[ Fic KNB&KHR ] わからない แค่คน(ไม่)เคยรู้จัก

ตอนที่ 5 : -Five-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    25 พ.ค. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   วันเวลาผ่านพ้นไปได้หลายวันอย่างที่คนเราว่ากันว่าเวลามักผ่านพ้นไปเร็วเสมอมันก็เป็นจริงซะด้วยจนถึงวันนี้เป็นวันสุดท้ายของเดือนมิถุนา เดือนหน้าก็เดือนกรกฎาแล้ว พรุ่งนี้แล้วสินะที่พวกเขาจะมากันแล้ว

   นี้ก็ผ่านมาได้หลายวันแล้วหลังจากคืนนั้น ช่วงเช้ามืดท่านรุ่นที่เก้าส่งฮอลล์ของวองโกเล่มารับที่ฐานทัพวองโกเล่ พวกเขาก็ไปอิตาลีไปตั้งแต่คืนนั้น แถมก่อนที่ฮิบาริจะไปเขาได้ให้ล็อกเก็ตที่มีรูปของเขาและฉันอยู่ จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังใส่ติดตัวตลอดเลย




 

 

 


ก๊อก...ก๊อก...



 

 

 


"คุซาคาเบะครับคุณอิบุกิ"


 


"เข้ามาเลยค่ะ" ฉันขานตอบคนข้างนอกให้เข้ามาได้




อ่อใช่ตอนนี้ฉันดำรงตำแหน่งกรรมการคุมกฎแทนฮิบาริอยู่ ถึงตอนแรกจะไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่แต่พอทำไปได้ไม่นานมันก็พอจับทางถูกแล้วล่ะ


 



"นี้เป็นเอกสารเกี่ยวกับนักเรียนที่จะมาเก็บตัวที่โรงเรียนของเราครับ แต่เพราะมีจำนวนจำกัดด้วยทางเราเลยยื่นเรื่องให้บางที่ส่งคนมาที่โรงเรียนเราได้แค่ 1 ถึง 2 คน" คุซาคาเบะยื่นเอกสานที่ถือมาเอาให้อ่าน





"อืมยังงี้นี้เอง ถ้าพากันมายกทีมคงมีพื้นที่ไม่แน่เลยใช่ไหมคุณคุซาคาเบะ"





"ใช่แล้วครับคุณอิบุกิ สมแล้วที่คุณอิบุกิและคุณเคียวเป็นคู่หมั้นกัน" คุซาคาเบะเอ่ยชมมิซึกิ





"ไม่ถึงขนาดหรอค่ะ"





"อ่อใช่ครับวันนี้คุณอิบุกิจะนอนที่โรงเรียนหรอครับ"





"ใช่ค่ะ เพราะพรุ่งนี้เป็นวันที่คนที่จะมาซ้อมเก็บตัวมาฉันเลยจะนอนที่นี้เลยค่ะ"





"งั้นคืนนี้ผมและลูกน้องของคุณเคียวจะช่วยตรวจยามให้นะครับ ไม่อย่างนั้นคุณเคียวขย้ำผมแน่"





"555ถ้างั้นรบกวนด้วยนะค่ะคุณคุซาคาเบะ"




"ด้วยความยิ่งดีครับ ถ้างั้นผมขอตัวก่อนครับ" คุซาคาเบะโค้งคำนับแล้วเดินออกไปในที่สุด




"เฮ้อออ" ฉันถอดเนคไทออกมานิดหน่อยเพื่อให้อากาศถ่ายเทได้สะดวกก่อนไปมองเอกสารที่คุซาคาเบะเอามาให้เมื่อกี้










 

 

 

_____________

 

 

เนื่องด้วยทางสมาคมบาสเกตบอลจึงขอใช้สถานที่เก็บตัวนักกีฬาจากโรงเรียนต่างๆ และเล่าเรียนที่โรงเรียนนามิโมริเป็นเวลา 1เดือน เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ของนักกีฬาจากทีมอื่นได้โดยมีทั้งหมด 6 โรงเรียนดังนี้

 

 

1.โรงเรียนราคุซัน จำนวน 1 คน

: อาคาชิ เซย์จูโร่

 

 

 

 

2.โรงเรียนเซย์ริน จำนวน 2 คน

 

: คางามิ ไทกะ

: ฟุริฮาตะ โคคิ ( กรณีพิเศษ )

 

3.โรงเรียนชูโตคุ จำนวน 2 คน

 

: มิโดริมะ ชินทาโร่

: ทาคาโอะ คาซึนาริ

 

4.โรงเรียนไคโจว จำนวน 1 คน

 

: คิเสะ เรียวตะ

 

 

 

5.โรงเรียนโทโอ จำนวน 2 คน

: อาโอมิเนะ ไดกิ

: โมโมอิ ซัทสึกิ (กรณีพิเศษ)

 

6.โรงเรียนโยเซ็น จำนวน 2 คน

 

: มุราซากิบาระ อัตสึชิ

: ฮิมุโระ ทัตสึยะ

 

 

 

*หมายเหตุ...เนื่องด้วยสถานที่นั้นมีจำกัดทางเราจึงจำกัดคนที่จะมาเข้าค่ายเก็บตัวได้เพียง 1 ถึง 2 คนเท่านั้น

 

ด้วยความเคารพอย่างสูง

 

( สมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติญี่ปุ่น )

 

 

 

_____________








"หึรู้อยู่แล้วว่าพวกนายต้องมา เพียงแต่ขอสังเกตรากราวก่อนก็แล้วกัน" มิซึกิแสยะยิ้มออกมาก่อนจะลุกจากเก้าอี้เพื่อไปเรียน จนเวลาล่วงเลยมาจนถึงเวลากลับบ้านในที่สุด







   มิซึกิที่วางแผนจะนอนที่โรงเรียนเดินตรงเขเาไปที่ห้องกรรมการคุมกฎ และอยู่ในห้องนั้นตลอดเพราะเธอต้องเคลียร์เอกสารต่างๆ โชคดีหน่อยที่ที่นี้นะมีห้องนอนหลับอยู่จึงไม่ต้องที่โซฟาเลย สักพักคุซาคาเบะก็นำเสบียงมาให้กับเธอ

   มิซึกิเลยเอ่ยคำขอบคุณกับคุซาคาเบะก่อนที่จะไปจัดการกินข้าวก่อนแล้วกลับไปจัดเอกสารต่อ จนเวลาล่วงเลยมาถึงค่ำแล้ว มิซึกิจึงคิดว่าค่อยจัดการเอกสารต่อพรุ่งนี้เช้า ก่อนจะไปทำธุระส่วนตัวแล้วก็เข้านอนไปในที่สุด



















| วันรุ่งขึ้น |








กริ่งงงงง….กริ่งงงงง….ติ๊ด
 

 

 

 



"ฮ้าววว...เช้าแล้วหรอไปเคลียร์เอกสารก่อนแล้วกัน" มิซึกิที่พูดแบบนั้นก็ลุกจากเตียงแล้วจัดที่นอนให้เรียบร้อยก่อนจะไปเคลียร์เอกสารที่ค้างต่อให้เสร็จจนเวลาล่วงเลบมาได้สักพักใหญ่ร่างบางก็ทำการเคลียร์เอกสารเสร็จเป็นที่เรียบร้อย


 

 


"อ่าา...เสร็จสักทีตอนนี้กี่โมงแล้วล่ะ ตายล่ะแหละตอนรีบอาบน้ำแล้ว" มิซึกิรีบลุกจัดเอกสารให้เรียบร้อยก่อนจะรีบไปอาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จโดยด่วนจนในที่สุดก็เสร็จทันเวลา





"เสร็จทันเวลา แต่ก่อนอื่นต้องโทรหาคุณคุซาคาเบะก่อน" มิซึกิหยิบโทรศัพท์ของตนก่อนจะกดเบอร์ของคนที่เธอจะโทรหา





"สวัสดีค่ะคุณคุซาคาเบะนี้ฉันเองค่ะ"


"ครับคุณอิบุกิ มีเรื่องอะไรให้ผมทำหรอครับ"


"พอดีว่าคุณคุซาคาเบะช่วยไปต้อนรับคนที่มาจะโรงเรียนแทนฉันได้ไหมค่ะ"


"ทำไมหรอคุณอิบุกิจะไปไหนหรอครับ"



"ไม่ได้จะไปไหนค่ะ แค่อยากคุณคุซาคาเบะพาพวกเขาไปที่ยิมค่ะ เพราะอีกเดี๋ยวฉันก็จะตรงที่นั้นเลยค่ะ"



"อ่อเข้าใจแล้วครับ คุณอิบุกิอยากให้นำทางพวกเขาให้ไปที่ยิมใช้ไหมครับ"



"ถูกต้องแล้วค่ะ"



"แล้วจะให้ผมพาพวกเขาไปที่ยิมไหนครับ"



"ยิมหลังโรงเรียนค่ะ อ่อแล้วพวกเขานะค่ะว่าฉันเป็นใคร"


"ได้ครับถ้างั้นผมออกไปประตูหน้าโรงเรียนเลยนะครับ"


"ค่ะ ขอบคุณมากค่ะคุณคุซาคาเบะ"


"ไม่เป็นไรครับ" ติ๊ด…



"เรียบร้อยเท่านี้ก็ไปที่ยิมเลย"







   มิซึกิที่ตอนนี้เช็คดูเครื่องแบบบนตัวของเธอว่ายังขาดอะไรหรือเปล่า พอดูแล้วว่าไม่มีอะไรขาดหายไปก็เดินตรงไปเปิดประตูก่อนจะปิดมันอีก แล้วก็เดินไปข้างล่างโดยใช้อีกทางหนึ่งเพราะทางนี้มันตรงกับยิมหลังโรงเรียนทำให้สะดวกต่อการเดิมทางมาก

   ความจริงโรงเรียนนามิโมริน่ะไม่มีม.ปลายหรอแต่ถ้าไม่ใช่เพราะอิทธิพลของฮิบาริหรอนะ ตอนทำเรื่องให้มีม.ปลายที่นี้น่ะมันยากมากเลยล่ะถ้าหากฮิบาริไม่ปล่อยจิตสังหารออกมาเพื่อกดดันคนในโรงเรียนให้ยอมก็เถอะ

   มิซึกิที่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่นานก็ได้เดินมาถึงยิมหลังโรงเรียนก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ภายในยิมนั้นกว้างมาก มีอุปกรณ์กีฬาครบทุกชนิดตั้งแต่วอลเลย์บอลจนไปเคนโด้ บาสก็มีและอะไรอีกหลายอย่าง เพราะได้รับการสนับสนุนจากท่านรุ่นที่เก้า

   มิซึกิที่ตอนนี้ได้นั่งอยู่บนเวทีก็เริ่มรู้สึกเบื่อ เพราะการที่จะเดินจากหน้าประตูโรงเรียนมาถึงที่นี้มันยังอีกนานมากโข เธอเลยจะเล่นเปียโนแก้เบื่อไปแทนระหว่างรอแล้วจากนั้นเสียงของเธอก็ได้แปร่งออกมาตามท่วงทำนองเพลงที่เธอเล่น

(แนะนำให้เปิดเพลง you are my love จากอนิเมะเรื่อง tsubasa chronicle นะ)

 




雨に濡れた頬は
ame ni nureta hoho wa
สายฝนพรำ เปียกโชนชอกช้ำ ทั้งใจ

涙の匂いがし
namida no nioi ga xa
เหมือนน้ำตา ยังไหลไม่เคยหยุดเลย

優ึしい眼差しの
yasashii manazashi no
ภาพของเธอ ที่คุ้นเคย ยิ่งกว่าใครๆ

たびびと
tabibito
อยู่ในใจเรา*(“นักเดินทาง” เปลี่ยนคำเป็น “เธอ” แทน)


静かに響いてる
shizuka ni hibiiteru
เหมือนเสียงเพลง ทำนองคล้องคลอวันเก่า

なつかしい音楽
natsukashii ongaku
เสียงบางเบา สะท้อนก้องดังผ่านมา

思い出せない記憶
omoidasenai kioku
ภาพทรงจำ ที่ไร้แรงอ่อนโรยรา

彷徨う
samayou
…กลับดูเลือนลาง…




夢は飛び立つの 小さな翼で
yume wa tobitatsu no chiisana tsubasa de
ปีกคู่นี้จะบินไปถึงฝัน ข้ามขอบฟ้านั้น สู่วันพรุ่งนี้

想いの消えない場所まで
omoi no kienai basho made
จับมือกัน มีเพียงเธอและฉัน ก้าวต่อ ไป ไม่เคยจะกลัว

二人で 遠い海を空を越えて
futari de tooi umi wo sora wo koete
ถึงฟ้าไกล ทะเลวังเวง ไม่หวั่นเกรง มีเพียง “เรา”




暗い夜の中で
kurai yoru no naka de
แสงสว่าง นำทางฉันให้ก้าวต่อ

私を照らしてる
watashi wo teraxeru
คืนมืดมน หม่นหมองก็คงหมดไป

優しい眼差しの
yasashii manazashi no
ยิ้มของเธอ ที่คุ้นเคยอยู่ยิ่งกว่าใครๆ

貴方に
anata ni
อุ่นในใจเรา

あいたい...
aitai…
ไม่อาจลืมเลย...













ื   พอจบเพลงที่เล่นรวมถึงเสียงหวานที่ปล่อยท่วงทำนองเพลงที่เล่นก็ได้หยุดลง ก็ได้มีเสียงตบมือจากคนจำนวนมาก มิซึกิที่หลับตาอยู่ก็ได้รีบลืมตาทันทีแล้วมองไปที่ต้นเสียงจนได้เห็นพวกเขาเข้า มิซึกิได้เบิกตากว้างด้วยมองคนเข้ามาใหม่ก่อนจะทำตัวให้ปกติก่อนจะเสียงใครบางถามเธอ








"เอ่อขอโทษนะฮะคือว่าที่นี้ใช่โรงยิมหลังโรงเรียนใช่ไหมฮะ" คนที่ถามเธอคือคิเสะที่ตอนนี้รอบตัวเขามีสัมภาระต่างๆ แน่นอนวาาคนอื่นๆ ก็เช่นกัน








"ใช่ค่ะพวกคือ…" มิซึกิถามพวกเขาถึงแม้เธอจะรู้จักพวกเขาดีอยู่แล้ว แต่ว่าพวกเขาก็ไม่รู้จักเธอนิ






"พวกเราคือคนที่ต้องมาเก็บตัวที่นะ ว่าแต่เธอชื่ออะไรหรอแล้วเมื่อกี้น่ะเล่นเปียโนได้เพราะสุดๆ ในจะร้องเพลงอีก" ทาคาโอะ คาซึนาริเข้ามาร่างบางตรงหน้า




"ทาคาโอะอย่าไปเสียมารยาทกับเธอสิ ขอโทษด้วยนะ" มิโดริมะเข้าไปห้ามปรามเพื่อนร่วมทีมก่อนจะเอ่ยขอโทษเธอ




"ฮึฮึฮึไม่เป็นไรหรอ แล้วก็ขอบคุณสำหรับคำชมนะค่ะ"




"ว่าแต่เธอชื่ออะไร" อาคาชิถามร่างบางด้วยท่าทีไม่แยแสเธอ




"ฉันมีชื่อว่าอิบุกิ มิซึกิค่ะอยู่ม.ปลายปี2 ห้องAค่ะยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" มิซึกิแนะนำตัวออกมาด้วยรอยยิ้มถึงแม้เธอจะเสแสร้งก็ตาม

 


"เห~ปีเดียวกันนิอ่อฉันชื่อ…" ก่อนที่ทาคาโอะจะได้แนะนำตัวก็มีเสียงโทรศัพท์เข้ามา







กริ่ง….กริ่ง….




"อ่ะของฉันเองค่ะขอตัวสักครู่นะค่ะ"

 



"ครับ"








"สวัสดีค่ะอิบุกิพูดค่ะ"


…..


"อ่ออยู่ยิมหลังโรงเรียนน่ะ"


…..


"เอ๋คนที่มาเก็บพวกเขาอยู่นี้กันแล้วค่ะ" มิซึกิพูดแล้วก็หันหผมองพวกเขาที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากเธอ


…..


"ให้พาพวกเขาไปที่นั้นหรอค่ะ"

 

 

…..


"ได้ค่ะ...สวัสดีค่ะ" ติ๊ด



มิซึกิวางสายก่อนจะเดินมาตรงที่พวกอาคาชิอยู่ก่อนได้เอ่ยอะไรออกมา








"มีอะไรงั้นหรอ" อาคาชิถามร่างบางที่เดินตรงเข้ามาหาพวกเขา





"เมื่อกี้มีคนโทรบอกกับฉันน่ะค่ะ ว่าให้คุณไปที่ห้องกรรมการคุมกฎเพื่อรายงานตัวค่ะ ส่วนสัมภาระก็เอาไว้ที่ยิมก่อนก็ได้ค่ะขืนเอาไปด้วยมีหวังหนักแน่ๆค่ะ"




"เข้าใจแล้ว….นี้พวกนาย" อาคาชิหันไปเรียกเพื่อนต่างโรงเรียนที่มีศักดิ์เป็นเพื่อนของเขา





"มีอะไรหรอค่ะเซย์คุง" ฟุริฮาตะตอบกลับหลังจสกที่อาคาชินั้นเรียกพวกเขา




"พวกเราต้องไปที่ห้องกรรมการคุมกฎเพื่อรายงานตัว ส่วนกระเป๋านาะเอาไว้ที่นี่เดี๋ยวกลับมาเอา"




"เข้าใจแล้ว/อืม/เคร/…"×7



 

 

   พอจบประโยคของกัปตันทีมราคุซันทุกคนก็เอาสัมภาระต่างๆเอามาไว้ข้างยิมก่อนจะทยอยเดินมาหามิซึกิที่ยืนรออยู่หน้าประตูยิม




"เสร็จสินะค่ะตามทางนี้ค่ะ" มิซึกิเดินนำทางพวกเขามาทางหน้าโรงเรียน

 

 

 


   โชคดีหน่อยที่วันนี้เป็นวันเสาร์น่ะ ถ้ามาวันปกติแตกตื่นกันใหญ่แน่ ระหว่างที่เดินไปห้องกรรมการคุมกฎโมโมอิก็ได้เข้าถามมิซึกิ

 

 




"นี้นี้มิซึกิจังฉันเรียกอย่างได้ใช่ไหม"




"ได้ค่ะมีอะไรจะถามหรอค่ะ"





"ใช่จ้ะจริงหรือเปล่าที่กรรมการคุมกฎน่ะเป็นนักเลงน่ะ"



"เธอไปเอาจากไหนมาโมโมอิ" อาคาชิที่ได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไปรวมถึงคนอื่นๆ ด้วยก่อนจะโมโมอิ




"ฉันหาข้อมูลมาน่ะสิ...แล้วจริงใช่ไหมมิซึกิจัง"โมโมอิลุ้นกับคำตอบของมิซึกิ รวมไปถึงทุกคนด้วย


 

 


"เรื่องจริงค่ะ" พอเฉลยคำตอบทุกคนต่างอึ้งกันไปมองหน้ากันอย่าไม่ใช่เรื่องจริง




"โกหกเปล่าล่ะเธอน่ะ" คางามิที่ไม่เชื่อคำตอบของมิซึกิถามเธออีกครั้ง




"กรรมการคุมกฎระเบียบโรงเรียนนามิโมริฮิบาริ เคียวยะ เป็นกรรมการคุมกฎตั้งแต่ม.ต้นจนถึงปัจจุบัน เขาเป็นนักเลงที่อิทธิพลมากที่สุดในโรงเรียนและในเมืองด้วยค่ะ"




"เอ๋!!!ในเมืองด้วยหรอ" โมโมอิตะลึงกับอิทธิพลของฮิบาริ แน่นอนว่าคนอื่นๆก็อึ้งกับเรื่องราวคนคนนี่



 


"ใช่ค่ะ เคียวคุงเป็นคนกระหายการต่อสู้เป็นอย่างมาก เห็นใครผิดกฎในโรงเรียนนิดหน่อยก็จะใช้อาวุธคู่ใจของเคียวคุงจัดการคนพวกนั้น"


 


"อาวุธคู่ใจหรอ แล้วอะไรหรอจ้ะมิซึกิจัง" ทุกคนที่กำลังลุ้นกับคำตอบของมิซึกิจนพากันกลืนน่ำลายลงคอดังพร้อมกัน

 

 


"ทอนฟาค่ะ"




"ทะ..ทอ...ทอนฟาหรอ!!!"

 



"ใช่ค่ะเคียวคุงน่ะใช้ทอนฟาจัดการกับนักเลงและคนอันธพาลที่ริอาจมาแข็งข้อหรือหาเรื่องท้าทายใส่ตัวเอง แม้เคียวคุงจะจัดการคนเดียวก็เถอะนะค่ะ"


 


"เอ๋!!!จัดการด้วยตัวคนเดียวหรอ แล้วแบบเขาจะไปบาดเจ็บสาหัสถึงปางตายหรอ

 

 

 

"ไม่ค่ะ ขนาดเมื่อวันก่อนมีคนมาท้าทายเคียวคุงอยากสู้กับเขาถคงจะเป็น100คนต่อ1คนก็เถอะนะ"

 


"100คนหรอ!!!"




"ใช่ค่ะ แล้วให้ทายคิดว่าใครชนะค่ะ" คำถามของมิซึกิทำเอาให้พวกเขาหันไปตอบอีกอย่างหนึ่ง



"แน่สิค่ะฉันเชื่อว่าต้อง100คนค่ะ" ฟุริฮาตะตอบอย่างมั่นใจซึ่งคนอื่นก็เห็นด้วย มันเป็นไปได้ไงที่คนเดียวจะชนะคนต่อ100คนไม่มรทาง



"ผิดค่ะ คำถามคือเคียวคุงชนะค่ะ" พอเฉลยทุกคนต่างพากันไม่เชื่อเรื่องแบบนี้



"มันเป็นไปได้อย่างไงก็อีกฝ่ายนั่นเยอะกว่านะโม้เปล่าห้ะเธอน่ะ" อาโอมิเนะที่ไม่เชื่อไปหาว่าเธอนั่นขี้โม้



"นับประสาอะไรกับคนพวกนั้นค่ะก็บอกไปแล้วนิค่ะว่าเคียวคุงน่ะเป็นคนกระหายการต่อสู้ ใครที่ท้าทายหรือริอาจต่อต้านเขาต้องกำจัด ไม่เว้นคนที่ในโรงเรียนที่ โ ด ดเ รี ย นเขาก็จัดการเหมือนกัน" มิซึกิเน้นคำให้มันไปแทงใจดำคนที่ถามเธอ




"นี้เธอว่าฉันหรอ" อาโอมิเนะที่ได้ยินก็โกรธขึ้นหน้า



"ฉันบอกว่าคนในโรงเรียน ไม่ได้ว่าคุณสักหน่อยค่ะคุณคิดเองเออเองนะค่ะ"



"หนอยแน่" อาโอมิเนะทดไม่ไหวก็ไปต่อยมิซึกิ ซึ่งแน่นอนไม่มีใครไปห้ามเขาทัน






   แต่ก็ได้มีอะไรบางเกิดขึ้นต่อสายตาพวกอาคาชิ มิซึกิหลบหมัดของอาโอมิเนะในท่าหงายหลัง แล้วขนาดที่ร่างของมิซึกิตกพื้นเธอใช้โอกาสนี้ใช้มือดันพื้นก่อนจะตีลังกากลับหลังไปอยู่สามรอบก่อนลงสู่ไปในที่สุด

   พวกอาคาชิเองก็มองมิซึกิอย่างไม่อยากจะเชื่อที่หลบหมัดของอาโอมิเนะด้วยการตีลังกากลับหลังแบบนั้น แล้วจากนั้นร่างบางที่ก้มอยู่ก็เงยหน้าขึ้นแล้วมองพวกอาคาชิด้วยจิตสังหารของนักฆ่า




"โห้วว~เล่นแบบนี้กับคนที่พึ่งจะรู้จักพวกคุณแค่วันแรกเลยหรอค่ะ" มิซึกิเพ่งสายตาไปมองพวกอาคาชิที่จะเข้ามาต่อยเธอโดยปล่อยจิตสังหารออก แน่นอนว่ามันสร้างความกดดันกับพวกเขาเป็นอย่างมาก


 

 


   พวกอาคาชิที่ตอนนี้ต่างกดดันกับสายตาของร่างบางที่ตอนนี้ห่างจากพวกเขาไม่กี่เมตร ตอนนี้ในหัวอาคาชิคิดอะไรไม่ออกเลย ต้องโทษฮาโอมิเนะที่ไม่คุมอารมณ์ให้ดี แล้วไปหาเรื่องผู้หญิงอีกเฮ้อออ แล้วแบบนี้เขาทำไงดีเนี่ย











 

 

______________
 

 

 

 

 

 

 

ตายแล้วหายเรื่องตัวจนได้อาโฮมิเนะสมชื่อ

แล้วแบบนี้พวกอาคาชิจะรอดไหมเนี่ย

ดันไปทำให้น้องครกโกรธเข้า

ต้องติดตามตอนต่อไป

แถมวันนี้แต่งยาวเป็นพิเศษหน่อย

เพราะวันนี้เป็นวันศุกร์เลยต้องไปปล่อยใจและกายให้สุข

กับคุณสารวัตรเขาแหละบายย

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

178 ความคิดเห็น

  1. #27 I'm_a_planet (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 15:42
    ช่วยแก้คำว่า“นะค่ะ"เป็น “นะคะ" ที่เถอะ
    #27
    0
  2. #15 You are loved 9866 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 10:35

    อาโอมิเนะหายเรื่องใส่ตัวจนได้
    #15
    0
  3. #13 โอซา​กุ​ มิยู (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 08:48
    มาต่อๆๆสนุกมักๆ
    #13
    0
  4. #12 vivnalove123 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 07:05
    แหม...มาวันแรกก็ทำกร่างซะแล้ว แบบนี้ต้องโดนลงโทษกันซักหน่อยแล้วล่ะ
    #12
    0