( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 1 : DANGER : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 267 ครั้ง
    13 พ.ย. 60

B
E
R
L
I
N















    คุณเคยเห็นตึกในยามค่ำคืนบ้างหรือไม่ ถ้าไม่เคยเห็นก็ให้รีบดูซะก่อนที่จะสายเกินไปสำหรับชีวิตนี้มันทั้งสวยและงดงามแสงไปเป็นประกายระยิบระยับจากตึกสูงๆและเสียงการสัญจรยามกลางคืนที่ดูวุ่นวายมากกว่าตอนกลางวันซะอีกทุกชีวิตต่างพากันทำภาระกิจที่ถูกมอบหมายให้ทำอย่างวุ่นและน่าปวดหัวไม่ได้พักไม่ได้ผ่อนต้องมาทำงานงกๆอยู่แบบนี้ทั้งวันจนเวลาล่วงเลยมาถึงหลังเลิกงานมันคือสวรรค์ทรงโปรดที่ส่งมาให้พวกเค้าและ 'คุณ' เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆธรรมดาคนนึงที่ไม่มีอะไรพิเศษเหมือนคนอื่นๆทั้งฐานะครอบครัวและเงินทองไม่ได้มากเหมือนเด็กวัยรุ่นคนอื่นๆและตอนนี้คุณอายุครบ17ปีแล้วแต่ต้องมาลาออกจากโรงเรียนกระทันหันเพราะมีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายที่มากพอสมควรแรงคุณคงหามาใช่ครืไม่ไหวหรอกแค่โรงเรียนธรรมดาๆยังไม่มีปัญญาจ่ายค่าเทอมเลยจำเป็นต้องลาออกมาหางานทำไปวันๆเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องของตัวเองเพิ่มพูนขึ้นก็เรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆอีกมากมายทั้งค่าหอพักเล็กๆเท่ารังหนูค่าน้ำค่าไฟและอีกนับไม่ถ้วนส่วนเรื่องหาที่เรียนใหม่เอาไว้ทีหลังก่อนแต่ตอนนี้รีบกับห้องก่อนดีกว่าข้างนอกหนาวจะแย่อยู่แล้ว....






















    แก่ก!แอ๊ดดดดดด!















     ประตูบานเก่าเปิดขึ้นเท้าคู่สวยเดินเข้าไปในห้องมือเล็กพลางเอื้อมไปหาสวิตไฟ เมื่อหลอดไฟสว่างขึ้นร่างบางก็รีบล้มตัวลงนอนบนโซฟาเล็กๆสีน้ำตาลอ่อนแขนเรียวยกขึ้นวางไว้บนหัวด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียเอามากๆเปลือกตาคู่สวยปิดลงช้าๆก่อนที่คุณเข้าสู่ห้วงนิทรา....











     คุณเหนื่อยกับชีวิตแบบนี้มานานจนชินแล้วล่ะ ตัวคนเดียวมาตลอดตั้งแต่ลืมตาขึ้นดูโลกเป็นครั้งแรกคุณก็พบว่าไม่มีใครอยู่ข้างๆจนถึงทุกวันนี้แต่ก็มีคุณป้าข้างห้องนะที่คอยช่วยเหลือคุณมาตลอดแต่คุณก็เกรงใจท่านที่คอยช่วยเหลือคุณมากเกินไปท่านเองก็อยู่ตัวคนเดียวเหมือนกับคุณนั่นแหละคนเค้าเหมือนกันชีวิตไม่ต่างกันก็ต้องช่วยเหลือกันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วล่ะ

















     "คุณจะเก็บมันมาทำไมเอามันไปทิ้งซะ!เราไม่ควรเอามันไว้ถ้าคุณไม่อยากจะฆ่ามันเดี๋ยวผมจะฆ่ามันเอง!"



     "อย่า!ฉันขอร้องอย่าทำอะไรลูกฉันเลยนะฉันขอร้องล่ะ"



     "แล้วจะให้ทำยังไงเก็บมันไว้หรอ!"



     "ไม่! ได้โปรดอย่าทำอะไรลูกของฉันเลยนะ..."



     "พูดไม่รู้เรื่องใช่มั้ยได้!!! เห้ย!เอาตัวมันไป!แล้วเอาลูกมันมานี่!"



     "อย่า!อย่าทำอะไรลูกฉันเลยฮือ!"







     ปั้ง!






     "ไงอีหนูหึ!พร้อมตายตามแม่แกไปรึยัง ดูสิตาสวยดีนะแต่เสียใจด้วยฉันไม่เก็บแกไว้เลี้ยงเองหรอก ฉันจะไว้ชีวิตแกแต่แกต้องออกไปผจญสู่โลกภายนอก ตัวคนเดียวหึๆ อ่ะเอามันออกไป..."












    ตึกตึกตึกตึก










     "โชคดีอีเด็กหลง..."





      



























    "อึก!แอ่กๆ!"  ร่างเล็กสะดุ้งขึ้นพลางลืมตาและสำลักน้ำลายในคอ  ฝันแบบนี้อีกแล้วคุณฝันเห็นเหตุการณ์บ้าๆแบบนี้เกือบทุกคืน คนพวกนั้นเป็นใครและชายคนนั้นทำอะไรผู้หญิงในฟันนั่นเธอโดนทำร้ายหรอรึถูกฆ่าแต่ภาพนั้นไม่มีปรากฏบนหัวสมองของคุณมันน่ากลัวเกินไปที่คุณจะรับมันได้  ตลอดที่คุณฝันมาเคยคิดว่าเด็กหลงคนนั้นอาจจะเป็นคุณผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นพ่อและเธอคนนั้นคือแม่ของคุณ  คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ประติดประต่อเรื่องราวในฝันนั้นไม่ได้เลยสบสนไปหมดแล้วทำไมเหตุการณ์บ้าๆนั่นต้องคอยตามหลอกหลอนคุณด้วยไม่เข้าใจเลย...

















     ก๊อกๆ











     ขณะที่ร่างบางนอนคิดเรื่องนั้นไปพลางๆเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมเสียงของผู้หญิงวัยกลางคนที่คุณคุ้นเคยดี








     "(ชื่อคุณ)หนูกลับมารึยังลูก?"  เสียงป้าคนนั้นนั่นเองท่านคอยไถ่ถามคุณตลอดเวลาแม้แต่ตอนกลางดึกๆดื่นๆท่านควรจะนอนได้แล้ว ป้าก็เหมือนแม่คนที่สองของคุณเพราะท่านเรียกคุณว่าลูกมาตั้งแต่อายุ15แล้วล่ะ ท่านเคยขอรับเลี้ยงคุณเป็นลูกบุญธรรมแต่คุณปฏิเสธเพราะไม่อยากเป็นภาระของท่าน อยู่แบบนี้ล่ะดีแล้วไม่ต้องไปทำให้คนอื่นลำบากแค่ขอให้อยู่ข้างๆกันแบบนี้ก็ดีใจแล้วล่ะ





     "กะกลับมาแล้วค่ะเดี๋ยวไปเปิดประตูในนะคะ"  เสียงใสตระโกนบอกป้าข้างนอกก่อนที่ร่างบางจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประให้ท่าน...
     

















     แอ๊ดดดด












     พอคุณเปิดประตูออกสิ่งแรกที่พบคือรอยยิ้มที่เป็นมิตรของท่านที่คอยยิ้มแบบนี้ให้คุณตลอดเวลาได้เห็นแบบนี้แล้วหายเหนื่อยจากการทำงานพาร์ทไทม์เลยล่ะ








     ตาโตเหลือบไปเห็นใบกระดาษที่ขาวอยู่ในมือของท่าน...







     "นั่นอะไรหรอคะ?"  เป็นคำถามแรกที่คุณถามออกมาด้วยความสงสัยและอยากรู้พอสมควร




     "ป้ามีข่าวดีมาบอก^^"



     "ข่าวดี?"  คิ้วคู่สวยเริ่มขมวด






     "วันนี้ป้าเดินผ่านโรงเรียนแถวๆตรงข้ามย่านการค้ามาป้าเลยเห็นใบประกาศรับสมัครนักเรียนทุนมาน่ะนี่จ๊ะ^^"  กระดาษสีขาวถูกยื้นมาตรงหน้าของคุณพร้อมทำหน้าที่ยังสงสัยไม่หายเพราะทำไมจู่ๆป้าถึงเอามันมาให้คุณได้ล่ะ มือเล็กเอื้อมขึ้นไปหยิบกระดาษออกมาจากมือของป้า  ตาคู่สวยไล่อ่านตัวหนังสือที่ถูกตีพิมพ์ลงในกระดาษแผ่นบาง











     ประกาศรับสมัครนักเรียนทุนที่มีการศึกษาดีเยี่ยมและมีฐานะยากจนทางโรงเรียนของเรายินดีต้อนรับนักเรียนดีคนนี้มาทำการสมัครและเข้าสู่ระบบการศึกษาของทางโรงเรียนของเรา ทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมอำนวยทุนเรียนจบถึงปริณญาตรี...................................................................................................





















    พรึบ!~















     You  part



      "จริงๆหรอเนี่ย...."  ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียงเล็กหลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเพราะฉันรู้สึกดีใจมากที่ป้าท่านนำข่าวดีๆแบบนี้มาให้ฉันนักเรียนทุนส่งจบถึงปริณญาตรีแบบนี้ก็คุ้มนะสำหรับฉัน ยังไงก็ลองสมัครดูแล้วกันถ้าได้ก็ดีไปแต่ถ้าไม่ได้ก็อด(-_-)




     "02:00แล้วหรอ...นอนไม่หลับแฮะ"  สถบกับตัวเองก่อนที่จะพลิกตัวขึ้นมองนาฬิกาที่แขวนติดกับผนังปูน ไม่ค่อนอยากนอนเท่าไหร่อหรอกกลัวว่าจะฝันเห็นเรื่องบ้าๆนั่นอีก

























     เบื่อจัง.........



















     ติ๊ด!ติ๊ด!ติ๊ด!








     เสียงนาฬิกาปลุกยามเช้าที่วางไว้บนตัวเตียงมือเล็กเอื้อมขึ้นมาปิดมันด้วยอาการสะลึมสะลือ เปลืกตาสวยเปิดขึ้นพร้อมหน้าที่บูดบึ้ง ยังไม่หายเหนื่อยจากเมื่อคืนเลยงานที่คลับคนเยอะจริงๆเยอะมากกว่าปกติของทุกวันๆฉันเลยต้องทำงานหนักขึ้นเป็นสองเท่าเพื่อแลกกับเงินที่เพิ่มตามจำนวนและแรงงานที่ทำอยู่






     "อือ~"    เสียงหวานงัวเงียขึ้นฉันยันร่างอันบางเบาลุกขึ้นนั่งเท้าสวยหย่อนลงแตะพื้นกระเบื้องเรียบสีครีม ฉันเดินเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำจนสะอาดเรียบร้อยหุ่นเพียวเดินออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวพื้นเล็กที่ห่อหุ่มร่างกายขาวนวลแค่ท่อนกลางอาการของฉันยังไม่ส่างจากอาการเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย วันนี้ต้องไปสมัครเรียนตั้งแต่เช้าเลยหรอเนี่ยแถมยังเป็นวันพุธอีกดีนะที่วันนี้ไม่มีงานร้านปิดได้พักดีจัง~













     หลังจากที่เตรียมเอกสารต่างๆเรียบร้อยแล้วฉันก็ปลีกตัวออกมาจากห้องการแต่งตัวก็ธรรมดาอ่ะ ปล่อยผมยาวถึงกลางหลังเสื้อยืดสีชมพูอ่อนแขนสั้นกางเกงยีนส์เลยเข่าขึ้นมาเล็กน้อยบวกกับรองเท้าผ้าใบคู่โปรดอีกแบบเนี่ยลงตัวสุดๆ















     ในที่สุดก็มาถึงโรงเรียนเป้าหมาย ใหญ่เหมือนกันนะเนี่ยเด็กนักเรียนทั้งชายและหญิงต่างพากันเดินกรู่เข้าโรงเรียน ดูเหมือนมีแต่ลูกคนรวยทั้งนั่นเลยสวยๆหล่อๆกันทั้งนั้นแบบนี้เราจะสู้ไหวหรอ(?)

    














     ปึก!








     "อุ้ย!ขอโทษค่ะ!"  มัวแต่เดินมองนั่นนี่ไม่ทันระวังเลยแฮะเรา...ฉันเผลอเดินชนกับนักเรียนแถวนี้ดูเหมือนเค้าจะยืนนิ่งและไม่พูดอะไรนะ รังเกียจฉันรึเปล่าเนี่ย





     "ไม่เป็นไร...แล้วเธอเป็นใครทำไมถึงเข้ามาในโรงเรียนนี้ได้ล่ะ?" ชายร่างสูงถามพร้อมก้มลงมองฉันใกล้ๆ ฉันรีบเบือนหน้าหนีเพราะเค้ามันหล่อเกินที่จะมองนานๆได้แถมเด็กนักเรียนหญิงยังพากันมองมาทางฉันกันหมด





     "คือฉันมาสมัครทุนเรียนต่อน่ะค่ะ...นี่คุณฉันขอถามหน่อยได้มั้ยว่าที่สมัครมันอยู่ไหนอ่ะ?"




     "อ้าวนี่เธอจะมาสมัครเป็นเด็กทุนหรอ?"  ถามฉันอีกแล้ว แต่เค้าพูดเหมือนฉันเป็นตัวอะไรสักอย่างงี้อ่ะ เป็นแค่เด็กทุนมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยหรอ!?




     "เออก็ใช่...แล้วนายตอบฉันได้รึยัง?"




     "อาๆบอกก็ได้แต่เธอตามฉันมาจะดีกว่านะเพราะฉันเป็นประธานนักเรียนของที่นี่ฉันชื่อ คัง แดเนียล "   นายคังแดเนียลพูดพร้อมยื้นมือมาตรงหน้าฉัน คงเป็นสัญญาณบอกว่าต้องจับมือเค้าสินะ




     "อ่ายินดีที่ได้รู้จักนะฉันชื่อ (ชื่อคุณ) "  ฉันจับมือเค้าและแนะนำตัวเอง



     "ยินดีที่ได้รู้จัก...ป่ะเราไปกันเถอะรีบๆไปจะดีมากเลยนะเดี๋ยวเธอก็หมดสิทธิ์หรอก" จบประโยคช์นายแดเนียลก็จับมือฉันเดินไป  ฉันกลัวสายตาผู้หญิงพวกนั้นจังจ้องปานจะกินเลือดกินเนื้อกันเลยรึยังไง แล้วเราจะอยู่รอดมั้ยเนี่ย(-_-)














































     ห้องฝ่ายทะเบียน...











     ตอนนี้ฉันกับแดเนียลเดินเข้ามาในห้องฝ่ายทะเบียนอะไรเนี่ยล่ะ นายแดเนียลพาฉันเดินมาที่โต๊ะของอาจารย์ใหญ่ เราสองคนนั่งลงตรงหนาโต๊ะ ฉันได้แต่นั่งตัวเกร็งไปหมดแล้วตื่นเต้นจังจะผ่านมั้ยเนี่ย

     















     ครืนนนนนนน...










     เสียงประตูดังขึ้น นั่นหมายความว่ากำลังมีคนมาต้องเป็นอาจารย์ใหญ่แน่ๆเพราะท่านไม่ได้อยู่ที่โต๊ะ ก็นายแดเนียลพาฉันเดินมานั่งหนิทำไงได้ล่ะ...







     "สวัสดีครับอาจารย์ใหญ่^^"  นายแดเนียลลุกขึ้นยืนพร้อมโค้งเคารพอาจายร์ที่พึ่งเดินเข้ามาในห้อง




     "นั่งลงก่อนสิ"



     "ครับ^^"



     "แล้วนี่ใครหื้ม?"   อาจารย์ใหญ่พูดหันมามองฉัน 



     "อ่อนี่เธอจะมาสมัครทุนน่ะครับอาจารย์" แดเนียลพูดขึ้นและชี้มาทางฉันที่เอาแต่นั่งเงียบ



     "งั้นหรอไหนขอดูเอกสารหน่อยสิว่าผลการเรียนเธอเป็นยังไงบ้าง..."



     "อะเออนี่ค่ะ"  เสียงสั่นๆพร้อมยื้มแฟ้มเอกสารให้อาจารย์ใหญ่  ท่านรับเอกสารจากมือของฉันและเปิดดู  จู่ๆเสียงหัวเราะคิกคักก็วิ่งผ่านหูของฉัน









     "อะไรของนายอ่ะ°^°!"  ฉันหันไปค้อนใส่นายแดเนียลก่อนที่นายนั่นจะเงียบลงและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  เวลาผ่านไปสักพักเราสองคนได้แต่นั่งรอการพิจารณาของอาจารย์ใหญ่ ทำไมนายแดเนียลต้องมานั่งรอเป็นเพื่อนฉันล่ะแล้วทำไมเค้าไม่ไปเรียน




     "นี่นายแดเนียล..." 


     "ครับอาจารย์?"


     "ทำไมไม่ไปเรียน...นี่มันจะแปดโมงแล้วนะไปรีบไปเข้าเรียนเลย!"  นั่นไงว่าแล้วต้องโดน...


     "ครับๆ...นี่เธอฉันไปเรียนก่อนนะ!"  พูดจบนายแดเนียลก็รีบวิ่งหางจุกตูดออกไปจากห้อง อาจารย์ดูโหดจังไม่น่าล่ะทำไมเค้าถึงรีบวิ่งออกจากห้องไป




     "ไม่ต้องไปสนใจเค้าหรอกนายแดเนียลก็เป็นแบบนี้แหละ ม่ะ!มาคุยเรื่องของเราต่อ"































     ครืนนนนน









     "เฮ้อ~เย้!อุ๊ป!"  งี่~ดีใจจัง^^ในที่สุดเราก็ได้เรียนหนังสือแล้ว...อาจารย์ใหญ่บอกว่าฉันไม่ต้องสอบเพราะผลการเรียนดีอยู่แล้วและฐานะครอบครัวก็ไม่มีเพราะฉันอยู่ตัวคนเดียว ท่านเลยตอบตกลงรับฉันเข้าเรียนอย่างง่ายและทำการกรอกข้อมูลต่างๆลงในบัญชีนักเรียน ซึ่งหมายความว่าฉันได้มาเรียนที่นี่แล้วสิ ส่วนเสื้อก็จะจัดส่งถึงบ้านในเย็นนี้แล้วพรุ่งนี้ก็เตรียมตัวมาเรียนวันแรกได้เลย^[]^

















     เท้าเล็กเดินออกมาจากโรงเรียน ฉันคิดว่ากำลังจะแวะไปที่ร้านสักหน่อยเผื่อมีงานอะไรทำบ้างอาจจะได้เงินติดมือมาเล็กๆน้อยๆ^^ โอ๊ะมีซอยทางลัดด้วยหนิลองเดินไปดีกว่าเผื่อจะได้ถึงเส้นทางไปร้านไวๆ

















     ตุบ!














     "อ๊ะ!โอ๊ยเจ็บ!"  เดินอยู่ดีๆก็มีของอะไรไม่รู้ล่นใส่หัว เจ็บนะเว้ย! ฉันเอาแต่หลับตาลูบหัวไปพลางๆ พอลืมตาอีกทีก็เห็นกระเป๋า(?) กระเป๋านักเรียนของใครเนี่ย ฉันลองหยิบขึ้นมาดูโอ้โหเบาหวิวเลยแฮะ สงสัยเป็นของพวกโดดเรียนล่ะทั่งคงเผลอทิ้งมาไม่ดูคนล่ะสิเอาไปทิ้งดีกว่าหึๆ





     "นี่เธอหยุด!"   กึก! กำลังจะโยนกระเป๋าลงถังขยะเสียงไอ้บ้าที่ไหนของไม่รู้ห้ามไว้ก่อน ฉันหันไปมองหาต้นเสียงพบว่ามีนักเรียนชาย(?)แต่งตัวเสื้อผ้าหลุดลุ้ยแต่ทรงผมยังดูเป็นทรงอยู่ว่ะ เค้ามองมาที่ฉันและเดินตรงมาหาอย่างเร็ว








     "เอามานี่!" เค้ากระชากกระเป๋าออกจากมือของฉัน














     พรึบ!










     "นี่เธอ...เธอ!!!!"   




     "ห้ะ!"  มัวแต่มองหน้าเค้าจนลืมตัว ก็คนตรงหน้าหล่อพอๆกับผู้ชายที่มาเที่ยวคลับเลยอ่ะแต่ว่าไปหน้าของเค้าก็คุ้นๆนะเหมือนเคยเจอที่ไหน(?)



   "ยืนทำบื้ออยู่ไม? ตามฉันมา"  หื้อ?????




     "ทะทำไมฉันต้องตามนายไปด้วย"



     "ก็เธอเห็นฉันโดดเรียนแปลว่าเธอต้องไปกับฉันเผื่อเธอไปหลุดปากบอกใครเข้า" 




     "อ๊ะเดี๋ยว!"    พูดจบนายนั่นก็ดึงแขนฉันวิ่งตามเค้าไป ฉันได้แต่วิ่งตามขาเล็กยังคงก้าวรัวๆ ไม่รู้ว่าเค้าจะพาฉันไปไหนรู้แต่ว่าตอนนี้ฉันแกะมือเค้าไม่ออกเลย แล้วจะทำไงล่ะเนี่ยเฮ้อ!คงต้องไปกับเค้าจริงๆสินะ


























     ตึกตึกตึกตึก...













     และในที่สุดเราสองคน...ไม่สินายนั่นคนเดียวที่พาฉันมาที่...










     "ห้าง?"  ฉันเริ่มขมวดคิ้ว



     "ใช่...ทำไมไม่เคยมารึไง?" 





     "ปะเปล่า...แค่ฉันไม่คิดว่านายจะลากฉันจนมาถึงห้างดังๆใหญ่ๆอ่ะ"  ในใจฉันก็คิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสมาเหยียบห้างดังๆแบบนี้ได้ โดยเฉพาะลูกคนรวยเท่านั้นแหละที่มีเงินมาเดินช้อปปิ้ง






     "เข้าไปกัน"  มือใหญ่กระตุกแขนก่อนที่จะเดินเข้าไปในตัวตึก  ฉันมองไปรอบๆพบแต่ร้านเสื้อผ้าแพงๆทั้งนั้นเลยร้านอาหารมากมายที่ถูกจัดเป็นโซนต่างๆ 









         ฉันยังคงเดินตามเค้าไปโดยไม่มีจุดหมาย...จนมาหยุดที่ร้านขายเสื้อผ้าสำหรับผู้ชาย(?)
































     ร้านxxx















     "นายพาฉันมาที่นี่ทำไม...แล้วนี่มันร้านเสื้อผ้าผู้ชายหนิ"




     "ช่วยฉันเลือกชุดหน่อยสิ"  ห้ะ!? อะไรของเค้า บ้ารึเปล่าเนี่ยอยู่ๆก็จับตัวฉันมาเพื่อช่วยเลือกชุด แค่เนี่ย?  




     "ทะทำไมต้องเป็นฉัน"   ฉันพูดพลางสงสัยทำไมต้องเป็นฉันทั้งๆที่เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทำไมๆๆๆๆๆ   แต่เอ๊ะ! จู่ๆทำไมนายนั่นจ้องฉันอย่างจะกลืนกินฉันไปทั้งตัว สายตาเรียบเฉยนัยตาจ้องฉันไม่ละไปไหน รู้สึกแปลกๆไงไม่รู้
















    หลังจากที่ฉันถามเค้าออกไป คนตรงหน้าก็เอาแต่ยืนเงียบเค้าหลุบตาลงมองพื้นและเดินออกไปจากร้าน เป็นอะไรของเค้านะอยู่ดีๆก็เงียบไปซะงั้น เดินไปสักพักเค้าก็หยุดเดินและหันหน้ามาพูดกับฉันว่า.....










       "อย่ามัวยืนบื้อตามฉันมา..."     ตะตามอีกแล้ว...เรื่องไรฉันไปกับนายไอ้คนแปลกหน้าไม่มีทาง   ฉันได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อเพราะไอ้สายตาอันดุดันมันเหลือบมามองฉัน สรุปจะให้ฉันไปให้ได้ใช่มั้ย  ไม่ค่อยไว้ใจเลย....












       ร่างใหญ่เดินเข้ามาฉุดแขนเล็กก่อนที่จะลากให้เดินตามหลังเค้าไป  จนเดินออกมาข้างนอกตัวห้าง  ฉันเหลือบมองบนเป็นระยะๆใจเต้นตุบๆคิดว่าเค้ากำลังจะทำอะไร กลัวกับเหตุการณ์ข้างหน้าว่ามันกำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ลางสังหรแปลกๆ...























     ปรี้น!ปรี้น!













     สักพักก็มีรถคันหรูสีดำบีบแตรเรียกความสนใจมาทางฉันและนายคนนั้น 









     "มานี่..."   







     "อ๊ะ!ปล่อยฉันนายจะพาฉันไปไหน!?"    มือหนากระชากแขนฉันพร้อมยัดตัวฉันเข้าไปในรถ  เค้าไม่ตอบคำถามของฉันและรีบเดินอ้อมไปอีกฝั่งของรถ  เสียงกึกกักเหมือนเค้ากำลังหาของอะไรบางอย่าง จู่ๆน้ำตาก็ออกมาไม่รู้ตัวร่างกายเริ่มสั่นสะท้านด้วยความกลัว ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยอยู่ดีๆก็มีไอ้บ้าจอมโดดเรียนที่ไหนไม่รู้จับตัวมาแบบที่ฉันยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยแม้แต่น้อย....

















     พรึบ!

     













     "อือ!"       ฟุบ!          สมองหยุดทำงานในพริบตา ร่างของคุณหมดสติลงฟุบนอนบนเบาะด้านหลังของคนขับ ชายร่างสูงถอนผ้าออกจากจมูกของคุณช้าๆ รอยยิ้มกระตุกขึ้นมุมปาก






     "หึ!ยัยโง่เอ๊ย"   พูดจบเค้าก็เดินขึ้นรถอีกฝั่งพร้อมบอกให้ลูกน้องของเค้าเคลื่อนตัวรถออกไปยังจุดหมายข้างหน้า 


























      Rrrrrrrrrrrrrr











     "ใครโทรมาว่ะ อ่อหึ"   ร่างใหญ่พูดน้ำเสียงไม่ค่อยสบอารมณ์ พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเท่านั้นล่ะเค้าก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที ลนหน้าจอเครื่องหรูโชว์เบอร์คนสนิทของเค้าขึ้นมาพร้อมแนบหูรับ






     "ไงพี่..."


     ' ทักกูแบบนี้หรอว่ะ '


     "แล้วจะให้ทักแบบไหนหรอครับคุณพี่...จะเอามั้ยของน่ะ"



     ' พูดแบบนี้หมายความว่าไงว่ะไอ้จองกุก '


     "หึก็ผมพึ่งได้ของมาใหม่ๆ สวยซะด้วยเอามั้ยล่ะรึถ้าไม่เอาเดี๋ยวผมจัดการเอง"


     ' อย่าพึ่งดิว่ะเอามาให้กูดูก่อน ถ้าถูกใจกูนะมึงเอาไปเลยก้อนนึง '


      "สอง..."


      ' ไอ้.... '


      "สาม!"


      ' เอ้อๆ!รีบมาหากูที่เดิมคอนโดxxx เร็วๆล่ะมึง '













      ติ๊ด!






























            Jungkook part


     

       หึๆเป็นไปตามแผน ผู้หญิงอะไรหลอกง่ายชะมัดแค่หลอกให้พามาที่ห้างและทำให้ตายใจสักพักเดี๋ยวก็ยอมเอง แต่ดูยังไงเธอก็ระแวงผมอยู่ดี คงต้องใช้แผนวางยาละมั่งถึงจะยอมมาโดยง่าย เอาตัวเธอไปแลกกับเงินก้อนโตแค่เนี่ยก็มีเงินเที่ยวไม่ต้องขอพ่อใช้แล้วเรา ลึกๆก็อยากจะเก็บไว้กินเองลองของใหม่ก็ไม่เห็นจะเสียหายอะไรเก็บมาจากข้างรั้วโรงเรียน หน้าตาใสซื่อดูไม่มีพิษภัยและอีกอย่างที่ผมคิดว่าเธออาจจะยังซิงอยู่ก็ได้ แหมอยากเป็นคนเปิดจังหึๆ  แต่คงไม่แล้วล่ะรับปากว่าจะให้พี่แกไปแล้วด้วย ไว้วันหลังแล้วกันนะสาวน้อย^^













     เอี๊ยดดดดดดดปึก!









      ในที่สุดก็มาถึงคอนโดxxxของพี่ชายสุดที่รัก(?) ผมเดินลงจากรถแล้วเปิดประตูรถพาร่างบางออกมา ผมเดินเข้าไปในตึกพร้อมใช้ศอกกดลิฟท์ไปที่ชั้น10 









      ติ๊ง!










    "อ้าวพี่มาทำไรในนี้อ่ะ"   เมื่อลิฟท์เปิดออกผมก็พบเห็นร่างกำยำของพี่สุดที่รักยืนกอด อกอยู่ในลิฟ  





    "กะว่าจะลงมารอมึงนี้ล่ะ ไหนๆมึงก็มาแล้วอ่ะเอาตัวผู้หญิงมากูจะได้รีบๆขึ้นห้อง"  พี่แกพูดพร้อมแบมือเหมือนขอขนมไม่มีผิด เห็นตัวเท่าช้างแบบเนี่ยนางก็แอบมีมุมน่ารักบ้างล่ะ หึๆ





  "อ่ะๆเอาไปๆ ใจร้อนจังนะเฮียสมแล้วที่เค้าเรียกว่าเสือปาร์ค"







    "ปาร์ค จีมิน เว้ยเรียกให้มันถูกด้วย แล้วมึงจะเอามั้ยว่ะเงินอ่ะ"   ใจร้อนจริง!  ผมทำหน้าเบ้ใส่พี่แกพร้อมส่งตัวหญิงสาวให้และรับเงินมาอย่างง่ายดาย ผมรู้น่ะว่าพี่แกกำลังหิวกะแค่ยืนคุยแค่เนี่ยทำเป็นใจร้อน ไม่หน้าเสนอให้มันเลยกู รู้งี้เก็บไว้กินเองซะดีกว่า







     "งั้นผมไปนะ เอ้อ!เสร็จแล้วโทรบอกผมด้วยผมขอต่อนะ"







     "เอ้อ...แล้วมึงหามาจากไหนว่ะ?"




  " ข้างรั้วโรงเรียนเป็นไงหาง่ายป่ะล่ะ ผมรู้ว่าพี่ชอบของแรดๆแต่คราวนี้ผมลองเอาใสๆซื่อๆมาให้พี่ลองดูบ้าง ถ้าเด็ดก็แบ่งต่อกันด้วยนะพี่^^ ผมไปล่ะ"  ผมส่งตาขยิบแล้วเดินออกไปพร้อมเงินก้อนโต หึๆหมูล่ะงานนี้ชวนพวกฮยองไปดื่มดีกว่า^^






     End  Jungkook part

















     ภายในลิฟท์












      ร่างสูงของจีมินโอบประคองร่างเล็กเอาไว้  ตอนนี้ในลิฟท์ไม่มีใครนอกจากเค้าและคุณแค่สองคน เป็นโอกาสดีที่จีมินจะได้พิจารณาใบหน้าหวานไปพลางๆ





    "ใสๆซื่อๆหรอหึ ไอ้กุกมันก็ชั่งสรรหาเนอะไหนขอลองหน่อยซิว่าจะเด็ดจะหวานสักแค่ไหน อืม~"   จีมินประกบจูบเข้ากับริมฝีปากสวย มือหนาประคองท้ายทอยเอาไว้และเริ่มละเลงจูบอย่างนุ่มนวลเพราะนี้คือการทดลองสำหรับเค้าแต่ถ้าได้ขึ้นเตียงล่ะก็รับลองว่าคุณได้ระบมไปทั้งตัวแน่







     "หึสงสัยยามันแรง หลับไม่รู้เรื่องเลยนะเธอน่ะ อ่าชักจะไม่ไหวแล้วสิ ปาร์คน้อยกำลังจะตื่นรีบเข้าห้องก่อนฉันจะปล้ำเธอตรงนี้"  จีมินผละริมฝีปากออก



























     ติ๊ง!











     เหมือนเสียงสวรรค์ดังขึ้น เมื่อลิฟเปิดออก จีมินก็ไม่รอช้าพาร่างเล็กออกไปจากลิฟท์จนมาถึงหน้าห้องของเค้า เค้าจัดการกดรหัสและเปิดประตูเดินเข้าไปในห้อง 































     ฟุบ~








      จีมินวางร่างบางลงบนเตียง สายตาคมไล่สำรวจใบหน้าหวานนิ้วยาวปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด เผยให้เป็นกล้ามเนื้อหน้าท้องกำยำสุดเซ็กซี่ของจีมิน  ร่างใหญ่ขึ้นคร่อมร่างเล็กใบหน้าของทั้งสองห่างกันไม่กี่เซน  จมูกโด่งเริ่มซุกไซร้คอขาวอย่างหื่นกระหาย ปากหนาเริ่มสร้างรอยรักอันแสนน่ารังเกียจฝังไว้บนต้นคอ 












    จ๊วบ!






      "อื้อ!~"   คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกตัวขึ้นเล็กน้อยแต่เปลือกตายังปิดสนิท จีมินเผลอยิ้มมุมปากขึ้นและตอนนี้เค้าต้องการมันมากๆ  ทุกโอกาสที่จีมินมีมือซุกซนลูบคลำเอวคอดเพื่อปลุกอารมณ์ของตัวเอง  





    "อ๊าาาา~ไม่ไหวแล้วเว้ย"   












    Rrrrrrrrrr!!

















     "ห่าเอ๊ย! แม่งใครโทรมาว่ะ!?"   ขณะที่จีมินกำลังถอนกางเกงตัวสั้นของคุณออกต้องหยุดชะงักเพราะเสียงเรียกเข้าดังขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงของเค้า จีมินเด้งตัวลุกขึ้นพร้อมล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าได้หมาตัวไหนบังอาจมาขัดจังหวะตอนที่เค้ากำลังได้อารมณ์พุ่นพล่านในตัว









    "ไอ้ยุนกิ"
























     #TALK


     จบไปแล้วตอนแรก~น่ากลัวจริงเลยสองคนนี้ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหม่เรื่องใหญ่ของไรท์เอง^^ คือแบบว่าจองกุกหลอกให้นางเอกไปด้วยเพื่อจะเอาไปขายในจีมินเพราะเค้าคิดว่าพี่ชายสุดที่รัก(?)น่าจะชอบนะ^^ และนางก็ได้เงินแล้วลอยหน้าลอยตาเดินออกไปเลย^^มาดูกันว่านางเอกจะรอดจากเงื้อมมือของจีมินมั้ยไปติดตามตอนหน้ากันเลย~

คอมเม้น+กำลังใจ   ไม่เม้นไม่มาโป้ง! (จะนอนรอรีทน้า~)
















   












     




























    



















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 267 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #437 คาโบนาร่ารีโมทแอร์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 23:43

    โห่ นังจีม ทำไมแกน่ากลัวแบบนี้!

    #437
    0
  2. #426 มาย เนม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 10:37

    อห. เด็ดตั้งแต่ประธานนักเรียนยันคนเเปลกหน้า...เวรี่กู้ดดดด ~~5555

    #426
    0
  3. #390 digi2222 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 23:58

    รรออยู่น้าาา

    #390
    0
  4. #302 Ppmt (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 16:20
    พี่จีมคนแบดบอย
    #302
    0
  5. #291 Supassarakookki (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 21:50
    ตอนแรกก็ฟินล่ะจ้า
    #291
    0
  6. #288 pinsudatomueange (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 22:46
    อายุ17. พอดีเลย55555. โอย ดีใจจ พิยุนกิ มาทันเวลาพอดี
    #288
    0
  7. #262 Pinkyrangyai1984 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 13:17
    ทำไมอ่านฟิคของจีมินชั่วร้ายมากขนาดนี้ยังเจอในฟิคยุนกิ จีมินด็ร้ายเหมือนเดิม
    #262
    0
  8. #216 Devilchil (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 17:30
    เรื่องนี้ดูชั่วร้ายมากก เป็นจีมคงได้!!!(มั่วละเราเมนพี่เเทนิ)
    #216
    0
  9. #133 ☆ Pineberry (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 09:38
    ไม่ต้องฝืนใจกันหรอก เป็นจีมินเรายินดีให้เสมอ #เดี๋ยวๆๆๆๆ
    #133
    0
  10. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. #21 kpopilove (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:10
    ชอบมากกกกกก รอนะคะ
    #21
    0
  12. #8 내침침~ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 19:15
    รีบๆมาต่อน้า รอยุเด้อ
    #8
    0
  13. #6 *HOYA* ภรรยาอีโฮวอน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 14:42
    พี่กิ มาช่วยได้ทันพอดี 5555 โอ๊ย!!! จองกุก-ชั่วววววววว
    #6
    0
  14. #5 Cermi...guy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 13:48
    ต่อค่ะต่อออออออ
    #5
    0
  15. #4 AS GOT (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 13:36
    อ๊าก!ธีมขาดไรท์อยากจะบ้าตายทำไมเว็บมันเป็นแบบงี้!~
    พังมากอยากแก้คืนแต่กว่าเนื้อหานิยายมันหาย
    (ไรท์กราบรีทงามๆต้องขอภัยอย่างยิ่งTT)
    #4
    0
  16. #2 Jejee ktv (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:23
    รีบมาต่อนะ สนุกดี
    #2
    0