[ Fic KNB&KHR ] わからない แค่คน(ไม่)เคยรู้จัก

ตอนที่ 10 : -Ten-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 887
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    5 ก.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

: โกดังร้าง

 

 

 

 

 

   ค่ำคืนราตรีที่ต่างไร้ผู้คนที่อยู่ที่นี้แต่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย มันกลับมีอยู่ที่นึงที่มีเหล่าผู้คนที่ต่างอยู่ในโกดังนั้นแต่มันไม่ใช่แค่นั้น เพราะคนเหล่านี้คือพันธมิตรวองโกเล่ที่หลบหนีมาที่ญี่ปุ่นนั้นเอา

 

 

 

 

 

"แน่ใจนะว่าที่นี้ไม่มีใครหาเจอน่ะ" ชายคนหนึ่งถามอีกคนที่อยู่ที่ห้องนี้กับเขา

 

 

 

"แน่ใจครับ เพราะที่นี่ร้างมานานมากแล้วก็ไม่มีผู้คนเขามาที่หรอครับ" ชายคนดังคาดว่าเป็นลูกน้องเอ่ยบอกผู้เป็นนาย

 

 

 

"ดี นายไปได้แล้ว" ชายผู้เป็นนายก็ไล่ลูกน้องให้ออกไป

 

 

 

"ครับท่าน" ชายคนนั้นรับสั่งแล้วก็เดินออกไปจากห้องนี้ทันที

 

 

 

"หึที่นี่เจ้าพวกวองโกเล่ก็หาฉันไม่เจอแล้วล่ะ55555" ชายคนที่นั่งอยู่ในห้องนั้นก็หัวเราะออกมาด้วยความสะใจเหลือทน

 

 

 

"ใครว่าล่ะ" คนที่แอบในเงามืดนั้นปรากฎตัวออกมาจากที่ซ่อนตัว

 

 

 

"แก...แกเป็นใครทำไมถึงมาอยู่ได้ห้ะ!!" ชายคนนี้ถามคนที่อยู่ตรงหน้าเขา เสื้อผ้าที่สวมเป็นสีดำหมดแถมใส่เสื้อฮู้ดปิดหน้าไว้เหนแค่ครึ่งหน้าเท่านั้น

 

 

 

"ขอแนะนำตัวล่ะกันผมคือ Shadow มือสังหารของวองโกเล่แต่รู้จักไปแกก็ต้องตายอยู่ดีแหละ" ว่าจบชายคนนั้นก็โดยแทงตรงหัวใจไปแล้วล่ะ แล้วร่างชายคนนั้นก็ล้มลงไปในที่สุด

 

 

 

 

  แล้วจากนั้นมือสังหารนั้นก็ลงไปกำจัดคนที่เหลือต่อ ถึงจะมีคนมากมายแค่ไหนแต่สำหรับมือสังหารแล้วมันเป็นเรื่องที่ง่ายมากๆ เขาก็ลงมือจัดการคนที่เหลืออย่างรวดเร็วที่สุดจึงทำให้ราตรีคืนนี้เต็มไปด้วยกางนองเลือดเต็มไปหมด

 

 

  พอจัดการจนหมดแล้วร่างของมือสังหารนั้นก็จ้องมองไปที่คนที่นอนดิ้นรนเอาแต่เร่งหายใจแบบนั้นอยู่ก่อนจะจับดาบนั่นแทงไปที่จุดตายในที่สุด แล้วดึงดาบออกมาแล้วจ้องมองคนที่นอนล้มตายด้วยฝีมือของเขาด้วยแววตาเฉยชากับสิ่งที่เป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว แล้วร่างนั้นก็กลับร่างเดิมที่แท้จริงแล้วคนๆ คือ มิซึกิ ทันใดนั้นก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามาหาเธอเข้า

 

 

 

"ดีจ้า"


 

 

"สวัสดีค่ะคุณรีบอร์น"

 

 

"แล้วเป็นไงบ้างล่ะ??"


 

 

"คนที่ฉันเจอเป็นพันธมิตรของวองโกเล่ที่หลบหนีมาซ่อนจากการตรวจสอบของวองโกเล่ ถึงฉันบอกไปมันก็ไม่ฟังหรอค่ะ ฉันก็เลยจัดการพวกมันในแบบของฉันค่ะ"

 

 

"งั้นหรอ ต้องให้เธอมาเหนื่อยกับเรื่องแบบนี้อีกแล้วต้องขอโทษล่ะที่ต้องให้เธอมาช่วยอีก"


 

 

"เพื่อแฟมิลี่ เพื่อทุกคนฉันก็จะช่วยค่ะต่อให้ลำบากแค่ไหนก็ตาม"

 

 

"ถ้าพ่อแม่เธอได้ยินก็คงภูมิใจในตัวเธอแน่ๆ เลยมิซึกิ"

 

 

"ขอบคุณค่ะคุณรีบอร์น"

 

 

"งั้นค่อยคุยกันต่อล่ะฉันมีงานต้องไปต่อแค่นี้ล่ะ" ติ๊ด...

 

 

 

 

"ก็เหลือแต่เก็บซากพวกนี้สินะ" ฉันพูดกับตัวเองก่อนที่จะโทรหาใครคนหนึ่ง

 

 

 

"ฮัลโหลนี่ฉันเอง"

 

….

 

"มาเก็บซากด้วยที่โกดังร้างทางทิศตะวันออกเดี๋ยวพิกัดไปให้ อย่าให้เหลือแม้แต่หยดเดียว"

 

….

 

"ไม่มีอะไรแหละรีบมาจัดการซะ แค่นี้แหละ" ติ๊ด….

 

 

 

 

   ฉันมองเหล่าซากศพที่นอนนองเลือดก่อนจะออกไปจากตรงนี้แล้วไปจัดการเป้าหมายต่อไปที่อยู่ไปไกลจากที่นี่โดยตรง แต่ดูเหมือนว่าราตรีนี้ยังอีกยาวนาน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

| Part: อาคาชิ |

 

 

 

   แทนที่วันนี้ผมต้องได้ข้อมูลประวัติส่วนตัวของอิบุกิ มิซึกิมาแต่มันกลับไม่มีเลย คนของผมบอกว่าเขาน่ะแฮกเอาข้อมูลของเธอไม่ได้ มันเหมือนกับมีระบบป้องกันบางอย่างที่ทำให้เขาน่ะเอาข้อมูลของเธอไม่ได้ต่อให้ทำหลายๆ ครั้งก็ยังทำไม่ได้ ผมก็เลยตอบปัดๆ ไปว่าไม่เป็นไรทั้งๆ ที่ผมกำลังอารมณ์เสียอยู่

 

 

 

"เธอเป็นใครกันแน่อิบุกิ มิซึกิ" ผมพูดแบบนั้นจะจ้องไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยอารมณ์เดือดดันเต็มไปหมด สงสัยผมคงไม่ได้แน่ๆ เลยคืนนี้

 

 

 

   เช้าวันรุ่งขึ้นของวันนี้มันเป็นวันที่ผมต้องไปโรงเรียน เครื่องแบบก็ได้มาแล้วด้วยทำให้ผมและคนอื่นๆ ไม่ต้องไปเตรียมหากันเลย แล้วตอนนี้ผมและคนอื่นๆ กำลังเดินไปที่โรงเรียนนามิโมริแล้วมีคนหลายคนจ้องมองมาที่พวกผมอีก คงเป็นเพราะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน(หรือผมหลายสีกันยะ/ไรท์)ไม่รู้แต่ผมก็ไม่สน

 

 

 

 

"ว้าว~รู้สึกตื่นเต้นแล้วสิฮะ เหมือนกับเพิ่งเข้าเรียนใหม่ๆ เลยล่ะ"

 

 

 

"มันจะดีมากถ้านายเงียบน่ะคิเสะ"

 

 

 

"มิโดริมัจจิอ่ะ"

 

 

 

"รำคาญน่าคิเสะ"

 

 

 

"อาโอมิเนจจิก็ด้วยหรอใจร้ายอ่ะ"

 

 

 

"น่าๆ มิโดริมะใจเย็นก่อนน่า อย่าไปใส่ใจคิเสะมิโดรมะน่ะหาลักกี้ไอเทมไม่ได้เลยอารมณ์เสีย"

 

 

 

"ทาคาโอะ!!"

 

 

 

"ก่อนจะทะเลาะกันไปหาห้องพักครูก่อนไหมห้ะพวกนายน่ะ" ผมพูดออกมาเป็นนัยๆ ว่าเมื่อไหร่จะเงียบซะที

 

 

 

"นั่นสิค่ะเซย์คุง แล้วเราจะไปถามจากใครล่ะค่ะเราเองก็ไม่รู้จักใครด้วยสิ" โควคิที่พูดแบบนั้นให้ผมฟัง ผมเลยลองไปมองรอบๆ ดูว่ามีใครพอจะบอกทางให้กับพวกเราได้ก่อนจะไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเข้าผมเลยจะเข้าไปทักเธอ

 

 

 

"นี้ขอโทษนะช่วยอะไรเราได้หรือเปล่า"

 

 

 

"อืมได้สิว่าแต่มีอะไรให้ช่วยงั้นหรอ"

 

 

 

"คือเราอยากรู้ทางไปห้องพักครูต้องไปทางไหนบ้าง"

 

 

 

"งั้นฉันนำทางให้เลยก็แล้วกันนะ ฉันซาซางาวะ เคียวโกะนะ"

 

 

 

"อาคาชิ เซย์จูโร่ ต้องขอบคุณมากๆ ซาซางาวะ "

 

 

 

   ว่าจบซาซางาวะก็นำทางให้กับพวกเรา ในความคิดของผมเธอเป็นคนดีนะไม่เหมือนใครบางคนมีแต่ปริศนาเต็มไปหมด แต่พอคิดแบบนั้นรู้ตัวอีกทีก็ถึงห้องพักครูแล้ว

 

 

 

 

"ถึงแล้วงั้นฉันขอตัวก่อนนะ หวังว่าเราจะได้อยู่ห้องเดียวกันนะอาคาชิคุง"

 

 

 

"เช่นกันซาซางาวะ" ผมบอกลาเธอก่อนเธอจะเดินออกไป

 

 

 

 

 

   พอซาซางาวะเดินออกไปผมและคนอื่นๆก็เดินเข้าไปในห้องแล้วรายงานตัวกับพวกอาจารย์ก่อน แล้วก็รู้ว่าพวกผมทั้งหมดอยู่ห้องเอกันหมดทุกคน

 

 

 

   ระหว่างนั้นเองก็มีอาจารย์ท่านนึงตรงมาหาเลยรู้ว่า เขาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาห้องพวกผมเลยบอกให้พวกผมเดินไปพร้อมกับเขาเลย ทำให้ระหว่างนั้นก็ต้องรออาจารย์เตรียมของสำหรับคาบโฮมรูมด้วย

 

 

 

   แต่ระหว่างที่รอนั้นผมเองก็ไปเจอเข้ากับกรอบรูปบางอย่างเข้า มันเป็นรูปที่มีคนทั้งหมดหกคนแถมหนึ่งในนั้นมีอิบุกิ มิซึกิอยู่ แต่มันกลับมองไม่ทั่วทั้งหมดเพราะอาจารย์เรียกพวกผมให้ไปที่ห้องได้แล้วทำให้ผมนั้นอดค้นหาบางอย่างเลย

 

 

 

   แล้วระหว่างทางอาจารย์เองก็บอกกับพวกผมว่า อาจารย์จะเข้าไปก่อน แล้วถ้าเรียกเมื่อไหร่ให้เข้ามาได้เลย พวกเราก็พยักหน้ารับฟังในทันทีแล้วถึงห้องในที่สุดอาจารย์ก็เข้าไปก่อน แล้วซักพักเขาก็เรียกพวกผมให้เข้าไปแล้วแนะนำตัวทีละคน แล้วบอกว่ามาจากที่ไหนบ้างอะไรแบบนี้ ก่อนสายตาของผมนั้นไปเจอกับคนที่เจอเมื่อเช้าเข้าซาซางาวะไงล่ะ เธอโบกมือเล็กน้อยก่อนที่อาจารย์บอกให้พวกผมนั้นไปนั่งตามที่เขาบอก แล้วบอกเริ่มบทเรียนของวันแรกของวัน

 

 

 

    เสียงออดดังขึ้นเป็นสัญญาณเตือนของเวลาพักเที่ยงเริ่มขึ้น แล้วอาจารย์บอกว่าหลังจากนี้จะเป็นคาบว่างจนถึงเลิกเรียนเพราะมีประชุม ทำให้พวกผมนั้นว่างมากจนไม่รู้จะไปที่ไหนเพราะไม่รู้จักสถานที่เลย จนซาซางาวะเข้ามาหาพวกผมพร้อมกับเพื่อนของเธอ

 

 

 

 

 

"ไม่คิดเลยว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกันกับอาคาชิคุงและคนอื่นๆ น่ะ"

 

 

 

"อืมๆ ผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะพวกผมกับซาซางาวะจังจะอยู่ห้องเดียวกัน"

 

 

 

"คิเสะคุงสิน่ะ"

 

 

 

"อืมๆ ใช่"

 

 

 

"นี้เคียวโกะฉันว่าพาพวกเขาไปทัวร์โรงเรียนดีกว่าไหม อ่อฉันคุโรซาวะ ฮานะเพื่อนสนิทของเคียวโกะ" จู่ๆ ก็มีคนข้างๆ ซาซางาวะเอ่ยพูดก่อนที่จะบอกแนะนำตัวกับพวกผม

 

 

 

"นั้นสินะก็มิซึกิจังบอกพวกเรานี่น่าว่าจะมีนักเรียนใหม่ แล้วอยากให้พวกเราดูแลพวกเขาแทนเธอที่ไม่อยู่สินะ" พอจบประโยคนั้นผมก็กลับไปมองร่างจองซาซางาวะเข้า

 

 

 

"หมายความว่าไงซาซางาวะ" ผมถามเธออีกครั้งนึง

 

 

 

"โอ้ยฉันจะพูดรอบเดียวพวกนาย มิซึกิน่ะบอกให้พวกเราดูแลพวกนายแทนในระหว่างที่ไม่อยู่เคนะ"

 

 

 

 

   ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้นแต่มันอยู่ที่ว่าพวกเธอน่ะ เป็นเพื่อนของอิบุกิ มิซึกินะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 _____________

 

 

คราวนี้เอาเบาๆนิ สนึงให้พวกเขา

ได้สบายอกสบายใจไปก่อน

ตอนหน้าเจ้จัดหนักแน่ขอบอกเลย

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

178 ความคิดเห็น

  1. #47 polytome (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 12:39
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #47
    0
  2. #46 โอซา​กุ​ มิยู (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 10:58
    มาต่อเร็วๆนะจะลงเเดงเเล้วว
    #46
    0
  3. #45 [Shiro-san] (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 10:17
    แหมมมเขาก็ต้องเป็นเพื่อนกันสิ~เขามีตำแหล่งใกล้เคียงกันนะ~
    #45
    0
  4. #44 sao001 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 08:59
    รอตอนหน้าค่าาาา
    #44
    0