warhammer 40k of Attack on Titan

ตอนที่ 8 : เข้าสู่ภาค 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    22 พ.ย. 63

 [ คำเตือนเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักซึ่งแต่ละตัวครบางคนก็ตายบางคนก็ไม่ตายและแต่ละนิสัยของตัวละครก็อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงในอนาคต] 


ในช่วงปี 845 ช่วงนั้นเป็นช่วงที่มนุษย์ชาติอยู่อย่างสงบสุขมายาวนานแล้วก็เป็นปีที่เกิดความโกลาหล ตามมาด้วยซึ่งความเจ็บปวดซึ่งไม่มีใครเลยที่จะรับรู้การมาของพวกมันพวกมันกำลังรอพวกเราอยู่นอกกำแพงแล้วพวกมันกำลังจะคืบคลานความโกลาหลที่มนุษย์นั้นเคยหายไปในอดีตกาลแต่ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์นั้นมันจะยอมไปยังเด็ก 2 คนที่อยู่ในกำแพงชั้นที่ 1 และกำแพงชั้นนี้จะเป็นชั้นที่จะเกิดสิ่งหลายอย่างที่จะเกิดขึ้นในกำแพงชั้นนี้ในอนาคตไม่มีผู้ใดรับรู้


"เอเลน" หญิงสาวที่หาชื่อคนที่กำลังนอนอยู่บนใต้ต้นไม้ซึ่งก็ซ้ำไปซ้ำมา

"เอเลนตื่น"

"อ...ฮ่า" เด็กผู้ชายนั้นตื่นขึ้นมาแล้วก็มองไปยังหาผู้หญิงที่เขาปลูกขึ้นมา

" นี่เราอยู่ที่ไหนเนี่ย"

" นายหลับจนสะลึมสะลือไปหมดแล้วหรอ" เด็กสาวได้ถามถึงเด็กหนุ่มนั้นจะนอนหลับมานานแค่ 2นาทีเท่านั้น

"เอเลนทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ"

"ฮ่า?" เลขเด็ดหนุ่มก็จะไปยังบริเวณตรงกลางของตัวเองพอเขารู้ว่าตัวเองน้ำตาไหลออกมาเขาก็เช็ดออกและพากันกลับไปยังบ้านเขาก็เดินกันจนมาถึงหน้าเข้ากำแพงเมือง

"อย่าบอกไครนะว่าฉันร้องไห้น่ะ"

" ไม่บอกหรอก" เป็นอะไรไปเหรอถึงลอวให้ละเอเลน"ชายวัยกลางคนนั้นก็คือฮานเนส

" โดนมิคาสะโกรธหรือไง"

" ฮะ!!ผมเนียน่ะหรอร้องไห้เป็นไปไม่ได้หรอกเนอะมิคาสะ" มิคาสะเธอไม่พูดอะไรเธอนั้นเงียบอย่างเดียว

"อืมหืมกินกันอีกแล้วหรอครับ"

" อ๋อเธออยากกินด้วยกันเหรอ"

"ไม่ละครับ"

" ก็นะก็คนมันคอแห้งน่ะพวกฉันเลยต้องมาหาอะไรดื่มเพื่อให้แก่ความอยากตัวเองน่ะ"

"ถ้าพวกลุงดื่มกันแบบนี้ไม่กลัวพวกมันเจาะกำแพงงั้นหรอครับ"

" จะเป็นไปได้ยังไงพวกเรา อยู่ที่นี่มาตลอด100ปีพวกมันยังไม่สามารถเจาะกำแพงเข้ามาได้เลย" พวกทหารทั้งสี่นั้นก็ยังดีเพราะว่าพวกเขานั้นก็ดื่มก็หนักมากแต่จู่ๆก็มีเสียงคนเดินกันมาทางพวกเขา

"แหมก็ยังดื่มก็เหมือนเดิมเลยนะพวกแกเนี่ย" เสียงชายแก่อายุวัย 60 ได้เดินมาหาพวกเขาแต่ตัวเขานั้นกลับดูเหมือนจะมีกล้ามเนื้อมากกว่ามากกว่าจะเป็นคนแก่ธรรมดาสะอีก

"หัวหน้าหมูแอลอน!!!"พอทหาร 4 นายได้เห็นชายแก่ที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาก็ทำความเคารพทันที

" พวกนายไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกตอนนี้น่ะฉันก็เกษียณแล้วฉันก็เป็นแค่ชายแก่ธรรมดาๆแล้วตอนนี้ฉันก็ไม่เป็นหัวหน้าหมูด้วย"

"แก่ตรงไหนล่ะกล้ามเบิกซะขนาดนี้"เอเลนคิดในใจ

"พวกแกกินกันเถอะฉันแค่เดินมาแถวๆนี้น่ะ"พอทหาร4 นายได้ยินแล้วพวกเขานั้นก็ทำการรีบกลับมากินทันทีเพราะว่าพวกเขาก็กลัวชายคนนี้มากถึงเขาจะเกษียณไปแล้วแต่ตอนที่พวกเขาฝึกก็ใช่เล่น 

"แล้วคุณลุงแอร์รอนมาทำอะไรแถวนี้เหรอครับ"

"ก็อะใช่สิฉันลืมไปเลยอะนี่เอเลนช่วยฝากให้กับเอลีนน้องสาวของเธอให้หน่อยน่ะ"

"อ..ครับ" เอเลนรับกล่องของขวัญจากชายแก่แล้วเขาก็เดินจากไป ทั้งคู่นั้นได้เดินทางกลับมาบ้านทั้งคู้วางฟืนไว้ตรงที่เก็บไม้แล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็เดินมากินข้าวกัน

" แหมเอเลนวันนี้ลูกเก็บฟืนมาเยอะเลยนะ"

"ใช่ครับผมเดินเข้าในป่าเพราะว่าฝืนเยอะมากเลยพวกผมก็เดินกลับมาบ้านจริงสิเอลีนคุณลุงแอรอนฝากของขวัญมาให้เธอน่ะ"

"ของขวัญหรอคะ"เอลีนนั้นได้รับของขวัญมาซึ่งเธอก็ไม่ได้แกะมันออกเพราะว่าเธอได้อ่านจดหมายที่อยู่ติดกับของขวัญนั้นได้บอกว่าห้ามเปิดออกให้เก็บไว้กับตัวเสมอถ้าถึงคราวคับขันจริงๆให้เปิดเข้าข้างในทั้งคู่ได้กินข้าวกันจนหมดและหลังจากนั้นพ่อของเอเลนก็บอกว่ามีงานที่เมืองชั้นในเขาเลยจะก็บอกว่ามีงานที่เมืองชั้นในน่ะเขาเลยจะไปข้างในก็จะไปหาคนไข้ซะก่อน

"พ่อครับผมมีคำถามจะถามครับ"

" มีอะไรจะถามพ่องั้นเหรอเอเลน"

"ในห้องใต้ดินมันมีอะไรหรอครับ" เด็กชายได้ถามออกไปว่าเขานั้นตามปกติแล้วเขาก็ไม่ข่อยจะสนใจห้องใต้ดินสักเท่าไหร่แต่พอมาวันนี้เขากลับรู้สึกสนใจมันอย่างนั้นเขาได้ออกถามพ่อของเขาไป

" งั้นเอาอย่างนี้ไหมถ้าพ่อกลับมาแล้วพ่อจะให้ดูห้องใต้ดินเองว่ามันมีอะไร"

"จริงหรอครับ"

"จริงสิงั้นพ่อขอไปก่อนนะเดี๋ยวมันก็จะไม่ทันหรอก" พอหลังจากนั้นเขาก็ทำการออกจากบ้านทันทีแล้วก็รีบไปขึ้นรถม้า

"ขอโทษที่ให้รอ"

" ฝไม่เป็นไรครับคุณสามารถคุยกับลูกได้ตลอดนั่นแหละแต่ว่าวันนี้มันดันมีเรื่องน่ะสิ"

"เรื่องอะไรหรอครับ

" ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันผู้บัญชาการก็ไม่ได้ให้ข้อมูลมามากขนาดนั้นซะด้วยแต่ว่าผมรู้สึกบางอย่างที่จะเกิดในวันนี้อาจจะมีเรื่องเกิดขึ้นน่ะสิ"

 พอกรีช่าขึ้นมาบนรถม้าแล้วพวกเขาก็เดินทางเข้ากำแพงชั้นในทันที

" งั้นผมขอไปเดินเล่นข้างนอกนะครับ"

"ด..ด..เดียว" คาร่ายังพูดไม่ทันจบเอเลนวิ่งออกไปแล้ว

" เฮ้ยพวกเธอฟากดูเด็กคนนั้นด้วยน่ะ"

"คะ"

"หนูจะไม่ให้พี่เอเลนเป็นอะไรเด็ดขาดค่ะ" หลังจากที่ทั้งสองรับปากคาราแล้วทั้งสองคนก็รีบมุ่งหน้าไปตามหา เอเลน ทันที จนพวกเขานั้นได้มาพบเวรกำลังวิ่งเข้าไปช่วยเด็กชายผมทองคนที่กำลังโดนรังแกอยู่

" แค่ชั่นวิ่งมาพวกแกก็หนีแล้วหรอ"

" อามินนายเป็นไรไหม"

"ไม่ครับ" ทั้งคู่ช่วยกันพยุงขึ้นมาแล้วทั้ง 4 คนก็เดินไปยังตรงริมน้ำทั้ง4คนได้คุยเรื่องนอกกำแพงอย่างสนุกสนานซึ่งเอเลนก็มีความฝันที่อยากจะออกไปนอกกำแพงเหมือนกันแต่ถ้าว่าก็เกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น

เปลี่ยง!!!!!

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ" ทั้งคู่มองไม่เห็นสายฟ้าที่ฝ้าลงมายังหน้ากำแพง ทุกคนเลยในกำแพงที่กำลังซื้อของอยู่ก็พากันไปมึงดูกูอยู่ตรงหน้ากำแพงเมืองทุกคนสังเกตเห็นอะไรมียางสีแดงๆเหมือนจะเป็นเนื้อเรื่องอะไรบางอย่างที่กองอยู่ตรงข้างกำแพงและทันใดนั้นเขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

"ท..ท..ไททัน!!!!"

=====================================

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #14 PHONIVATSIPASEUT (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 21:54

    บทที่ดี

    #14
    0