( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 11 : DANGER : Chapter 11 ::100%::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    15 ก.พ. 61






























ฉันรักเธอนะ...

















     
B
E
R
L
I
N
เอี๊ยดดดดด!




    รถWMสีดำหรูจอดเทียบสนิทบริเวณโรงจอดรถส่วนตัวของชายหนุ่ม...ร่างสูงก้าวขาลงจากรถอาการโซซัดโซเซเพราะยุนกิพึ่งกลับมาจากผับแหล่งสังสรรค์ที่ประจำของเค้า..วันนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ เกิดอยากไปดื่มซะงั้นแถมยังกลับบ้านช้าอีกด้วย...




    เฮ้อ!...ป่านนี้ยัยอ่อนหลับไปแล้วมั่ง




    ผมกุมสติแบกสังขารขึ้นลิฟท์จนมาถึงหน้าห้อง...เมาขนาดนี้จะเดินห้องถูกป่ะว่ะ(-_-)






    กึก!





    "อื้ม?...ห้องไม่ได้ล็อคอึก!" อาการเมายังไม่ส่าง ผมเอื้อมมือบิดประตูเดินเข้าไปในห้อง...ทำไมไม่ล็อคประตูว่ะบอกแล้วไม่ใช่รึไงว่าตอนดึกมันอันตราย




    "ฮึก!ปล่อยฉัน...ไอ้ชั่ว!"





    "(ชื่อคุณ)....โธ่เว้ย!!" มันมาห้องกูได้ไงว่ะ! ไหนบอกว่านัดเจอกันพรุ่งนี้ไง! เวรเอ้ย!!





    ตุบ!ปังๆ!!





    "เปิดประตู!!!...กูบอกให้เปิดไง!!!" ผมกำมือทุบประตูรัวๆไม่มีท่าทีจะหยุดทุบ...ผมรู้สึกกระวนกระวานแปลกๆกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับคนในห้อง...







    "กูบอกให้เปิดไง!!!!!"





    ปั้ง!!






    เท้าใหญ่ออกแรงถีบประตูจนเปิดออก ตัวเชื่อม ข่อบานพับหักพังออกจากตัวประตูโมเดิร์นหรูเสียหายไปตามๆกัน...




    "ไง:)" สิ่งแรกที่ผมเห็นคืออดีต 'เพื่อน' รักของผมเอ่ยปากทักน้ำเสียงกวนประสาทใส่ผม...และอีกสิ่งที่ผมเห็นก็คือร่างเล็กนั่งร้องไห้ในอ้อมแขนของไอ้เลวนั่น..มันล็อคคอ(ชื่อคุณ)ไว้ส่วนอีกมือหนึ่งกอดเอวบางไว้แน่น อย่างกะมันจะฆ่าเธอให้ตายคามือต่อหน้าต่อตาผม...




    "เฮ่...ไม่คิดจะทักกูหน่อยหรอไอ้กิ---!"




    "มึงมาทำไม!?" ผมรีบตัดทบแทรกขึ้น...เสียเวลาไร้สาระที่จะฟังคำพูดกวนๆของมัน




    "อืม...กูก็แค่จะมาเตือนว่าอย่าลืมนัดของเราล่ะ..แต่พอเข้ามาในห้องดันเจอของดีซะด้วยสิ;)" ไอ้เลวนั่นใช้จมูกสันใหญ่ๆของมันฟัดลงแก้ม(ชื่อคุณ)อย่างไม่อายใครหน้าไหนทั้งนั้น...





    รวมถึงผมด้วย...





    "พอ...." อดทนไว้ไอ้กิ...มันมากเกินไปแล้ว



    ไอ้เลวตรงหน้ายังไม่หยุดการกระทำของมัน....ผมรู้ว่ายัยเด็กนั่นกำลังกลัวและตัวสั่นไปหมด ตามแขนและขาแดงเถือกเหมือนคนไข้ขึ้น...ซึ่งทำให้ผมอยากจะฆ่าไอ้เลวนั่นตายๆไปซะ..




    "กูบอกให้พอไง!!"




    "อ่า...หวงจัง:)"




    "....." หวง...หวงงั้นหรอ หึ!ผมแค่เมาเฉยๆหรอก




    "งั้นกูกลับก่อนนะ...พรุ่งนี้เจอกัน..ไปนะคนสวย:)" ร่างใหญ่ปล่อยคุณให้เป็นอิสระก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องหน้าตาเฉย...คนตัวเล็กเม้มปากไว้แน่นพลางจัดใส่เสื้อผ้าให้เป็นปกติ..แต่เสื้อมันขาดแล้วน่ะสิทำไงดีล่ะ




    ผมยืนมองคนตรงหน้าหัวจรดเท้า...ช้ำไปหมดเลย..อ่า...ยัยนี่จะบอบบางเกินไปแล้ว(-_-)




    "(ชื่อคุณ)...มันทำอะไรเธอ?"    หลังจากที่ไปเลวนั่นออกไปจากห้อง...ผมก็เอ่ยปากถามเธอ..จะบอกว่าห่วงก็ไม่..แค่ถามเฉยๆ




    "อึก!...ป..เปล่า"




    "ก็ดี...ทีหลังถ้าเจอมันอีกเธอต้องหนีเข้าใจมั้ย?"




    "อืม...."    




    "เสื้อผ้าฉันอยู่ในตู้เอาไปเปลี่ยนซะ..."    พูดจบร่างหนาก็เดินผ่านคนตัวเล็กอย่างเฉยเมยเพื่อจะเข้าไปในห้องน้ำ...









    คุณพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน...เท้าเล็กเดินย่างตรงไปตู้เสื้อผ้าที่ยุนกิบอก มือบางเปิดตู้ออก ข้างในตู้มีแต่เสื้อผ้าผู้ชายตัวใหญ่ๆทั้งนั้น




    "อ่า...ใส่ตัวไหนดีล่ะ?"    เสียงหวานพลางพูดพร้อมเลือกเสื้อที่จะใส่ได้พอดีตัว...ถึงจะรู้สึกปวดๆที่แขนก็เถอะ แต่ก็ต้องช่วยเหลือตัวเองไว้ก่อน...คนอย่างมินยุนกิน่ะไม่เคยมีน้ำใจกับคุณเลยสักนิด...









    ไอ้คนใจร้าย...














    @เวลา..22:30




    อ่อ...ตอนนี้ผมลุกขึ้นมาจากเตียงเพื่อมาต้มรามยอนกิน  เมื่อกลางวันไม่ได้กินข้าวแดรกแต่เหล้าผมเลยหิวอ่ะ




    "อะไร...?"    ผมเลิกสนใจหม้อต้มน้ำพลางหันไปมองหลัง...เห็นยัยเด็กกะโบโลยืนสะกิดเสื้อผมมาแบบเงียบๆ...จะมาเรื่องมากอะไรอีกเนี่ย(-_-)




    อ่า...ยัยนี่ใส่อะไรก็เต็มไปซะทุกส่วนเลยว่ะ  เสื้อฮูดสีเขียวหนาใหญ่ชายเสื้อตกถึงเข่า จะบอกว่าตักเล็กก็ใช่...แต่อย่างอื่นมันไม่เล็กน่ะสิ[-////-]




    "ยุนกิ...ทำไมไม่กินข้าวล่ะ?"




    "เรื่องของฉัน...."




    "อ้าว...บอกดีๆก็ไม่ได้"    ร่างบางพูดพัมออกมาเบาๆ...หึคิดว่าผมไม่ได้ยินไง



    "บอกน่ะมันบอกได้...แต่มันไม่มีให้กิน"     ผมพลางตอบน้ำเสียงเรียบๆใส่คนตรงหน้า..พูดแค่นี้ก็ไม่ได้ทำเป็นหน้าบูดหน้าเบี่ยว....ผมใช่นิ้วผละหัว(ชื่อคุณ)แรงๆไปทีนึงก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โต๊ะทานข้าว รอเวลาให้รามยอนต้มจนสุก...




    "น..นี่!ทำอะไรของเธอห้ะ!?"    คิดจะวางยาฉันรึไง!....ร่างสูงรีบพุ่งตัวออกจากเก้าอี้พลางตบบไหล่คนตัวเล็กให้ออกจากหน้าเตา




    "ก็...ใส่ไข่ให้ไง กินแต่รามยอนอย่างเดียวมันไม่ได้ประโยชน์หรอก(-_-)"




    "ไม่ต้องมายุ่งเลย!"




    "เอ่อ!ไม่ยุ่งก็ได้!กินเข้าไปเลย!กินให้ขึ้นเหลืองตายเลย!!!"




    "(ชื่อคุณ)!!!..."    ผมตะคอกใส่คนตัวเล็กอย่างไม่พอใจนัก...ผมเกลียดเด็กเอาแต่ใจขี้ประชดที่สุด...มันไร้สาระ!




    "ทำไมฉันพูดความจริงไม่ได้ว่างั้น...เอ่อดี!ไม่อยากอยู่แล้ว!!!"     ร่างเล็กสะบัดตัวหนีออกมาจากห้องครัว..คุณเดินมาจนถึงห้องนั่งเล่น...หวังดีหน่อยก็ไม่ได้คนอะไรขี้เก๊กขี้วีนเอาแต่ใจ แบบนี้จะอยู่ไปทำไมอยู่ไปก็คงรกหูรกตาเค้าเปล่าๆ...สมองคุณประมวลว่าจะทำยังไงต่อดี ไม่อยากทนอยู่แบบนี้อีกต่อไปแล้ว ยามมีโอกาสเราต้องรีบหนีสิ...จะแคร์เค้าทำไม









    ปึก!









    "(ชื่อคุณ)...โอ้ย!ยัยบ้าเอ้ย!!!"    จู่ๆผมก็ได้ยินเสียงปิดประตูเล็ดรอดเข้ามาในครัว...พอรู้ตัวอีกทียัยนั่นก็วิ่งหนีออกไปจากห้องผมแล้ว!




    เธอเริ่มก่อนนะ(ชื่อคุณ)...ฉันจะ'เสียบ'เธอให้มันพังเลยคอยดูสิ!!









    ตึก!ๆ









    "ย๊า!...ปวดเท้าชะมัด"    คุณวิ่งออกมาไกลพอสมควร...ดวงตากลมใสพลางมองไปรอบๆบริเวณจุดที่ตนยืนอยู่  ตอนนี้คุณวิ่งออกมาจนถึงที่ไหนสักแห่งมันมืดไปหมดเลย ดึกก็ดึกมากแล้วจะหนีไปที่ไหนต่อดี เส้นทางก็ไม่รู้จัก...




    ร่างเล็กหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้สาธารณะใกล้ๆแถวนี้ไปพลางๆ...มือบางยกขึ้นลูบแขนเพื่อบรรเทาความหนาวที่กำลังเล่นงานคุณในตอนนี้




    ทำไมมันถึงรู้สึกเจ็บแบบนี้ล่ะ...รู้สึกน้อยใจที่ยุนกิพูดแบบนี้กับฉัน  ฉันทำอะไรไม่เคยถูกใจสักอย่าง การกระทำและคำพูด แม้แต่กระดิกนิ้วนิดเดียวก็ผิด...เหนื่อย...เหนื่อยมามากพอแล้ว..ฉันอยากกลับไปที่ที่ควรจะอยู่  ที่ของฉัน  วันของฉัน เวลาของฉัน งานของฉัน ชีวิตของฉัน...









    มีแค่ฉันเพียงคนเดียว...









    คุณตัดเพ้อท้อใจมาตลอดทางเดิน อากาศเริ่มลดต่ำลงเรื่อยๆมีเพียงปุยหิมะบางๆร่วงล้นลงมาจากฟากฟ้าสีดำมืดครึ้ม...ลมหายใจอ่อนลงเป็นระยะๆ จมูกเล็กขึ้นสีแดงเพราะหายใจไม่ค่อยสะดวก จะไปที่ไหนดีเนี่ย..หนาวจะตายอยู่แล้วT^T




     "อ่ะ...สาวน้อยน่ารักคนนั้นหนิ..มาทำอะไรอยู่ตรงนี้มืดๆคนเดียวครับ:)"    จู่ๆก็มีเสียงของใครที่ไหนก็ไม่รู้แทรกเข้ามาในโซนประสาทของคนตัวเล็ก...คุณหรี่ตามองบุคคลตรงหน้าที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน..แต่ทำไมเค้าทำเหมือนรู้จักคุณเลยล่ะ?




    "ไม่ต้องกลัวพี่นะ...พี่เป็นคนดีจะตาย:)"




    "คะ?"   คุณเอ่ยเสียงขึ้นไม่ค่อยเข้าใจนัก...คุณเป็นใครมาพูดแบบนี้ได้ยังไง




    "อากาศข้างนอกหนาวจะตาย...นี่หนีออกมาจากบ้านหรอเราอ่ะ:)"    ชายหนุ่มสำรวจร่างกายคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า...มีแค่เสื้อผ้าตัวเดียวบนตัวของคุณ...




     "ป..เปล่าค่ะ"    คุณพูดน้ำเสียงสั่นๆเท้าเล็กพลางก้าวถอยหลังหนีคนตรงหน้า




    "โกหกชัดๆเลยอ่ะ...นี่!พี่ชื่อ 'จินยอง' นะ! เพื่อนพี่มันแอบชอบน้องอ่ะ!~"    คิดจะพูดอะไรก็พูดไป๊!(-__-)




    "ห๊า?"




    "เอาน่า~ไหนๆก็ไหนๆแล้วมากับพี่สิ...อยู่ข้างนอกแบบนี้แล้วมันอันตราย คอนโดพี่อยู่ใกล้ๆนี้เองไม่ต้องห่วงพี่ไม่ได้จะมาหลอกเธอไปทำอะไรสักหน่อย:)"    จินยองเดินมาจับแขนคุณให้เดินตามไปอีกฝั่งของถนน...คุณเบนหน้าหันไปมองเส้นทางเก่าที่เดินออกมา..คิดดีแล้วใช่มั้ยเนี่ยที่หนียุนกิออกมาเนี่ย...









    @บนรถจินยอง...




    "อ่ะ....!"    ร่างเล็กๆถูกจับยัดเข้าตัวรถ  ยังไม่ทันจะตั้งตัวคุณก็โดนจินยองจับรัดเข้มขัดนิรภัยซะแล้ว(-_-)




    "เดี๋ยวจะไปส่งบ้าน...บอกทางมาสิ"   จินยองเข้านั่งประจำที่คนขับพลางหันหน้ามาถามคุณที่เอาแต่นั่งเงียบ




    "อ..เอ่อ---!"




    "ไม่อยากกลับบ้านสินะ..พี่เข้าใจๆหนีออกมาจากบ้านล่ะสิ...เธอคงไม่อยากกลับไปหรอกมั่ง อื้มเอาเป็นว่าเธอไปพักที่ห้องของพี่ก่อนก็ได้นะเพื่อนพี่มันก็อยู่ที่นั่นด้วย:)"    คุณโดนจินยองพูดตัดบทเสียดื้อๆ จะเอ่ยปากก็แทบจะไม่ทัน...คนอะไรปากเป็นชะมัด(-_-) พูดเองเออเองตลอดไม่คิดจะฟังคุณพูดเลยใช่มั้ย!!?





    เอาไงดีล่ะเรา...จะวิ่งหนีตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วมั่งT^T














    @ห้องจินยอง...






    "จ..จินยอง!แก!!"




    "เอ้า!ก็เห็นน้องเค้าเดินเร่ร่อนอยู่ข้างถนนอ่ะ...'ยองแจ' อ่า~เค้าแค่เป็นห่วงเด็กเองนะ:)"    คุณยืนมองเหตุการณ์หน้า...ชายสองคนยืนเถียงกันอยู่ในห้องนั่งเล่น  ช่วงเค้าเผลอนี้แหละ...ย่องหนีออกมาดีที่สุด





    "จะไปไหนสาวน้อย!:)"    จินยองรีบหันมาดุคุณเล็กน้อย....อีกนิดเดียวคุณจะถึงประตูอยู่แล้วเชียวอีตาบ้าเอ่ย!(-_-)




    "นี่เธอไปทำอิท่าไหนทำไมไอ้จินยองถึงลากเธอมาถึงที่นี่เนี่ย?"    ยองแจเดินมาลากแขนคุณพลางกดไหล่เล็กนั่งลงบนโซฟา..




    "ฉันแค่..."




    "หนีออกจากบ้าน!"    ตัดบทอีกแล้วนะจินยอง...ฟังกันหน่อยเซ้!




    "จริงหรอ...เธอเป็นแค่เด็กหัดหนีออกจากบ้านหรอเราอ่ะ..ใจแตกว่างั้น?"   ยองแจพูดขึ้นโดยไม่ไถ่ถามความจริงจากคุณเลยสักนิด!




    "งั้นฉันไม่กวนแกแล้วว่ะยองแจ...ไปนอนก่อนนะสาวน้อยพี่ง๊วงง่วง~"    ฟิ้ว~  และแล้วก็วิ่งหนีหายเข้าไปในห้อง...







    ตอนนี้เหลือแค่คุณกับยองแจที่มองจินยองวิ่งหนีหายออกไป...




    "เฮ้อ!...เอาเป็นว่าเธอนอนนี้ก่อนแล้วกัน...เอ่อพี่ชื่อยองแจนะ แล้วเราอ่ะชื่อไร?"




    "ชื่อ...(ชื่อคุณ)ค่ะ"    เมื่อยองแจได้ยินประโยคช์ที่พึ่งออกจากปากของคุณ...เค้าอึ้งไปสักพักและกลับมาพูดว่า...




    "(ชื่อคุณ)หรอ..ชื่อน่ารักดีนะ..อ..เอาเป็นว่าเธอเข้าไปนอนในห้องพี่ก่อนแล้วกัน"   คนชื่อนี้คงมีอีกเป็นล้าน...คงเป็นไปไม่ได้หรอกเนาะว่าจะเป็นคนเดียวกันที่เค้ากำลังตามหาอยู่..









    ยองแจพาคุณเดินเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของเค้า...คุณได้แต่ยืนนิ่งทำตัวไม่ถูก..จู่ๆก็โดนคุณพี่ที่ไหนก็ไม่รู้จับตัวมาโผล่ที่คอนโดของเค้า




    ตอนนี้เงียบๆไปก่อนจะดีต่อตัวคุณมาก...





    "เธอรีบนอนเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะไปส่งบ้าน:)"   พูดจบยองแจก็เดินไปเอาผ้าห่มอีกผืนเพื่อจะมานอนที่โซฟา




    "เอ้า!นอนสิ..."    ร่างสูงผโงกหัวขึ้นจากหมอน...ยองแจเห็นว่าคุณเอาแต่ยืนนิ่งเค้าเลยท้วงขึ้น




    "ค่ะ...พี่..เอ่อ พี่ยองแจ: )"




























::65%::












 












    @เช้าวันต่อมา...





    เช้าวันใหม่ในวันที่ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆไร้แสงสว่างอันแสนอบอุ่นของพระอาทิตย์...เสียงลมพัดกระทบกระจกใส่เสียงดังเป็นระยะๆ   ร่างสูงตื่นขึ้นมาพร้อมอาการงัวเงีย ทรงผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตาคู่เล็กกะพริบถี่ๆไล่ความหิวนอนนี้ออกไป..




    "ย่าห์...น่ารำคราญชะมัด(-_-)"    ร่างสูงสบถเบาๆก่อนที่จะเดินไปล็อคหน้าต่างพลางปิดม่านลงให้เรียบร้อย..ยองแจหันหลังกลับมาพบเด็กสาวนอนขดตัวใต้ผ้าห่มอย่างน่าเอ็นดู  จู่ๆริมฝีปากเล็กก็เผลอยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว...ร่างหนาตัดสินใจเดินไปนั่งบนเตียงข้างๆร่างของเด็กสาว





    "ยัยเด็กน้อยเอ้ย...นี่เธอได้หนีออกจากบ้านเหมือนที่จินยองพูดจริงๆรึเปล่าเนี่ย?:)"    มือหนาพลางลูบผมคนตัวเล็กอย่างเบามือและอ่อนโยน...




    "อือ~ยุนกิอย่ากวนอืม..."    




    "ยุนกิ...ชื่อคุณคุ้นๆแฮะ;("    ร่างเล็กละเมอพูดชื่อของชายหนุ่มที่เคยทำร้ายร่างกายและจิตใจคุณมากที่สุด...อุส่าห์หนีออกมาแล้วตามเข้ามาถึงในเวลานอนเลยหรอไอ้คนใจร้าย..




    ยองแจนั่งครุ่นคิดชื่อของบุคคลที่คุณละเมอออกมา..คิ้วหนาเริ่มขมวดใกล้จะติดกัน จู่ๆยองแจก็นึกถึงเรื่องๆนึงที่เค้าเคยรู้มันมาก่อน










    แต่....










    แอ๊ด!!!





    "ยองแจอ่า!พี่สาวซื้อหนมมาฝาก!!~~^[]^"




    "พี่โบราไม่แหกปากสักวันจะตายมั้ย(-__-)"     พี่สาวสุดแสบโผล่มาตั้งแต่เช้าเลยนะเนี่ย...ว่าจะอยู่ห้องอย่างสงบๆสักหน่อย แต่คงไม่แล้วล่ะเพราะโบราบุกมาถึงห้องพร้อมคนที่ขึ้นชื่อว่า 'สามี' ของเธอ  'GD' 




    "เอ้า!ลืมแล้วหรอ...เพราะวันนี้เป็นวันครบรอบ'วันเกิดของน้องสาว'เรานะ:)"




    "อ่า...ใช่สิ นี่ผมลืมไปได้ยังไงเนี่ยT^T"    ร่างหนารีบเอามือปิดหน้าพร้อมฟุบลงหมอน...นี่เค้าเป็นพี่ชายที่แย่จริงๆเลยใกล้จะถึงวันเกิดของน้องสาวตัวเองแท้ๆกับลืมซะนี่..




    ความจริงแล้วพวกเค้าจะชอบจัดงานวันเกิดทุกๆปีและงานวันเกิดนั้นก็เป็นงานของน้องสาวที่หายตัวไปเมื่อ17ปีก่อน..ถึงเธอจะหายตัวไปนานแค่ไหน ยองแจและโบรายังระลึกและเอาใจใส่กับเรื่องนี้มากๆ...




    พวกเค้ายังคิดถึงเธอเสมอ...




    แม้วันไหนก็ตาม...ลำบากแค่ไหน..พวกเค้าก็ไม่มีวันลืม




    "อ่านายนี่มันจริงๆเลย....เอ๊ะ!?"    ดวงตาสวยเผลอหลุบไปมองเด็กสาวนอนอยู่บนเตียงซึ่งไม่รู้เรื่องอะไรเลยตอนนี้...





    "นี่ใครอ่ะ...?"   โบราเอ่ยถามขึ้น..




    "เอ่อ...เด็กอ่ะ^_^"




    "เอ่อ!!รู้แล้วว่าเด็ก!...แต่เธอเป็นใครค่ะ!?"





    "ผม...ไม่รู้แหะๆ^_^"    ยองแจตอบอย่างไม่ลังเล...ก็มันจริงหนิ เค้าไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร มาจากที่ไหน..




    "เอ้า!....."



































    ก๊อกๆ!!




    แอ๊ด~





    "แดนอยู่ป่ะ!?"    หญิงสาวตัวเล็กเปล่งน้ำเสียงแหลมๆนั้นเอ่ยถามคนตรงหน้าออกมา...




    "อยู่...มีไร'นายอน'?"  




    "จะมาคุยธุระด้วย...ส่วนตัว นายไม่เกี่ยว จีฮุนออกไป"    หญิงสาวสะบัดหัวไล่จีฮุนอย่างไม่เกรงใจเจ้าของห้อง...นายอนมาที่ห้องสภาอีกห้องของโรงเรียน ที่จริงเธอย้ายมาเรียนที่นี่นานแล้วล่ะ แต่ไม่มีใครสังเกตหรือสนใจเธอเลยแม้แต่น้อย...ตัวยุนกิเองก็เช่นกัน




    เป็นเหตุผลหนึ่งที่นายอนไม่พอใจที่ยุนกิไม่สนใจเธอ...สนใจแต่คุณ..นายอนเคืองเรื่องนี้มาก จะเรียกว่าบังเอิญรึเปล่านะ ที่นายอนรู้จักกับแดเนียลประทานนักเรียนที่ดูเป็นคนดีและน่าไว้ใจมากที่สุด..แต่ตรงกันข้าม แดเนียลเคยเป็นแฟนเก่านายอนมาก่อนซึ่งเธอย่อมรู้ดีว่านิสัยที่แท้จริงของเค้าเป็นยังไง...และสามารถช่วยเธอได้ทุกสถานการณ์







    แต่ยกเว้นเรื่อง..กลับมาเป็นแฟนกันเหมือนเดิม..เพราะทั้งสองต่างคนต่างมีเป้าหมายของใครของมัน :)






    "เอ่อๆ"    จีฮุนเปล่งน้ำเสียงหวนๆพลางเดินออกไปจากห้องสภา...เมื่อร่างสูงเดินออกไปจนลับสายตา นายอนก็รีบปลีกตัวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว..สิ่งแรกที่นายอนเห็นก็คือร่างของชายหนุ่มกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ประจำโรงเรียนไปพลางๆ




    "คิดถึงจังเลย~"    คำแรกเสียงหวานเอ่ยทักคนตัวใหญ่อย่างไม่อายปาก...แดเนียลพลางละสายตาจากตัวหนังสือพร้อมเหลือบมองไปที่หญิงสาว
และพูดว่า..




    "มาทำไม...ยัยร่าน:)"




    "พูดให้มันดีๆหน่อย!...นายก็ไม่ต่างจากฉันหรอกย่ะ!!"    นายอนตะคอกใส่แดเนียล แขนเล็กกอดอกยืนมองอย่างไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที




    "หึ...แล้วถ่อมาถึงที่นี่มีอะไร?"




    "ฉันมีเรื่องจะให้ช่วย:)"




    "เรื่อง?"




    "เรื่องของพี่ยุนกิ:)"











    ปึก!!









    "เป็นไรมากป่ะไอ้กุก(-_-)"




    "ผมเบื่อฮยองงงง!!~~"    เด็กน้อยขี้แย นาม จอนจองกุก นั่งดิ้นไปมาอยู่บนสนามหญ้ากลางโรงเรียน..




    "แล้วมึงจำเป็นต้องปาลูกบอลใส่หัวไอ้วีมั้ย!?"    จินพลางชี้นิ้วไปทางร่างหนาที่กำลังนั่งกอดเข่าแน่นิ่งไม่ยอมขยับตัว...




    "ผมขอโทษ...มันเด่งใส่หัวฮยองเค้าเองแหะๆ:)"




    "โอ้ย(-_-)...แล้วนั่นมันเป็นอะไรอีกว่ะ พึ่งหายป่วยแท้ๆเสือกไปนั่งเป็นหมาหงอยอยู่นั่นน่ะ?"




    "ผมไม่รู้...ลองไปถามเองแล้วกัน"




    "อือ..."




    "ไปล่ะ!พอดีจีมินฮยองพึ่งส่งข้อความมาเรียกให้ไปเคลียร์งาน!"    ชายหนุ่มทำหน้าไม่พอใจก่อนที่จะวิ่งออกไปจากสนามหญ้า...




    จินเลิกสนใจจองกุกแล้วสายตาคมจับจ้องไปที่เพื่อนชายอีกคน...วีเป็นอาการแบบนี้มาหลายวันแล้วนะ  พอพูดถึงชื่อคุณเมื่อไหร่จำเป็นต้องร้องไห้ทุกที..ตัวจินเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวีเป็นอะไรทำไมถึงเป็นแบบนี้




    แค่ผู้หญิงคนเดียวเป็นหนักขนาดนี้เลยหรอ...





    "เฮ้อ!...เป็นอะไรบอกกูได้นะเว้ย:)"    ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างๆวี..มือหนาพลางตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆ




    "....."    วียังเงียบและก้มมองแผ่นกระดาษที่ชมพูอ่อนในมือ...จู่ๆจินก็เกิดสังเกตแผ่นกระดาษปริศนาที่วีถืออยู่ สายตาคมพลางเพ่งมองดีๆล่ะก็..




    "การ์ดแต่งงาน?"   จินพูดขึ้น..




    "อืม...การ์ดแต่งงาน"




    "ของใครว่ะ??"   การ์ดแต่งงานของใครกัน?...แล้วทำไมวีต้องทำหน้าเคลียดด้วย




    "ของ...'ไอรีน' "    คำพูดของชายหนุ่มทำจินดูอึ้งไปตามๆกัน...หลังจากที่วีพูดจบจู่ๆก็มีเสียงของบุคคลที่สามเอ่ยขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ...




    "การ์ดแต่งงาน!?" 




    "อ..ไอ้กิ [°_°] "   <จิน




    "เอ่อ...กูเอง!..เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะไอ้วี การ์ดแต่งงานของไอรีน!!!??"    นี่ผมไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองด้วยซ้ำว่ามันจะพูดจริงๆรึเปล่า...ไอรีนจะแต่งงานหรอ?เหอะ! ไม่ มี ทาง!!!




    "จริง...ไอรีนกำลังจะแต่งงาน..เธอส่งการ์ดไปให้ไอ้จีฮุนและฝากมาให้มึง  แต่กูไม่อยากให้มึงรู้เพราะกูกลัว---!!!"




    "กลัว?...มึงจะกลัวอะไรว่ะห๊ะ!---!!"




    "เพราะกูกลัวว่ามึงจะไปลงที่(ชื่อคุณ)!!มึงจะคิดว่าเป็นความผิดของเธอที่ทำให้ไอรีนหนีไปและกำลังจะแต่งงาน แล้วมึงจะทำร้าย(ชื่อคุณ) จริงอย่างที่กูพูดใช่มั้ย!!!!"    เอ่อ!มันพูดถูก...ผมเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่ถ้ามันบอกผมเร็วกว่าเรื่องทั้งหมดก็จะไม่บานปรายมาถึงตอนนี้!...




    ทั้ง(ชื่อคุณ)หนีไปเมื่อคืน...ทั้งไอรีนกำลังจะแต่งงาน!!




    โธ่เว้ย!!ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง!!!!




    End yoongi part










    "อ่ะ!...พอใจยัง?"




    "พอใจมาก~~~ขอบใจนะผัวเก่า:)"   เวลาผ่านไปหลายนาทีในที่สุดธุระสำคัญของนายอนก็เสร็จ...




    "ไวอาก้าแบบน้ำ 'ยาปลุกเซ็กส์'ชนิดรุนแรงแค่หยดเดียวก็ยันเช้าแล้วหึ!:)"    แดเนียลชูขวดยาอีกครึ่งนึงขึ้น...ส่วนยาอีกครึ่งนึงอยู่ในมือของนายอนเรียบร้อยแล้ว




    นี่ล่ะ...คือสิ่งที่นายอนต้องการ..ต้องการที่จะได้ยุนกิมาครอบครองเพียงคนเดียวโดยการวางยา..แดเนียลก็คิดเหมือนกันว่า...




    "คืนนี้ฉันจะจัดการให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย...เสร็จน้องแน่พี่ยุนกิ:)"




    "หึ!...เธอไม่รอดเงื้อมมือฉันแน่(ชื่อคุณ)... :)"




    "คืนนี้เจอกันที่ผับXXXตอนสองทุ่ม..ฉันจะล่อเหยื่อให้ออกมาจากถ่ำทั้งสองตัวเอง:)"














    @ร้านกาแฟXXX




    "ไหนหมุนอีกซิ..."




    "ค..ค่ะ"




    "แหม~เธอใส่เสื้อพี่แล้วสวยจริงๆเลย:)"    หญิงสาวขายาวเท้าสะเอวมองร่างเล็กที่อยู่ในชุดเอวลอยกระโปรงสีอ่อนสั้นเหนือเข่า...จะให้บรรยายว่าเมื่อเช้าโบราเล่นชักถามนั่นถามนี่หลังจากที่คุณตื่นก็พบเธอยิ่งคำถามรัวๆใส่ไม่หยุดปาก..ทั้ง..เธอเป็นแฟนยองแจหรอ? หรือแฟนจินยอง? นี่ๆจินยองบอกว่าเธอหนีออกจากบ้านจริงหรอ!? ประมาณนั้น(-__-)




    คุณไม่รู้จะตอบยังไงเลยได้แต่...เอ่อกับค่ะ...อย่างเดียว(-_-)




    "ที่รักก็พูดเว่อร์:)"    ชายหนุ่มอีกคนเอ่ยขึ้นพลางส่งยิ้มอันแสนจะเป็นมิตรให้กับคุณ...




    "จ้าๆ:)"




    "เอิ่มแล้วเราอ่ะจะกินอะไรรึเปล่า?:)"    GDพูดเอ่ยถามเด็กสาวที่เอาแต่ยืนก้มหน้าไม่พูดจาอะไร...ก็นะคนไม่เคยรู้จักกันจะมาตีสนิทด้วยมันก็ไม่ใช่หรอก แค่ให้ยืมชุดใส่ก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว




    "ม..ไม่ดีกว่าค่ะ:)"




    "ไม่ต้องเกรงใจเดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง^_^"    




    "เฮ้อ....(-_-)"    เอาอีกแล้ว...ปฏิเสธคนไม่เป็นจริงๆเลยคุณเนี่ย




    เวลาล่วงเลยมาจนถึงเที่ยง...ตอนนี้คุณนั่งอยู่ในร้านเหล้ากับโบราสองคน ส่วนGDขับรถออกไปไหนก็ไม่รู้..ที่จริงคุณก็ไม่ค่อยอยากมาอยู่ในที่แบบนี้สักเท่าไหร่หรอกเพราะโดนลากมาต่างหากT^T




    ร้านเหล้าขนาดเล็กสองชั้นโทรสีร้านน้ำตาลไม้อ่อนตัดดำ โต๊ะรับแขกประมาณ4-5โต๊ะได้  ตอนนี้ยังไม่มีคนเข้าใช้บริการมากนักเพราะฟ้ายังเปิดอยู่เลย...2-3ทุ่มนู้นคนถึงจะมา เต็มร้านเลยด้วยซ้ำ




    "ร้านนี้แฟนพี่เป็นเจ้าของเอง...ตามสบายเลยนะ:)"




    "ค่ะ...."    จะให้บอกว่าตอนนี้คุณนั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของGD




    "เอ๊ะ!เดี๋ยวพี่มานะพอดีลืมไปรับของจากร้านตรงข้ามอ่ะ^[]^"




    "อ่อค่ะพี่ไปเถอะฉันรอที่นี่ได้:)"     ร่างบางส่งยิ้มหวานให้หญิงสาวตรงหน้าก่อนที่โบราจะเดินออกไปจากห้องทำงาน...







    You part




    เงียบ...เงียบชะมัดเลย(-_-) อยากกลับบ้านจะแย่อยู่แล้ว....ถนนแถวนี้ที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่รู้จักสักอย่างโอ้ย!ฉัน!!!!




    "ฉันควรจะดีใจสิ....ที่หนีเค้าออกมาได้"    




    แล้วทำไมฉันต้องคิดถึงไอ้คนใจร้ายนั้นด้วยเนี่ย!ไม่เข้าใจจริงๆเลย!!




    ขณะที่ฉันกำลังนั่งนึกคิดพูดตามลำพังอยู่นั้น....




    แอ๊ด!~




    "GDอยู่มั้ย!!---(ชะ..ชื่อคุณ)!!"    ประตูบานทึบถูกเปิดออกโดยชายหนุ่มใต้ชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนเดียวกันกับฉัน..ทรงผมถูกจัดเซทเป็นอย่างดี เส้นผมสีเทาควันบุหรี่ที่คุ้นตาฉันมากที่สุด...




    "ย..ยุนกิ"   ฉันอุทานชื่อคนตรงหน้าอย่างเบาปาก...ไม่จริงหนะ เค้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน!อุส่าห์คิดว่าหนีเค้าพ้นแล้วซะอีกม่ายยยยยยย!!!!!!!





































    ตึก!ๆๆๆ




    "อ่ะ!..."   ยุนกิลากตัวฉันออกมาจากร้านเหล้าของพี่GD...ตลอดทางมานี่ยุนกิไม่มีท่าทีจะด่าหรือทำร้ายฉันเลยแม้แต่น้อย




    ปกติจะต้องด่าฉันว่า แรด! ร่าน! อ่อยผู้ชายไปทั่ว! ทุบตีฉัน แบบเนี่ย (เป็นบางครั้ง)






    จนมาถึงรถของเค้า...






    "เข้าไป..."     ร่างหนาดันตัวฉันเข้าไปในตัวรถ....อ่าเบาะหนังกลิ่นน้ำหอมผู้ชายยังเหมือนเดิมเลยแฮะ...เอ๊ะ!เดี๋ยวนี่ฉันโรคจิตป่ะเนี่ย จำแม้กระทั่งกลิ่นเบาะรถของเค้า ชิส์!!!




    ไม่รู้ไม่ชี้!!!!!(-__-)





    "ฉันจะไม่ถามว่าเธอไปอยู่ในห้องทำงานของฮยองเค้าได้ยัง...."




    "ห๊า?"    แปลก!!!!




    "เพราะคนที่เข้าไปอยู่ในห้องนั้นได้ต้องเป็นคนสำคัญเท่านั้นและฉันไม่รู้หรอกว่าเธออยู่ถานะไหนของฮยองเค้า...อืมและไม่ต้องสงสัยว่าทำไมฉันถึงไม่ด่าเธอหรือทำร้ายเธอเพราะ----!!!"




    "ไม่!ไม่เอาไม่ฟังอะไรจากปากคุณทั้งนั้น!!!!!"    ด้วยความรู้สึกแปลกๆคำพูดของยุนกิเผลอทำให้มือของฉันยกขึ้นปิดหูพร้อมเบือนหน้าอีกไปอีกทาง...




    เป็นอะไรก็ไม่รู้...




    "ฟังฉันก่อน...!!"    ดึงมือฉันออกจากหู




    "อือ..."




   "ฉันไม่อยากทำร้ายเธออีกต่อไปแล้ว...เพราะ'ฉันรักเธอ(ชื่อคุณ)'"











::100%::
(อย่าพึ่งกดออกเดี๋ยว!!!!!!stop!!!!!)











spoil
(EP. 12)





"ได้เวลาแล้วสินะ..."




"จะไปตายไหนก็ไป!!...หึ!อีโง่!!!"




"ฮึก!...ทำไมยุนกิ ฉันทำอะไรผิดทำไมถึงเกลียดฉัน...ไหนบอกว่า 'รัก' ฉันไง"




"ฉันอยากตาย..."

















    #TALK~


     ครบ100%แล้ววววว!!!ขอโทดที่ค้างนานไปหน่อยแหะๆไรท์ขี้เกียจ(หลบเกิบ!)  ถ้าเขียนผิดตรงไหนหรือไม่เข้าใจต้องขออภัยนะค่า...พอไรท์เหนื่อยและเพลียลมากกกกก...สงสารหน่อยเถอะ5555+

    EP.หน้าจะเกิดอะไรขึ้นต้องลุ้นและติดตามว่าทำไมยุนกิถึงบอกรักนางเอก...แกมีแผนอะไรอีกเนี่ยอีกิ ใจไม่ดีโว้ยยยย...อุปสรรค์และปัญหายังมีอีกมากมายเราต้องผ่านไปด้วยกันนะค่ะรีท(ยิ้มมมมม)



   อยากอ่านNCยังค่ะ...เพราะNCหน้าไรท์จะทำให้รีทใจแตกไปเลยเฮือกๆ!!!! จะ20+ม้วกๆๆๆๆๆๆ!!!!



    ถ้าอยากอ่านNC(ข้างล่างค่า) 

    
     ขอคอมเม้น+กำลังใจให้ไรท์หายเหนื่อยหน่อยสิ^_^( ฝากฟิคของจีมินด้วยนะค่ะ)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #156 JXZ3Y (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:20
    อิยุนกิ ฮรื่อออ ตอนแรกก็ดีใจอ่ะนะ แต่พออิพี่มันบอกว่า เฮ้อออออ ม่ายย ต่อค่ะไรท์ ทำไมมันค้างแบบเน้ㅠㅠ
    #156
    0
  2. #155 101* (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:48
    ต่อออออขอ20+ ฮ่าๆๆๆๆๆ!~
    #155
    0
  3. #154 GIVENCHY (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:41
    รออออออออค่าา
    #154
    0
  4. #153 ยืนงงในดงตรีนน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:28
    เตรียมทิชชู่รอดราม่า
    #153
    0
  5. #152 Hobabe (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:16
    ยองแจ โบรา!!! รีบตามหานางเอกเร็ว!! เกลียดพี่กิ!!
    #152
    0
  6. #151 ตึ่งโป๊ะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:02
    รอจ้ามาต่อเร็วๆเด้อออ
    #151
    0
  7. #150 preempnn2545 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:47
    รอนะค้าาาาา
    #150
    0
  8. #149 วนิดา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:45
    ต่ออีกๆตอนนี้สดี้ดสดิ้งยุนิ
    #149
    1
    • #149-1 AS GOT(จากตอนที่ 11)
      9 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:52
      555555+เราไม่ใช่เพื่อนกัน^[]^
      #149-1
  9. #148 Tv_bbb**** (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:28
    มาต่ออีกรอค่าาาาา
    #148
    0
  10. #147 101* (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:59
    ถ้ากิทำร้ายพี่ยองแจ รีทจะฆ่าแก!~~~~
    #147
    0
  11. #144 พลอย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:24
    ต่อๆๆๆๆๆ
    #144
    0
  12. #143 เอิร์น (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:04
    กิอย่าทำร้ายพี่ยองแจนะ!!!!
    #143
    0
  13. #142 Lovely (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:11
    เจอพี่ยองแจแล้ววววววว!~
    #142
    0
  14. #141 Iceicej (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:14
    เย้ๆๆๆ เจอพี่ชายแล้ว ยุนกิห้ามทำอะไรยองแจนะ 5555
    #141
    0
  15. #140 I_WaNabee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 22:01
    ถ้ายุนกิตามหาเจอ​ คงไม่เข้าใจผิดทำร้ายกันอีกหรอกนะ!!
    #140
    0
  16. #139 วนิดา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 21:24
    อี้ดดดดด กรี๊ดสนั้นโลก ตายแร้วๆต่อๆๆๆๆ
    #139
    0