[ Inazuma eleven ares ] ยัยตัวร้ายแห่งวงการฟุตบอล

ตอนที่ 3 : ฮาคุเร็นและคนของเอย์เซย์ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 406
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

ณ สนามบินที่ประเทศจีน


สวัสดีค่ะทุกท่านดิฉัน คุรุมิ ค่ะ ตอนนี้ดิฉันกลับมาถึงประเทศบ้านเกิดที่จีน อย่างปลอดภัยแล้วล่ะค่ะ


"คุณหนูครับ เชิญทางนี้เลยครับ" เสียงของคนใช้บ้านโอสึสึกิกล่าวขึ้น เรียกความสนใจจากฉันได้ทันที


ฉันเดินไปที่รถก่อนจะขึ้นไปทิ้งสัมภาระของตัวเองไว้พวกเขาเดินมาเปิดประตูให้ก่อนที่ดิฉันจะเดินขึ้นรถไป

ถ้าถามว่าทำไมพวกเขาถึงให้ความสำคัญขนาดที่ว่ายุ่งไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมแล้วละก็ก่อนไปถึงบ้านจะอธิบายให้ฟังคร่าวๆ แล้วกันนะค่ะ


ครอบครัวใหม่ของดิฉันถูกแบ่งออกเป็นตระกูลหลักและตระกูลรอง ตระกูลหลักจะเน้นไปที่พละกำลังเสียมากกว่า


ส่วนตระกูลรอง จะเน้นไปที่วิชาการ ของดิฉันเป็นคนตระกูลรองที่มีความสามารถทางด้านร่างกายสูงกว่าเลย

ไม่ค่อยจำเป็นเรื่องคนที่จะคอยช่วยคุ้มครองในขณะไม่อยู่บ้านเหมือนคนอื่นๆ ดิฉันได้พี่สาวฝาแฝดนิสัยเสียมาเป็นคนคุ้มครอง


ตอนที่คุยกันทางโทรศัพท์ครั้งแรกช่วยในหลายๆ อย่าง รู้ว่าเธอเป็นประเภทเอาแต่ใจมาก แถมยังไปใช้ชื่อดิฉันทำเรื่องไม่ดีเยอะแยะอีกด้วย


ยูคุงหน่ะเข้าใจดิฉันผิดเลยมากลับมาขอโทษและบอกดิฉันว่าดิฉันทำอะไรไปบ้างตอนเด็ก จนความจำเริ่มกลับมาเหมือนกัน


"ถึงแล้วล่ะครับคุณหนู" คนขับรถจอดที่ประตูบ้านบานใหญ่หลังจากที่ดิฉันออกมาได้ไม่นานเขาก็ขับรถกลับไปจอด


ฉันรีบเดินกลับไปที่ห้องทันทีเพราะอยู่ไปรังแต่จะทำให้เจอกับปัญหา


ตุบ

เสียงกระเป๋าสะพายกระทบกับเตียงนอนสุดหรูหราที่ตอนนี้ดิฉันนอนตุบลงไปแล้ว


"อืม~ความรู้สึกที่โหยหามานาน~" 


'ก็รู้อยู่หรอกว่าเธอเคยเป็นคนรวยมาก่อนแต่ช่วยอย่าทำเหมือนการใช้ชีวิตธรรมดาเป็นเรื่องยากด้วยนะ' เสียงใสดังขึ้นข้างหลัง


ถ้าถามว่าเสียงอะไรละก็มันคือเสียงของ เจ้าของร่างที่ตอนนี้อยู่ในสภาพวิญญาณตามติดร่างล่ะนะ


"ดิฉันแค่ไม่ค่อยมีเวลานอน เมื่อตอนที่ดิฉันเป็นมนุษย์เองนะ เลยมีความสุขไงล่ะ"


'ค่าๆ ต้องไปข้างล่างแล้วนะ เดี๋ยวคนอื่นรอละก็แย่เลย' เธอทำหน้าตาเหมือนมีบางอย่างหลอกหลอนเธอเมื่อเธอไปช้า


"ค่ะ คุณเจ้าของร่าง" เห็นแบบนั้นเจ้าของร่างคนนี้ซื่อบื้อและใสซื่อมากเลยนะ เหมาะสำหรับการเป็นเจ้าหญิงมากกว่า... 


.... สุนัขละนะ.... 


เฮ้อ~


คิดแล้วเหนื่อยใจ


"เอาล่ะมาถึงแล้ว" ดิฉันเริ่มทำตัวตามปกติ เพราะกลัวว่าคนอื่นจะหาว่าฉันบ้าพูดคนเดียว


"กลับมาแล้วเหรอ เอาล่ะปู่จะให้ ภารกิจต่างๆ ให้หลานๆ ทั้ง 6 คน ฮิโรชิ พี่ชายคนโต  ซาเอโกะ พี่สาวคนรอง มิสุเกะ พี่ชายคนกลาง มิยูกิ น้องสาวคนที่ 4 และ ฝาแฝด คิรุมิ คุรุมิ น้องสุดท้อง" ทุกคนที่อยู่ที่นี่คือผู้มากความสามารถจนได้มาอยู่ที่นี่


ฮิโรชิ-เคยเล่นฟุตบอลมาก่อน ไม่สิตอนนี้ก็ยังเล่นอยู่ ฉายา โจ๊กเกอร์แห่งสนาม เคยยิงประตูพรุนจนขี้เกียจยิง

ซาเอโกะ-ไม่เคยเล่นบอล ไม่ชอบกีฬาที่ใช้กำลังเยอะ เพราะงั้นพี่เขาคือคนที่อยู่ตระกูลรองแน่ๆ

มิสุเกะ-อยู่ทีมของฮิโรชิ อยู่กองหลัง และเป็นสายพละกำลัง

มิยูกิ-สาวน้อยสุดอันตรายเคยฆ่าคนมานับไม่ถ้วน ไม่เคยเล่นบอลเพราะไม่สนใจ

และคิรุมิ-พี่สาวฝาแฝดสุดเอาแต่ใจ ชอบการฆ่าและรังแกคนที่อ่อนแอกว่า และเป็นคนที่เอาชื่อฉันไปใช้จนได้ฉายาว่า สุนัขของจักรพรรดิ แถมกวนยูมะและตามติดเป็นปลาท่องโก๋ด้วย


"งานอะไรเหรอค่ะ แค่ไม่ต้องใช้กำลังมากก็พอ"ซาเอโกะ


"เหอะ!  พวกอ่อนแอก็งี้แหละ ทำอะไรก็ไม่ได้ต้องให้พวกเราคอยปกป้องหน่ะ"มิสุเกะ


"ไม่ใช่ๆ ต้องเกี่ยวกับการฆ่าสิถึงจะสนุก"มิยูกิ


"ไม่ใช่ทั้งหมดนั่นแหละ... และ... ฮิโรชิ!!!! ตื่นได้แล้ว!!! น้องมากันครบแล้ว!! "ปู่


"งืมๆ สุกี้ยากี้" ฮิโรชิ


"รู้สึกจะไม่ยอมตื่นนะ" คิรุมิชักปืนขึ้นมา

"แต่แบบนี้ก็ไม่ควรทำนะ" ดิฉันตอบพร้อมยิ้มปิดตาไปให้คิรุมิ

"ชิ" เสียงสบถอย่างไม่พอใจดังมา 1 ครั้งก่อนที่คิรุมิจะเก็บปืนลง


"เอาละข้าจะให้พวกเจ้าทั้ง 6 คนแยกย้ายกันไปทดสอบคนที่จะไปแข่งนะ ทีมที่ได้ที่ 1 ก็เป็น" ปู่

"ทดสอบหรอ... " มิยูกิ
"ใช่แล้ว พวกเจ้าจะต้องไปให้ทั่วเลยนะ แพ้-ชนะ ไม่มีปัญหาขอแค่มีความสามารถพอ เข้าใจนะ มีตระกูลอื่นเอากลุ่ม A ไปแล้วเพราะงั้นพวกเธอต้องไปกลุ่ม B"

"นี่ๆ ตาแก่ กลุ่ม B มีโรงเรียนโอเทย์สึกิโนะมิยะไหม" คิรุมิถามด้วยตาที่มีประกายหน่อยๆ


"ไม่ แต่มีไรมงอยู่นะ" ปู่ การพูดตัดความหวังเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับปู่เหรอ!... 


"ม่าย!!! งั้นฉันจะไม่ไปเด็ดขาด!!! เลย" คิรุมิ เอ่อ... ท่านจะปฏิเสธเรื่องนี้เพราะไม่มีผู้ชายเนี้ยนะ? 


"ยังเหมือนเดิมเลยนะ เอ้าพวกเธอแยกกันไปเองละกัน หือ? " ปู่มองไปที่ฮิโรชิ ที่จู่ๆ ก็ลุกยืนขึ้น


"มีอะไรเรอะ? " 


"นี่พวกแก ฉันจะไปที่ไรมงดูหน่อย รู้สึกว่าจะมีของเจ๋งๆ ให้ดูอยู่" เมื่อฮิโรชิพูดจบก็แสยะยิ้มออกมาอย่างโรคจิต


ผสมผสานกับผมสีขาวดวงตาสีอำพัน นั้นยิ่งทำให้เหมือนกับฆาตรกรโรคจิตแต่ก็มีเสน่ห์อีกแบบหนึ่ง


"แล้วแต่สิ แต่ไปกับมิสุเกะนะ" ปู่
"อ่า... ใครก็ได้ทั้งนั้นแหละ" พูดจบพี่เขาก็เดินออกไปจากห้องประชุม


หลังจากนั้นปู่ก็แจกแจงเรื่องต่างๆ ให้เราทุกคนไป


"พวกน้องเล็กก็ไปฮาคุเรนและเอย์เซย์ละกัน" ปู่พูดพลางปัดมือเหมือนพยายามไล่ไห้รีบไป


"ค่ะ/เหอะ... "คุรุมิ/คิรุมิ


หลังจากออกมาจากห้องประชุมได้ไม่นาน ก็มาเจอกับมิสุเกะและฮิโรชิ


"ได้ไปฮาคุเร็นและเอย์เซย์สินะ" มิสุเกะผู้อ่อนโยน~ฉันหลงรักเขาสะแล้ว


"ค่ะ~"


"อือ... พี่คิดว่าเราจะจำอะไรได้มากขึ้นเมื่อไปเอย์เซย์นะ" ค่า~แค่ท่านบอกแบบนี้ดิฉันจะไม่ยอมแพ้เรื่องนี้ง่ายๆ หรอกค่า~


"อือ" ฉันตอบกลับไปก่อนพี่ฮิโรชิจะดึงพี่มิสุเกะจากไป 'ฉันคิดไปเองรึเปล่าว่าเขาสองคนรักกัน' ฉันเปิดประตูสู่โลกใหม่สะแล้วสิ


"ไปเตรียมของกันเถอะค่ะ" พูดจบดิฉันกับคิรุมิก็เดินไปคนละทางกัน


ณ ห้องคุรุมิ


'นี่ฉันขอกลับเข้าร่างก่อนได้ไหมตอนไปฮาคุเร็นและเอย์เซย์หน่ะ'


"ได้สิดิฉันไม่ว่าอะไรหรอก" ก็ร่างนี้หน่ะ... เป็นของเขานี่น่า... 


'ขอบคุณนะ' ใส่ซื่อสะจริงนะเธอหน่ะ 


ดิฉันทำธุระส่วนตัวตามปกติและเข้านอน


ณ หน้าคฤหาสน์ ของอีกวัน


"ไปดีมาดีนะ~" พวกญาติพากันโบกมือลา คนทั้ง 6 มีบางคนเท่านั้นที่ตอบสนองบางคนไม่แม้แต่จะเหลี่ยวหลังมองและเดินเข้าเครื่องบินส่วนตัวไป



ณ สนามบินญี่ปุ่น


"นี่คุรุมิจัง เคยมาที่ญี่ปุ่นมาก่อนสินะจ๊ะ" ซาเอโกะพูดพลางเดินเข้ามาหาดิฉัน


"ค่ะ... เคยมารักษาตัวที่นี่และเรียนด้วย... " ฉันพูดพลางมองไปข้างหน้า


"น่าเสียดายจังน้า~ที่ต้องจากกันเร็วขนาดนี้" เขาพูดพลางทำหน้าเสียดายเป็นอย่างมาก


หลังจากนั้นเราก็แยกกันไปเป็นกลุ่มตามที่แยกกันมาเมื่อวาน


"คราวนี้ต้องต่อเครื่องไปที่ฮอกไกโดสินะเหนื่อยชะมัด" คิรุมิบ่นอุบอิบออกมา


"น่า~เดี๋ยวก็ชินเองแหละค่ะ" ดิฉันพูดพลางเดินไปเรื่อยๆ


ณ สนามบินฮอกไกโด


"เราต้องต่อรถอีกค่อยถึงค่ะ" ฉันพูดออกมาสบายๆ แตกต่างจากอีกคน


"หนะ.. หนะ... หนาวชะมัด" พูดพลางยืนตัวสั่น ฟันบนล่างขบกันจนเกิดเสียง


"แหะๆ ใครบอกให้ใส่สายเดียวมาละค่ะ" ใช่ค่ะ เธอใส่เสื้อสายเดียวอ่อยเหยื่อมา ตอนดิฉันเห็นครั้งแรกก็เอือมละอาทันที


"เชอะ....เข้าใจแล้วน่า" พูดจบเธอก็เดินนำหน้าดิฉันไป


ณ ที่จอดรถแห่งหนึ่ง


"รีบไปเถอะ" ฉันพูดพลางเดินไปข้างหน้า
"ไม่กะจะรอเลยนะยัยนี่" คิรุมิ

"เอ่อ... ขอโทษนะคะ... " ฉันพูดพลางเดินไปถามชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างรถ

"มีอะไรรึเปล่าหนู" เขาหันมทพูดโต้ตอบกับดิฉันสักพักก็ได้ความมาว่า รถที่จะไปโรงเรียนฮาคุเร็นทุกคันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น.... 

ทุกคนนั้น.... 



ปวดท้องอาหารเป็นพิษทุกคนเลย!!!! 


"ห๋า!!! แล้วแบบนี้พวกเราจะไปยังไงล่ะฟ-ระ!!! ... ยิ่งรีบๆ อยู่!! " ว่าแล้วว่าต้องโวยวายแหะๆ


"คงต้องเดินเอาล่ะมั้ง ( ' ' ;) " ถ้าเดินไปก็อาจจะเจออันตรายก็ได้ หมีที่นี่ยิ่งน่ากลัวอยู่


"เออ! เดินก็เดินและก็... เอาเสื้อมาฉันหนาวจะแย่แล้ว! " คิรุมิพูดจบก็กระชากเสื้อแขนยาวของดิฉันออกทันที


   เดี๋ยว!!! ทำแบบนี้ฉันก็หนาวเส่!!!! ได้แต่โวยวายในใจเท่านั้นแหละ


"เอาแต่ใจสะจริงนะพี่เนี่ย กึกกึก" เสียงขบฟันจากความหนาวดังขึ้นเป็นระยะแต่อาการสั่นที่กลบไม่มิดยังสั่นอยู่เรื่อยๆ


"ไปได้แล้ว" คิรุมิพูดจบก็เดินหายไปทิ้งดิฉันเอาไว้


"ระ... ระ... รอด้วยสิ"ดิฉันพูดพลางวิ่งตามไป


'โธ่เอ้ย รู้สึกเหมือนกรรมตามสนองเลยฮือ~
(T^T) '
______________________________________

ฮือ~ขออภัยที่ห่างหายไปนานไรต์
ขอโทดกั๊บ~มิได้ตั้งใจจะหายไปนานพอดีว่าตันนิยายทุกเรื่องเลยขออภัยให้อภัยไรต์ด้วยนะ~


และอย่างลืม คอมเม้นท์เป็นกำลังใจในการแต่งต่อๆ ไปด้วยนะ~ทุกท่านอย่าพึ่งทิ้งกันไปนะ



ถ้ามีข้อผิดพลาดประการใดก็ขออภัย ณ ที่แห่งนี้ด้วยนะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #6 chanikant2550 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 11:04

    รอค่าาา รีบๆกลับมาอัปเร็วนะคะ
    #6
    0