warhammer 40k of Attack on Titan

ตอนที่ 4 : ทหารรุ่นที่74

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    14 พ.ย. 63

ตอนนี้ค่อนข้างจะน่าเบื่อและสั้นไปหน่อยนะครับ



ตอนนี้รถมานำผู้ตามมายังค่ายทหารแล้วพวกเราทำการลงจากรถมาและก็มองไปรอบรอบก็เห็นนะว่าที่นี่ร้านอยู่แถวบริเวณภูเขา พวกเราได้เดินเข้าไปในแถวเพื่อที่จะหาห้องพัก ซึ่งขณะนั้นจะมีห้องเยอะมากซึ่งชัดเจนว่าที่นี่นั้นรวมแบบแยกกัน ผมนอนในห้องหนึ่งซึ่งมีเตียงอีก 2 และหลังจากนั้นผมก็เอาเกมใส่ชุดทหารซึ่งก็มีแต่สายระโยงระยางเต็มไปหมดเลยผมก็ งงว่าไอ้พวกนี้มันใส่ได้ยังไงกันเนี่ยหลังจากนั้นพวกเราก็มาเข้าแถวกันเพื่อที่จะเตรียมฝึก

"เอาล่ะเหล่าทหารใหม่ฉันคือครูฝึกของพวกเธอฉันชื่อโคฟาลัส ฉันมีหน้าที่สอนพวกเธอในตลอด 3 เดือนนี้เพื่อที่ยะให้พวกเธอไปประจำการในเขตชั้นในสุดเพื่อป้องกันการก่อจลาจลต่างๆและพิทักษ์ราชาเข้าใจหรือไม่"

"ครับ/คะ"

" ดีมากพวกเธอจะฝึกศิลปะการต่อสู้เพื่อรับมือกับพวกก่อจลาจลพวกโจรในพื้นที่ต่างๆ" และหลังจากนั้นพวกเราโก้ฝึกศิลปะการต่อสู้อย่างแข็งขันแต่จะมีเพียงแค่สองคนนะที่สุ้ไม่เป็นพวกเขาดูเหมือนจะอ่อนแอด้วยแล้วสองคนนี้ก็จะถูกรังแกอยู่ตลอดเวลาอย่างเช่นตอนที่ผมเห็นนะตอนนี้

" พวกแกหยุดทำร้ายคนอื่นได้แล้ว"

" ทำไมวะแกมีใครอยากมีเรื่องหร-"

ตุบ!!! 

" เขามาสิวะพวกแกเอาชนะฉันไม่ได้หรอก" ผมเริ่มจากยั่วพวกมันก่อนเพราะที่ให้พวกมันเข้ามารุมผมในทีเดียว

"อะ"

"โอ"

"ของฉันอะ"

" ทีหลังอย่ารังแกคนอื่นให้ฉันเห็นอีกเข้าใจไหม" พอผมพูดเสร็จมันก็รีบหนีไปทันทีเลยและเหลือเพียงแค่ 2 คนที่ถูกรังแกผมนั้นตัดสินใจจะช่วยพวกเขา แทน

" พวกนายเป็นอะไรไหม"

" ไม่เป็นไรขอบคุณที่ช่วย"

"ไม่มีปัญหาพวกนายไปห้องฉันก่อนสิเดี๋ยวฉันรักษาให้"

" เดี๋ยวเราจะไม่ให้ครูฝึกมาก่อนหรอแล้วค่อยไปรักษา"

"ตาแก่นั่นมันมาช้าจะตาย" สาเหตุที่ผมบอกว่าครูฝึกนั้นมาช้าก็เพราะว่าครูแอบไปทำอะไรในห้องของตัวเองอยู่บ่อยๆหมอนั่นเวลาออกมาจะตัวสั่นสะด้วยฉันเลยรู้เลยว่าตาแก่นัันไปทำไม่ดีอะไร้ข้างในมาแน่นอน พวกเราเดินทางกลับไปห้องของผมพวกเขานั้นบอกว่าเขาไม่มีห้องนอนเลยโดนคนอื่นขับไล่อยู่ตลอดผมก็เลยให้เขามานอนห้องผมว่าเหลือ 2 เตียงพอดี

" เอาล่ะไหนดูซิฉันเก็บที่ทาแผลไว้ตรงไหนนะ" ผมได้คนมาในหีบที่ผมเก็บของไว้ของตัวเองนั่นคือกระเป๋าผมเองนี่แหละ

" นี่ไงเจอแล้ว"

" เดียวนั้นมันกล่องยาอะไรน่ะไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

"มันคือกล่องยาต่างๆที่ใช้เอาไว้ในกรณีฉุกเฉินน่ะ" กาญจนาผมก็เริ่มทาแผลให้ทั้งสองคนนี้จนเสร็จแล้วผมก็เก็บกล่องใส่ยาเหมือนเดิมพวกเราได้นั่งคุยกันถึงเรื่องต่างๆที่ว่าเขาได้เจอมาตลอดทั้งวันในการฝึก

" ฉันจะว่าไปแล้วพวกนายชื่ออะไรกันเหรอฉันยังไม่รู้ชื่อพวกไหนเลยเนี่ย"

" งั้นฉันขอแนะนำตัวก่อนเลยนะฉันมีชื่อว่าดาเลียสแซคลี่ มาจากเขตชั้นในสุดเป็นลูกของคนที่ไม่ค่อยรวยอะไรมากหรอกแต่พออยู่ได้นายเรียกฉันว่าแซคลี่ก็พอ"

" ส่วนฉัน เกรเบียว พิกซิส ใช้เกลือในเขตทลอส ฉันตั้งใจที่จะเป็นทหาร ภาษากลางอ่ะแต่ฉันอยากไปเรียนสารวัตรทหารก่อนแล้วค่อยย้ายไปทหารรักษาการณ์ ถ้าเลยมาที่นี่ก็ฝึกต่างๆในสารวัตรทหารและไปรวมกับทหารรักษาการแต่นายเลียกฉันว่า พิกซิส ก็พอ" โอ้โหคุณพระเจ้าฉันเจอเหล่าบิ้กๆทั้งสองคน คนเลยหรอวะเนี่ยตอนแรกฉันกะว่าจะมาหาผู้บัญชาการสูงสุดสักหน่อยแต่ฉันกลับเจอ Double 2 ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

" ส่วนชั้นชื่อลูซีเฟอร์ เบลเวียส ฉันมาจากเมืองใต้ดินฉันอยากเจอโลกภายนอกก็เลยขึ้นมาแล้วจะมาสมัครเป็นทหารน่ะ พวกนายเรียกฉันว่าลูซีเฟอร์หรือเบลเวียสก็ได้" หลังจากที่ทุกคนแนะนำตัวเสร็จพวกเราก็ออกจากห้องเพื่อไปฝึกต่อจนกระทั่งพวกเขานั้นได้ฝึกและฟันฝ่าอะไรมาด้วยกันจนตลอดจบ 3 เดือนนี้พวกเราได้รับการ คัดเลือกให้ไปอยู่หน่วยต่างๆ แต่จริงๆแล้วพวกเราต้องเลิกเองผมกับแซกรี่เลือก สารวัตรทหารส่วนพิกซิสนั้นเลือกกองรักษาการณ์ พวกเรานั้นจะได้ทำการมาเจอกันอีกทีตอนวันหยุดของทหารทรงผมคิดบ้างอย่าให้พวกเขาไปดูอะไรบางอย่างกับผมตอนวันหยุด แต่ก่อนหน้านั้นผมเลยหาข้อมูลในพระราชวังเพื่อที่จะหาข้อมูลการฉ้อโกงของพวกขุนนางมากมายในกำแพงชั้นในสุด แล้วก็เปิดโปงการโกงนั้นจนทำให้ขุนนางเหล่านั้นถูกจับและประหาร ส่วนผมในตอนนี้นั้นก็ทำการสนิทสนมกับแซกรี่กับพิกซิส เป็นอย่างมากจนกระทั่ง เป็นเพื่อนที่รู้นิสัยใจคอกันดีแล้วก็มันจะรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่พวกเขาก็เห็นด้วยกับแนวคิดของคนต่างๆแต่ในอนาคตพวกเขาทั้ง2ไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะได้เป็นผู้มีอิทธิพลในอนาคตสำหรับในกองทัพ แล้วจะเป็นผู้ชี้ชะตาของเอเลน เยเกอร์

=====================================


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #22 ABCD007 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 22:24
    นึกว่าอ่านนิยายจีน
    #22
    0