[Fic HunterxHunter ] ฮะ ไม่เอานะป๋าสอบฮันเตอร์สุดแสนลำบาก*กระซิก

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 คำถามไรเนี้ย คุณยาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 ส.ค. 62




ตอนนี้ถึง ท่าเรือแล้วกร โดนกัปตันเรียกไป
ฉันที่ยืนอยู่ กับ คุราปิก้า เลโอลีโอ เพื่อรอ กร


"ขอบคุณครับกัปตัน สนุกสุดเลยหล่ะ"

"ฮ่า ฮ่า เธอเองก็ทำให้ฉันสนุกสุดเหวี่ยงเหมือนกัน"

"โอ้จริงสิ เพื่อตอบแทน คำขอบคุณของเธอ"
"ฉันจะแนะนำอะไรให้สักอย่างก็แล้วกัน"

"แนะนำหรอ?"

"อืม ดูนั้นที่ยอดเขาลูกนั้น มีต้นสนอยู่ใช้รึเปล่า"

"อื้ม"

"เธอควรไปที่นั้นก่อนจะดีที่สุดมันเป็นทางลัดไปสนามสอบหน่ะ "

"ทางลัดหรอเข้าใจแล้ว ต้นสนตรงนั้นสินะ ไว้ผมจะไปแน่นอนกัปตัน "

"ขอบคุณมากฮะ"

"รักษาตัวด้วยนะ"

"อื้อกัปตันด้วย รักษาตัวด้วยน่าาาา"





ตอนนี้เรามายังป้ายแผนที่แล้วค่ะ ซึ่งฉันดูแผนที่ ของดินแดนนี้ไม่เป็นหรอก

"เฮ้อออออ ฉันว่ามันแหม่งนะ"

แล้วกรก็ถาม "ว่าอะไรหรอ "ฉันเลยมอง หน้าเลโอลีโอด้วยความสงสัย

"ก็แบบว่าในโน้ตที่เราได้มา มันไม่ได้เขียนว่า เขต ซาบัน ที่เป็นสนามสอบมันอยู่ตรงไหน"

"ตอนนี้เราอยู่ตรงนี้แต่ไอต้นสนเนี้ย" ฉันที่มอง
เลโอลีโอ ชี้ป้ายแผนที่ ตรงรูปต้นสน


"มันคนละทิศกับเขตซาบันเลยไม่ใช้หรอ"

คุราปิก้ามองกร เค้าพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา
"ไม่ได้ฟังมาผิดแน่นะ "

"เป็นต้นสนไม่ผิดแน่นอนเลยอะ"

"งั้นหรอ" คุราปิก้าที่ตอนนี้ลูบคางตังเองใช้ความคิดอยู่นั้น

เลโอลีโอ ก็ หยิบกระดาษอะไรสักอย่างออกมา
"จะว่าไปไอ้โน้ตนี้ก็ไม่ได้เรืาองสักเท่าไหร่นะ"


คุราปิก้าที่กอดอก ก็พูดขึ้น "ต้องใช้ข้อมูลที่มีอยู่น้อยนิดให้เป็นประโยชนสินะนั้นถือเป็นเงื่อนไขนึงในการเข้าสอบฮันเตอร์หนะ"

"ฉันรู้แล้วกละน่าโถ่เว้ยยย"

"ฉันว่าจะไปที่นั้นดูอาจเข้าใจอะไรขึ้นมาก็ได้"
กรที่เดินไปก่อนเพื่อน

ฉันที่ยืนอยู่ไม่พูดอะไรตอนนี้ ก็พูดขึ้น
"งั้นฉันตามกรไปหละ แผนที่ดินแดนนี้ฉันดูไม่เป็นสะด้วย "

ฉันเลยวิ่งตามกร ที่เดินไปก่อนให้ทัน


"ให้ตายสิเจ้าหมอนั้นถ้าแก้นิสัยเชื่อคนง่ายได้
ยัยนั้นก็ด้วย เออ ออ ตามกร ตลอด"


"อะเอ้ นี้คุราปิก้า "

"ฉันสนใจ ท่าที่ของกรมากกว่า คำพูดของกัปตันอีกนะลองตามเค้าไปสักพักดูดีกว่าน่าแถมดูฮันเนียสก็เดินตามไปด้วย "

ฉันที่เดินไปกับกร2คน คุราปิก้าก็เดินตามพวกเราทัน หลังจากนั้น คุโอลีโอก็วิ่งตามมาด้วยหละ

"ก็แบบมากันพวกนายคงเหงาแย่ ไม่มีฉันสักคน
มีหวังน่าเพื่อตายเลย"

ดีจังยังอยู่กันครบ ฮิๆ





ตอนนี้พวกเราเดินมาถึงเมืองแล้วหล่ะ. ทำไมทุกคนถึงอยู่แต่ในบ้านนะ ทั้งๆที่คนเยอะแบบนี้

"เป็นที่ๆให้ความรู้สึกไม่ดีเอาสะเลยนะ"

"ไม่เห็นผู้ใหญ่กรือเด็กเลยสักคนเดียว"

"ไม่นะอยู่กันเต็มละหล่ะ"

"เอ้ะ"

"ใช้พวกเค้าอยู่ในบ้านหนะ "
ฉันที่พูดออกไปแบบนั้นมองสำรวจรอบๆ

อยู่ๆประตูบานใหญ่ ก็เปิดขึ้น

"อะ " มีพวกคนใส่หน้ากากแปลกเดินออกมาพร้อมกับ
จูงบางอย่างที่เหมือนเวทีเล็กๆออกมา

มีหญิงชรินั้งอยู่บนนั้น เธอพูดออกมาว่า ตื่นอก
ตื่นใจ ตื่นอกตื่นใจ

คำถาม2คำถามอั้นหน้า ตื่นอกตื่นใจ!!!

"เนี้ย!!!" ฉันที่ยืนฟังดีพี่แกก็พูดเสียงดังจนฉันตกใจ
เหมือน วาดรูปอยู่ดีๆแล้ว ได้ยินเสียงดังๆชั่วขณะ

พอหญิงชราพูดจบ พวกที่ใส่หน้ากากที่ถือ
อุปกรณ์เครื่องเล่นเพลง ก็เล่นดนตรี เหมือน
เพลงที่ฟังแปปเดียว ใช้แปปเดียวจริงๆ

ฉันกับ กร คุราปิก้า เลโอลีโอ ยืนทำหน้างง
อยู่ตรงนั้น อะไรกัน?

"พวกเธอ4คน จะมุ่งไปที่ต้นสนต้นเดี่ยวต้นนั้น
ใช้ไหม"

"การจะไปที่นั้นได้มีแต้ต้องเธอต้องออกจากเมืองมาทางนี้เท่านั้น"

"อะ"

"ฮะ"

"งะ"
มีแต่คุราปิก้าเท่านั้นแหละที่ไม่ทุทานอะไรออกมาเลย (5)

"จากนี้ไปฉันจะถามแค่คำถามเดียวเท่านั้น"


"ฮะ เฮ เฮ้ จู่จะมาถามคำถามอะไรกันเล่า"
ก็อย่างที่เลโอลีโอพูด ถ้าแบบนั้นคงให้พวกเรา
ช่วยกันหาคำตอบที่ถูกมั้งนะ

"มีเวลาคิดแค่ 5 วินาที"
"ถ้าตอบผิดจะถือว่าขาดคุณสมบัติ "
"การตอบฮันเตอร์ปีนี้จะถือว่าจบกัน"

งะ ถ้าฉันสอบไม่ผ่าน ก็กว่าจะกลับบ้านได้อีก
ตั้ง 5 ปี. เรื่องคำถามฉันก็ถือว่าเก่งแหละ
ไม่สิ ไม่ควรอวยตัวเองสิฉัน

"นี้ก็เป็นด่านนึงในการสอบฮันเตอร์สินะ"

"แบบนี้เองหรอ"

"นี้ๆกร นายเก่งเรื่องควิชไหมอะ?"

"ผมหนะไม่ค่อยเก่งเรื่องนี้หรอนะ แฮะ"
กรเดาหัวน้อยๆ พร้อมกับหัวเราะแหะๆออกมา
นั้นสิ อย่างหมอนี้ ต้องเก่งเรื่อง ล่าแน่นอน!

"ถ้าเรื่องควิชหละฉันถนัดและข้อแรกคืออะไร"

"กรเรามี คนเก่งเรื่องนี้แย๊ว≧∇≦ เลโอลีโอแบก!"

"นั้นสินะ ผมเชื่อเลยหละ"

คุณยายที่เท้าคางก็พูดพร้อมกับชูมา2นิ้ว
คำตอบจะมีแต่1 กับ2 คำตอบที่นอกเหนือไปจากนี้ จะเป็นคำ
ตอบที่ผิดทั้งหมด

"ดะ เดี๋ยว ก่อนมี4คนแต่ถามแค่ข้อเดียวเนี้ยนะ"

"เกิดหมอนี้ตอบผิดขึ้นมาผมก็สอบตกหนะสิ"
เลโอลีโอชี้ไปที่คุราปิก้า เหมือน 2คนนี้จะสนิทกันจัง แอบอิจนิดๆแล้วสิ

"เป็นไปไม่ได้หรอกน่าฉันกลัวพวกนายจะตอบผิดจนอยากร้องไห้นะ "

ฉันกับกรที่ยืนยิ้มกันอยู่เงียบๆไม่ออกข้อเห็นใดทั้งนั้น เห้ ถึงฉันจะเด็กแต่ก็มีการศึกษานะ
อยากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ก็ไม่กล้าอะ

"ว่าไงนะไอเจ้านี้!"

"แต่ว่านะถ้าในหมู่พวกเรา4คนใครจะเป็นคนตอบ"
"ก็ไม่ต้องห่วงแล้วคือฉันไม่ค่อยถูกกับควิชเหมือนที่พูดกับฮันเนียสเมื่อกี้หนะ"

"ก็ถูกขอเค้านะ"

"อย่างที่กรพูดแหละค่ะ"

เฮ้ your what sap ถ้าไม่งั้นฉันตอบก่อนก็ได้เอาป่าว

"แล้วแกเป็นใคร"

"คนที่ตามเรามาตั้งแต่ตอนออกจากท่าเรือแล้ว"
"เอฉันก็จะบอกพวกนายอยู่นะ แต่เห็นว่าไม่เป็นภัยหนะ"

"โทษทีนะเจ้าหนูพอดีฉันแอบได้ยินพวกนายคุยเข้าโดยบังเอิญ"

คุณที่นั้งเงียบๆก็เอ่ยปากขึ้น แล้วจะเอายังไงหละ

"เจ้าตัวที่ออกตัวแรงขนาดนั้นให้เค้าก่อนเลยก็ได้ อยากรู้เหมือนกันว่าเป็นคำถามแบบไหน"

"ฉันไม่มีปัญหา"

"ฉันก็แล้วแต่เลยค่ะ "

"ฉันก็ไม่ติดขัดอะไรหรอก"

พวกเราถอยออกไปให้ชายคนนั้นตอบคำถาม

"งั้นจะเริ่มถามหละนะ"

"แม่กับคนรักของเจ้าถูกคนร้ายจับตัวไปแต่ถ้าเจ้าช่วยได้แค่คนเดียว คือ1ช่วยแม่ หรือ2 คนรัก ตอบมาว่าเจ้าจะช่วยใคร "

เลโอลีโอที่อยู่ข้างหลังก็โพลงขึ้นคำถามบ้าบออะไรกันเนี้ย

ปิ้งป๊อง เสียงกด คำตอบ ฉันขอตอบข้อ1

อู้ววว เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น

ก็เพราะว่ามารดาหาใครมาแทนมิได้แล้ว
ก็เพราะว่าคนรักหาได้ตลอดเวลาเยอะแยะ

เห้ ไอ่หน้าหมานั้นเห็นความรักเป็นเรื่องล้อเล่นรึไง
ถ้าคนรักคนนั้น เป็นคนรัก คนสุดท้ายในชีวิตแกเล้า

"ผ่านไปได้"

"ได้ไงอะ" ฉันก็คิดแบบเดียวกับเลโอลีโอได้ไง
แต่บางทีนั้นอาจจะเป็นคำตอบที่ผิด

แล้วหมอนั้นก็ซิบเบาๆ ว่า "คำถามแบบนี้แค่ตอบ
เอาใจยายแก่ก็ได้แล้วไอ้หน้าอ่อน"

"ไปหละ"

"เฮ้ยอย่ามาล้อเล่นนะ"

"คำตอบแบบนั้นมันถูกได้ยังไงกันเล่า"

"ก็แค่ตอบเอาใจยายแก่เองไม่ใช้รึไง"

"แบบนั้นมันถูกต้องแล้วหรอ นี้ยายพูดอะไรบ้าง
สิ"

"ฮึ้ยนี้ฉันต้องมาเล่นละครปาหี่พันนี้หรอ ฉันจะหาทางอื่นไปก็ได้เฟ้ย "

เลโอลีโอที่กำลังจะเดินไปทางอื่นก็โดนคุณยายพูกดักทางไว้

"สายไปแล้ว หากเจ้าไม่ตอบคำถามตรงนี้
จะถือว่าขาดคุณสมบัติ"

"อย่ามาตลกนะเฟ้ยคำถามแบบนั้นมันตอบได้
หลากหลาย แล้วแต่ความคิดคน มันไม่มีข้อไหน
ถูก100% หรอก"

อืมมมมม ถ้าไม่ถูก ก็คงไม่ต้องตอบ ถึงตอบไปก็ผิด งั้นคงคือ ฉันที่หันหน้าไปทาง
คุราปิก้า เค้งคง จะรู้อะไรแน่นอน !

คุราปิก้ากำลังกันไปพูด เลโอลีโอ-

"ช้าก่อน"
ฉันหันหน้าไปมองที่คุณยายที่มองมาทางพวกเรา

เจ้าเด็กตาแมวกับยันเด็กตาแดงนั้น ตีโจทย์
แตกแล้วสินะ

"ตั้งแต่นี้ไปไม่อนุญาติให้พูดคุยกันหากพูดอะไรเกินความจำเป็นจะถือว่าขาดคุณสมบัติ"

คุราปิก้าให้ไปมอง เลโอลีโอ และหันไปที่กร รู้
สึกตัวทีสิน้าแค่ลูกไม่ตื่นๆ เอะ ฮันเนียส

มองมาทางนี้ รู้สึกตัวแล้วสินะ ผมหยักหน้าให้
เธอพยักหน้าตอบกลับ

"งั้นจะเริ่มถามหละนะ"

"ลูกชายกับลูกสาวของเจ้าถูกลักพาตัวไป
เจ้าพาตัวพวกเค้ากลับมาได้เพียงคนเดียว
ข้อ1 เอาลูกชายกลับมา หรือข้อ2เอาลูกสาว
กลับมา"

ฉันมองคุณยายอย่างใจเย็น พลางคุ่นคิด
ถ้าอนาคต ให้เลือก ระหว่างบางสิ่ง บางทีตอนนั้นฉันอาจจะเลือก
สิ่งที่สำคัญจริงๆก็ได้

"5"

"4"

"3" เอะ ทำไมเลโอลีโอถึงจับไม้มาหละ?

"2" หรือว่า !

"1"

"วู้วหมดเวลา" ไอบ้าเลโอลีโอแกคิดจะทำร้านคนชรารึไง

ฉันเอามือไปรับไม้ มีคุราปิก้าที่เอา พลองไม้ของเค้ารับไม้เลโอลีโอ

"มาขวางทำไมเล้า คุราปิก้า ฮันเนียส"

"ฉันขอสั่งสอนยายแก่กวนโอ้ยนี้หน่อยเถอะ
ไม่งั้นฉันนอนไม่หลับ

"ใจเย็นก่อนเถอะน่าเลโอลีโอ!"

"เธอกวนแบบนี้ยังจะให้ฉันเย็นไหวอีกหรอ!"

"นายจำทำให้การสอบของเราศูนย์เปล่ารึยังไงกันหนะ!"

"หะผ่านแล้วหรอ"

"พวกเราหนะตอบถูกแล้วหละนะการนิ่งเงียบ
นะหละคือคำตอบที่ถูกต้องแล้ว"

"นิ่งเงียบหรอ"

"นายหมายความว่าไงหนะ"

เฮ้อออ นายเนี่ยเลโอลีโอ อย่างที่นายพูด
ไม่มีข้อไหนถูก 100% ก็คำถามไม่มีข้อไหนที่ถูก
ถ้าไม่ถูกจะตอบทำไม ใช้ไหมหละ. นั้นก็คือ
การนิ่งเงียบ

"ก็อย่างที่ฮันเนียสผู้นั้นแหละนะ"

"แต่ว่าแล้วเจ้าคนพวกนี้หละ"

"ยายแกไม่ได้บอกว่าตอบถูกสักหน่อยอะ
แค่บอกให้ผ่านไปเท่านั้นเองอะนะ"

"ก็แสดงว่าเส้นทางนี้ไม่ใช้ทางที่ถูกต้องนั้นเอง"

"ใช้ไหมครับ"
ฮิๆ สมแล้วที่เป็นคุราปิก้า ตอนนี้ฉันถอยออกมา
ไปยืนข้างๆกรที่ตอนนี้กำลังไม่หยุดคิดอยู่ตอนนี้

"ถูกต้องตามนั้น ที่ถูกต้องคือทางนี้ตางหาก"

คุณยายเดินไปที่ประตูบานใหญ่ พวกที่ใส่หน้ากากก็เปิดประตูให้เรา

"เส้นทางเดียวที่เดินไปสัก2 ชั่วโมงก็จะไปถึงยอดเขา "

"อะไรกันมันเป็นแบบนี้เองหรอเนี้ย"

"คู่สามีภรรยาที่อาศัยอยู่ใต้กระท่อมต้นสนเดี่ยวทำหน้าที่เป็นคนนำทาง"

"หากว่าพวกเราเข้าตาพวกเค้าก็คงจะช่วย
นำทางไปยังสนามสอบเองแหละ"

เลโอลีโอเดินไปหาคุณ พร้อมกับกล่าวขอโทษ
ที่เค้าแสดงกิริยาไม่ดี

"อะไรกันฉันไม่ถือสาหรอกฉันชอบเจอพวกตัวแสบแบบเธอก็เลยมาทำงานนี้"

"เอ้ะ"

"พยายามเข้านะแล้วจงเป็นฮันเตอร์ที่ดีหละ"

"อะเฮะ เฮะ ครับ"

"เฮ้ออออ"

"หืม อะไรหรอกร?"

"ไม่ไหวแฮะไม่รู้ว่าจะตอบข้อไหนดีอะ"

"อะฮ่าฮ่า นี้นายยังคิดเรื่องคำถามอีกหรอไม่ต้องคิดแล้วน่า"

"เอ๊ะ ทำไมอะ "

"ก็ควิชมันจบไปแล้วนี้นา"

"เรื่องนั้นฉันรู้แต่ว่า. แต่ว่านะถ้าเกิดว่าเวลาที่
ต้องเลือกสิ่งสำคัญอย่างนึงของฉันจาก2อย่างมาถึงจริงหละก็ฉันจะทำยังไงดีอะ"

"ถ้าถึงตอนนั้นจริงๆ คนเรามักจะเลือกสิ่งที่คิดว่าถูกจริงๆนั้นแหละ
แม้ว่ามันจะผิดก็ตาม หรือถูก หนะนะ "

ฉันพูดจบและยิ้มอ่อนให้เค้า ฮิๆ

"นั้นสินะฮันเนียส"

(คุณยาย)ใช้แล้วนั้นและคือความหมายที่แท้จริงของควิชนี้ จงเตรียมใจรับความโหดร้ายที่จะเกิดขึ้นให้พร้อม เพราะความเป็นจริงมัก จะโถมเข้ามา
โดยไม่มีการเตือน เตรียมตัวรับหนทางที่แปลกแยกที่จะมาถึงเข้าสักวันให้ดี "









ตอนนี้พวกเรา 4คนเดินไกล้ถึงต้นสนแล้วหละค่ะ!

"เดินไม่ทันฟ้ามืดจนได้สิน้าใช้เวลาเดินสองชั่วโมงหรอเนี้ยนี้มันเลยมา2ชั่วก่อนแล้วนะให้ตายสิ"

เลโอลีไอที่บ่นไปเดินไปฉันที่เดินคู่กับเค้า
ส่วนคู่ข้างหน้าเป็น คุราปิก้ากับ กรที่เดินกันอยู่

ข้างหน้ามีป้ายเตือนให้ระวังปีศาจ

"แบบ นี้มันจะถึงสนามสอบได้จริงๆหรอเนี้ย
หิวข้าว หิวข้าวโว้ยยย "

ฉันเห็นว่าเค้าหิวก็เลย เอาบิสกิตออกมาให้เค้า

"เออถ้าไม่รัจเกียจ ฉันให้"

"ออ อย่าเลย ฉันว่าเธอก็อาจจะหิว กินเถอะ
เธอยังเด็กอยู่เลย แถมเป็นเด็กผู้หญิงตัวน้อยด้วย"

อะ. จะ จริงก็ไม่น้องนะ สูงเท่า กรเลยแหละ
แต่ก็ช่างเถอะยอมรับไปก่อนแล้วกัน

ฉันเลยหักแบ่งกับกับเค้า ทีนี้เค้าก็รับมันไปกิน
ถึงฉันตะไม่หิวก็เถอะ ถ้าถามว่าทำไมไม่เอาอย่างอื่น ออกมากินหละก็
ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรออกมา '-'







"อะถึงแล้วหละ" คุราปิก้าพูดขึ้น

ก๊อก ก๊อก

"เห้มีใครอยู่ไหม"

"เลโอลีโอนั้นใน.....มี. ช่างเถอะ." ฉันหยุดพูดไปก่อน
และก้มหน้าลง

"ถ้าเธอมีอะไรก็พูดออกมาเถอะนะอย่าเก็บไว้
เลย"

"นั้นสิอย่างที่กรพูด "

"ป่าวหรอกเดี๋ยวฉันจะพูดที่หลังแล้วกัน"

เลโอลีโอเปิดประตูเข้าไป. "เข้าไปหละนะ"

อะ!

พวกเราเห็นสัตว์อสูรจำแลงกายคิริโกะ มันเอาแขนรัดคอหญิงสาวไว้หันมาทางเรา

พวกเราตั้งท่าเตรียมสู้

"สัตว์อสูรจำแลงกายคิริโกะ มันสามารถแปลงกายเป็นคนได้ มีสติปัญญาสูง

"มันจับผู้หญิงเอาไว้อะ"

"มีคนล้มอยู่ด้วยถ้าไม่รีบพยาบาลหละก็"

"ระวังตัวด้วยนะคะทุกคน "

"อื้ม"

สัตว์อสูรมันจับหญิงสาวคนนั้นแล้วกระโดดออกทางหน้าต่าง คุราปิก้ากับกรไปดูหน้าต่าง
ทางที่สัตว์อสูร กระโดดไป

ชายคนนั้นที่บาดเจ็บเค้ารองออกมา "เมียผม
โดนจับตัวไป ช่วยเมียผมด้วย"

กรโดดออกหน้าต่างไปก่อน คุราปิก้า บอกให้
ฉันดูและชายคนนี้แล้วให้เลโอลีโอดูแผลชายคนนั้น

ฉันเข้าไปช่วยเป็นลูกมือเลโอลีโอ
พอเสร็จแล้วแล้วก็เอาชายคนนั้นไปพัก
ระหว่างที่กำลังหาเชือกจากมิติ

เลโอลีโอก็ปลอบชายคนนั้นตลอดเวลา
เห้ออออ ฉันเจอเชือกเดี๋ยวรู้กัน

ฉันหาไปซักพักอะเจอละ ฉันลองดึงเชือก 2-3ที
สุดแรงแต่ไม่ขาด อ่านี้แหละ

ฉันถือเชือก เดินไปหาชายคนนั้น แค่นั้นแหละ
ฉันจับแขนมัดมือทั้งสอบข้างมารวบตัวเค้าอย่ารวดเร็ว

"เฮ้ ฮันเนียสเธอทำอะไรเค้าหนะ"
เลโอลีโอพุ่งมาดึงฉันออกจากการมัดชายคนนี้

"เฮ้ ชายคนนั้นเค้าไม่ใช้ มนุษย์นะ! แกนะแสดง
ตัวสะ"

"ฮ่าๆ รู้ตัวเร็สจังเลยนะคุณหนู"

ชายคนนั้นกลับร่างเป็นสัตว์อสูร พร้อมจะสลัดเชือกทิ้ง

แต่ก็ไม่ออก

"เปล่าประโยชนค่ะ เชือกนี้ทำจากไยแมงมุมที่เหนียวที่สุดและแข็งแรงทนทานในดินแดนลับแล








ทางคุราปิก้า

"ไม่เป็นไรนะครับ"

"รู้สึกเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ"

"ไม่เป็นไรคะแล้วสามีฉันหละค่า"

"เค้าเป็นยังไงบ้าง"

ไม่ต้องห่วงหรอกพักพวกของเราดูแลเค้าอยู่ "

ขอร้องหละคะช่วยพาฉันไปหาสามีที

ในจังหวะที่หญิงคนนั้นยกมือขึ้น คุราปิก้าก็เห็น
ลายสักบางอย่างบนข้อแขนเธอ

"อะลอยสักนี้มัน "
"นี้เธอ -

"คุราปิก้า " เลโอลีโอที่วิ่งมาจากทางกระท่อม

"ปลอดภัยนะ"

"เลโอลีโอ?"

"เห้อโล่งอกไปทีท่าทางจะปลอดภัย"

"แล้วอาการของผู้ชายเป็นไงบ่าง"

"เออไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอก แผลไม่ได้ลึก
อย่างที่ตาเห็นหรอกนะ ตอนนี้ฉันให้กินยาแก้
ปวดแล้วนอนพักที่บ้าน

"ตอนนี้ฮันเนียสดูแลอยู่ "

งั้นหรอคุราปิก้าที่จับพลองไม่พูดอย่างนั้นเค้าเอาพลอมไม้ฝาดไปข้างหลังใส่หน้าเลโอลีโออย่างจัง

"อะ อะ เอาะ"

"แหะๆๆ แกรู้ได้ยังไงเพราะอะไรแกถึงได้รู้
ว่าฉันเป็นตัวปลอม " สัตว์อสูรดลับร่างเดิมของมัน

ก็ไม่ได้คิดว่าแกเป็นตัวปลอมอะไรหรอก
ฉันหนะบอกให้ช่วยดูแลคนเจ็บกันฮันเนียส

แล้วเลโอลีโอพูดว่าจะจัดการเอง ทั้งที่สัตว์อสูรอาจวกไปโจมดีอีกรอบ
ฮันเนียสอาจจะบาดเจ็บ

แต่ดันทิ้งคนเจ็บกับเด็กผู้หญิงเอาไว้

ส่วนตัวเองมายืนยิ้มสบายใจเชิบ ฉันก็เลยฟาดเข้าให้

มันก็เท่านั้นเอง

สัตว์อสูรนั้นกระโดดหนีไปคุราปิก้าเอาพลองจ่อคอหญิฝสาว

เอาหละช่วยตอบมาสักอย่างว่าตดลงแล้วเธอเป็นใตรกันแน่








อะแฮะๆ สัตว์อสุรนั้นกลางเล็บพร้อมพูด

จงรู้ไว้สะเถอะว่าค่าตอบแทนสูงคนแกต้องกลัว
หัวหด

กรที่หันซ้ายขวาเหมือหาบางอย่าง
กนฝเล็บนั้นพุ่งลงมายังกร

" นายเป็นใครหรอ " กรงเล็บนั้นหยุดลงบังเกิดความเงียบ

ตัวที่ฉันไล่ตามมาเมื่อกี้ไม่ใช้นายสินะ
เป็นเพื่อนของตัวเมืาอกี้งั้นหรอ?

ทำไม? แกถึงแยกออกว่าฉันไม่ใช้เจ้าตัวเมื่อกี้

"เอะหน้าตาไม่เห็นเหมือนกันเลยนี้นา" พร้อมกับชี้นิ้วไปที่หน้าสัตว์อสูรคิริโกะ

เสียงก็ด้วยเสียงนายเหมือนจะสูงแล้งแถมยังแหลมกว่าหน่อยนึง"

อะ หยึ ฮ่าๆๆๆ






นี้พ่อจ๋ามาดูสิฉันเจอของเด็ดๆเข้าแล้วหละ

"หืมม กี่ปีแล้วนะเนี้ย ที่ไม่ได้เจอมนุษย์ที่มองคู่เราออกได้ขนาดนี้"

"น่าดีใจเหลือเกิน"

ฉันที่ยืนข้างกร อยู่ตรงกลางระหว่างกรกับเลโอ
ลีโอ ขวามีเลโอลีโอคือคุราปิก้า

เลโอลีโอที่เหมือนจะหันหน้าไปทางคุราปิก้า
กระซิบกันคงเป็นเรื่องการ กรที่แยกออก ระหว่างสัตว์อสูร

ฉันเลย เอียงไม่หาเค้าพร้อมกับคำถาม

นี้นายแยกออกได้ไง ขนาดฉันยังแยกไม่ออก

"เอหน้าตาพวกเค้าก็ไม่เหมือนกันนี้นา"

แล้วกรก็อธิบายให้พวกเราเข้าใจ

"งั้นขอแนะนำตัวหน่อยหละนะ พวกเราก็คือผู้นำทาง "

"ครอบครัวเราทำหน้าที่สนับสนุนดารสอบฮันเตอร์"

หญิงคนนั้นแนะ นำตัวว่าเป็นลูกสาว
ส่วยชายหนุ่มอีกคนก็บอกว่าเป็นลูกชาย

สนามสอบฮันเตอร์จะเปลี่ยนที่ไปทุกปี

การจะค้นหามันด้วยตัวเองก็เหมือนกับงมเข็มใน. มหาสมุทร

ดังนั้นคนนำทางอย่างพวกเรา
จึงมีหน้าที่นำทางผู้เข้าสอบไปที่นั่นยังไงหละ


"เฮเป็นแบบนี้เองหรอเนี้ย"

แต่ว่าเราไม่ได้นำทางผู้เข้าสอบไปสะทีเดียวหรอกน่า

เราจะทดสอบว่าคนไหนเหมาะกับการเข้าสอบ
บ้าง แล้วจากนั้นค่อยเลือกอีกทีนึงหนะนะ


คุณคุราปิก้า

"ครับ"

คุณไม่มองข้ามแม้คำใบ้เพียงเล็กน้อย เห็นทะลุ
ปรุโปรงเลยว่าพวกเราไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน

รอยสักที่ใช้เป็นคำใบ้สำหรับหญิงสาวที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้เป็นเครื่องหมายยืนยังว่า
เธอยังไม่เคยแต่งงานมาก่อน

คุณคุราปิก้าได้ พิสูจถึงความรอบรู้ของตัวเองแล้ว
ดังนั้นคุณสอบผ่านคะ

สำเร็จแล้วนะคุราปิก้า

"ดีใจด้วยนะคะ "

"คุเลโอลีโอสุดท้ายคุณก็ไม่ได้รู้สักตัวเลยคุณฮันเนียสไม่บอก แต่ว่าการปฐมพยาบาลนั้น
ช่วยให้แผลหายเร็วกว่าแพทย์สะอีกและที่สำคัญที่สุดคุณยังช่วยปลอบใจผมตลอดเวลา
ตอนที่ยังไม่โดนจับได้
เป็นคำพูดที่ทรงพลังว่าภรรยาของผมจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน

ความห่วงใยที่มาจากจิตใจดวงนั้นต้องช่วยให้คุณผ่านการสอบอย่างแน่นอน

ดังนั้นคุณผ่านครับ

คุณฮันเนียส

ความ รับรู้ของคุณ ช่างรวดเร็ว คุณคงรู้แต่ต้นเลย สินะ

แรงมัดและทักษะของคุณ แม้คุณจะเป็นเด็กผู้หญิง

แต่ก็แสดงให้เห็นถึงความแข็แกร่งและความรับรู้

คุณผ่านครับ

และสุดท้ายคุณกรความสามารถเคลื่อนไหวที่เร็วกว่ามนุษย์ทั่วไป
และพลังในการสังเกตุของเธอเพียงพอต่อการ
เข้ารับการสอบฮันเตอร์

เธอสอบผ่าน

พวกเราเอาหลัวมือชนกัน

พวกเรา ผ่านหมดทุกคนเลยหละค่ะ! เย้

เอาหละเราจะพาพวกเธอ๐
ไปถึงสนามสอบฮันเตอร์เอง

พวกคิริโกะ กางปีกออกและจับพวกเพื่อนๆฉันบินไป
ฉันปฎิเสทที่จะเกาะค่ะ เพราะฉันจะใช้ปีกตัวเอง
บินตามไป

ฉันกางปี สีขาวบริสุทธิ์ กระพือเบา และค่อย ขยับปีกและบินตามไป

"ฮันเนียส ปีกเธอเนี้ยยังสวยเหมือนเดินเลยนะ"

"ใช้ มันดูบริสุทิ์มาก"

"ขอบคุณ ฮ่าๆ "

"อย่างนี้ เอง คุณฮันเนียสเป็นมนุษย์จากแดนลับ
แลสินะ

"ค่ะ " ฉันตอบพร้อมกับยิ้มให้คิริโกะที่พูดพูดด้วย ฉันค่อยบิน หลังๆเพราะไม่รู้ทางไง เลยไปบินไกล้ เล่นกับทุกคน

"ดีจังเลยนะพวกเราสอบผ่านตั้ง4คน"กร

"ยังดีใจเร็วไปนะเราพึ่งได้รับสิทการเข้าสอบเท่านั้นเอง" คุราปิก้า

"ก็ดีแล้วนจากนี้ไปเราก็ต้องสอบผ่านอยู่ดีนั้นแหละ" เลโอลีโอ

"ให้ตายสินายจะคิดตื่นๆไปถึงไหนกัน"คุราปิก้า

,"หน่อยยยย คิดลึกนึกสิพ่อหัวสมองเพชร"เลโอ

อะ เลโอลีโอขยับไปมาพวกคิริโกะ เลยจับเกือบไม่อยู่

"อย่างห้าวไปหน่อยเลยน่า"

"ใช้ ถ้านายห้าว ตกลงไป เป็นฉันก็ดึงไม่ขึ้นนะ
ฮ่าๆ"

กรก็หัวเราะตามไปด้วย บรรยากาศเต็มไปด้วย ความบวก

พวกเราบินลัดฟ้าไปทางทิศตะวันออกด้วยความสนุกสนาน

----














































































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1 ความคิดเห็น