[Fic naruto] เทพคนนี้ขอป่วนโลกนินจาน้า~

ตอนที่ 2 : Chapetr 1:มันน่าเบื่อ!![RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 209 ครั้ง
    19 ก.ค. 61

ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้วน่ะ... ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบพร้อมก้มหน้าลง เหล่าเทพต่างเหงื่อตกกันดป็นแถวๆ ดวงตาสีทองของฉันมองไปยังฝ่ายตรงข้าม

 

 

ปัง!!!!!

 

 

ปะป๋า! ลูกเบื่อที่นี้แล้ว! ลูกอยากลงไปในโลกมนุษย์บ้าง!” ฉันทุบโต๊ะเสียงดังลั่น พร้อมมองไปยังผู้เป็นพ่อของฉัน พ่อของฉันมีใบหน้าหล่อเหลา ผมสีฟ้าที่ถูกมัดรวบแบบหลวมๆไว้ข้างหลัง ชุดสูทสีขาวสนิทที่ดูมีเสน่ห์

 

 

แต่! ปะป๊าก็อายุ14,597แล้วน่ะ!

 

 

ไม่ได้! ปะป๊าไม่ให้ไปเด็ดขาด! ถ้ามีมนุษย์ตนไหนคาบลูกไปปะป๊าจะทำยังไงเล่า!”

 

 

พ่อของฉันหรือ คราสเวล เรเวน ฮาเวซ ผู้สร้างจักรวาลขึ้นมานั้นเอง ปะป๊าเป็นคนที่ห่วงฉันมาก! เพราะอะไรน่ะหรอ? เพราะความที่ฉันเป็นน้องเล็กสุดของบ้านยังไงเล่า! หวงยิ่งกว่าไข่ในหินซะอีก พอกับพี่ลูน่ายังปล่อยให้ไปแต่งงานกับพี่อัคคีได้เลย!พอกับฉันนี้น่ะ! ผู้ชายคนไหนเข้าใล้ฉันเกินรัศมีนี้ โอโห้!! ตามไปถึงบ้านอ่ะ!

 

 

ไม่!! ลูกจะไปสร้างฮาเร็ม!!” ฉันตอบตามความฝันฉัน แน่สิ! การสร้างฮาเร็มมันดียิ่งกว่าอะไรอีก พอปะป๊าได้ยินถึงกับอ้าปากค้าง ส่วนพี่ลูน่ากับหม่าม๊านี้ยิ้มแก้มปริ

 

 

คุณค่ะ ปล่อยลูกบ้างก็ดีน่ะ ลูกจะได้ออกเรือนแล้ว กะซิกๆ

 

หม่าม๊าของฉันหรือ คราสเวล เรเวน เรเน่ ผู้สร้างระบบสุริยะนั้นเอง หม่าม๊าไม่ค่อยหวงฉันเหมือนปะป๊าสักเท่าไหร แทบจะเอาฉันขึ้นพานไปถวายได้เลยก็ได้! แถมยังใจดี อ่อนโยนอีก ที่พี่ลูน่าใจดีก็ได้จากหม่าม๊านั้นแหละ หม่าม๊าจะดีใจมากเมื่อฉันหาแฟนได้

 

 

ไม่ได้น่ะเรเน่! ถ้าลูกเกิดไป----”

 

 

คุณค่ะ

 

 

จ้า...Q_Q” ปะป๊าตอบเสียสั่น แน่สิ หม่าม๊านะใหญ่ที่สุดในบ้านเลยน่ะเนี่ย ปะป๊าน่ะกลัวหม่าม๊ายิ่งหว่าอะไรซะอีก แถมปะป๊ายังนิสัยเหมือนเด็กๆอีกด้วย ทั้งๆที่โตจนรุ่นทวดได้แล้วมั้ง

 

 

โฮชิจัง ฉันควรขำไหม?” นาเวสซ่าหันมากระซิบกับฉัน ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ แน่สิเทพที่ว่าเก่งนักเก่งหนากลับมาแพ้เมียตัวเองเนี่ยอ่ะน่ะ

 

 

ฉันหันไปมองฮาเดสที่นั่งอมยิ้มจนน้ำตาคลอเบ้า คนอื่นๆก็ใกล้จะหลุดเต็มทีแล้วอ่ะ โอ้ยย คุณพ่อเจ้าขา คนอื่นขำจนไม่รู้จะขำยังไงแล้วอ่ะ ฉันยังหันไปมองพี่ลูน่ายังไปลูบหลังปะป๊าเป็นการปลอบโดยมีพี่อัคคีนั่งจับไหล่เบาๆ โอ้ยยยตายแล๊วววว

 

 

ลูกไปแล้วน่ะจ้ะ บั๊ยบ่ายฉันหันไปพูดกับปะป๊าโดยการแลบลิ้นใส่ ปะป๊านี้รีบหันขวับมาทันทีก่อนจะรีบพุ่งตัวมาหมายจะจับฉันแต่ปะป๊าช้ากว่าฉันไป0.1วิเท่านั้นเอง หึ รอก่อนน้า โลกนารุโตะนินจาจอมคาถา เทพคนนี้ขอไปสร้างฮาเร็มหน่อยละกานน

 

หลังจากนี้โฮชิลงไป

 

 

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

 

คุณค่ะ! ปล่อยลูกเถอะ!!!/คุณพ่อค่ะ! ปล่อยน้องเถอะค่ะ!!!”

 

 

============================================

 

 

ฟุบ!

 

 

ฉันก้าวออกจากป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์มาก ฉันไม่เคยคิดเลยว่าการที่ฉันได้มาเหยียบโลกการ์ตูนที่ฉันใฝ่ฝันจะเป็นเรื่องจริง ฉันมองบริเวณรอบๆ รู้สึกน่าจะตกมาในยุคสมัยร่นที่1ชั่วป้าบ! ฉันมองร่างกายของตัวเองที่ตอนนี้ใส่เสื้อคอเต่าแขนกุดสีผาพร้อมกับกิโมโนที่เปิดไหล่สีฟ้ามีสีทองปะปนอยู่น้อยๆ รองเท้าก็รองเท้าใส่สบาย อื้มๆ สวยดีน่ะเนี่ย 


 

มาดาระ! เจ้ารอข้าด้วยเส่!” เสียงของเด็กผู้ชายคนที่1ดังมาจากทางข้างหลังฉัน เดี๋ยวน่ะ!! อย่าบอกน่ะ อุจิวะ มาดาระ ที่ในอนาคตกลายเป็นศัตรูกับสงครามนินจาครั้งที่4นะเรอะ!!!!

 

 

แย่แล้วๆ!!! ซ่อนนนนน!=[]=

 

 

ฉันเข้าไปซ่อนในพุ่มไม้ใหญ่อย่างรวดเร็วพร้อมกับแอบดูจากรูเล็กๆของพุ่มไม้ ผ่านไปไม่นานเด็กสองคน คนนึงมีผมตรงและอีกคนก็มีผมหยิกชี้ฟู ชัดเลย อุจิวะ มาดาระ และ เซนจู ฮาชิรามะ อื้อหือ ตอนโตนี้น่ารักยิ่งกว่าอะไรอีก โฮะๆๆ ทำไมฉันโรคจิตแบบนี้น่ะ=-=

 

 

นี้ๆ ข้าว่าข้าจะเสนอชื่อหัวหน้าหมู่บ้านว่าโฮคาเงะล่ะ?” อะเด๊ะ ฉากนี้มันฉากตอนที่ฮาชิรามะคิดถึงความฝันของตัวเองสิน่ะ

 

 

แล้วก็ต้องตั้งชื่อหมู่บ้านด้วยน่ะ ฮาชิรามะเอ่ยถามเพื่อนสนิท เห็นแล้ว...นึกถึง...

 

 

พี่ค่ะๆ ดาวดวงนี้ชื่อว่าอะไรหรอค่ะ

 

 

หือ พี่จะบอกคุณแม่ว่า โลกดีไหมครับ?’

 

 

ค่ะ! พี่ฮารุเก่งจังเลย!!’

 

 

พี่ฮารุ...ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างน้ะ

 

 "โคโนฮะคางุเระ" มาดาระอ่ยเสียงเรียบๆ แต่ฮาชิรามะก็คอตกไปด้วยแฮะ

 

 

เป็นบรรยากาศที่น่าอิจฉาอะไรแบบนี้น่ะ...

 

 

อุ๊บ คิกๆฉันที่พยายามกลั้นเสียงหัวเราะของตนเองก็ทำได้ไมหมด สองหน่อที่ได้ยินเสียงหัวเราะถึงกับหันขวับมาหาทาต้นเสียงทันที

 

 

ฟุบ!!!!

 

 

ฉิบหาย ตาเถรรร!!!!!!!!!!!!=[]=

 

 

เอ๊ะ ผู้หญิงรึเนี่ยมาดาระที่ยกฉันขึ้นสูงเหมือนฉันกำลังจะไปเป็นทาร์ซานปะมาณนั้น ฉันรีบหันขวับไปมองแรงมส่มาดาระทันที บ้ามาก มาอุ้มแบบไม่บอกไม่กล่าวคนก็ต้องตกใจสิฟะ!!!

 

 

เจ้ามาทำอะไรแถวนี้รึ แม่หญิง มาดาระถามฉันเมื่อวางฉันลงกับพื้น อื้อหือ ใกล้เกินไปทันทีนะจ้ะ โอ้ยย จะเปลี่ยนสรรพนามยังไงดี แถสดเลยดีไหม คือมันกดดันมากเว้ย แล้วแบบ ใกล้จนลมหายใจแทบชนกัน อยู่ๆหน้าก็แดงขึ้นมาซะดื้อๆเลยแฮะ

 

 

ข...ข้ามิรู้หรอก ข้าเป็นเพียงนักเดินทาง(ไม่)ธรรมดาเช่นนั้นเอง ข้ามิได้คิดร้ายเจ้าแม้แต่อย่างไร เราเพียงคนเดินดิน(ไม่)ธรรมดาเท่านั้นเองต้องเปลี่ยนสรรพนามขนาดไหน เอ็งคิดดู แถจนหมอไม่รับเย็บแล้วนี้! ถ้าพ่อเห็นฉันใกล้กับมาดาระขนาดนี้ไม่ใช้ดาวเสาร์พุ่งชนเลยรึไงวะ

 

 

แล้วเจ้ามีที่ไปรึยัง?” ฮาชิรามะเอ่ยถามฉัน ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ ทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อย

 

งั้นให้นางมาอยู่กับข้าชั่วคราวก่อนกได้ มาดาระก็มาหานางบ่อยๆเสียล่ะเดี๋ยวๆ ทำไมต้องมาดาระเจ้าค่ะ คนอื่นมีตั้งเยอะ แต่เดี๋ยวน่ะ ลืมไป ตรูจะสร้างฮาเร็มนี้หว่า

 

 

ข้าชื่อ เซ็นจู ฮาชิรามะ ส่วนคนที่นั่งตรงหน้าเจ้าชื่อว่า อุจิวะ มาดาระ แม่นางชื่่ออะไรรึ

 

 

ข..ข้าชื่อ โมรามิ โฮชิจ้ะเสียงสั่นเลยจ้ะ แม่นางจ้า

 

 

อ่า...

 

 

ฟรุบ!!

 

 

เหวอ!!” ฉันร้องอุทานทันทีเมื่อมาดาระช้อนตัวฉันอุ้มในท่าเจ้าสาว ใบหน้าของฉันก็ร้อนเสียดื้อๆ ฉันรีบกอดรอบคอมาดาระทันที แงงงง ตกใจหมดเลย เหมือนเห็นมุมปากของมาดาระยกยิ้มเจ้าเล่ห์มาหน่อยๆแฮะ

 

 

(เพื่อนเรานี้ช่างโหดเสียจริง พึ่งเจอครั้งแรกก็มีความรักเสียแล้ว) ฮาชิรามิยิ้มกรุ่มกริ่ม คิดถึงเพื่อนสนิทที่เขาต่อสู้มานานหลายปี ตอนนี้ก็มีความรักกับเขาเสียบ้าง

 

 

ทำไมรอยยิ้มของฮาชิรามะถึงดูขนลุกแปลก=[]=

 

 

 

 

จะให้นางมาอยู่กับพวกเราด้วย?!?!” น้ำเสียงของโทบิรามะดูตกใจแบบแปลกๆแฮะ ฮาชิรามะที่ยังยิ้มกรุ่มกริ่มแบบเดิมฉันนี้ยืนแบบเอามือกุมกันไว้ข้างหน้า ตายแล้วๆ กดดันมาก ไหนจะสายตาดุดันที่ส่งมาให้ทุกๆ2วินั้นอีกละจ้ะ

 

 

ฉันไม่ใช่แม่หญิงการะเกด(?)หรือนางเอกในละครหรอกน่ะ นี่แบบ โอ้โหเหมือนพระเอกออกแล้วดิบๆเถื่อนๆเลยนะเนี่ย

 

 

เฮ้อ...ก็ได้ๆ ข้ายอมให้อยู่ก็ได้โทบิรามะเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ ฉันนี้ช้อนตามองแบบอ้อนๆให้ด้วยน่ะ อาเด๊ะหน้าแดง? ไม่สบายหรออ!!

 

 

ไม่สบายหรอค่ะ?” ฉันรีบใช้หน้าผากของเขาชนกับหน้าผากของฉันเบาๆ ไหงหน้าแดงกว่าเดิมอีกละเนี่ย เขาผลักไหล่ฉันออกอย่างตกใจ ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องทันที

 

 

เอ๊ะ! สงสัยปวดท้องหนัก0-0?




talk 

ท่าการเว้นบรรทัดมีปัญหาต้องขออภัยนะที่นี้ด้วยนะค่ะ 

เนื่องจากเราแต่งในคอมน้อ ขออภัยนะที่นี้ด้วยนะจ้ะ

ฝากคอมเม้นหน่อยเด้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 209 ครั้ง

101 ความคิดเห็น

  1. #32 ราดีนซิส ลีอา (@mainajaah) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 17:57
    อ่าวแล้วไหงมาดาระยังอยู่วะนี้งงแปบหรือไม่ตามเนื้อเรื่อง?
    #32
    2
    • #32-1 pirayapam2547 (@pirayapam2547) (จากตอนที่ 2)
      14 กรกฎาคม 2561 / 19:47
      สวัสดีจ้า ไรท์เองเด้อ แนะนำให้เข้ามาในนิยายไรท์บ่อยๆนะค่ะ เนื่องจากการที่ไรท์รีไรท์แล้วมันไม่แจ้งเตือนจึงขออณุญาติรี้ดนิดนึงนะค่ะว่าให้เข้ามาบ่อยๆ
      #32-1
    • #32-2 pirayapam2547 (@pirayapam2547) (จากตอนที่ 2)
      14 กรกฎาคม 2561 / 19:47
      อันนี้เป็นอีกบัญชีนะจ้า
      #32-2
  2. #4 Matedy_cat (@Matedy_cat) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 20:42

    มีพบเจอก็ต้องมีจากลานี้สิน้า~~โลกของเรา

    #4
    0
  3. #2 ÷CCHOMC÷ (@CCHOMC) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 10:38
    ดำเนินเรื่องรวบรัดรวดเร็วแต่บรรยายเข้าใจอยู่สนุกค่ะชอบๆ
    #2
    1