[ Fic KNB&KHR ] わからない แค่คน(ไม่)เคยรู้จัก

ตอนที่ 6 : -Six-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    2 พ.ค. 63














 

 

 

 

 







|ย้อนกลับไปตอนที่พวกอาคาชิมาถึงโรงเรียนนามิโมริ|






   ก่อนที่พวกอาคาชิจะมาถึงเมืองนามิโมริทางสมาคมก็ได้จัดสรรหารถโดยสารไว้ให้พวกเขา โดยจุดหมายปลายทางที่จะเริ่มก็เริ่มจากราคุซัน โยเซ็น โทโอ ชูโตคุ ไคโจว และเซนต์รินตามลำดับกันไป





   เท่าที่ได้หาข้อมูลมาเมืองนามิโมรินั้นเป็นเมืองขึ้นขค้นชื่อเรื่องศูนย์การค้าต่างๆ และยังเป็นเมืองที่เงียบสงบเต็มไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติเป็นอย่างมากที่เดียว






"อีกเดี๋ยวก็จะถึงโรงเรียนนามิโมริแล้วครับ ทุกคนกรุณาเก็บสัมภาระและเจ้าของให้เรียบร้อยด้วยนะครับ" คนขับรถของสมาคมได้พูดกระจายเสียงถึงจุดหมายปลายทางที่จะถึงในไม่อีกนาทีข้างหน้านี้





ทุกคนที่ต่างได้ยินแบบนั้นก็แยกย้ายกันไปเก็บเข้าของที่ตั้งวางอยู่ในรถเก็บใส่กระเป๋าให้เรียบร้อย จนกระทั่งรถจอดถึงที่หมายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็พากันลุกขึ้นมาก่อนจะขนสัมภาระของแต่ละคนมีลงจากรถแล้วมองไปสถานที่ตรงหน้าคือ โรงเรียนนามิโมริ









"ที่นี้สินะโรงเรียนนามิโมริน่ะ" คาลงมาเป็นคนแรกเดินตรงเข้าไปภายในโรงเรียนแล้วมองบรรยากาศโรงเรียน





"ก็สวยดีนะนายว่าไว้ไทกะ" ฮิมุโระ ทัตสึยะลงต่อจากคางามิแล้วก็เป็นมุราซากิบาระที่สนใจขนมอยู่





"อ่า...แล้วพวกนายน่ะชักช้าอยู่ได้นะ" หลังจากที่คางามิออกความเห็นกันฮิมุโระเสร็จก็หันไปมองคนอื่นๆ ที่ยังไม่เสร็จจากเก็บของที





"ห๊าา~เงียบปากไปซะเจ้าบ้าคางามิ" อาโอมิเนะที่กำลังเดินมาก็เริ่มกัดกับคางามิอีกครั้ง





"พอเถอะฮะอย่าเพิ่งกัดกันเลยให้เกียรติสถานที่หน่อยสิฮะ" คิเสะเจ้าไปห้ามปรามอาโอมิเนะและคางามิที่กำลังจะกัดกัน





"เงียบไปเลยคิเสะ×2" เพียงแค่ประโยคนี้คิเสะถึงกับนอยไปเลย







   สักพักทุกคนพากันก็ขนของดข้ามาในตัวโรงเรียนนามิโมริเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็ได้คนเดินมาที่ที่พวกเขาอยู่กัน เป็นผู้ร่างสูงที่ทรงผมประหลาดๆ (มั้ง)แล้วใส่ชุดที่คาดว่าเป็นชุดนักเรียนของที่นี้เดินมาก่อนเอ่ยคำทักทายออกมา







"สวัสดีครับพวกคุณคงเป็นคนจะมาเก็บตัวที่นี้สินะครับ"

 



"ใช่ค่ะ แล้วคุณคือ…" โมโมอิชั่งใจเลยถามชายที่มีทรงผมประหลาดๆ

 



"อ่อผมชื่อว่าคุณซาคาเบะ เท็ตสึยะครับ"




"เท็ตสึยะหรออุ๊ป.." พอคางามิได้ยินชื่อของคนตรงหน้าก็เผลอพลั้งปากไปก่อนจะเงียบไปโดยอาคาชิ




"ครับมีอะไรหรือเปล่าครับ"




"อ่อไม่มีอะไรค่ะ แล้วคุณคุซาคาเบะมาทำอะไรที่โรงเรียนในวันหยุดแบบนี้ล่ะค่ะ" ฟุริฮาตะถาคนตรงหน้าที่มาโรงเรียนในวันหยุดแบบนี้





"อ่อผมน่ะเป็นรองกรรมการคุมกฏระเบียบน่ะครับ"





"รองกรรมการคุมกฎระเบียบหรอ×10" ทุกคนที่ได้ยินแบบนั้นก็ต่างอุทานพร้อมกัน แล้วก็งงด้วย





"ครับอาจจะงงๆ สินะครับ ก็คล้ายไปกับประธานนักเรียนกับรองประธานนักเรียนน่ะครับ แต่เราก็อยากให้นักเรียนของเรานั้นเคร่งครัดกับกฎระเบียบของโรงเรียนเลยต้องเป็นกรรมการคุมกฎระเบียบน่ะครับ"





"แล้วกรรมคุมกฎระเบียบล่ะฮะเขาไปไหน" คิเสะถามคุซาคาเบะถึงคนที่เป็นกรรการคุมกฎระเบียบ





"ถ้าเขาล่ะก็ตอนนี้กำลังรอพวกคุณอยู่ที่โรงยิมหลังโรงเรียนน่ะครับ มาครับเชิญทางนี้ครับ" ว่าจบคุซาคาเบะก็นำทางพาพวกอาคาชิไปโรงยิมหลังโรงเรียน







   แล้วทางที่ไปนั้นเป็นทางอีกฝั่งหนึ่งที่เป็นทางโล่งโปร่งสามารถเห็นวิวของสนามกีฬาได้ทันที แถมรอบๆ ทางมาพุ่มหญ้าเต็มไปหมดทำให้รอบๆ ทางนั้นดูสวยงามมากๆ ในสายตาพวกเขาแล้ว แต่แล้วคุซาคเบะที่เป็นไกด์นำทางนั้นกลับนึกอะไรบางอย่างออก







"อ่ะจริงด้วยลืมซะสนิทเลย"





"มีอะไรหรอค่ะคุณครูซาคาเบะ" โมโมอิถามคนที่นำทางพวกเขาที่จู่ๆ ก็หยุดระหว่างทาง





"พอดีผมต้องไปทำธุระอย่างอื่นด้วยสิครับ ถ้าทำล่ะก็แย่แน่ๆ เลย" คุซาคาเบะพูดออกมาด้วยสีหน้าที่วิตกกังวล





"ถ้าอย่างนั้นคุณก็รีบไปเถอะ ถ้าไม่รีบไปก็แย่แน่" คางามิบอก





"จะดีหรอครับ"





"ไม่เป็นไรฮะพวกเราไปกันต่อเองได้เชื่อพวกเราเถอะฮะ"





"ถ้างั้นต้องขอบคุณและขอโทษที่ไม่ทำหน้าที่ให้ดีนะครับ" คุซาคาเบะกล่าวคำขอโทษอย่างสำนึกผิด





"ไม่เป็นไรคุณคุซาคาเบะบอกทางให้พวกเราเถอะ พวกเราจะไปกันต่อเอง" มิโดริมะบอกคุซาคาเบะที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เร่งรีบ





"ถ้าเดินต่อไปอีกหน่อยแล้วเลี้ยวขวาก็ถึงโรงยิมฟลังโรงเรียนปล้วล่ะครับ งั้นขอตัวครับ" พูดจบคุซาเบะก็รีบวิ่งออกไปทันที





"เป็นคนที่แปลกจริงๆ" มิโดริมะพูด





"นั้นสิ ฉันว่าเราไปต่อกันเถอะใหล้ถึงแล้ว" อาคาชิพูดจบก็เดินออกตัวนำทุกคนไป









   แต่ในระหว่างนั้นเองทุกคนที่กำลังเดินกันอยู่ก็หยุดชะงักลงไปในระหว่างทาง เพราะจู่ๆ ก็มีเสียงบรรเลงเพลงที่ดังมาจากทางที่ทุกคนกำลังจะไป









"ทุกคนได้ยินเหมือนกันใช่ไหมฮะ" คิเสะถามทุกคนที่จู่ๆ ก็หยุดพร้อมๆ กันกับเขาด้วย





"เสียงเปียโนนิ แถมดังมาจากทางที่พวกเรากำลังจะไปด้วยสิ" ทาคาโอะพูดถึงเสียงที่พวกเขาได้ยินกัน





"ไปกันเถอะ" ว่าจบอาคาชิก็ออกตัวเดินไปตามเสียงที่ได้ยิน เพราะเสียงที่ได้ยินนั้นมันเป็นสถานที่ที่พวกเขาต่างต้องไปกัน







   แต่ถึงแม้พวกเขาจะเดินต่อไปอีกเท่าไหร่เสียงเปียโนเองก็เริ่มดังก้องกังวาลไปทั่วรอบทิศมากขึ้น แล้วจากนั้นเองพวกเขาก็ถึงโรงยิมหลังโรงเรียน แต่เสียงของเปียโนที่ดังสนั่นอยู่นั้นใครกันที่เป็นเล่น พวกอาคาชิต่างพากันมิงหน้ากันแล้วจากนั้นก็เปิดประตูเข้าไปในนั้นทันที







   ทุกคนต่างมองดูรอบๆ ภายในยิมที่กว้างขว้างมากก่อนจะไปสะดุดตากับหญิงสาวผมสีไข่มุกคนหนึ่งที่เป็นคนบรรเลงเสียงนี้ แต่พอได้มาเห็นจริงๆ เสียงที่บรรเลงอยู่นั้นเป็นเพลงจังหวะช้า แต่ก็ซ่อนความละมุนเอาไว้อยู่ในเพลงที่ร่างบางบรรเลงไว้ด้วย แล้วสักพักเพลงนั้นก็จบลงในทันที แล้วทุกคนต่างก็พากันตบมือในกับเธอก่อนที่จะตกใจคนที่เข้ามาในอาณาเขตของเธอนั้นเอง





























|ปัจจุบัน|







"ว่าไงค่ะ เล่นต่อยกับคนที่พึ่งจะรู้จักแล้วยังเป็นผู้หญิงด้วยสิค่ะ" ว่าจบมิซึกิก็ยังคงปล่อยจิตสังหารออกมาโดยไม่หยุดไม่ยั้งมือ แล้วคงยังมองพวกอาคาชิอยู่แบบนั้นอยู่ สายตาที่พร้อมที่จะฆ่าพวกเขาได้ทุกเมื่อ





"ทางเราต้องขอโทษคนของเราด้วยที่คุมอารมณ์ไม่ได้" อาคาชิกล่าวขอโทษคนตรงหน้าที่มองพวกเขาอยู่





"อาคาชิ!! จะไปขอโทษยัยนั้นทำไมล่ะ" อาโอมิเนะพูดพร้อมชี้ไปที่มิซึกิด้วยความโมโห





"แต่คนที่เริ่มก่อนก็คือนายนะ อาโอมิเนะ ขอโทษเธอซะเรื่องจะได้จบไป" อาคาชิพูดพร้อมใช้เนตรจักรพรรดิมองไปที่อาโอมิเนะ





"ชิ...ขอโทษ"





"ถึงจะเป็นการขอโทษที่ไม่เต็มใจซะเท่าไหร่ แต่ก็ยกโทษก็แล้วกันค่ะคุณอาโอมิเนะ ไดกิ" มิซึกิพูดแลเวคอยๆ ลุกขึ้นแล้วสะบัดกระโปรงนิดหน่อย แต่ว่ามิซึกิกลับพูดชื่อของอาโอมิเนะออกมาด้วยน่ะสิ ทำให้พวกอาคาชิกลับไปมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย





"ทำไมอิบุกิจังถึงได้รู้ชื่อของอาโอมิเนะคุงล่ะ" ฟุริฮาตะพูดกับมิซึกิที่พูดชื่อของอาโอมิเนะออกมา พอพูดแบบนั้นออกมามิซึกิก็ไม่ยอมตอบอะไรแค่ทำหน้ายิ้มออกมาเท่านั้น





"นี้! เขาถามทำไมไม่ตอบ" คางามิเริ่มไม่ไว้กับคนตรงหน้าเลยตวาดให้เธอกลัว





"ก็ไม่อยากตอบนิค่ะ ทำไมฉันถึงต้องพูดด้วยล่ะค่ะคุณคางามิ ไทกะ"





"ไม่เพียงแค่ชื่อของอาโอมิเนะ ชื่อของคางามิเองก็ด้วย คุณเป็นใครกันแน่คุณอิบุกิ" ฮิมุโระถามร่างบางที่ตอนนี้ยังคงยืนอยู่ที่เดิมอยู่





"ฉันจะบอกได้ก็ต่อเมื่อถึงห้องกรรมการคุมกฎเท่านั้น ตามมาสิค่ะ" ว่าจบมิซึกิก็เอาตัวนำทางให้พวกเขาต่อ







เพียงแต่ตอนนี้ไม่มีเสียงพูดเสียงคุยเล็ดลอดออกก็เท่านั้นเอง ทำให้ตลอดทางนั้นช่างเงียบสงบเลยล่ะ







   แต่ว่าอาคาชิกลับไม่ได้คิดแบบนั้น เขามองไปที่ร่างบางที่นำทางให้กับพวกเขาพร้อมคิดในหัวเต็มไปหมดเกี่ยวกับมิซึกิ ไม่ว่าจะท่าทางที่แสดงออกมา นิสัย สีหน้า รวมถึงความสามารถเห็นทีต้องสืบประวัติของเธอแล้วล่ะ พอคิดแบบนั้นได้ก็มีเสียงเรียกเขาออกจากห้วงความคิดในทันที







"ถึงแล้วค่ะ เชิญค่ะ" ว่าจบมิซึกิก็เปิดประตูเข้าไปในห้องทันทีทำไมตอนนี้พวกอาคาชิได้เห็นภายในห้องกรรมการคุมกฎแล้ว







   ภายในห้องนั้นมีความเป็นโมเดิร์นอยู่บ้าง แล้วรอบข้างก็มีทั้งชั้นวางเอกสารและชั้นวางหนังสืออยู่สองสามที่ พอเดินเข้าไปก็จะมีโซฟาหนังสีดำยาวพร้อมโต๊ะไม้ตั้งวางอยู่กลางห้อง ถัดไปอีกก็มีโต๊ะทำงานที่มีป้ายเขียนว่ากรรมการคุมกฎระเบียบว่าอยู่บนโต๊ะที่บอกระบุได้ว่านั่นเป็นโต๊ะของฮิบาริ เคียวยะคนนั้น เพียงแต่ว่าเก้าอี้ทำงานนั้นยังคงหันหลังให้กับพวกเขาอยู่ ในตอนนั้นเองมิซึกินั้นก็ได้ทำบางอย่างที่ทำให้พวกเขาต้องพากันสงสัยกันหมด









"อิบุกิจังจะทำอะไรล่ะนั้นน่ะ" ทาคาโอะถามร่างบางที่กำลังไปที่โต๊ะกรรมการคุมกฎ





"ฉันก็จะไปนั่งไงค่ะ ทำไมหรอค่ะ"





"แล้วไหนคนชื่อฮิบาริอะไรนั้นล่ะ ไปไหนแล้วล่ะห้ะ" คางามิถามคนตรงหน้าที่ตอนนี้เข้าไปนั่งที่เก้าอี้กรรมการคุมกฎแล้ว





"ตอนนี้เคียวคุงมีธุระที่ต้องทำอยู่ต่างประเทศ ทำให้ตอนนี้เคียวคุงไม่ว่างมาอยู่ดูแลพวกคุณหรอกค่ะ"

 




"ถ้าตอนนี้คุณฮิบาริไม่อยู่แล้วทำไมอิบุกิจังถึงไปนั่งที่ของคุณฮิบาริแบบนั้นล่ะ" ฟุริฮาตะถามมิซึมที่ตอนนี้นั่งหมุนเก้าอี้เล่นไปมาอยู่





"เอ้ทำไมจะไม่ได้ล่ะค่ะ"





"ก็เพราะว่าเธอน่ะเป็นแค่นักเรียนธรรมดาไม่ใช่หรอนาโดนาโย" มิโดริมะพูดออกมาโดยมีเหตุผลซึ่งทำให้พวกอาคาชิต่างก็เห็นด้วย





"แล้วถ้าฉันจะบอกว่า นักเรียนธรรมดาอย่างฉันได้รับสิทธิ์ให้มาทำหน้าที่นี้ล่ะค่ะ" มิซึกิพูดพร้อมเอามือเรียวนั้นลูบโต๊ะเล่นไปมา





"หมายความว่าไง" อาคาชิถามอย่างสงสัย




"ก็หมายความว่าฉันน่ะเป็นคนสำคัญของเคียวคุงไงล่ะค่ะ"



























_______________







เอ้....คนสำคัญที่ว่ามันอะไรกันนร้าา
แต่ก็ไม่บอกหรอก
มาแล้วจ้าาาตามสัญญา

แล้วใครสงสัยว่าทำไมไรท์ลบการแจ้งออก

เพราะว่าไรท์น่ะเป็นคนเจ้าระเบียบนิดนิ๊ดน่ะ

เลขต้องตรงเรียงเท่านั้นแฮะๆๆ

สำหรับตอนต่อไป

ไรท์ก็จะลงประวัติของน้องครกด้วยล่ะ

รอกันได้เลยแล้วเจอกัน











 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

178 ความคิดเห็น

  1. #23 polytome (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 12:37
    คนของเคียวคุณห้ามยุ่ง!!อาคาชิ คุณมีคนของคุณอยู่เเล้ว จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #23
    0
  2. #21 You are loved 9866 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 12:18

    คนสำคัญของคุนเคียวงื้อออ
    #21
    0
  3. #20 โอซา​กุ​ มิยู (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 10:25
    รู้สึกค้างงงง มาต่อเร็วๆนะ
    #20
    1
    • #20-1 My_Darkness(จากตอนที่ 6)
      2 พฤษภาคม 2563 / 10:27
      รับทราบค่าาา ขอบคุณที่ติดตามไรท์นะค่าา
      #20-1
  4. วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 09:57
    เป็นคนของเคียวคุณค่าาาา
    #19
    1
  5. #17 Aris_Game (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 19:15

    รออยู่นะคาาาาาาาาาาาาาาาาา

    #17
    0
  6. #16 LukiMemory (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 18:45
    รอนะคะ
    #16
    0