( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 10 : DANGER : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    26 ม.ค. 61

B
E
R
L
I
N
































     ย้อนไปเมื่อ3ชั่วโมงที่แล้ว...







     @ห้องทำงานใหญ่






     "พ่อเรียกผมมาแต่เช้ามีอะไร...?" ชายหนุ่มร่างกลางเดินมือล้วงกระเป๋ากางเกงนักเรียนตัวเก่งเข้ามาในห้องทำงานอย่างอารมณ์เหนื่อยๆ





      "ฉันมีเรื่องให้แกทำ..."    ชายแก่เอ่ยขึ้นน้ำเสียงไม่ค่อยน่าไว้ใจนัก  






     "อะไร..." ยุนกิถามหวนๆ





     "ฉันรู้ว่าแกไม่ได้รู้สึกดีกับยัยเด็กนั่นนัก:)"





     "(ชื่อคุณ)ทำไม?" คิ้วหนาเริ่มขมวด...ทำไมชายแก่ตรงหน้าจู่ๆถึงพูดแบบนั้นขึ้น...เค้าต้องการอะไรจากยุนกิอีก?





      "ก็ฉันคิดว่าถ้ายัยเด็กนั่นต้องเจ็บและปวดมากแค่ไหน...แกยิ่งสะใจไม่ใช่หรอ รวมถึงฉันด้วยหึ:)"





      "หึ:) ก็คงงั้น"





      "ใช่มั้ยล่ะ...ถ้าแกทำให้ยัยเด็กนั่นเสียใจและรู้สึกทรมานได้มันก็คุ่มกับที่แกพายัยเด็กนั่นเข้ามาในบ้านของฉัน..." ชายแก่ยกยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย...เหตุที่ลูกชายตัวดีของเค้าพาคนอย่างคุณเข้ามาอยู่ในบ้านก็ไม่รู้เหตุผลหรอกว่ายุนกิทำแบบนี้ทำไม...แต่เท่าที่รู้ได้คือแผนครั้งนี้มันทำให้การแก้แค้นของชายแก่รู้สึกสะใจในอีกแบบหนึ่ง 





      "สรุปว่าจะให้ผมทำดีกับยัยนั่นแล้วค่อยมาหักหลังตบท้ายงั้นหรอ:)" ยุนกิพูดขึ้น





     ":)"


















     ปัจจุบัน...










     "เอ่อ...." ร่างสูงพูดอะไรแทบไม่ออก...จีมินเผลอหลุบตาลงมองพื้นสมองประมวลคำพูดของเพื่อนสนิทของเค้าที่พึ่งเอ่ยออกมาไม่กี่นาทีนี้เอง..ทำไมเค้าถึงรู้สึกหน่วงๆก้อนเนื้อด้านซ้ายเต้นเป็นจังหวะรัวๆไม่หยุดแบบนี้นะ?...ทำไมกัน?





     "กูว่า...กูชอบ(ชื่อคุณ)จริงๆนะเว้ย กูอยากจะดูแลเธออยากจะปกป้องเธอให้ดีที่สุดในชีวิต เฮ้อ!ทำยังไงดีกูถึงจะเอาตัว(ชื่อคุณ)ออกมาจากชีวิตไอ้ยุนกิได้ว่ะ..." ร่างหนาซีดโทรมนอนตัดเพ้อ ในขณะที่จีมินตั้งใจฟังเค้าพูดไม่ตกแม้แต่ประโยคช์เดียว...มือหนาเข้าประสานกันนิ้วหัวแม่มือเขี่ยเสียดสีกันไปมาเพราะจีมินก็อยากจะเอ่ยคำพูดนั้นออกมาให้คนที่นอนข้างๆรับรู้...












      'กูก็อยาก...ดูแล(ชื่อคุณ)เหมือนกัน'



















      @บริษัท CJ Group







       กริ้งๆ~





       "เดะ! จะเล่นอีกนานมั้ย?"





      "ฉันเบื่อยองแจอ่า!...อยากออกไปเที่ยง:)"





       "ไม่...ทำงานของ 'พี่' ไปเลย ผมจะพักผมเหนื่อย" ไม่ทันหญิงสาววัย28-30ปีจะเอ่ยปากพูดอ้อนวอน 'น้องชาย' ตรงหน้าที่ล้มตัวลงนอนบนโซฟาอย่างหน้าตาเฉย เธอนั่งทำงานมาตลอดทั้งวัน จนเบื่อมากๆอยากจะออกไปเที่ยวข้างนอก...





       "อืม...ช่วงนี้พี่กับจียงฮยองเป็นยังไงบ้าง?" จู่ๆยองแจก็พูดขึ้นทั้งๆที่กำลังนอนอยู่





      " 'GD'อ่ะหรอ...อื้มก็ดีอ่ะ เรากำลังจะมีลูกด้วยกันแล้วน่า~"





      "มีลูกอ่อ?...โฮะ!พี่นี่เร็วจัง แต่งงานกันไม่ถึงปี ปั้มลูกกันซะแระ(-_-)"





      "ก็พึ่งรู่อ่ะ...พี่ท้องได้ประมาณ2อาทิตย์ได้แล้วมั่ง แต่ว่า! ยองแจอ่า!พี่อยากออกไปเที่ยววววว!"   'โบรา' เริ่มโวยวายอีกตามเคย...เธอเป็นค่อนข้างเจ้าอารมณ์ โหดหน่อยๆ เป็นพี่สาวแท้ๆของ 'ยองแจ' รวมถึง 'คุณ' ด้วย ส่วนGDก็คือสามีของโบรา เป็นหัวหน้าแก็งค์มาเฟียที่มีอิจธิพลที่สุดในเกาหลี แต่ไม่ใช่มาเฟียเลวนะ...มาเฟียรักความถูกต้องต่างหาก:)





     "เฮ้อ~จะไปก็ไปเถอะตอนเย็นมีประชุมพี่ไม่ต้องเข้าก็ได้เดี๋ยวผมเข้าแทนเอง...ห่วงหลานในท้องอ่ะทำงานมากมันไม่มีต่อสุขภาพ"





      "จ้า:)....นี่ยองแจ พี่รู้นะว่าเราก็เหนื่อยเหมือนกัน ยิ่งต้องตามหาน้องสาวเนี่ยยิ่งเหนื่อยมากใช่มั้ยล่ะ...เฮ้อ!ถ้าวันนั้นพี่ไม่ไปเรียนต่อต่างประเทศป่านนี้น้องคงได้อยู่กับเราจนมาถึงทุกวันนี้แล้วล่ะ..แถมพี่ต้องย้ายสำเนาไปอาศัยอยู่ที่ต่างประเทศอีกด้วย อดเป็นผู้ปกครองของยัยน้องสาวเลยเนาะ"





     "ผมเข้าใจดีครับ...พี่ไม่ต้องกังวัลสักวันเราต้องได้อยู่พร้อมหน้ากัน...สักวันสิ:)"






















































      @เวลา 11:30





     เวลาตอนนี้ก็ล้วงเลยมานานมากพอแล้ว...ยุนกิอุ้มร่างบางออกจากตัวรถก่อนที่จะเดินเข้าสู่ตัวตึกขนาดใหญ่ คอนโดระดับ5ดาวสุดหรูใจกลางเมือง...ร่างสูงเหยียบย่างเข้าตัวลิฟท์ใช่ศอกดันกดปุ่มชั้นที่25ของตึก






    ติ๊ง!





    ไม่นานนักตัวลิฟท์ก็หยุดลงชั้นที่ยุนกิต้องการ







     ฟุบ~






     ร่างหนาวางคนตัวเล็กที่กำลังหลับตาพริ้มลงบนเตียงขนาดกลาง...หลังจากที่ยุนกิพาคุณแวะไปโรงพยาบาลเพื่อไปตรวจอาการอักเสบที่ข้อเท้า สรุปหมอบอกว่าร่างกายของคุณเริ่มฟื้นตัวดีขึ้นมากแล้วเหลือแต่แค่กินยาตามเวลานัดและตรวจอาการเป็นประจำทุกเดือน...





    "หึ:)...." สายตาคมกวาดมองใบหน้าหวานพลางยกยิ้มมุมปากอย่างไร้การคาดเดา...ที่ทั้งหมดยุนกิก็แค่ทำไปเพื่อความต้องการของเค้า..แต่ทำไมต้องพาคุณไปหาหมอด้วยนะ ตัวเค้าเองยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไปเพื่ออะไร






    "อือ!เจ็บ..." ร่างเล็กครางอู้อี้ออกมาเล็กน้อย...มือบางยกขึ้นสัมผัสแผลบนต้นแขนทั้งๆที่ยังนอนหลับอยู่





     "ละเมออีกแล้ว...ยัยอ่อน" ยุนกิพูดออกมาเบาๆ





     "อ่ะ!...นี่ฉันเผลอทำอะไรลงไปเนี่ย" ยุนกิทึ้งหัวตัวเองเบาๆพลางเปล่งน้ำเสียงออกมาด้วยความแปลกใจเพราะเผลอไม่ได้มือเจ้ากรรมยกขึ้นลูบผมร่างบางโดยไม่รู้ตัว...แต่ทำไมกลับทำให้ยุนกิรู้สึกดีแปลกๆ










     ไม่เราต้องไม่ใจอ่อนให้ยัยเด็กนี้สิ...











      ตอนนี้เกือบจะได้เวลาเข้าเรียนแล้วสิ...ยุนกิเงยหน้ามองนาริฬาตั้งโต๊ะบนหัวเตียงบ่งบอกเวลาใกล้เที่ยงวัน...





     "อืม....0×0" คุณค่อยๆเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นช้าๆ...แต่ยังไม่ทันจะลืมตาก็พบว่ายุนกิก้มลงประกบปากคุณเสียอย่างดื้อๆ...ร่างบางเริ่มบิดตัวไปมากะจะให้หลุดออกจากตัวของยุนกิ แต่ดูยิ่งเหมือนจะขัดขืนยิ่งทำให้ชายหนุ่มบนร่างพรมจูบอันหนักหน่วงแรงขึ้นเรื่อยๆ...




     "อื้อ!" คุณพยายามพลักไหล่ยุนกิสุดแรง...เพราะอากาศเริ่มขาดร่างเล็กที่พึ่งตื่นนอนใหม่ๆปรัวตัวไม่ทันกับเหตุการณ์ ณ ตอนนี้





      นานเกือบนาทีในที่สุดยุนกิก็ปล่อยคุณเป็นอิสระ...แขนยาวยันเตียงไว้พร้อมจ้องตาคุณไม่กระพริบ ตอนนี้เหมือนร่างชายหญิงทั้งสองโดนแช่แข็งโดยการที่ประสานกันของดวงตา...ยุนกิก้มลงจุ๊ปแก้มคุณก่อนที่จะผละออกอย่างรวดเร็วและพูดว่า...





      "ขนาดนอนแล้วยังน่า'เอา'เลยนะเธอ...หึ:)"





     "ระโรคจิต!" คุณมองค้อนใส่ยุนกิพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง





     "เออใช่ฉันมันโรคจิต...แต่เธอก็ได้ไอ้โรคจิตคนนี้เป็น'ผัว'แล้วไม่ใช่รึยังไง:)"





     "คิดจะกวนฉันรึไงยุนกิ...จะไปไหนก็ไปเลยฉันจะนอน!" พูดจบมือบางก็คว้าผ้าห่มมาคลุมตัวเองเอาไว้...ยุนกิมองการกระทำของคนตัวเล็กนิ่งๆแต่แอบยิ้มน้อยๆ ย่าห์!นี่เผลอยิ้มอีกแล้วใช่มั้ยไอ้ยุนกิ!หยุดเลยมึง!...




     "(ชื่อคุณ)...ฉันต้องไปโรงเรียนแล้ว เธออยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย?"





     "อือ!"





     "หึงั้นเอานี่เงินจะไปซื้ออะไรก็ซื้อ...แต่ห้ามออกจากห้องตอนกลางคืนมันอันตราย ช่วงนี้ข่าวข่มขืนเด็กผู้หญิงยิ่งเยอะอยู่ด้วย:)" ยุนกิพูดให้คุณรู้สึกกลัวเพราะยัยอ่อนอย่างคุณแค่ขู่นิดๆหน่อยๆก็ตัวสั่นอย่างกะลูกหมาตกน้ำ





     "จ่ะ...จริงหรอ?" ร่างบางโผล่หัวออกมาจากใต้ผ้าห่มพร้อมมองยุนกิด้วยแววตาที่ค่อนข้างหวาดระแวง




     "ใช่...ดูเธอสิ เป็นเป้าหมายชั้นเยี่ยมของพวกมันเลยล่ะ:)"





     "งื้อไม่เอานะ!"





     ฟึบ!





      ร่างบางพุ่งตัวเข้ากอดร่างหนาโดยไม่รู้ตัว...ยุนกิตกใจกับการกระทำของคุณเพราะร่างเล็กกอดเค้าแน่นพร้อมเอาใบหน้าสวยๆมุดอกของเค้า...ยุนกิค่อยๆแกะมือเล็กออกอย่างไม่รังเกียจ





     "ฉันล้อเล่น...." ยุนกิพูดขึ้น





     "ฮึก!ไอ้บ้า!!" มือเรียวฟาดลงบนตันแขนแกร่งของยุนกิไปทีนึง





      "ฉันต้องไปแล้วล็อคห้องดีๆล่ะ..."





      "อะอื้ม..."     ตาใสกลมโตมองแผ่นหลังหนาเดินออกไปจากตัวห้อง...คุณมองไปรอบๆตัวห้องกับพบว่านี่มันไม่ใช่บ้ายยุนกิแต่อาจจะเป็นคอนโดหรือที่ไหนสักแห่งเป็นที่ส่วนตัวของเค้าก็ได้






    "เฮ้อ~" คุณถอนหายใจออกมาเบาๆ เท้าเล็กพลางหย่อนลงแตะพื้นกระเบืองสีเทาช้าๆ...ใช้เวลานานเหมือนกันนะเนี่ยกว่าจะเดินดูรอบห้องจนทั่ว







    โครกกกก~






     "อ่า...หิวจัง ลงไปข้างล่างจะมีร้านสะดวกซื้อมั้ยนะ?" ร่างบางยืนพูดกับตังเองไปพลางๆ ใจหนึ่งก็หิวอีกใจหนึ่งก็กว่าว่าจะกลับมาไม่ถูก ทางยิ่งไม่คุ้นอยู่ด้วยสิ(-_-)





     "เอาว่ะ...คงไม่หลงทางหรอกมั่ง"


























     Yoongi part






    ยัยนั่นอยู่คนเดียวคงไม่เป็นไรหรอกมั่ง...ฮึ้ย!แล้วผมจะกังวลทำไมว่ะเนี่ย! มัวแต่คิดเรื่องของยัยเด็กนั่นรถจะชนตายแล้วเนี่ย...โว้ย!ขี้เกียจไปโรงเรียนเบื่อโว้ย!






    "จิ! ขับแม่งเหี้ยไรว่ะช้าชิปหาย!"






    ปี๊บ!!






     ผมบีบแตรไล่รถข้างหน้าอย่างหัวเสีย...ไม่เห็นรึไงว่ะรถข้างหลังแม่งเยอะ กูรีบโว้ยยยย!!!






      หึ!มันต้องใช้กำลังแล้วล่ะ!








      ปึก!ๆ








     "อะไรของแกห้ะ!ไอ้เด็กบ้า!"






      "ทำห่าอะไรของมึงห้ะอีป้า! เห็นมั้ยรถข้างหลังเค้ารีบ! แก่จนปูนนี้แล้วยังเสือกแต่งหน้าอีก!!" ผมตะคอกแรงๆใส่อีป้าบ้าเครื่องสำอางก่อนที่จะเดินขึ้นรถตามมาด้วยเสียงแหกปากตามหลังมาติดๆ






      เสียเวลาโว้ย!!!














       @เวลา 21:45






      "อืม...ทำไมยังไม่กลับมาอีกนะ?" ร่างบางนั่งชะเง้อมองประตูรอบุคคลที่เจอหน้ากันทุกวันเมื่อไหร่จะกลับมาสักที ดึกมากแล้วทำไมยังไม่เห็นเลยแม้แต่เงาหัว(?)






      "ดีนะที่ไม่หลงทาง...แถมยังเห็นสวนดอกไม้อีกด้วย:)" คุณบ่นปนอารมณ์ดีนิดๆเพราะวันนี้เป็นวันนี้ ยุนกิไม่อยู่ร่างบางเลยถือโอกาสออกไปเที่ยวข้างนอกซะเลย แต่ส่วนมากจะไปได้แค่สวนสาธารณะอ่ะนะ(-_-)







      ขายังไม่หายดี เดินได้แค่นี้ก็บุญหัวแล้ว(-_-)









       แกร่ก!เอี๊ยดดด!







      "ยุนกิ---!!!" เสียงใสเผลอเรียกชื่อของคนที่กำลังนั่งรออยู่นาน คุณหันไปตามเสียงประตูคิดว่าน่าจะเป็นยุนกิที่พึ่งกลับมา...แต่มันไม่ใช่







       "ว้าว...นี่หรอเด็กไอ้ยุนกิ" ชายนิรนามในเสื้อฮูดสีดำพูดขึ้น ดวงตาอันแข็งกระด้างมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างประหลาดใจ เค้าไม่คิดเลยว่าศัตรูหมายเลข1อย่าง มินยุนกิ จะมีหวานใจแอบซุกไว้ในห้องอีกด้วย







       "แกเป็นใคร!....อย่าเข้ามานะ!!" ขาเรียวก้าวถอยหลังออกห่างไปให้ไกลที่สุด ชายคนนี้เป็นใครแล้วเข้ามาในห้องได้ยังไง! คุณล็อคห้องแล้วนะ!(?)






       "จุๆอย่าเสียงดังสิจ๊ะคนสวย...หึ!" ชายนิรนามเดินย่างเข้าหาร่างเล็กที่กำลังเริ่มสั่นเทาเพราะความหวาดกลัวประจบกับน้ำตาไหลออกมาเป็นสาย...คุณทรุดตัวนั่งลงติดผนังพลางกอดเข่าตัวเองเพื่อป้องกันอันตรายและการกระทำของคนแปลกหน้า





       "หวานใจของไอ้ยุนกิหรอเราอ่ะหื้ม?...ไม่เบาเลยนะ 'เพื่อน' กูนี่ มีสาวเก็บไว้ในห้องอีกด้วย สวยไม่เบาเลย อยากลองชิมจังแฮะ:)" มือหยาบแสนสกปกของมันไล้แตะสัมผัสขาอ่อนนวลอย่างหื่นกระหาย...





      "อึก! ปล่อยฮือ!"





       "อื้มปล่อยไปก็เสียดายของสิ...หื้อซ้อนรูปรึเปล่าเนี่ยสาวน้อยไหนๆมาให้พี่ดูหน่อยซิ:)"






       "ฮือ!อย่า!ไอ้ชั่ว!!" ร่างอันบอบบางช่วยเหลือตัวเองสุดชีวิต...ร่างกายของคุณถูกกระชากไปตามแรงฉีกของคนตรงหน้าอย่างไม่ใยดี เสื้อผ้าราคาแพงที่ซื้อด้วยเงินของยุนกิเริ่มขาดออกเป็นชิ้นๆ แหว่งออกเป็นแนวยับเยินสภาพไม่น่าดูนัก






       "หึ!ไม่คิดว่าสวรรค์ของเรากำลังรออยู่หรอจ๊ะสาวน้อย...มีของดีซุกไว้ทั้งทีพี่ต้องเล่นเราให้คุ้มสิ:)"







       "ฮึก!ไม่เอานะ! ยุนกิช่วยด้วยฮือๆ!---!" เสียงใสแหบซ่านไม่มีแรงจะสู้ไหวถูกกลืนหายเข้าไปในห้องนอนประตูบานหรูแง้มปิดไว้สนิทอย่างดีไม่สามารถมีใครหน้าไหนเข้าไปได้...














       #TALK~


        แวะคุยกะไรท์!~ มาอัพละเด้อพ่อแม่พี่น้อง^_^ คือช่วงนี้ต้องอารมณ์ดีไว้ก่อน เพราะพน.สอบ! ไรท์ไม่ได้อยากสอบหรอกแต่โดนครูบังคับโว้ย!!! ฮึ้ย!คิดแล้วรมณ์เสียวุ๊!5555+




     เข้าสู่เนื้อเรื่องเลยดีกว่า...คือรีทอย่าพึ่งว่าพวกWANNA ONEทำไมไม่ค่อยออกเพราะยังไม่ถึงเวลางาย~แถมยังไม่ตัวละครเพิ่มอีกสองคน~ฝ่ายนางเอกซะด้วยสิ...




     เรามาติดตามกันดีกว่าว่านางเอกจะรอดหรือไม่? ยุนกิจะมาช่วยทันมั้ยไปติดตามเอาโลด!~




คอมเม้น
+กำลังใจเหมือนเดิม(เพิ่มเติมคือNCริ่วๆนี้)




    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #219 Devilchil (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 21:12
    ไม่นะเราจะโดนใครมาข่มขื่นอีกละ(อิน)
    #219
    0
  2. #146 101* (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:54
    ชอบอ่าาาา>/////////<
    #146
    0
  3. #138 Lovely (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 10:24
    ต่อด่วนๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!
    #138
    0
  4. #132 Sinxmlz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 01:25
    ต่อค้าบบ
    #132
    0
  5. #131 *s_u_g_i* (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 17:10
    ต่อค่าาาาอร้ากกกกก!°[]°
    #131
    0
  6. #130 วนิดา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 06:42
    ยองแจมาช่วยน้องสิ
    #130
    0
  7. #129 Iceicej (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 01:07
    โบรา พี่จี รีบมาช่วยเราที~ แทแท จีมินนนนนนน งื้อออออออ ขอให้นางเอกเจอพี่น้องเร็วๆ
    #129
    0
  8. #128 I_WaNabee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 23:08
    มาเร็วๆนะยุนกิ สงสารนางเอกอ่าาาา
    #128
    0