดอะไรของมึง!.."    ยุนกิยังไม่เข้าใจที่แดเนียลพูด




    "เอ่อชั่งแม่ง!...กูว่าวันนี้แพ้มึงแน่ๆคนกำลังบ้ายาแบบมึงกูสู้แรงไม่ได้หรอกหึ!:)"




    "ห๊ะ?...."




    "เออๆวันนี้กูยอมมึง...(ชื่อคุณ)อยู่ในห้อง ขอให้สนุกล่ะหึ(วันนี้กูยอมมึงไปก่อนแล้วกัน..แต่อย่าคิดเลยว่ากูจะยอมปล่อยมึงไปง่ายๆไอ้ยุนกิ)"    จากนั้นแดเนียลก็เดินออกไปจากหน้าห้อง ปล่อยให้พระเอกของเรายืนงงสักพักและยุนกิเลยตัดสินใจวิ่งเข้าไปในห้องพบว่าร่างเล็กๆของคุณนอนหายใจหอบอยู่บนเตียงคิงไซส์...ตามเนื้อตามตัวแดงเถือกไปหมดไม่รู้ว่าไปโดนอะไรมา?





    "(ชื่อคุณ)....เธอ"    ยุนกิรีบเดินเข้าไปหาคุณบนเตียง




    "ย..ยุนกิช่วยฉันด้วยอึก!"




    "ฉันช่วยเธอแน่....แต่ว่าเธอต้องช่วยฉันก่อน:)"   จากแววตาเป็นห่วงกลายเป็นแววตาอันแสนเจ้าเล่ห์และยั่วยวนหญิงสาวใน ณ ขณะนี้...ยุนกิคลานขึ้นเตียงพลางใช้แขนยันฟู่ที่นอนไว้ เค้าขึ้นคร่อมคุณในระยะห่างกันไม่ถึงเซนเดียว จู่ๆทั้งสองก็เผลอสบตากันเข้าเต็มๆคุณและยุนกิมองตากันลึกถึงเข้าไปทรวงในรู้ได้ว่า....




    "ฉัน...ต้องการเธอ"




    "อือ~"








_________________

CUT NC+

20+

_________________










    @เช้าวันใหม่ เวลา09:45...




    ซ่าาาาาา..าาาาา!! เปรี้ยง!!




    "อึก!อือ~"    




    "ไม่ต้องกลัวฉันอยู่นี่แล้ว...."    ร่างเปลือยทั้งสอนนอนกอดกันเป็นกลม...ตอนนี้ยุนกิตื่นแล้วและกำลังปลอบคุณทั้งๆที่ยังหลับอยู่ สงสัยเมื่อคืนคงหนักไปหน่อยหลายน้ำเลยทีเดียว..คุณคงเหนื่อยมากๆเลยสินะ




    "หลับเถอะเด็กน้อย..เพราะเธอต้องเจออะไรร้ายๆอีก ฉันสัญญาถ้าเรื่องมันจบแล้ว  'ฉันจะปล่อยเธอไป' "   พูดจบยุนกิก็บรรจงจูบลงหน้าผากมนช้าๆและผละออก...




    "จ..จริงหรอ?"




    "ตื่นแล้วหรอ?...หิวมั้ย?"   ก้มลงมองคุณ




    "ที่คุณพูดจริงหรอ?"    เสียงหวานยังคงชักถามชายหนุ่มตรงหน้าต่อไป....เมื่อกี้มันคือเรื่องจริงใช่มั้ย?




    "....."




    "คุณจะปล่อยฉันไปจริงๆหรอ...แล้วเมื่อคืนล่ะ ทำไมบอกว่า 'รัก' ฉันไง"    ทำไม...ทำไมกัน ทำไมถึงจำเหตุการณ์เมื่อตอนนั้นได้ ตอนที่คุณกับยุนกิกำลังบรรเลงเพลงรักกันอย่างเร้าร้อน มันยังจำได้แม้กระทั่งคำพูดของเค้า...ถึงจะไม่เข้าใจก็เถอะว่าทำไมต้องเกิดอาการแบบนั้นได้




    "ฉันบอกแล้วไงว่าฉัน'รัก'เธอ...เรื่องที่ฉันพูดเมื่อกี้อย่าไปสนใจเลย เรารีบกลับกันเถอะเดี๋ยวฝนจะตกหนักกว่านี้:)"   เหมือนยุนกิจะรีบเปลี่ยนประเด็นเพื่อไม่ให้คุณสงสัยและชักถามอีก...ร่างสูงอุ้มคุณออกจากเตียงพลางเดินตรงดิ่งไปประตู้ห้องน้ำทันทีและคุณก็ไม่ได้ถามอะไรอีกเลย











    จนถึงบ้านตระกูลมิน...






    ช่วงนี้แปลกๆนะทำไมยุนกิถึงดูเปลี่ยนไป...แม้กระทั่งตอนนี้




    คุณมองการกระทำของร่างสูงข้างกายที่กำลังจับมือพาคุณเดินเข้าบ้านไปอย่างอารมณ์ดี...ยิ่งมองยิ่งแปลกยิ่งมองคิ้วยิ่งเริ่มขมวดจะติดกันอยู่แล้วเนี่ย(-_-)





    นี่คุณรักฉันจริงๆใช่มั้ย 'ยุนกิ'





    "อ่ะ...พ่อ" 




    "อ้าว...พี่ยองแจหนิ?"




    เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาในบ้านพบว่าเจอบุคคงทั้งสองกำลังนั่งคุยกันอยู่...ยองแจล่ะสายตาจากพ่อของยุนกิและมองมาที่คุณด้วยสีหน้าดีใจสุดๆไปเลยล่ะ ยองแจมองมาที่คุณและเดินเข้ามากอดแบบไม่ทันตั้งตัว




    นี่มันอะไรเนี่ย...




    "ในที่สุดเราก็ได้เจอกันสักที:)"




    "พ..พี่ยองแจทำอะไรค่ะ!"    เหตุเพราะความตกใจคุณพยายามดิ้นออกจากกอดของยองแจจนหลุด...ร่างบางก้าวถอยห่างพร้อมมองหน้าร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ทำแบบนี้ทำไม?




    "นั่นสิ! มากอด(ชื่อคุณ)ทำไม?"    ยุนกิเดินเข้ามากั้นคุณระหว่างยองแจ...ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆแบบนี้นะที่เห็นยองแจกอดคุณ ไม่เข้าใจจริงๆ




    "เอาล่ะๆยุนกิแกไปรอฉันบนห้องทำงาน ส่วนเธออยู่คุยกับพี่ชายไปก่อน ก่อนที่จะไม่มีโอกาสคุย:)"   น้ำเสียงชายแก่เอ่ยขึ้นท่ามกลางเหตุการณ์ตรงหน้า  ยุนกิสะบัดหัวเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกไปด้วยคำสั่งของพ่อเค้า...แต่ฟังดูดีๆแล้วประโยคช์พูดของพ่อยุนกิเมื่อกี้ดูแปลกๆนะ




    ในที่สุดภายในตัวห้องรับแขกก็เหลือเพียงคุณกับยองแจสองคน....




    "มานั่งก่อนสิ:)"    ยองแจพูดขึ้น




    "ค่ะ...."   เดินไปนั่งลงอย่างว่าง่ายตามมาด้วยยองแจที่ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆคุณ




    "(ชื่อคุณ).....พี่มีเรื่องอยากจะบอก:)"   ยองแจเริ่มเปิดประเด็น ที่เค้ามาที่นี่ก็เพราะยองแจรู้ว่า ยุนกิ เป็นลูกชายของผอ.มิน ยองแจสืบหาข้อมูลจนเจอว่า คุณเรียนอยู่ที่เดียวกับยุนกิและใกล้ตัวยุนกิมากที่สุด ยองแจเลยตัดสินใจมาพบผอ.มินจนถึงบ้าน  จะโชคดีขนาดไหนเชียวที่คุณและยุนกิบังเอิญกลับมาบ้านพอดี





    "เรื่องอะไรหรอคะ?" 




    "คือ...เราสองคนเป็นพี่น้องกัน พี่น้องกันแท้ๆ มันอาจจะฟังไม่ค่อยน่าเชื่อถือสักเท่าไหร่หรอกนะแต่เธอรู้มั้ยว่าพี่ออกตามหาเธอตลอด17ปีที่ผ่านมา เพราะเธอกับแม่หายตัวไปตอนที่เธออายุยังขวบเศษๆ ข้อมูลก็ไม่มีมากพอที่จะตามหาเธอเพราะเธอยังเด็ก....จนวันหนึ่งพี่ได้รู้ว่าเธอคือน้องสาวแท้ๆของพี่....ชเว (ชื่อคุณ)...."    น้ำตาของผู้เป็นพี่ไหลรินออกมาเป็นสาย  คุณได้แต่นั่งฟังเงียบๆดวงตากลมโตจ้องมองบุคคลที่อ้างว่าเป็นพี่ชายแท้ๆกำลังนั่งร้องไห้...ร่างเล็กเริ่มทำตัวไม่ถูกคุณเลยตัดสินใจเขยิบเข้าไปใกล้และพร้อมโอบกอดยองแจเพื่อปลอบโยน




    เป็นเวลานานที่คุณกอดยองแจไม่ยอมปล่อย แขนยาวเกี่ยวเอวเล็กไว้แน่นต่างคนไม่ยอมละออกจากกัน...ความรู้สึกอบอุ่นนี้มันคืออะไรกันทำไมมันรู้สึกดีขนาดนี้ เหมือนพึ่งได้สัมผัสกอดนี้ที่โหยหามานานแสนนาน  ความอบอุ่นนี้ที่ฉันรอมันอยู่...
    



    "ฮึก!(ชื่อคุณ)....เรากลับบ้านกันนะ กลับบ้านไปหาพ่อของเรา:)"   ร่างหนาผละกอดออกช้าๆพลางส่งสายตาเปื้อนน้ำใสๆอย่างอ่อนโยนมาที่คุณ




    "ล..แล้วหนูจะเชื่อใจได้ยังไงว่าพี่ไม่ได้หรอกฉันอึก!"   เรื่องแบบนี้ไม่ควรเอามาล่อเล่นนะ...




    "งั้นพรุ่งนี้ตอน8โมงเช้ามารอพี่ที่นี่...พี่จะพาไปพิสูจน์กันว่าคือความจริงรึเปล่า^_^"    ยกมือขึ้นลูบผมร่างบางเบาๆ




    "เอางั้นก็ได้ค่ะ...พี่ยองแจกลับเถอะฝนมันเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆแล้ว^_^"




    "ก็ได้พอดีมีธุระต่อ...พี่ไปนะเด็กน้อยบายยย~^_^"    




    "บายค่ะ~"   เมื่ออำลากันเสร็จคุณก็รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนเพราะอยากจะบอกเรื่องเมื่อกี้ให้ยุนกิฟังเผื่อเค้าจะเห็นใจคุณและยอมปล่อยคุณไปกับยองแจ....




    ร่างบางวิ่งขึ้นมาถึงชั้นสองหน้าห้องทำงานใหญ่ของพ่อยุนกิ...มือเล็กกำลังยกขึ้นเคาะประตูแต่ต้องหยุดชะงักเพราะมีเสียงพูดคุยจากคนข้างในห้องเร็ดลอดออกมา....




    "แกต้องจัดการมันซะ!"




    "ผมทำแน่!...แต่ไม่ใช่ตอนนี้"




    "ไม่ทำตอนนี้แล้วจะไปทำตอนไหน!...พี่ชายมันรู้แล้วว่ามันอยู่ที่นี่ เพราะฉนั้นแกต้อง 'ฆ่า' อีเด็ก(ชื่อคุณ)นั่นซะ!!"




    "ฮึก!....."  นี่มันเรื่องอะไร




    "ผมไม่รู้หรอกว่าพ่อทำแบบนี้ทำไม...แต่ไม่ต้องห่วงผมฆ่า(ชื่อคุณ)แน่ ไม่เร็วไม่ช้าหรอก!"




    ตึกๆ!




    แอ๊ดดดดด!




    "ฮึก! ย..ยุนกิ"   




    "(ชื่อคุณ)!!"    เสียงทุ่มเปล่งออกมาด้วยความตกใจที่เห็นคุณยืนร้องไห้อยู่หน้าห้องแบบนี้....หึ!คงได้ยินหมดแล้วสินะ:)




    "ฮึก!...ทำไมยุนกิ ฉันทำอะไรผิดทำไมถึงเกลียดฉันทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้...ไหนบอกว่า 'รัก' ฉันไง ฮึก!ฮือ!"




    "รู้แล้วสินะ ใช่! กูเกลียดมึง! โคตรเกลียดเลยว่ะ!จะไปตายไหนก็ไป!!...หึ!อีโง่!!!"    นิ้วยาวผละหัวคุณแรงๆก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกไปด้วยสีหน้าสะใจอย่างโคตรๆ...ตอนนี้คุณไม่รู้จะทำยังไงต่อไปแล้ว คงต้องรอสินะ...รอให้ฟ้าเปิดรับฉันออกไปจากที่นี่ที




    "ฮึก!ฮือออ!...ทำไมกันฮึก!ฉันทำอะไรผิด ทำไมเค้าถึงเกลียดฉัน...อยากไปฮึก!ไปจากโลกนี้ซะ!ฮือ!ฉันอยากตายไม่อยากอยู่แล้วฮือๆ!"    ร่างกายอันอ่อนล้าทรุดเข่าล้มลงบนพื้นพร้อมปล่อยโฮออกมาด้วยความเสียใจ...คุณน่ะไม่เคยผิดหวังขนาดนี้มาก่อนเลย  ไม่น่าหลงเชื่อคำพูดโง่ๆของยุนกิเอาซะเลยฮึก!




    หมับ!....จู่ๆก็ได้มีมือปริศนาดึงแขนคุณพลางลากเข้าไปในห้อง...ห้องทำงาน




    ปั้ง!




    "ฮึก!...ค..คุณลุง!"   ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองพร้อมตากลมเบิกกว้างกับบุคคลตรงหน้า...คุณตัดสินใจวิ่งหนีออกไปจากห้องแต่ประตูมันล็อคเอาไว้โดยเจ้าของห้อง  ผอ.มิน




    แกร่กๆ!




    "หนีไปก็เท่านั้น....!"  ชายแก่เดินมากระชากแขนคุณออกจากประตูห้องพร้อมเหวี่ยงร่างเล็กๆล้มลงพื้นแข็งๆ




    "โอ้ย!!!...คุณลุงจะทำอะไรค่ะ!?!"




    "พาหนูขึ้นสวรรค์ไงหึ!:)"  นั่งยองๆลงตรงหน้าพลางจับคางเล็กเงยขึ้น...




    "ม..ไม่!!"    คุณร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว...ชายแก่ล้วงอะไรบ้างอย่างจากกระเป๋าด้านหลังและนำสิ่งนั้นพุ่งมาที่คุณโดยเร็ว...







    ฉึก!!











::100%::




























    #TALK~


    ครบ100%!!!!!เย้ๆๆๆๆๆ....รีทไรท์หายไปนานมาก(ก.ล้านตัว)ใช่มั้ย55555+ ไม่เป็นไรเค้าปิดเทอมแล้ว จะมาอัพเรื่อยๆเนาะๆ


    สรุปเรื่องราว...มีดราม่าเล็กน้อย จิตใจพระเอกโคตรชั่วอ่ะ คิดได้ไงจะฆ่านางเอก  อ่ะๆถ้าอยากเช้าใจเรื่องราวต้อง EP.13 ค่าาาาาา!!



   


    บทสรุปเรื่องราวความแค้นของพ่อยุนกิ



    
    ขอคอมเม้น+กำลังใจให้ไรท์หายเหนื่อยหน่อยสิ^_^( ฝากฟิคของจีมินด้วยนะค่ะ)


    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 193 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #420 Praifon soison (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 00:39

    ไรท์หาncตอนนี้ไม่เจออ่าาา

    #420
    0
  2. #251 Devilchil (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 21:59
    ถ้าเป็นตัวเราจริงๆ คงมีตีกันแล้วล่ะ.-.
    #251
    0
  3. #170 Hobabe (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 03:25
    ยองแจ!!!! กลับมาก่อน 55555 เราจะหนีอีพี่กิ
    #170
    0
  4. #169 Nakiji-Zashiko (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 00:18
    เกลียดผอ.มินอ่าาา ทำให้ครอบครัวพี่กิต้องแตกแยกกันนน(อินเกิน)//ค้างค่ะ😂 มาต่อเร็วๆนะคะ
    #169
    0
  5. #168 ยืนงงในดงตรีนน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 23:20
    อ้ากกกไอ่แก่ กุขอให้-ติดคุกข้อหาพรากผู้เยาว์ // มาอัพเรวๆนะไรท์จ๋า
    #168
    0
  6. #167 preempnn2545 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 23:11
    มาต่อเร็วๆน้าค้าาา
    #167
    0
  7. #166 JXZ3Y (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 22:47
    อิห่าผอ. อิผี ฮรื่อออออ อยากจะร้องไห้เป็นเลข5 ฮือ555555555
    //ท่ดค่ะ พอดีหนูอินไปหน่อย แต่ไรท์มาอัพเร็วๆนะคะ หนูรออยู่น้าาา
    #166
    0
  8. #165 Visser*up (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:55
    ต่อด่วนนนนนน//นายอนมีแผนอะไรอีกเนี่ย//
    #165
    0
  9. #164 101* (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:54
    มาต่อเร็วๆนะไรท์เค้าจะรอออออออ...
    #164
    0
  10. #163 JXZ3Y (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:45
    ว้อยยยย นุ้งนายอน เทอจะทำอัลไรรรรร มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ อยากอ่านลิ้ววว เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์♥
    #163
    0
  11. #162 n1chantaratn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:48
    ไรท์เจ้าคะ
    กรุณาอัปต่อด้วยเถอะค่ะ
    ต่อพรุ่งนี้เลยยิ่งดีค่ะไรท์
    #162
    0
  12. #161 Sakura (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:04
    ต่อน้าไรท์ชอบมากๆเลย

    #นายอนบอกว่าพาเราไปด้วยแสดงว่ามีแผนอะไรอีกแล้วใช้ป่ะไรท์
    #161
    0
  13. #160 ตึ่งโป๊ะ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:38
    รอนะค้าา มาต่ออีกไวๆน้าา
    #160
    0
  14. #159 Hobabe (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:04
    ยองแจ!!! นายมาช้าเกินไปละ นางเอกยอมยุนกิไปแล้ววววววว
    #159
    0
  15. #158 Pleng_Pan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:44
    มาต่อน้า
    ตอนแรกไม่รู้อ่านถึงตอนไหนเลยต้องกลับย้อนไปอ่านใหม่ ...ปล.มาช้าแต่ก้สนุก
    #158
    0
  16. #157 only_2545 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:26
    รอค้ะัะ
    #157
    0