ทีใครทีมัน {beecris}

ตอนที่ 3 : ได้เจอกันสักที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 พ.ค. 61

ใครบอกว่าการรอไม่ใช่เรื่องยาก แต่มันก็ไม่ง่ายหลอก คนไม่เคยรอไม่รู้หลอกว่าการรอเวลามันเดินช้าแค่ไหน
เหมือนกับฉันที่รอคนที่ไม่ยอมรับความจริงรอคนที่เขาไม่ฟังเราแต่ฉันก็ยังรอเพราะเขาสำคัญไงละนี่คือเหตุผลที่คนรอเขารอกัน

                น้ำทิพย์ได้ใช้เวลาตัดสินใจไม่นานเทอก็ได้บอกให้เพื่อนรักอย่างพลอยไปบอกศรินว่า เจ้าของสวนดอกไม้ที่เราจะให้เขาส่งดอกไม้จากสวนของเขาเข้ามาตกแต่งโรงแรมและรีสอร์ทของเรา เขาจะตกลงก็ต่อเมื่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดมาคุยกับเขาเองเขาถึงจะยอมตกลง น้ำทิพย์พูดประโยคนี้เสร็จและตามด้วยพลอยที่รับรู้ทุกอย่างแถมยังรู้ว่าเพราะอะไรน้ำทิพย์ถึงบอกเทอแบบนี้ เทอก้นำประโยคนี้ไปบอกกับผู้ถือหุ้นรายใหญ่หรือเจ้าของนั้นก็คือคุณ ศริน หอวัง ทุกถ้อยคำที่น้ำทิพย์บอกมา



P.Ploy:ตกลงตามนี้นะพี่คริสพลอยต้องขอโทษที่คุยกับเขาให้พี่ไม่ได้ เขาจะคุยกับพี่พลอยทำเต็มที่แล้วจริงๆนะ

                                                 อือไม่เป็นไรพี่จะคุยกับเขาเองแต่ต้องขอขอ          มูลติดต่อเขาด้วยนะพลอย :Cris

P.Ploy:นี้เบอร์ติอต่อค่ะ081xxxxx

โอเคพลอยพี่จะให้เลขาติดต่อไปดูแล้วกันนะคืนนี้ก้ฝันดีนะพลอย:Cris




          เช้าแสนสดใสแต่ก็มากไปด้วยเสียงรถที่มากมายตามท้องถนนการจราจรติดขัดหนาแน้นทุกวันในตอนเช้าของกรุงเทพ ไม่ได้เงียบเหมือนที่ต่างจังหวัดที่ตื่นมาแล้วจะได้ยินเสียงของสายลมที่พัดผ่านไปมาแต่ตอนอยู่ห่างออกไปจากตัวเมืองเท่านั้นนะ เช้าวันแรกในเมืองหลวงของน้ำทิพย์ถึงมันจะไม่ได้แตกต่างจากเมริกามากเท่าไหร่แต่อย่างน้อยที่นั้นก้ดีเดินเท้าได้สบายมากมีรถไฟฟ้าหลายสายกว่าที่ไทยแต่ก้ไม่ใช่ปัญหา



06.30 น.

บ้านออร์แกน 
           "พี่แกน6โมงครึ่งแล้วยังช้าอยู่ได้ไม่กลัวรถติดเหรอพี่"
            
           "ไม่กลัวเพราะวันนี้พี่ไม่เข้าบริษัทนะ"
           
           "อ่าวทำไมอ่ะพี่"
            
           "ก็จะให้ฉันทิ้งแกไปหาคอนโเองหรือไงใช่ไหมละ"

           "ก็นึกว่าอะไรแต่ก็ขอบคุณมากๆนะคะพี่ที่ยังคอยช่วยน้องคนนี้"

           "ใครรักแก ฉันแค่สงสารหลอกบ้านก้ไม่มีนอน รถก้ไม่มีใช้หน้าสงสารจริงๆๆ"

           "น้องบีจะไม่ตอบโต้"


จากการที่ออกจากบ้านและผ่านจราจรที่หนาแน้นได้ก้เลือกคอนโดนู้นคอนดดนี้จนเที่ยงวันก็ยังไม่ได้ที่ถูกใจน้ำทิพย์คนนี้สักกะแห่ง


            "พี่แกนมันไม่มีที่ดีกว่านี้แล้วเหรอมันยังไม่โอเคสักที่เลยนะพี่ แพงแล้วโอเคจะไม่ว่านี่มันเห้อออออออ"

            "ถ้ามันยังไม่โอเคไก้ไม่ต้องอยู่แล้วคอนโดอ่ะวื้อบ้านสักหลังไปเลยจะได้โอเคกลับแกทุกอย่าง"

            "เอ่อใช่พี่ความคิดดีทำไมไม่คิดตั้งแต่แรกว่ะพี่ ป่ะไปดูบ้านเป็นหลังกัน" 

            "กูประชดโว้ยบี เลิกสักทีนิสัยเชื่อคนง่ายเนียลำคานน"

            "แต่พี่แกนบีว่าความคิดพี่ดีจริงๆนะน้องบีชอบเลยอ่ะความคิดเมื่อกี้อ่ะ ดีกว่าคอนโดนะพี่บ้านเป็นหลังอ่ะบีตัดสินใจซื้อบ้านเป็นหลังแล้วกันพี่เอาหมู่บ้านเดียวกับพี่เลยนะ" ยิ้มมมม

           "เห้อออยากจะบ้าตายมีน้องแบบนี้เก่งทุกเรื่องเสียก้ตรงเชื่อคนง่ายกูอยากตายยยโว้ยยยยย"



       สุดท้ายการตัดสินใจซื้อบ้านเป็นหลังก็เป็นที่ต้องการและตกลงกับบ้านหลังใหม่ที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกับออร์แกนแค่อยู่คนละซอยเท่านนั้นเอง บ้านใหม่ของน้ำทิพย์ที่ซื้อพายในวันเดียวและไม่กี่ชั่วโมงก็ตกลงที่จะย้ายเข้า

       บ้านหลังไม่ใหญ่มากแต่พื้นที่รอบตัวบ้านกว้างสบายใช้ได้พอจะปลูกนั้นนี้ตั้งสวนน่ารัๆในสตายของเจ้าของบ้าน


           "ฮัลโหลพลอยคือกูว่างคุยงานพน.นะวันอื่นต้องไปซื้อของเข้าบ้านใหม่"

           "เห้ยได้ไงว่ะกูยังไม่ได้นัดเขาเลยนะแต่เดี๋ยวมึงบอกว่าให้เขานัดละมึงจะเข้าไปคุยไม่ใช่เหรอ บีนี่มันไม่โอเคนะ"

            "ก็ตอนนั้นไม่ใช่ตอนนี้ไงกูมีงานไงพน.ตอน3ทุ่มกูก้จะกลับเชียงใหม่แล้วยังไงมึงก็ไปคุยกับเขาแล้วกันไม่งั้นก้ให้เขาบินไปคุยงานกับกูที่นู้นแล้วกันกูนอนละฝันดี"


    เฌอมาลย์ก้ได้บอกข่าวนั้นและขอโทษศิรินทันที่แต่ศิรินก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่ขอที่อยู่ที่สวนแหละเบอร์ติดต่ออีกครั้ง
     หลายวันที่ผ่านมาคงจะเป็นวันที่น้ำทิพย์หลับสบายเพราะไม่มีเสียงรถดังรบกวนเวลานอนของเทอ และวันนี้ก้มาถึงวันที่ศิรินต้องบินไปเชียงใหม่ทั้งที่งานของเทอก็ไม่ได้มีน้อยๆ
แต่ความจริงเทอจะเปลี่ยนไปเป็นอีกสวนหนึ่งแต่เทอก้ไม่ทำเพราะเทอเชื่อว่าคนที่เฌอมาลย์นะนำมาคือคนที่เทอรอ รอที่จะอธิบายทุกอย่างให้เขารับรู้และมันฏ้เป็นจริงอย่างที่เทอคิดมาตลอด


             "ยินดีต้อนรับสู่ Creek Bee ค่ะ" เสียงหวานของคนที่คุ้นเคยของศิรินเสียงที่รอเจอและรอฟังมันมาแสนนาน

             "ฉัน...น้ำทิพย์ค่ะคุณศิริน" 

             "ค่ะคุณน้ำทิพย์เรียกคริสก้ได้ค่ะตอนคุยงานเราจะได้สดวก"

             "ค่ะงั้นเรียกฉันว่า บี แล้วกัน วันนี้เรายังจะไม่คุยงานกันแต่พน.ตอน10โมง ฉันจะให้ลูกน้องมารับคุณไปหาฉันที่สวนดอกไม้แล้วกันวันนี้คุณก้ไปพักเถอะฉันไปละมีงานต้องทำ" เสียงเรียบที่ดูไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแต่ข้างใจเต้นแรงจนหยุดไม่อยู่


    ถึงศิรินจะได้เห็นหน้าของน้ำทิพย์ไม่นานแต่เทอก้แน่ใจและจำคนไม่ผิดเหมือนที่ผ่านมาว่าคนคนนี้คนที่เทอรอคนคนที่เข้าใจเทอผิดมาตลอดคนไม่ยอมฟังเหตุผลอะไรเลย เทอก็ยังคงเป็นเด็กน้อยที่พูดไม่ค่อยเก่งและจะพูดแต่เรื่องงานเหมือนเดิมแววตาที่ดูเข้มแขงแต่ดูเหมือนว่ามันจะเข้มแขงและแฝงไปด้วนความเสียใจ




.
..
....
......








creek bee ถ้าแปลไทยคงประมาณว่า ผึ้งห้วยหรือห้วยผึ้ง ห้วยเป้นคำเหนือหมายความ
ว่าแหล่งน้ำที่ไม่ใหญ่มากนัก (ในความเข้าใจของไรท์เอง)
แต่อยากให้แปลแบบว่าห้วยของบีหรือเรียกว่าห้วยบีจะดีกว่าเชื่อจริงๆของมันคือ flora creek เป็นชื่อหนึ่งในที่พักของเชียงใหม่และมีสวนดอกไม้ไรท์เลยขออนุญาตยืมมา
และสุดท้าย happy anniversary 2years 5months beecrisday ย้อนหลังนะคะ

....
...
...
...
...

มาคุยกานได้นะไรท์ฉีดยาแล้วไม่ดันแน่นอน:)





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

4 ความคิดเห็น