ข้าคือสตรีเส้นใหญ่ที่สุดในใต้หล้า

ตอนที่ 33 : เสี่ยวหลงเปาที่คุ้นเคย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,247 ครั้ง
    11 พ.ย. 62

"ไม่ต้องกังวลไป หากเจ้าไม่สบายใจให้ข้าไปสู่ขอเจ้าเลยก็ได้นะ เดิมทีข้าว่าจะรอเจ้าปักปิ่นเสียหน่อย" คำพูดทีเล่นทีจริงของเขาทำนางต้องเบ้หน้า มารดาท่านเถอะ! แค่จับมือถึงกับจะไปสู่ขอ

"ข้าหาได้เจ็บไม่" เสิ่นจือเหว่ยดึงมือออกจากเขา เมินเรื่องที่เขากล่าวไปโดยสิ้นเชิง 

โจวฉวี่เฉินเห็นคนปากแข็งหน้าแดงแล้วอยากบีบแก้มนางแรงๆด้วยความเอ็นดู แต่เขาไม่รู้ว่าเขินอายหรือว่าโกรธเคืองกันแน่ ทั้งๆที่ตอนเข้ามามือของนางกำสายกีตาร์จนเกร็งไปหมด มือขาวดั่งหยกมันแพะของนางขึ้นเป็นรอยแดงจนเห็นได้ชัดขนาดนั้นแท้ๆ

"ไม่เจ็บก็ไม่เจ็บ" โจวฉวี่เฉินหยิบกีตาร์ออกจากตักของนางไปวางบนโต๊ะตัวยาว ยกชามเสี่ยวหลงเปาออกจากถาดมาไว้ตรงหน้านาง เสี่ยวหลงเปาในชามส่งกลิ่นหอมโชยเข้าจมูก กลิ่นของมันชวนน้ำลายสอยิ่งนัก หอมมากจนนางแทบอดใจไม่ไหว

"ทานสิ" เสิ่นจือเหว่ยหันไปมองโจวฉวี่เฉิน เขาพยักหน้ายืนยันแก่นาง

"ท่านไม่ทานมันด้วยกันหรือ" 

"ไม่ล่ะ เจ้าทานเถอะ" โจวฉวี่เฉินส่ายหน้าย้ำนางให้ทานได้แล้ว ชักช้ากว่านี้คงเย็นชืดไปก่อนพอดี

"ต้องเสียมารยาทแล้ว" เสิ่นจือเหว่ยหยิบเข็มเงินตรวจสอบพิษที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จิ้มมันไปบนเสี่ยวหลงเปาทีละลูกๆ ด้วยความคล่องแคล่ว นางไว้ใจเขาแต่คนที่พบกันเพียงสองครั้ง นางไม่อาจวางใจอยู่ดี


โจวฉวี่เฉินมองคนกังวลเกินเหตุแล้วขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้ว่ากล่าวอันใด 

เมื่อเสิ่นจือเหว่ยทดสอบจนเสร็จสิ้นพบว่าไม่มีพิษอันใด นางจึงค่อยๆใช้ตะเกียบคีบเสี่ยวหลงเปาลูกหนึ่งเข้าปาก ความรู้สึกบางอย่างเต็มตื้นขึ้นมาในจิตใจของนาง รสชาติที่ตราตรึงเช่นนี้นางไม่มีวันลืม แป้งที่บางกำลังพอดี ตัวเนื้อหมูแน่นฉ่ำน้ำซุบ กลิ่นของน้ำซุปหมูก็กระจายไปทั่วปาก รสชาติที่คุ้นเคยเช่นนี้ทำเอานางคิดถึงตอนยามอยู่กับท่านปู่น้อยยิ่งนัก เขาทำมันได้อย่างไรกัน รสชาติของเสี่ยวหลงเปาชามนี้ทานแล้วชวนคิดถึงอดีตเสียจริง


นางที่เป็นหลินเยว่ตอนเด็กก็โง่งมไม่ต่างจากนางในยามเป็นเสิ่นจือเหว่ยเมื่อครั้งก่อน หากนางไม่มีท่านปู่น้อยคอยสอนสั่งก็คงไม่ได้มีชีวิตอยู่จนถึงสิ้นชื่อเพราะพิษดับนิทรา


หากไม่ตกตายเพราะแม่เลี้ยงก็คงตกตายเพราะหลงรักเลี่ยงหรงบุตรชายเจ้าของโรงเตี๊ยมที่นางไปทานเสี่ยวหลงเปากับท่านปู่น้อยบ่อยๆ รักแต่ไม่อาจเคียงคู่นางจึงทำได้เพียงปล่อยวาง แม้นางจะปล่อยวางได้แต่ไม่รู้ว่าชะตากรรมเล่นตลกหรืออย่างไร ยามนางรู้ว่ามิอาจขัดบิดาได้อีกต่อไป ต้องเข้าไปเป็นสนมของฮ่องเต้ผู้นั้น นางจึงแอบให้สหายของท่านปู่น้อยช่วยคัดเลือกศิษย์ฝีมือดีในสำนักไปเป็นองครักษ์เงาให้เขาเข้าวังไปพร้อมกับตนเอง หานหมิงผู้นั้นแม้นหน้าตาไม่เหมือนเลี่ยงหรง ลักษณะนิสัยใดๆล้วนแตกต่าง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดนางจึงนึกถึงเลี่ยงหรงยามมองหานหมิงผู้มีนิสัยเย็นชาไม่เคยยิ้มผู้นั้นอยู่บ่อยๆ แต่นั่นคงเป็นสาเหตุให้นางไว้ใจเขายิ่งกว่าใคร เสิ่นจือเหว่ยคีบเสี่ยวหลงเปาเข้าปากอีกชิ้นทานไปก็นึกถึงอดีตไป ...นางไม่ได้จมปักเพราะสำหรับนางอดีตมีไว้ให้คิดถึงเพียงเท่านั้น


โจวฉวี่เฉินมองเสิ่นจือเหว่ยที่มีน้ำตาไหลรินออกมาแล้วตกใจไม่น้อย เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่แก้มนุ่มด้วยความทะนุถนอม เสิ่นจือเหว่ยเงยหน้าจากชามเสี่ยวหลงเปาขึ้นมามองโจวฉวี่เฉินอย่างไม่เข้าใจ

"เจ้าเป็นอะไรหรือไม่" นางใช้มือข้างหนึ่งขึ้นไปแตะที่เบาตา สัมผัสเปียกชื้นทำเอานางทำตนไม่ถูก นางไม่รู้ตัวเองเลยสักนิด นางหันไปยิ้มให้โจวฉวี่เฉินเพื่อกลบเกลื่อน

"เสี่ยวหลงเปาของท่านมันอร่อยเกินไป"

"หืม เช่นนั้นก็ทานเยอะๆ " โจวฉวี่เฉินแม้นไม่เชื่อ แต่ก็ตอบเช่นนั้นไปเพราะรู้ดีว่าตนยังไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่ายชีวิตของนางถึงเพียงนั้น เมื่อนางไม่อยากบอกแล้วเขาจะทำอะไรได้ คงทำได้แต่อยู่เงียบๆ เป็นเพื่อนนาง


เสิ่นจือเหว่ยพยักหน้ารับเขาแล้วหันมาสนใจชามเสี่ยวหลงเปาอีกครั้ง แล้วคีบมันเข้าปากต่อ อดีตย้อนกลับไม่ได้ แต่คิดถึงได้ นางยิ้มน้อยๆแล้วคีบอีกชิ้นและอีกชิ้นจนหมดจาน นางเงยหน้ามองคนข้างๆ ที่กำลังยิ้มมองนางอยู่ เสิ่นจือเหว่ยขมวดคิ้วแล้วยิ้มแหย นางทานน่าเกลียดจนเขามองเลยหรือ เสิ่นจือเหว่ยหยิบผ้าเช็ดหน้าในอกเสื้อขึ้นมาเช็ดปากตน

"รสชาติดีมากเจ้าค่ะ" นางเอ่ยขึ้นมาอย่างกระดากอาย 

"ดีใจที่เจ้าชอบ ข้าลงมือทำมันเองกับมือเชียวนะ" เสิ่นจือเหว่ยมองคนที่ทำหน้าภูมิใจแล้วอดที่จะแปลกใจไม่ได้ บุรุษผู้นี้จะมีความสามารถหลากหลายเกินไปหรือไม่

"ท่านทำเองหรือ"

"แน่นอนว่าข้าทำมันเองกับมือ แต่เจ้าไม่ต้องขอให้ข้าสอนทำหรอกนะ เพราะข้าจะไม่มีวันสอนเจ้าหรอก... " โจวฉวี่เฉินจ้องเข้าไปในดวงตาของเสิ่นจือเหว่ย ใช้นิ้วชี้ของตนจิ้มไปที่ปลายจมูกของนาง "...เพราะว่าหากเจ้าอยากทานมันเมื่อใด ข้าจะเป็นผู้ทำมันให้เจ้าทานเอง"

โจวฉวี่เฉินมองสีหน้าแดงก่ำของคนตัวน้อยแล้วพยักหน้าพึงพอใจ ค่อยสมกับที่เขาทำเสี่ยวหลงเปารอนางทุกวันหน่อย ทำเองทานเองมาหลายวันจนหน้าของเขาจะเป็นเสี่ยวหลงเปาอยู่แล้ว เห็นนางทานมันจนหมด เพียงแค่นี้ก็นับว่าคุ้มค่ายิ่งนัก


.


"รายงานมา" เสิ่นหวังเหว่ยเอ่ยถามบ่าวรับใช้คนสนิทของตนที่มีหน้าที่คอยสอดส่องเรื่องราวภายในจวน หลังจากเดินทางมาถึงจวนสิ่งแรกที่เขามักทำเป็นประจำคือการถามไถ่ถึงความเป็นไปในจวนตน

"ช่วงเช้าองค์ฮ่องเต้ทรงเสด็จมาหาคุณหนูเล็ก... " เสิ่นหวังเหว่ยเลิกคิ้วจับจอกชาจนแน่น พยายามสงบใจตนแล้วฟังบ่าวรับใช้รายงานต่อไป 

"พระองค์ทรงพูดคุยอยู่ไม่นานจึงเสด็จกลับ ซึ่งในระหว่างนั้นมีนายท่านใหญ่คอยดูอยู่ห่างๆตลอดขอรับ ยามบ่ายคุณหนูเล็กออกไปเที่ยวเล่นด้านนอกจวนโดยใช้ช่องหมาลอด นางไม่ได้นำผู้ติดตามที่คุณชายให้ดูแลไปด้วย แต่พวกเขาได้ติดตามไปดูแลอยู่ห่างๆ แล้วขอรับ" เสิ่นหวังเหว่ยพยักหน้าพอใจ สมแล้วที่เป็นคนที่เขาไว้ใจให้ดูแลน้องสาว "ส่วนสถานการณ์โดยทั่วไปในเรือนถือว่าเรียบร้อยดีขอรับ" กล่าวจบเขายืนรอรับคำสั่งจากนายตน 

เสิ่นหวังเหว่ยเงยหน้าจากจอกชา มองบ่าวรับใช้ที่ยืนรอนิ่ง

"ขอบใจเจ้ามาก ออกไปได้" เสิ่นหวังเหว่ยระบายลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ตัวเขาต้องไปสืบหาขุนนางที่เป็นสายให้แคว้นเหลียน แต่เจิ้งซีฮ่องเต้กลับมาเกี้ยวน้องสาวของเขาที่เรือน ช่างน่าชังเสียจริง

"นายท่านขอรับ ท่านพ่อบ้านแจ้งว่าหากท่านกลับมาให้ไปพบท่านราชครูที่ห้องหนังสือด้วยขอรับ"

เสิ่นหวังเหว่ยมองเฉินตงที่เข้ามารายงานแก่เขาแล้วพยักหน้ารับ อดสงสัยไม่ได้ว่าบิดามีเรื่องอันใด


.


เทพชราหลังจากฟื้นจากความเมา เขาได้รับแจ้งจากจี้กงว่าองค์หญิงสิบสองกลับมาจากการไปเก็บตนที่ทะเลสาบจิวหูที่พำนักของจิวเหลี่ยงเทียนเฟยพระมารดาของนาง แต่ตอนนี้ถูกกักบริเวณอยู่แต่ในตำหนัก เขาเองอยากลองพบนางสักครั้ง จึงเดินทางมายังตำหนักขององค์หญิงสิบสองผู้ถูกองค์เง็กเซียนฮ่องเต้กักบริเวณ เมื่อเขามาถึงองค์หญิงเทพตัวน้อยผมสีขาว หน้าตาน่ารักน่าชังกลับวิ่งโถมกายเข้ามากอดเขาเสียอย่างนั้น ทำเอาใจเขาตกไปอยู่ที่พื้น เหล่าเทพข้ารับใช้ต่างงงงวยแต่ก็ยอมปล่อยนางกอดเขามาถึงบัดนี้ แก้มของนางเปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ตาของนางบวมช้ำ เรื่องนี้แม้ไม่ใช่ความผิดของนางเต็มสิบส่วน แต่นางก็นับว่าผิด เขาแม้ไม่พอใจนาง แต่เห็นเยี่ยงนี้ก็พาโกรธไม่ลงเสียอย่างนั้น ดูเหมือนว่านางคงไม่ได้ตั้งใจอย่างที่องค์เง็กเซียนฮ่องเต้กล่าว


คราวก่อนองค์เง็กเซียนเรียกเขาไปพูดคุยถึงเรื่องราวของเสี่ยวจือ ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังที่องค์เง็กเซียนฮ่องเต้นึกสงสัยจนสืบหา เรื่องที่ได้มาลึกยิ่งกว่าเขาสืบหาหลายเท่า โชคดียิ่งนักที่เขาได้ไปจุติที่มิตินั้น หากเขาไม่ได้พบเจอได้ใกล้ชิดเสี่ยวจือ ไม่รู้ว่าเด็กทั้งคู่จะเวียนว่ายตายเกิดไปอีกกี่ชาติก็สุดรู้กัน

"เสี่ยวเซียนขอโทษ เสี่ยวเซียนมิรู้ว่าคำกล่าวอันเบาปัญญาของเสี่ยวเซียนจะกระทบถึงชะตาชีวิตพวกเขาถึงเพียงนี้" เทพชราไป๋เทียนมององค์หญิงตัวน้อยพร่ำกล่าวขอโทษเขาอยู่หลายประโยคทั้งที่ผู้ที่ควรได้รับการขอโทษหาใช่เขาไม่ นางกอดเอวเขาไปร้องไห้ไปจนอาภรณ์ของเขาเปียกชื้น เห็นเช่นนี้แล้วพาหัวใจสั่นไหว เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าในสาบเสื้อมาถือไว้ในมือ อดไม่ได้ที่จะอุ้มนางมาไว้ในอ้อมกอดอย่างถือวิสาสะ

"เหล่าเซินคงมิมีสิทธิ์โกรธเคืององค์หญิงหรอก ยามนี้พวกเขาได้ใช้ชีวิตตามชะตาที่ตนเลือก ทุกอย่างคงจบสิ้นในชาตินี้แล้ว" กล่าวไปเขาก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้กับนางไปด้วย "อีกอย่างองค์เง็กเซียนก็นับว่าเมตตากับพวกเขามากนัก" เขาเองยังนึกเสียใจ ที่ไม่ได้กล่าวในนิยายเล่มนั้นว่าเด็กนั่นเสียใจมากเพียงใดที่หลังจากความทรงจำกลับคืนมา แล้วหาตัวตนของตัวเองจนพบ กลับพบว่าคนที่ตนรักฆ่าตนตายไปแล้ว 

หากเขารู้เบื้องลึกเบื้องหลังพวกนั้นก่อนหน้าก็คงสอดแทรกเรื่องราวไปบ้างแล้ว แต่ก็นั่นแหละถึงเขาจะเขียนมันลงไป เสี่ยวจือเองก็ใช่ว่าจะอ่านถึงอยู่ดี

 

ยังดีที่องค์เง็กเซียนฮ่องเต้เมตตาประทานความทรงจำสองชาติให้แก่เด็กนั่น พระองค์ทรงประทานภาพจำลองความทรงจำให้เด็กนั่นหนึ่งชาติ ความคิดความอ่านจะได้ก้าวไกลกว่าผู้อื่น แต่เด็กบ้านั่นก็เอาแต่จมปักอยู่กับความทรงจำจนละทิ้งทุกอย่างจนเขาหนักใจ หากชาตินี้มิได้เคียงคู่อีกก็เป็นเรื่องของเด็กบ้านั่นไม่เกี่ยวอันใดกับใครทั้งสิ้น


"ซือฝุกล่าวว่าเวลาบนสวรรค์กับมนุษย์ไม่เท่ากัน..." องค์หญิงตัวน้อยไม่กล้าสบตาเทพชรา นางเองก็เพิ่งรู้ว่าตนทำพลาดไปตอนอยู่ทะเลสาบจิวหู จึงกลับมารับบทลงโทษโดยการกักบริเวณ แล้วยังมีโทษทัณฑ์อื่นที่ตนต้องรับอีก นางก้มหน้างุดก่อนจะเอ่ยถามเทพชราต่อ 

"พี่สาวจูเซวี่ยกับพี่ชายมนุษย์ยามนี้พวกเขาเป็นเช่นไรบ้างหรือเจ้าคะ" 


เทพชราสัมผัสกระแสความกังวลได้จากน้ำเสียงสั่นๆเพราะร้องไห้ขององค์หญิงตัวน้อยแล้วนึกสงสารนัก

"องค์หญิงไม่ต้องเป็นกังวล บัดนี้ดวงวิญญาณของพวกเขาอยู่ในมิติของเหล่าเซินแล้ว เอาไว้พระองค์สิ้นสุดจากการถูกองค์เง็กเซียนกักบริเวณ พวกเราไปดูพวกเขาด้วยกันดีหรือไม่"




*เทียนเฟย พระสนมของเทพจักรพรรดิแดนสวรรค์ชั้นเก้า

เหล่าเสิน คำเรียกแทนตัวเองสำหรับเซียนสูงอายุ

เสี่ยวเซียน คำเรียกแทนตัวเองเชิงถ่อมตน (เซียนผู้น้อย)








_______________________

สุขสันต์วันลอยกระทงค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.247K ครั้ง

944 ความคิดเห็น

  1. #840 mouse (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 13:39

    ข้อยกเว้นขององค์หญิงอันเป้นที่รัก ถูกกักบริเวณก็ร้องไห้ แต่คนที่ถูกทำร้ายทำลายทั้งชีวิต จะมีความทรงจำเจ็บช้ำรันทดเพียงใด

    #840
    0
  2. #816 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 10:07
    ชาตินี้ขอให้สมหวัง

    ไม่เอามาม่าน๊า
    #816
    0
  3. #769 saranglove (@devilshine) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 06:39
    เดาว่าฮ่องเต้คือพี่ชายแท้ๆของอาจือ ส่วนอาหวังก็เป็นพี่ชายที่ถูกเลี้ยงดูมาด้วยกัน หยางเกิงอาจจะมีบทบาทมาเกี้ยวบ้าง แต่คิดว่าสุดท้ายน่าจะคู่กะโจวจื่อเฉิงแน่นอน
    #769
    1
    • #769-1 saranglove (@devilshine) (จากตอนที่ 33)
      15 พฤศจิกายน 2562 / 06:40
      ฉวี่เฉินสิ ฮืออออ ชื่อยากมากแม่
      #769-1
  4. #767 Mameaw555 (@thatcharisa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 15:21
    เออ จนตอนนี้ดิฉันก็ยังหาเรือลงไม่ถูกเลยค่ะ
    #767
    0
  5. #765 Pandanus23233 (@Pandanus23233) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 02:51
    รอต่อออ
    #765
    0
  6. #764 CS_Rabbit (@CS_Rabbit) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 23:49
    ตอนท้ายๆน่าร้ากกก พี่เต้เอาไงงง น้องสับสนนน 5555
    #764
    0
  7. #763 KGXUSOO6 (@KGXUS8683) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 14:23
    รอนะคะไรท์สู้ๆนะคะ💓
    #763
    1
  8. #762 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 08:51
    จาได้คู่กันมั๋ยนะ
    #762
    0
  9. #761 Bee_Bee_1225 (@Bee_Bee_1225) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 04:24
    ง่ะ สงสารน้องอ่ะ กินไปร้องไห้ไปโดยที่ไม่รู้ตัว แล้วชะตาชีวิตของน้องมันจะเป็นยังไงต่อไปล่ะเนี่ย กวังว่าน้องจะไม่เลือกทางผิดอีกแล้วนะ
    #761
    0
  10. #760 vooda (@vooda) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 01:46
    อ้าวว อ่านมาถึงตอนปจบแล้ว เร็งมากกก สรุปรู้แล้วนะค้าว่าเต้คนละคน
    #760
    1
    • 12 พฤศจิกายน 2562 / 02:54
      อ่านเร็วหรือไรท์เขียนน้อยเกินไปฮ่าๆ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ เม้นรัวเลย < 3
      #760-1
  11. #754 Jayz J (@femeil) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:38
    แอบสงสารเต้นิดๆ นางก็รักของนางมาตั้งนานอ่ะนะ
    #754
    1
  12. #753 puphaa (@puphaa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:32
    เช่นกันค่ะ
    #753
    0
  13. #752 nae_tae (@nae_tae) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:18

    สุขสันต์วันลอยกระทงค่าา น่ารักเชียว

    #752
    0
  14. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:09
    พี่รุกน้องอีกกก
    #751
    0
  15. #750 opeachty (@Bear_ra_) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:07
    รอนะคะ!
    #750
    0
  16. #749 naphwaree (@naphwaree) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 21:42
    ไรท์แต่งสนุกมาก รอเลยจ้า
    #749
    1