คัดลอกลิงก์เเล้ว

{Fic: Katekyo Hitman Reborn}10051 บ้าเพราะรัก

เพราะเธอคือยาเสพติด เธอคือสิ่งที่ใจของฉันโหยหา ฉันจะพาเธอดำดิ่งไปในโลกของเรา

ยอดวิวรวม

968

ยอดวิวเดือนนี้

31

ยอดวิวรวม


968

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


30
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 ส.ค. 61 / 03:28 น.
นิยาย {Fic: Katekyo Hitman Reborn}10051 ѡ {Fic: Katekyo Hitman Reborn}10051 บ้าเพราะรัก | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
CR.SQW
{Fic: Katekyo Hitman Reborn}10051 บ้าเพราะรัก





เพราะเธอคือยาเสพติด

เธอคือสิ่งที่ใจของฉันโหยหา

ฉันจะพาเธอดำดิ่งไปในโลกของเรา





ป.ล. นิยายเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของความมโนของผู้เขียน ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องหลัก

เป็นนิยายผิดศิลธรรมชายรักชาย หากใครรับไม่ได้ให้กดออกได้เลยขอน้อยไม่โกรธ อาจมีเนื้อหา15+เล็กน้อยได้โปรดอย่าแบน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ส.ค. 61 / 03:28


“พอสักทีเถอะครับ..เราเลิกกันเถอะ”โชอิจิสลักมือออกจากมือหนา ดวงตาสีมรกตมองคนตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาก่อนจะมองเลยไปยังเตียงนอนที่อีกฝ่ายใช้นอนกับคนอื่นที่ไม่ใช่เขา

 

“ไม่เลิก โชจังกำลังเข้าใจผิด อย่างไงฉันก็ไม่เลิก”มือหนาพยายามคว้าอีกฝ่ายมากอดแต่ก็โดนคนตรงหน้าเบี่ยงตัวหลบ

 

เป็นใครจะเย็นได้

 

“เข้าใจผิดเหรอครับ ลองให้ผมไปนอนกอดกับผู้ชายคนอื่นแถมยังไม่มีเสื้อผ้าใส่ติดตัวสักชิ้น คุณยังจะคิดว่านี้มันเป็นการเข้าใจผิดอีกเหรอ”ตะคอกใส่หน้า ร่างเล็กพยายามสลัดมือที่จะคว้าตัวเขาไปกอดมันมากเกินไปที่ใจของเขาจะรับไหวแล้ว

 

“...”เบียคุรันไม่พูดอะไร เขาเงียบ แค่นั้นก็ชี้ชัดแล้วว่าชายหนุ่มนั้นไม่ปฏิเสธ

 

“มันไม่ใช่แค่ครั้งเดียวแต่มันหลายครั้งแล้ว อย่าคิดว่าคุณทำอะไรผมจะไม่รู้”

 

เพราะรักมากเกินที่จะตัดใจ จึงทำเหมือนเอาหูไปนาเอาตาไปไล่

แต่ครั้งนี้มันสุดจะทนแล้วจริงๆ ชายหนุ่มกล้าเอาคนอื่นมานอนที่ห้องของเรา ที่ๆเป็นของเรา เมื่อถึงจุดสิ้นสุดแล้วต่อให้รักแค่ไหนก็ต้องปล่อยไป

เพราะความอดทนของผมมาถึงจนสิ้นสุดแล้ว

เบียคุรันกำหมัดแน่นมันต้องไม่ใช่แบบนี้ เขานึกว่าโชอิจิจะกลับมาจากการแข่งอีกสองวันแต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะโกหกเขา

“โชจังมีหลักฐานอะไรถึงจะมากล่าวหาฉัน โชจังอยากเลิกกับฉันใช่ไหมละถึงหาข้อ...”

 

เพียะ ใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงตบ โชอิจิสะอื้น พร้อมกับส่ายหัวเขาไปหลงรักคนๆนี้ได้อย่างไงนะ

 

“ถึงจะไม่มีหลักฐานคุณก็รู้อยู่แก่ใจ และที่จะหาข้ออ้างเลิกกับคุณมันไม่ใช่อึก..แต่ที่จะเลิกกับคุณนะมันคือเรื่องจริงแม้แต่คนในมหาลัยยังไม่รู้ว่าเราคบกัน คุณปิดความสัมพันธ์ของเราผมก็ยอม ยอมที่ต้องเห็นคณุควงคนอื่น ยอมที่จะต้องเป็นไอ่หน้าโง่ให้คุณสวมเขา”ไม่ว่าจะอะไรเขาก็ทน ทนมาตลอด แต่ถ้าให้ทนอีกเขาคงทนไม่ไหวเพราะเขาสัญญากับตัวเองแล้วว่าถ้ามีครั้งต่อไปก็คงต้องลาต่อให้รักมากแค่ไหนก็คงต้องปล่อย

 

“ไม่เอาไม่เลิก โชจังอย่าไปเลยนะ..ฉันขอร้อง”แค่ได้ยินคำว่าเลิกเขาก็จะระทวยแล้วแข่งขาแทบสิ้นเรี่ยวแรง ไม่ว่าเขาจะทำให้โชจังเสียใจขนาดไหน โชจังก็ไม่เคยพูดคำว่าเลิกออกมาแม้แต่คำเดียว

 

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคำว่าเลิกกันนั้น มันเจ็บแค่ไหน เขาไม่อยากปล่อยโชจังไป ชายหนุ่มดึงคนตัวเล็กมากอดไว้ เพื่อที่จะให้อีกฝ่ายสงบ ถ้าสงบแล้วโชจังอาจจะคิดใหม่

 

เขาอาจะเป็นคนเห็นแก่ตัว..แต่เขาก็รักโชจังเกินกว่าที่เขาคิดสะด้วยซ้ำ

 

“ปะ..ปล่อยผม..ปล่อย..อย่ามาจับ..ผมจะเลิกกับคุณ”โชอิจิพยายามที่จะออกจากอ้อมแขนหนาทั้งดิ้นทั้งจิกกัด โชอิจิพยายามจะทำให้เรื่องทุกอย่างจบวันนี้ แม้ต้องร้าวรานแค่ไหนเขาก็จะทน แม้ต้องเสียน้ำตาเพียงใดเขาก็ยอม

 

ตุบ เบียคุรันขว้างคนในอ้อมกอดลงไปบนที่นอนพร้อมกับกดขาทับหน้าขาอีกฝ่าย ตึงแขนสองข้าก่อนจะก้มลงซุกไซร์ต้นคอและพยายามถอดเสื้อโชอิจิ ถ้าต้องให้คนตัวเล็กเลิกดื้อต้องวิธีนี้เท่านั้น

 

“ปะ..ปล่อยอย่าทำแบบนี้...สปาน่า..ช่วยด้วย..สปาน่า!!

ปัง!!

เสียงถีบประตูก่อนที่ ชายหนุ่มผมบอนจะคว้าคนที่กำลังทำร้ายเพื่อนตัวเองออกพร้อมกับซกไปที่ใบหน้าหล่อเหลาทีหนึ่งและดึงตัวคนที่นอนบนเตียงนอนมาไว้ข้างหลัง ยังดีที่โชอิจิรอบคอบเอาเขามาด้วย ไม่อย่างงั้นเพื่อนเขาคงต้องไปเจ็บเหมือนครั้งที่ผ่านมา

 

“โชอิจินายเป็นอะไรไหม” คนตัวเล็กส่ายหน้าพยายามหลบอยู่หลังเพื่อน

 

“นี้แก อย่ามายุ่งกับเรื่องชาวบ้าน ผัวเมียเขาจะคุยกัน ส่งเมียฉันมา”ไม่พูดเปล่าชายหนุ่มพยายามเอาตัวคนรักมาแต่กับถูกชายตรงหน้าขวางไว้

 

“เมียเหรอ นี้คุณอายปากหน่อยเถอะ ไม่มีใครรู้เห็นเกี่ยวกับเรื่องของพวกคุณด้วยซ้ำอีกอย่างโชอิจิก็จะเลิกกับคุณแล้วไม่ใช่เหรอ คุณก็ไม่มีสิทธิ์ยุ่งกับเขาแล้ว”ทำเขาเจ็บขนาดนี้ยังมีน่ามาเรียกเขาว่าเมียไม่อายปากบ้างเหรอ

 

“ฉันไม่เลิก และฉันก็ไม่ยอมปล่อยโชจังไปกับนาย”

 

“นี้คุณดูแฟนคุณสิ เขาเสียใจขนาดไหน ดูน้ำตาเขา เขาเสียใจเพราะคุณมามากพอแล้ว คุณควรจะปล่อยเขาไปได้แล้ว ในเมื่อคุณไม่ได้แคร์ความรู้สึกเขาเลย”

 

ดวงตาสีอเมทิตส์มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของคนรักจริงที่หมอนี้พูดมันก็เป็นเรื่องจริงเขาไม่เคยแคร์ความรู้สึกโชอิจิเลยแต่เขาก็ปล่อยโชอิจิไปไม่ได้

 

“พอเถอะครับคุณเบียคุรัน..อึกเราพอสักทีเราจบเรื่องนี้เถอะครับ”

 

แม้ผมต้องเจ็บที่ต้องปล่อยคุณไป แต่มันก็ไม่ทรมารเท่าที่มองคุณไปไหนกับใครโดยที่มีผมเป็นแฟนคุณ คุณไม่เคยเห็นค่าผมสักนิดมันเจ็บ

 

“ไม่โชจังกลับมาเถอะนะคนดี..ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่ทำมันอีกนะโชจังมาหาฉันนะ”ร่างแกร่งพยายายจะใช้ความรักที่อีกฝ่ายมีให้ ให้เป็นประโยชน์ แต่คงจะใช้ไม่ได้เมื่อดวงเนตรสีมรกตเต็มไปด้วยความว่างป่าวไม่มีแม้แต่เศษเสียวความเชื่อที่อยู่ในดวงตาคู่นั้น

 

สัญญาอีกแล้วกี่ครั้งกันที่คนตรงหน้าพูดคำว่าสัญญา แต่ก็ไม่เคยทำมันได้เลยสักครั้ง

 

“สปาน่าเราไปกันเถอะ พูดไปคุณเบียคุรันก็มีแต่จะยื้อไว้เท่านั้น”โชอิจิตัดประโยคไว้เท่านั้นก่อนจะหันหลังเดินออกมา พอ พอแล้วกับความรักที่แสนจะเจ็บปวด

 

“โชจังกลับมา กลับมา!!..โชจังฉันขอโทษกลับมานะ”แม้จะตะโกนแล้ววิ่งตามไปเท่าไรคนที่เดินหนีก็แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินมือเล็กจับมือเพื่อนสนิทแน่นเขาต้องไม่ใจอ่อน  ไม่กลับไปอีกครั้ง เมื่อลงมาถึงหน้าคอนโดก็รีบขึ้นแท็กซี่ทันที

 

ตุบๆ


“โชจังลงมา ฉันบอกให้ลงมา”เบียคุรันทุบกระจกหัวใจแกร่งสั่นรั่ว เขากลัวว่าจะสูญเสียคนๆนี้ไป คนที่รักเขามากกว่าตัวเอง คนที่ทนทุกอย่างเพื่อเขา แต่ตอนนี้มันจะไม่มีคนนั้นอีกแล้ว

 

“ออกรถได้แล้วครับ”โชอิจิไม่สนใจกับเสียงเรียกนั้น เมื่อรถเคลื่อนออกไปร่างหนาก็ยังวิ่งตาม ชายหนุ่มร่างเล็กกัดปากกลั้นน้ำตาไว้ก่อนจะอดไม่ไหวแล้วปล่อยออกมา สปาน่าจับหัวเพื่อนซบลงที่อก

 

“ร้องไห้ ให้พอ”จะไม่ปลอบอะไรทั้งนั้นเพราะตอนนี้คำพูดของเขาคงส่งไปไม่ถึงอีกฝ่ายแน่นนอน ให้โชอิจิระบายความเจ็บปวดที่อัดอั้นในใจออกมาให้พอเถอะ

 

ดวงตาสีอเมทิสเหม่อลอย ร่างหนาเหมือนซากศพตายด้าน ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่โชจังจากไปไม่ว่าเขาจะตามหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ

 

แปลกดีเนอะตอนที่เขาอยู่กลับไม่เห็นค่า

แต่พอเขาจากไปกลับจะเป็นจะตาย

 

นี้สินะคือบทลงโทษของ คนเลวที่มีหัวใจแต่ไม่เคยคิดจะรักษา จนมันทนไม่ไหวแล้วหนีไปในที่สุดและไม่มีทางที่มันจะกลับมาหาเจ้าของ

 

จากความแน่นนอนกลายเป็นความไม่แน่นนอนเพียงเพราะ เราต่างก็เพิกเฉยต่อมันและไม่คิดจะใส่ใจมันจนมันน้อยใจและหนีไป

 

โชจังนายจะไม่กลับมาหาฉันเหรอ จะไม่กลับมาจริงๆใช่ไหม

 

.
.

4 ปีผ่านไป

 

ดวงเนตรสีมรกตมองเพดานสีขาวที่ธรรมดา ธรรมดาจนเรียกว่าจืดชื่นแต่ตอนนี้มันช่างน่าสนใจกว่าคนที่กำลังขย่มร่างเขา

 

“อืม..โชจัง..อ่าส์”

 

ดวงหน้าหวานมองแต่ที่เดียวไม่แม้แต่จะมองคนมักมาก มันเกิดเรื่องแบบนี้ได้อย่างไงนะเหรอ ทั้งๆที่มันก็ผ่านมาตั้งสี่ปีแล้วใช่ มันเกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อน มีบริษัทหนึ่งเรียกตัวเขาเพื่อไปสัมภาษณ์งาน มันเป็นบริษัทชั้นนำและประธานที่นี้ก็รวยติดท็อปหนึ่งในห้าของบุคคลที่รวยที่สุด เขาคิดว่ามันเป็นโอกาสดีที่จะได้งานดีๆทำ แต่เขาก็แปลกใจนิดหนึ่งว่าทำไมเขาต้องไปสัมภาษณ์กับประธานบริษัท แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไม

 

“โชจังรักฉันใช่ไหม..อ่าส์พูดว่ารักสิ..คนดี”ดวงเนตรสีอเมทิสนั้นเต็มไปด้วยตัณหา และความหลงใหลไม่มีวันใดเลยที่เขาจะลืมโชจังได้ ภาพความทรงจำที่แสนหวานของเขาและโชจังยังตรึงใจเรื่อยมา

 

“ระ..รัก..ผมรักคุณ”จะไม่พูดก็ไม่ได้เพราะรู้ว่าบทลงโทษที่กล้าขัดคำสั่งนั้นมันเป็นอย่างไง

 

“อืม..ฉันก็รักโชจัง”รักเสมอมา รักที่สุด รักอย่างกับคนบ้า หลงไหลเธอราวกับคนเสียสติ เพราะเธอทำให้ฉันต้องเป็นอย่างนี้โชจัง เธอทำให้ฉันต้องกลายเป็นคนแบบนี้ กลายเป็นคนที่หลงใหลในตัวเธอ กลายเป็นคนที่เลวที่สุด ฉันทุ้มทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอคืนมา และตอนนี้ฉันก็ได้เธอมาอยู่ในอ้อมแขน ที่รักเธอช่างงดงามกว่าผู้ใด แม้ว่าดวงตาของเธอจะว่างเปล่าก็ตาม ฉันรู้คำว่ารักที่เธอพูดออกมานั้น คงจะไม่มีความรู้สึกเจือปนอยู่เลยแต่ฉันก็ดีใจ เธอรู้ไหม ฉันไม่เคยชอบคำโกหก และคนโกหก เลยแต่ตอนนี้ฉันกลับรักมันหัวปักหัวปำเลยละ

 

ร่างเล็กสั่นไปตามแรงกระแทก ทั้งเสียงคราง เสียงเตียงที่สั่นไหว เสียงโซ่เหล็กที่กระแทกกับขาเตียง กางเกงที่เขาใส่ทุกตัวจะมีซิปด้านข้างเพื่อง่ายต่อการใส่ที่มีโซ่เหล็กตรวงไว้ที่ข้อเท้า ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นตายร้ายดีอย่างไง

 

ทุกอย่างถูกปิดบังหมด ไม่มีใครรู้เรื่องของเขาแม้แต่แม่และพี่สาวก็ไม่ ดวงเนตรสีเขียวมรกตไม่มองที่ใด ตอนนี้วิวที่งดงามที่สุดก็คงจะเป็นเพดานสีขาวเหมือนเดิม

 

มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่นก่อนจะปลดปล่อยออกมาพร้อมกับร่างหนา เบียคุรันนอนทับร่างเล็ก ถอนแกนกายออกจากช่องทางสีหวานคว้าร่างเล็กมากอดให้หนำใจทั้งกอด ทั้งหอม ทั้งจูบ เมื่อก่อนเขาไม่มีอำนาจแม้แต่จะตามหาคนที่รัก สี่ปีที่เขาต้องทนทรมาร สี่ปีที่ต้องสั่งเก็บคนที่กล้าเข้ามาจีบของๆเขา ทั้งรักทั้งหวง มีคนมาเสนอพลังอันยิ่งใหญ่ให้เขา ไม่มีทางเลยที่เขาจะไม่ตอบตกลง เพื่อที่จะพาหัวใจตัวเองเขากลับมายอมกลายเป็นปีศาจ

 

“ฉันรักโชจังนะ รักที่สุดรักมาก”

.

.

มือหนาบีบเท้าเล็กพร้อมกับลูบมันราวกับของมีค่า ใบหน้าหวานไม่มองแม้แต่การกระทำนั้นดวงตาสีมรกตยังเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง โหยหาอิสระที่ไม่มีวันได้คืน

 

“โชจังวันนี้ไปทำงานกับฉันนะ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีโชจัง”ที่พูดมานั้นไม่ใช่โกหก แต่เขาเหมือนจะตายทุกครั้งถ้าห่างจากโชอิจิ ใบหน้าหวานพยักหน้าถึงขัดคำสั่งก็ไม่มีผล

 

เบียคุรันให้โชอิจินั่งที่โซฟารับแขก ราวกับเป็นเหมือนตุ๊กตาที่ให้อีกฝ่ายยำเล่น ไม่มีความรู้สึกนึกคิด เพราะทุกสิ่งนั้นถูกทำลายไปตั้งแต่สามวันแรกที่เข้ามา

 

ก๊อกๆ

 

“คุณเบียคุรัน..คุณเข้ามาทำงานแล้วเหรอ”เด็กสาวโผล่เข้ามาพร้อมกับกระโดด เข้าไปกอดคนที่กำลังนั่งบนโต๊ะทำงาน

 

“อืมใช่ๆ..คิดถึงฉันเหรอเด็กดี”ลูบหัวเด็กสาวพร้อมกับยิ้มให้

 

การกระทำนั้นทำให้ดวงใจดวงน้อยสั่นไหว เบี่ยงหน้าหลบไปทางอื่น โชอิจิไม่กล้าเดิมพันหัวใจอีกแล้วเพราะกลัวเจ็บ แต่ถึงไม่เดิมพันมันก็เจ็บอยู่ดี

 

“ใช่ฉันคิดถึงเบียคุรันมากเลย”ไม่พูดเปล่าริมฝีปากเด็กสาวยังหอมแก้มชายหนุ่ม

 

มือเล็กกำแน่นก่อนจะลุกขึ้น

 

“เดี๊ยวโชจังจะไปไหน โชจังร้องไห้ทำไมมีอะไรเหรอ”ร่างหนาสลดเด็กสาวออกก่อนจะเดินไปหาร่างบางและตกใจเมื่อใบหน้านั้นมีหยดน้ำตา

 

“ปล่อยผม”ร่างเล็กขืนตัวออกจากอ้อมแขนนั้น อย่ามากอดผมในเมื่อคุณก็กอดคนอื่น

 

“บลูเบลออกไปก่อน”

 

“แต่”

 

“ฉันบอกให้ออกไป!!”ร่างเล็กของเด็กสาวสะดุ้งก่อนจะออกไปตามสั่ง เมื่อเด็กสาวออกไปชายหนุ่มก็พยายามพูดกับคนรักด้วยความใจเย็น

 

“มีอะไรค่อยๆพูดกันนะ อย่าทำตัวแบบนี้เลยนะโชจัง”พยายามเอาน้ำเย็นลูบ

 

“ไม่มีอะไรทั้งนั้น คุณไม่ต้องมาสนใจผมกลับไปสนใจเด็กนั้นเถอะปล่อยผมไว้ อย่างไงคุณก็เบื่อผมแล้ว”ประโยคนั้นทำให้ดวงใจชายหนุ่มเบิกบาน ขึ้นชื่อว่าถ่านไฟเก่าไม่ว่าจะผ่านไปสักกี่ปีมันก็พร้อมจะกลับมาลุกโชนอีกครั้ง

 

“ไม่เลยฉันไม่เคยเบื่อโชจัง”

 

“คุณก็พูดได้ คนอย่างคุณนะไม่เคยจะซื่อสัตย์แม้แต่วินาทีเดียวคุณคงอยากจะลิ้มรสเด็กสาวอย่างที่คุณชอบทำเป็นประจำสินะ”เพราะอดีตมันตอกย้ำ ความเจ็บเมื่อวันวานมันยังเด่นชัด

 

“ไม่นะโชจังฉันไม่คิดอย่างงั้นเลยนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก..”

 

“สัญญา สัญญาอีกแล้ว สัญญาแล้วคุณทำมันได้สักครั้งไหม คุณไม่เคยทำตามสัญญา คุณทำให้ผมเจ็บ เจ็บแล้วเจ็บอีก ถ้าคุณจะทำให้ผมเจ็บขนาดนี้คุณจะสัญญามันทำไม”เบียคุรันยังไม่พูดไม่จบประโยคดีก็โดนคนตัวเล็กแย่งบทพูด เพราะมันอัดอั้นใจมานาน

 

“แต่ครั้งนี้ฉันทำจริงนะ ได้โปรดเชื่อฉันเถอะนะ”กอดพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนให้คนตัวเล็ก

 

“ถ้าคุณไม่ทำตามที่พูดผมจะหนีจากคุณและถ้าหนีไม่ได้ผมก็จะตายจากคุณ ให้หลุดพ้นจากคุณ และผมก็ทำจริง”ถึงหนีไปสุดล่าฟ้าเขียวอย่างไงคนตรงหน้าต้องใช้สารพัดวิธีเพื่อให้ได้เขามา

 

“อย่าพูดคำว่าตายจากฉันได้ไหม แค่โชจังจะหนีไปฉันก็ทรมารจวนจะตายแล้ว ฉันจะไม่มีใครนอกจากโชจังฉันสัญญา”ให้คำหมั่นสัญญาก่อนจะจูบที่ริมฝีปากเล็ก

 

หัวใจดวงน้อยเริ่มอ่อนระทวยกับการกระทำของชายหนุ่ม ถามว่ายังมีใจให้คนใจร้ายไหม ตอบเลยว่ายังมี ถ้าจะเปิดหัวใจรับคนใจร้ายคนนี้อีกทีเขาคงโง่น่าดู นั้นละเขายอมเป็นคนโง่ ที่เดินตามทางที่ชายหนุ่มชักนำ

 

มือเล็กโอบรอบคอของอีกฝ่ายไว้ก่อนที่จะถอนริมฝีปากออกแล้วกระซิบที่ข้างหู

 

“งั้นคุณก็พิสูจน์สิ” แค่คำพูดนี้เบียคุรันยิ้มทันที ก่อนจะทำตามคำขอนั้น ร่างหนายกตัวโชอิจิไปนั่งบนโต๊ะทำงานพร้อมกับเท้าแขนคร่อมร่างเล็กเอาไว้ซุกไซร์ซอกคอเล็ก มือหนาถอดกางเกงคนตัวเล็กออก

 

“ใส่เข้ามาเถอะครับไม่ต้องเตรียมพร้อมหรอก”เพราะเขารู้ว่าร่างสูงก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน

 

เมื่อได้ยินแค่นั้นเบียคุรันก็แทรกกายเข้ามาในโพรงนุ่ม มันโอบอุ้มเขาจนเขาไม่อยากถอนกายออก

 

“อืมอ่าส์”เสียงสุขสมของคนสองคนทำให้ทั่วท้องห้องเต็มไปด้วยความหรรษา โชอิจิ

กอดคนตรงหน้าแน่น ดวงเนตรสีมรกตมองผ่านช่องประตูที่แง้มไว้พอประมาณ ก่อนจะยิ้มอย่างมีชัย เมื่อเห็นสีน้ำเงินอ่อนมองมาด้วยความคับแค้นและหอมแก้มข้างที่เด็กคนนั้นหอม ลบทุกอย่างของคนอื่นออกให้หมดในเมื่อคุณเดินมาหาผมแล้วก็อย่าได้คิดหนี ก่อนจะยักคิ้วให้คนที่อยู่หลังบานประตูนั้นเจ็บใจเล่น

 

“อ่าส์..คุณเบียคุรัน..พูดให้ผมฟังดังๆหน่อยว่าคุณรักผมมากแค่ไหนและบอกผมว่าคุณจะไม่มีใครนอกจากผมทั้งร่างกายและหัวใจ”พูดพร้อมกับลูบใบหน้าหล่อเหลาได้รูป

 

“ฉันรักโชจัง..อ้า..คนเดียวรักที่สุด..อืม ฉันจะไม่มีวันกอดใครนอกจากโชจัง”พูดเสร็จก็ประกบจูบอย่างดูดดื่ม มอบความรักให้กับอีกฝ่ายด้วยความร้อนแรง ใบหน้าหวานยิ้มตอบรับ มองไปทางประตูด้วยความเหนือกว่า จงดูไว้สะยัยเด็กบ้าว่าคนๆนี้เป็นของใคร อ้อมแขนบางกอดคนที่พร่ำบอกรักเขาอย่างหนาแน่น เหมือนโซ่ที่พันธนาการร่างหนาไว้ ในเมื่อคุณขังผมไว้ด้วยกรงแห่งความเสน่หา ผมก็จะขังคุณไว้ด้วยโซ่แห่งวามรักที่คุณมอบให้ผม

 

ถ้ารักเขาขนาดนั้นแล้วละก็ จงรักให้มากกว่าใครทั้งนั้น รักจนโงหัวไม่ขึ้น รักให้มากกว่าชีวิตคุณรักจนรักใครไม่ได้นอกจกผม เพราะคุณเป็นคนขังผมเอง

 

“อ่าส์ แล้วอย่าให้ใครแตะต้องตัวคุณเกินความจำเป็น..อะ..อืม.ผมไม่ชอบ”เพราะคุณคือของๆผม

 

“อืม..ฉันสัญญาอ่าส์”เพราะเธอคือยาเสพติดของฉันโชจัง และฉันเสพติดเธอจนถึงขั้นโคม่าแล้ว ที่รักเพราะเธอคือคนเดียวที่ทำให้ฉันหลงจนหัวหมุนได้ขนาดนี้

 

เธอคนเดียวที่ฉันไม่สามารถยกให้ใครได้

เธอคนเดียวที่ฉันยอมแลกทุกอย่างแม้แต่ชีวิตฉัน

เธอคนเดียวที่ฉันยอมเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นปีศาจที่พรากทุกอย่างไป

จากเธอเพียงเพื่อให้ได้เธอมาครอง

 

โชจัง เธอต้องอยู่กับฉัน เราจะจมดิ่งไปในความมืดด้วยกัน

 

จบแล้วกับอีกเรื่องราวชอบคู่นี้จริงๆนะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ลูกหมูตัวที่สาม จากทั้งหมด 13 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 กันยายน 2562 / 00:04

    ร้ายกว่าป๋าก็เมียป๋านี่แหละเนาะ

    #4
    0
  2. #3 Maimee-254 (@Maimee-254) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 02:54

    คู่นี้มันสุดยอด~~จริงเลย
    #3
    0
  3. #2 คุณกินกินนมสตอ
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:08

    ชอบคู่นี้ที่สุดดดด

    #2
    0
  4. วันที่ 2 กันยายน 2561 / 18:28

    ดาร์กขนาดไหนก็แพ้ความพีคของโชจัง เอาจริงหนูแซ่บกว่าป๋าเบียอีกนะรูกกก

    #1
    0