ปรมาจารย์เทพสวรรค์ตื่นพิภพ

ตอนที่ 23 : บทที่ 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 295 ครั้ง
    1 ต.ค. 62

     ลูกจรวดจาก M72 LAW ขนาด 66 ม.ม.ปลิวทะยานข้ามสันเขาไปสู่พื้นเบื้องล่างพร้อมกับเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ลูกจรวดขนาด 66 ม.ม.เฉียดไปโดนอาคารเหล่านั้นแต่ต้องตกเพราะแรงโน้มถ่วงตรงชายป่าแถบด้านหน้าของหมู่บ้านปริศนา แต่ด้วยแรงระเบิดทำให้ฝุ่นและอากาศฉีกขาดและกระจายระเบิดออกมาก่อนที่อมตะจะลุกขึ้นแล้วคว้าเอาระเบิดมือ M67 อีกลูกขึ้นมาดึงสลักปาขึ้นไป
     เสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมกับอมตะที่วิ่งลาดแนวสันเขาลงไปเป็นคนแรก ปืนไรเฟิล AR-15 ในมือกราดยิงไปที่ร่างของทหารรับจ้างด้านล่างพร้อมกับกระโจนลอยเหนือสันเขาที่ลาดชันก่อนที่จะกราดยิงซ้ำไปอีก 
     บรรดาทหารรับจ้างที่พากันงุนงงกลับตกตายไปแล้วไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดคน อมตะกระโดดถีบยอดอกของทหารรับจ้างคนหนึ่งที่กำลังกราดกระสุนขึ้นมาตามทางที่เขากระโดดลงมาด้วยปืนไรเฟิล AK-47 อมตะคว้าคอเสื้อของทหารรับจ้างอีกคนทุ่มลงกับพื้นพร้อมกับเสียงกระสุนจากด้านบนระเบิดกระหน่ำใส่ทหารรับ้างที่ตั้งเป็นแนวป้องกันข้างล่างอย่างรุนแรงและไม่กลัวตาย
     ลูกจรวดหลายลูกปลิวผ่านหัวไปกระแทกกับแนวชายป่าด้านล่างจนทำให้ทหารรับจ้างแตกกระเจิงก่อนที่อมตะจะตะโกนขึ้นไปสั่งให้บรรดากองกำลังจำนวนทั้งสิ้นสี่ร้อยคนลงมา
      "บุก! บุก! ก่อนที่พวกมันจะตั้งตัวได้ นี้แค่แนวป้องกันแรก ทำลายหมู่บ้านนี้ซะ!!!"
     อมตะตะโกนพร้อมกับคว้า RPG-7 ของทหารรับจ้างคนหนึ่งที่โดนยิงตายพร้อมกับย่ามใส่ลูกจรวดขนาด 40 ม.ม.อีกประมาณ 4-5 ลูกก่อนที่จะยิงไปที่ชายป่าด้านหน้าเพื่อกดทหารรับจ้างที่ถอยร่นไปในแนวป่าเอาไว้พร้อมกับอมตะที่ยกปืน AR-15 ขึ้นลั่นไปที่อกของทหารรับจ้างคนหนึ่งที่กำลังถอยเข้าแนวป่าทึบทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือ
     ทหารราบพากันลงมาตั้งแนวป้องกันเป็นทางพร้อมกับพากันลุกเข้าไป ทหารพรานก็เป็นแนวสนับสนุนหลังของทหารรับจ้าง ด้านบนสันเขาไม่สามารถใช้สไนเปอร์ยิงไปถึงหมู่บ้านนี้ได้เพราะพวกนั้นรู้แล้วว่ามีใครอยู่ด้านบนและด้วยป่าที่ค่อนข้างหนา ตอนนี้เมฆเลยครึ้มมันจะยิ่งเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากให้เป็นพลซุ่มยิง
     อมตะสั่งการให้กองกำลังพิเศษพากันกระจายกำลังเป็นครึ่งวงกลมพร้อมกับโอบล้อมเข้าไว้ส่วนอมตะก็คว้าปืนลูกซอง M1014 แบบตัดพานท้ายเพื่อคว้าสั้นและคล่องตัวขึ้น ก่อนที่จะบุกเข้าไปในทันทีวิ่งฝ่าแนวกระสุนที่ทหารรับจ้างพากันยิ่งกด
     เสียงปืนลูกซองนัดแรกดังขึ้นพร้อมกับ กระสุนทะลวงกลางหน้าอกของทหารรับจ้างคนหนึ่งที่โผล่พ้นจากชายไม้ด้านขวามือของเขากำลังจะกราดยิงเข้าที่ลำตัวของอมตะ แต่มันช้าเกินไป กระสุนลูกซองพุ่งทะลุเนินอกของชายคนนั้นเสียแล้วแต่ทันใดนั้นเองเขารู้สึกตรงหน้าแปลกๆด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง
      "บรรลัยมาเกิด!!! พวกไคบิลมันวางกับดักและกับระเบิดไว้เต็มเลยนี่หว่า!!!"
     อมตะสบถพร้อมกับทหารรับจ้างที่ถอยร่นไปแล้วไม่เคยก้าวมาในอาณาเขตระยะจากชายป่าแถบตีนสันเขา 250 เมตรเพียงสักครั้ง ทำเอาอมตะถึงกับหัวเสียเหมือนกัน อมตะสั่งให้กองกำลังเข้าพิชิตแนวระเบิดนี้ให้มากที่สุดแต่เว้นระยะเพื่อความปลอดภัย อมตะสั่งให้ทหารทุกนายประจำการเป็นแนวราบ บางคนปีนขึ้นต้นไม้
     บ้างคนใช้พุ่มไม้ในการอำพรางตัวตามแบบฉบับยุทธวิธีที่ฝึกมาตลอดหลายปีมานี้ พร้อมกับอมตะที่สั่งให้ทุกคนประจำที่พร้อมกับเขาเห็นรถบรรทุกหลายคันจอดที่ภายในหมู่บ้านร้างด้วยเนตรพันลี้ มีรถที่ปรับแต่งให้มี M2 .50 อยู่ด้านท้ายและมีแผ่นเหล็กหน้าป้องกันอีกเกือบสามสิบคนวิ่งขึ้นมาผ่านแนวป่าทึบดิบชื้นและดูเหมือนจะเริ่มค้นย้ายอะไรบางอย่างกัน
     ด้วยระยะยิงคงเป็นไปไม่ได้ที่สไนเปอร์จะยิงไม่ได้แต่ติดตรงที่ .50 จ่อปากคอหอยนี้สิ M2 .50 เหมือนได้รับคำสั่งมาและยิงกดเข้าไปที่ชายป่าที่เขาแอบซ่อนทันทีกระสุนพุ่งทะลุต้นไม้ ใบหญ้าจนเป็นรูหมด ทหารพากันนอนราบกับพื้นอาศัยโคนไม้ บางคนสร้างมูนดินขึ้นเพื่อป้องกันแต่ .50 หรือจะไม่สามารถทำลายมูนดินเล็กๆได้
     บางมูนถูกสร้างไม่ดี แค่ใช้ดินมาก่อๆเป็นแนวเอาไว้เท่านั้น .50 ทะลวงผ่านเฉียดร่างของทหารไปเพียงเล็กน้อย อมตะควักระเบิดควัน M18 ขึ้นมาพร้อมกับให้ทุกคนสั่งให้ควักระเบิดควันออกมา บางคนมี บางคนไม่มีแล้วแต่จะเตรียมการกันมาก่อนที่อมตะจะหันหน้าไปหา พงษ์วัฒน์ที่กำลังนอนราบลงกับพื้นพร้อมกับปากกระบอกปืน HK416 กราดเพื่อยิงกด
      "คุณเคยเดินลาดตระเวนแถบนี้ประมาณเจ็ดร้อยวันใช้ไหม!"
      "ใช้! มีอะไรหรอ"
     อมตะไม่ตอบพร้อมกับหันหน้าไปที่กองกำลังทั้งหมดสี่ร้อยคนที่กำลังระดมยิงกดอยู่อย่างต่อเนื่อง ม่านคัวนบางส่วนค่อยๆจางลงไปแล้ว
      "กองกำลังตรึงตรงนี้ไว้ให้สัก 30 นาที พวกเราจะพากองกำลังทั้งหมด 40 คนที่เชี่ยวชาญด้านยุทธวิธีในป่าอย่าง จ้าวพยัคฆ์ เข้าลอบจู่โจม!!!"
     ทันทีที่ได้ยินคำสั่งทุกคนพากันอึ้งกับคำสั่งของเขาพร้อมกับอมตะที่ตะโกนไปอีก
      "พร้อมไหม!"
      "พร้อมครับ!!!"
      "ดี!"
     อมตะหันไปพยักหน้าให้กับบรรดาเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่กำลังพากันอึ้งพร้อมกับทุกคนปรับอารมณ์อย่างรวดเร็วก่อนที่จะพยักหน้าตอบรับ อมตะนั่งลงเปิดแผนที่จากดาวเทียมที่เผยสันเขาที่พวกเขาพึ่งกระโจนลงมากัน มีป่าดิบชื้นอยู่รอบบริเวณกว้างใหญ่ไพศาลพร้อมกับพงษ์วัฒน์รีบอธิบาย
      "หากเราจะจะอ้อมไปในที่ที่ใกล้ที่สุด! เราจะต้องไปทางทิศซ้ายมือเป็นซอกเขาที่มีเหวและภูเขาขึ้นซับซ้อนใช้เวลาในการอ้อมประมาณ 20-30 นาที! เราจะสามารถโจมตีด้านข้างของมันได้!!!"
      "ผมจะนำหน่วยจ้าวพยัคฆ์บางส่วนอยู่ที่นี้หากคุณและผมเข้าจู่โจม พวกนั้นจะพากองกำลังทีละส่วนข้ามไป!"
     อมตะพูดพร้อมกับติดต่อหน่วยบัญชาการที่กำลังรอสัญญาณอยู่
      "คุณได้ยินแผนที่ผมพูดใช้ไหม พลโทสงคราม?"
      "ใช้ พวกเราได้ยิน! แต่คุณต้องแน่ใจว่าจะทำสำเร็จจริงๆเพราะจากที่เราคาดเดา พวกนั้นอาจมีไม่ต่ำกว่าแปดร้อยคนแน่ๆและถ้าเป็นกองกำลังแบ่งแยกดินแดนพวกนี้จะได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลบางประเทศด้วยและหน่วยข่าวกรองของเราได้ยินข่าวมากว่ามีกองกำลังแบ่งแยกดินแดนในที่ที่คุณอยู่ประมาณสองพันคน!"
      "จำนวนนะ ผมไม่สนหรอก แต่หน่วยข่าวกรองคือ?"
      "อย่ารู้เลยปฏิบัติตามแผนของคุณซะ กองกำลังของเราจะสนับสนุนคุณในอีก 4 ชั่วโมงในช่วงเช้า พอดี กองกำลังทหารราบจำนวน 1,200 นาย รวมถึงเจ้าหน้าที่ป่าไม้อีก 300 คนและกองกำลังเฉพาะกิจอีก 300 คน รวมถึงรถหุ้มเกราะ เฮลิคอปเตอร์ จะเข้าไปสบทบและตอนนี้เรากำลังกำจัดสารตะกั่วดำบนชั้นอากาศอยู่!"
     อมตะตอบรับจากคำสั่งที่ได้ยินก่อนจะหันไปหากองกำลังพิเศษทุกคนที่ได้ยินแล้วตะโกนว่า
      "ยิงกดมันไป อีกไม่นานเราก็เป็นศพกันแล้ว 4 ชั่วโมง รอไปเว้ย 4 ชั่วโมง!! เตรียมจองโลงกันได้เลย!"
     พร้อมกับพงษ์วัฒน์ที่นำหน้าของเขาไปอย่างชำนาญแม้เป็นยามค่ำคืน อมตะรีบเดินตามอย่างว่องไว หน่วยปฏิบัติการจ้าวพยัคฆ์ทุกคนล้วนมีฝีมือการเดินป่าระดับเกณฑ์ดีทั้งนั้นเพราะอยู่ป่าอยู่เขาเป็นประจำ แค่ไม่นานเขาสามารถไปถึงได้อย่างแน่นอน
.....
     10 นาทีผ่านไป
     เสียงยิงกดเลยหยุดลงเพราะว่ากองกำลังพิเศษบางส่วนกระสุนเริ่มหมดและใช้ปืนพกแทน บางคนปาระเบิดที่มือเพื่อกดเอาไว้กองกำลังพวกนี้มีฐานคือหมู่บ้านที่อาจเป็นโรงงานผลิตของเสพติดขนาดใหญ่ และด้วยการสนับสนุนจากขุนฟ้าลั่นสถานที่แห่งนี้บรรจุกระสุนไว้จำนวนมหาศาลมากเกินพอจะยิงกดพวกทหารได้ทุกเวลา
     กองกำลังพิเศษ ทหารราบแต่ละคนแม้เอากระสุนมามากแต่ก็เริ่มลดลงบางคนกระหน่ำยิงจนหมดก็ต้องขอยืมเพื่อน บ้างคนชักปืนพกมายิงกดจนปลอกกระสุนเกลื่อนไปทั่วทั้งแนวป่าดิบชื้นที่พวกเขาตั้งแนวป้องกัน ส่วนฝ่ายอมตะนั้นเคลื่อนออกจากหุบและซอกเขาเรียบร้อยพร้อมกับอมตะที่วิ่งลาดหลบตามต้นไม้มองไปด้านข้างที่เป็นกองกำลังแบ่งแยกดินแดนและกองกำลังทหารรับจ้างร่วมแปดร้อยคนและยังมีกองกำลังเสริมอีกมากกว่าสองพันคน พอๆกับกองกำลังที่จะเข้ามาสบทบอีกที
     อมตะวิ่งชันไปเรื่อยๆและแอบตามพุ่มไม้พร้อมกับอมตะที่เริ่มล้มลงคลานไปใกล้กับด้านข้างของหมู่บ้านแห่งนี้ คลานไปอย่างอสรพิษด้านหลังตามโดยกองกำลังจ้าวพยัคฆ์ หน่วยจ้าวพยัคฆ์บางคนเริ่มตั้งขาทรายบนลำต้นไม้ที่ล้มลงและเตรียมยิงทันทีแต่ยังไม่ได้รับคำสั่ง
     อมตะคลานใช้แขนยันศอกเข้าไปที่ไม้ต้นหนึ่งที่ล้มกองใกล้กับหมู่บ้าน เขเาห็นรถที่บรรจุ .50 อย่างถนัดตาพร้อมกับอมตะที่ยกปืนไรเฟิล AR-15 ขึ้นมาก่อนที่จะปลดเซฟตี้และลั่นไกเหนี่ยวไปที่ทหารในกองกำลังแบ่งแยกดินแดนที่กำลังกราด .50 อย่างเมามัน
     5.56x45 ม.ม.ปลิวทะลุศีรษะด้านข้างของกองกำลังแบ่งแยกดินแดนที่อยู่บนกระบะท้ายของรถคันแรกที่ตั้งเรียงกันใกล้กับแนวชายป่า เสียงกระสุนปลิวตกกับพื้นพร้อมกับควันลอยเป็นไอ อมตะเบนปืนไปอีกทางลั่นไกไปที่รถคันที่สองพร้อมกับอมตะที่ตะโกนก่อนจะลั่นไกไปที่รถคันที่สามที่เหมือนจะรู้ตัว
      "ยิงถล่มมันเลย!!!"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 295 ครั้ง

211 ความคิดเห็น

  1. #190 beenee5656 (@beenee5656) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 18:01
    กระสุนยังไม่หมดอีกเรอะ
    #190
    0
  2. #44 คนน้าฮักจร้ (@21111111) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 17:27
    มันส์พะย่ะค่ะ
    #44
    0