[ Inazuma eleven ares ] ยัยตัวร้ายแห่งวงการฟุตบอล

ตอนที่ 2 : การแข่งและการจากลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    30 ม.ค. 62

2 เดือนต่อมา

หลังจากวันที่ดิฉันฟื้นขึ้นมานี่ก็ผ่านมา 2 เดือนแล้วค่ะ ดิฉันได้เรียนรู้เรื่องต่างๆ มากมายโดยมีอันนะจังกับยูคุงช่วยบอก ถึงส่วนมาก

ดิฉันจะอยู่แต่ที่บ้านก็เถอะ 

"วันนี้สินะค่ะ พวกตัวเอกที่คุณมิคาเอลบอกว่าจะมา" พวกเขาจะมาจริงๆ เหรอค่ะเนี่ย รู้สึกว่าจะมาเล่นฟุตบอลด้วย

น่าสนใจจริงๆ ค่ะ เมื่อ 3 วันก่อนนี้ ดิฉันลองดูการแข่งขันแล้ว มันแฟนตาซีมากค่ะ ดิฉันก็ได้ลองเตะตามดู ดิฉันก็ทำได้ค่ะ พรใช้ได้ดีมากเลยล่ะค่ะ

ส่วนเรื่องที่สามารถมองอนาคตก็ลองแล้ว สะดวกนิดหน่อยนะค่ะ ชอบมากเลยแต่ดันมีนาฬิกาที่ตาเนี่ยสิ

ระหว่าทางเข้าโรงเรียนไรมง

"โฮ้!!! ~ ที่เนี้ยเหรอไรมงหน่ะ" รู้สึกว่าจะมีคนมาแหะ อะลืมบอกไป วันนี้ดิฉันมาดูโรงเรียนเฉยๆ อันนะจังก็จะมาช่วยด้วย

ทั้งๆ ที่เมื่อก่อน โดนดิฉันเจ้าของร่างคนก่อนทำร้ายขนาดนั้นแท้ๆ เลย

"เอ๊ะ เดินเข้าไปแล้ว" ตอนที่ดิฉันกำลังจะเดินตามเข้าไปก็มีคนมาทักฉันก่อน

"คุรุมิจังรอนานไหม... "ตอนที่อันนะจังมาถึงก็เรียกฉันแต่ก็หันไปเห็น เหล่าคนที่ดิฉันจะตามไปเสียงของอันนะจังก็อ่อนลง

"เราเข้าไปกันเถอะจ๊ะ"ฉันเรียกอันนะจังแล้วเธอก็พาฉันเดินไปโรงเรียนเรื่อยๆ ก่อนที่จะไปพบ พวกเขาอีกครั้งพร้อมกับเหล่าสภานักเรียนคนอื่นๆ

"พวกเธอสินะทีมฟุตบอลที่มาจากเกาะอินะคุนิ" อันนะกล่าวพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลปนเรียบนิ่ง

ถ้าถามว่าดิฉันอยู่ที่ไหนล่ะก็ ขอบอกค่ะ ดิฉันหลงทางค่ะ รู้สึกว่าหลังจากที่ดิฉันเดินออกมาจากที่เดิมก็หลงเลยทันที เฮ้อ~ เหนื่อยใจจริงค่ะ 

อะนั้นมันอาคารนี่หน่า น่าชะเป็นอาคารชมรมอะไรสักอย่างที่ดิฉันไม่รู้

"ไปถามคนในนั้นดีกว่า"เมื่อดิฉันคิดได้อย่างนั้นจึงเดินเข้่ไปข้างในสเตเดียม

ข้างในสเตเดียม

"ขอโทษนะค่ะ... "ฉันเดินเข้าไปข้างในสเตเดียมเจอสนามฟุตบอลดิฉันรู้เลยค่ะว่านี่ต้องเป็นสเตเดียมของชมรมฟุตบอลแน่ๆ

"เอ๊ะ! ... มีอะไรรึป่าวจ๊ะรึว่าจะมาสมัครเข้าชมรม! "มีผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดนักเรียนของไรมงเดินเข้ามาถามดิฉันค่ะ

"เปล่าหรอกค่ะ ดิฉันแค่จะมาถามทางไปที่ห้องสภานักเรียนหน่ะค่ะ" เขาดูหม่นลงนิดหน่อยกับคำตอบที่ได้ ก่อนที่จะกลับมาร่าเริงเหมือนเดิม

 
"จ๊ะ... เดี๋ยวจะพาไปนะจ๊ะ อ่อ แล้วฉันก็ชื่อว่า โอทานิ สึคุชิ จ๊ะ" โอทานิ สึคุชิ เหรอ 

"ค่ะ ดิฉันชื่อว่า โอสึสึกิ คุรุมิค่ะ"ฉันแนะนำตัวตามสไตล์ของฉัน

"เดี๋ยวฉันจะพาไปที่ห้องของสภานักเรียนนะจ๊ะ"เมื่อคุณโอทานิกล่าวเสร็จก็เดินไปพร้อมกับดิฉันที่เดินไปข้างๆ 

#ไรต์

"โค้ชครับ เมื่อกี้นี้"เด็กหัวหนามหรือ อินาโมริ อาสึโตะ ปี 2 ได้เอ่ยขึ้นหลังจากที่คุรุมิเดินออกไปพร้อมกับโอทานิไม่นาน

"อืม....น่าจะเป็นเด็กจากโรงเรียนต่างประเทศที่มาใหม่นะ"ผู้ช่วยโค้ชหรือคาเมดะ ยูคิโนริ

"ต่างประเทศเลยหรอ"ทุกคน
"อืม ประเทศจีนหน่ะ" โค้ช หรือ โจ คินอุน
"เอ๋!! งั้นก็อยู่ที่ประเทศเดียวกันกับโค้ชหน่ะสิ" อุมิฮาระ โนริกะ ปี 2


"โฮะ โฮะ โฮะ โฮ่"เสียงหัวเราะแปลกๆ ของโค้ชเป็นคำตอบแทนคำถาม

"แหมๆ เห็นซื่อๆ แบบนั้นแต่เมื่อก่อนนี้หน่ะ ร้ายสุดๆ เลยนะครับ"โค้ช
"ร้ายเหรอ" ฮิอุระ คิรินะ ปี 2

"ครับ เมื่อตอนที่เธอเรียนชั้นประถมได้รักกับผู้ชายคนหนึ่งแต่ เธอกลับไม่ได้รับความรักตอบกลับมาเลยครับ"โค้ช

"เอ๊ะ... ไม่ได้รับความรักตอบเหรอ" อาสึโตะ

"ใช่ครับ... เพราะงั้นคนที่ยุ่งกับผู้ชายที่เธอชอบมักจะจู่ๆ ก็เกินอุบัติเหตุเกือบถึงชีวิตทุกครั้งเลยครับ" เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น บางคนก็ทำหน้าเหวอ บางคนตกใจจนหน้าซีด บางคนก็รู้สึกเสียใจแทน


"แต่ไม่ต้องกังวลไปครับ"

"เอ๊ะ... ไม่ต้องกังวลเหรอครับ" อาสึโตะ

"ครับ เพราะผมได้ยินมาว่า เธอประสบอุบัติเหตุ ความจำเสื่อมเรียบร้อยไปแล้วครับ"โจ คินอุนยังพูดด้วยสีกน้ายิ้มแย้มเหมือนเดิม

"เอ๋!!!!!! ประสบอุบัติเหตุเหรอ" ทุกคนได้แต่ตกใจเพราะไม่คิดว่าผู้หญิงเลือดเย็นที่โค้ชเขาบอกนั้นจะประสบอุบัติเหตุได้ ทั้งที่น่าจะระมัดระวังตัวดีแล้วแท้ๆ

"แต่ว่านะครับทุกคน... ไปซ้อมได้แล้วมั้งครับ"โค้ชหรือโจ คินอุน กล่าวจบนักกีฬาทั้งหลายที่อยู่ด้านหน้าเขานั้นทำลนลายกันแล้วพากันเริ่มเมนูฝึกสุดโหดหินทันที

เพื่อเตรียมการแข่งกับโรงเรียนแรงค์กิ้งอันดับ 1  โรงเรียนเซย์โชว ในอีก 2 อาทิตย์อันใกล้นี้


#ไรต์ จบการบรรยาย

#คุรุมิ

2 อาทิตย์ผ่านไป

สวัสดีค่ะคุณนักอ่าน วันนี้ดิฉันได้มาดูการแข่งของ อินะคุนิ ไรมง vs เซย์โชว ซึ้งแค่ดูก็รู้ผลแล้วล่ะค่ะ

ไรมงหน้าใหม่ที่ซึ้งตอนนี้ยังไม่มีแม้แต่สปอนเซอร์หน่ะ ต้องแพ้อยู่แล้ว เรื่องประสบการณ์นั้นไม่ต้องถาม

ทุกคนนั้นตื่นสนามกันยกใหญ่ แตกต่างจากเซย์โชว ที่มีทั้งสปอนเซอร์และประสบการณ์  ดิฉันคิดว่าไรมงคงได้ไม่ถึง 3 ประตูหรอกค่ะ  เผลอๆ อาจไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ถ้าถามว่าตอนนี้ดิฉันอยู่ที่ไหนขอตอบเลยค่ะว่าดิฉันอยู่ที่ที่นั่งคนดู ดิฉันไม่ไปอยู่กับอันจังหรอกค่ะ ถึงตอนแรกจะไม่ยอม

แต่พอดิฉันบอกว่าอยากลองสัมผัสกับบรรยากาศเผื่อดิฉันจะจำอะไรได้มากกว่านี้อันจังก็ตอบ ตกลงแทบไม่ทันดิฉันทำได้แต่หัวเราะแห้งๆ กับเพื่อนคนนี้เท่านั้นค่ะ

"จะไหวแน่เหรอค่ะเนี้ย"ดิฉันพึมพำเบาๆ พร้อมมองลงไปที่สนาม

30 นาทีผ่านไป

ปรี๊ดดดดด

   เสียงเป่านกหวีดบอกหมดเวลาการแข่งขันพร้อมเสียงร้องเฮของผู้ชมดังขึ้นเป็นระหึ่ม
 

"1-10 เซย์โชวชนะเหรอ" คงต้องกลับออกมาปลอบใจพวกเขาสินะค่ะ เดี๋ยวลูกฮึดก็หมดก่อน

ภายนอกสเตเดียมการแข่งขัน


"งั้นพวกเราก็ไปที่เที่ยวกันเถอะ"เสียงของใครไม่รู้เอ่ยขึ้น ดิฉันคิดว่าเขาคงเป็นเสาหลักของพวกเขาสินะค่ะ


1 อาทิตย์ต่อมา (มั้ง) 

ดิฉันได้ยินมาว่าไรมงมีสปอนเซอร์แล้ว ซึ่งทำให้ดิฉันแปลกใจนิดหน่อยนะเนี่ย แต่ช่างเถอะ

"เห๋ อันจังจะเข้าชมรมฟุตบอลเหรอ" ตอนนี้ดิฉันกำลังเดินไปที่สเตเดียมการแข่งระหว่างอินะคุนิ ไรมง  vs มิโนโดซัน

"แค่จะไปดูว่าจะแบกรับชื่อของไรมงได้รึเปล่าแค่นั้นเองแหละจ๊ะ แล้วคุรุมิจังละ" หึแน่อยู่แล้วดิฉันจะลงอยู่แล้วค่ะ

แต่ดิฉันอยากลงเล่นจังเลยฮือ~ ดิฉันหน่ะเคยเป็นมาเฟียที่ยิ่งใหญ่เพราะงั้นต้องเก่งรอบด้านฟุตบอลก็เช่นกันค่ะ

"ดิฉันก็ลงเหมือนกันค่ะ  ดีใจจังที่อันจังอยู่ด้วยจะได้คุยอะไรได้ง่ายขึ้น"ดิฉันยิ้มให้กับอันจังตอนนี้ก็ถึงที่ที่พวกเราถูกนัดไว้โดย

คุณผู้จัดการหญิง โอทานิ สึคุชิ เป็นคนนัดหมายพวกเราไว้

"แหมๆ มากันตรงเวลาเลยนะค่ะ ฉันชื่อ โอทานิ สึคุชิ จ๊ะ เป็นผู้จัดการชมรมฟุตบอล ถึงจะรู้อยู่แล้วแต่ฉันก็อยากแนะนำตัว"

"ค่ะ"เราสองคนขานรับพร้อมกัน

"งั้นแนะนำตัวกันเลยเนอะ" คุณน่าจะรู้ชื่อดิฉันแล้วนี่ค่ะ

"ดิฉันชื่อว่า โอสึสึกิ คุรุมิ ส่วนนี่คือเพื่อนดิฉันชื่อว่า มิคาโดะ อันนะ จังค่ะ"ดิฉันแนะนำตัวเองพร้อมกับแนะนำอันจังด้วยเลย

ส่วนอันจังนั้นได้แต่พยักหน้าตอบแทน

"จ๊ะ งั้นเราไปหาทุกคนกันเถอะ" เมื่อพูดเสร็จ ดิฉัน อันจัง และ สึคุชิซัง ก็พาร่างของตนไปที่ห้องที่ทุกคนในไรมงอยู่

เมื่อมาถึงห้องพักนักกีฬาเราก็เจอกับประตูบานเลื่อนอัตโนมัติ เพียงเดินไปและรอมันก็จะเปิดออกเอง เราได้ยินเสียงเจี่ยวจ้าว

ดังมาจากด้านหลังประตู

"ทุกคนฟังทางนี้" เมื่อสึคุชิซังเข้าไปก็ได้เอ่ยเรียกทุกคนที่อยู่ภายในห้องหันควับมามองพวกเรา

"เธอมันคนของสภานักเรียนกับสาวสวยหลงทางนิ" แหม~ เรียกดิฉันสะไม่เหลือเค้าความงามเลยนะค่ะ

"เอ๋ คุรุมิจัง รู้จักเหรอ"อันจังถามดิฉันด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ออกมาทำให้ดิฉันได้แต่พยักหน้าหงึกงักเท่านั้น

"จ๊ะ ดิฉันหลงกับอันจังพอเดินมาเจอสเตเดี้ยมเลยเข้าไปดูหน่ะ"ฉันตอบตามความเป็นจริง

"เอาล่ะ เขาจะมาเป็นผู้จัดการเหมือนฉันนะเอ้า กล่าวคำทักทายสิ" สึคุชิซังจับไหล่ของอันจังและหลังจากนั้นดิฉันก็ไม่ได้ฟังอะไรอีกเลยหลังจาก

แนะนำตัวเสร็จ

"เอาหล่ะนี่งานแรกของเธอนะจ๊ะ " สึคุชิซัง กล่าวเสร็จก็เอากล้องมาวางไว้ที่มือของอันจัง

"ช่วยถ่ายทุกคนด้วยนะจ๊ะ"สึคุชิซังทำอะไรไม่บอกรายละเอียดเลยนะค่ะ

หลังจากที่ถ่ายกันเสร็จแล้ว

"ให้ถ่ายทำไมเหรอค่ะ"อันจังถามแบบใสซื่อ

"มันคือบัตรประตัวนักกีฬาก็ต้องมีกันทุกคนนะ... ฝากเอาไปแจกให้กับทุกคนด้วย

"ผู้จัดการก็ต้องมีบัตรประจำตัวเหมือนกันนะ" โฮ๋... นี่คิดจะถ่ายที่เผลอเอาเลยหรอเนี้ย

หลังจากนั้นดิฉันก็ไม่ได้ฟังอะไรจนออกไปถึงสนามการแข่ง

"เห๋... งานไม่หยาบเหรอค่ะแบบนี้หน่ะ" ทุกคนตอนนี้นั้นแทบจะไม่สามารถเจาะฝ่านไปได้เลย

แต่ก็ไม่ใช่ว่าผ่านไม่ได้ล่ะนะ

"ผ่านไปได้สิครับ... ผมฝึกเองเลยนะครับโฮ่ะๆๆ"เดี๋ยวด่าเป็นภาษาจีนเลยโธ่! 

"หรอค่ะ ฮะๆ"คงต้องดูต่อไปล่ะนะ

(ไรต์บรรยายไม่เก่ง ขอตัดไปตอนแข่งจบเลยนะ) 

"ยินดีด้วยนะค่ะทุกคน ที่ผ่านมาได้หน่ะ"ดิฉันรู้สึกดีจริงๆ ถึงจะไม่ได้ลงเล่นก็เถอะ

"อื้ม... ของคุณนะคุรุมิจัง" โนริกะ

เห็นแบบนี้แต่ดิฉันก็สนิทกับทุกคนแล้วนะค่ะ 

ถ้าย้อนไปเมื่อตอนฝึกก่อนแข่งก็ได้ดิฉันช่วยซ้อมก่อนแข่งจริงเลยล่ะ สุดยอดใช่ไหมล่า~

คงถึงเวลาแล้วสินะรู้สึกแปลกๆ เลยอุตส่าเป็นเพื่อนได้แล้วแท้ๆ ต้องมาจากกันตอนนี้เนี้ยนะ

"ทุกคนค่ะ ดิฉันมีเรื่องจะแจ้งค่ะ"

"โฮะ โฮะ โฮ่  คงถึงเวลาแล้วสินะครับ ทุกคนฟังนะ"  

ได้โค้ชช่วยพูดแบบนี้ค่อยดีหน่อยคนอื่นๆไม่ค่อยฟังดิฉันเท่าไหร่เลยด้วย

"ดิฉันจะต้องกลับประเทศและไปทำภารกิจที่ได้รับมอบหมาย อาจจะได้เจอกันตอนรอบฟุตบอลฟรอนเทียร์นะค่ะ"

ถ้าเข้ารอบไปได้ล่ะนะ

"เอ๋!! กลับประเทศรึว่าจะไปประเทศจีนหน่ะหรอ!!! "ไม่เห็นมีอะไรน่าตกใจเลยนิน่าโธ่ เวอร์ชะมัด

"ค่ะ"
"เร็วจังเลย ทำไมถึงเร็วอย่างนี้ล่ะคุรุมิจัง"อันจังฮื่อ ฉันไม่อยากจากเธอไปเลยอ่า

"ค่ะ มันสำคัญมากๆ เลยด้วย"
"อืมเข้าใจแล้วพยายามเข้านะ"
"ค่ะ"  แหมลืมความเศร้าไม่ได้เลย

ไว้เจอกันใหม่นะ ทุกคน! 

______________________________________

แหมๆ ไรต์ต่อแล้ว ตอนแรกกลัวมากเลยที่จะไม่มีใครอ่าน กลัวมากเลยล่ะ


ลาล่ะไว้เจอกันใหม่เน้อ~





.. 

สปอยตอนต่อไป

"ไม่เอานา ฉันเป็นพี่เธอนะ"
"ไม่เอาค่ะยังไงก็ไม่ยอมค่ะ"
"เป็นอะไรมากไหม"
"ไม่ต้องกลัวนะนั้นแค่ ตาแก่ภูเขาหน่ะ"







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #5 ยูกิ / ยูอิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:48

    ตาแก่ภูเขานี้ฟุบุคิเหรอ // ยูกิ


    เคยเห็นตอนฟุบุคิพูดอะเลยคิดว่าน่าจะใช่... มั้ง // ยูอิ

    #5
    0
  2. #4 ยูกิ / ยูอิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:48

    ตาแก่ภูเขานี้ฟุบุคิเหรอ // ยูกิ


    เคยเห็นตอนฟุบุคิพูดอะเลยคิดว่าน่าจะใช่... มั้ง // ยูอิ

    #4
    0