{ Fic Attack on titan & Reborn } ขอโทษที พอดีว่าที่นี่คือที่ไหน( ว่ะ )

ตอนที่ 8 : การฝึกครั้งสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    26 มี.ค. 62

การฝึกครั้งสุดท้าย


" โว้ยยยยย ไอ้บอสเวรตะไล หยุดทำลายข้าวของได้แล้ว!!! " ตอนนี้ปราสาทวาเรียกำลังตกอยู่ในสภาวะจะถล่มลงมาทุกเมื่อ ส่วนสาเหตุที่ทำให้เป็นแบบนี้คงมีอยู่อย่างเดียวคือ...ผู้พิทักษ์เมฆาของวาเรียหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย...ทางวองโกเล่ตอบกลับมาคำเดียวว่า เดลต้าโดนบาซูก้าทศวรรษ แต่ไม่มีใครย้อนกลับมา พูดง่ายๆคือเดลต้าหายไป ทางวองโกเล่ก็ตามหายเต็มกำลัง แต่เพราะหาไม่เจอเลยเป็นสาเหตุที่ทำให้บอสวาเรียเป็นแบบนี้ไง

" หุบปากไปไอ้ฉลามสวะ " ซันซัสตอบสวนกลับอย่างทันควัน ตอนนี้อารมณ์ของเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่...ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกคือเขาอารมณ์เสียมากกว่าครั้งไหนๆถึงจะถูก เขาไม่น่าส่งยัยนั่นไปที่ญี่ปุ่นเลย 

" ชิชิชิ เจ้าหญิงหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแบบนี้ บอสคงอารมณ์ไม่จอยเป็นแน่แท้ งั้นเจ้าชายของตัวไปญี่ปุ่นนะบอส จะไปตามหาเจ้าหญิงเอง ชิชิชิ " เบลเฟกอลพูดขึ้น เขาเองก็เบื่อที่ต้องรอฝ่ายวองโกเล่ส่งข้อมูลความคืบหน้ามาแล้วด้วย สู้ออกไปตามหายเองยังจะดีกว่าอีก

" ฟังนะไอ้พวกสวะทั้งหลาย...จงเดินทางไปที่ญี่ปุ่น ตามหายัยนั่นให้เจอ ถ้าไม่เจอไม่ต้องกลับมาที่นี่... " สิ้นเสียงของบอสวาเรียผู้ทรงอำนาจ เหล่าลูกน้องทั้งหลายก็ได้แยกย้ายกันไปเตรียมการเพื่อมุ่งหน้าไปที่ญี่ปุ่น

หวังว่าพวกเขาจะหายัยนั่นเจอเร็วๆนะ.....

ทางด้านวองโกเล่

" ทำไงดี!!! คุณเดลต้าหายไปเกือบ 1 ชั่วโมงแล้วนะ " ร่างของชายหนุ่มผู้เป็นบอสของวองโกเล่แฟมิลี่เดินวนไปวนมา นี่เขาควรทำไง 

" เจ้าห่วย พวกซันซัสกำลังเดินทางมาที่นี่ " รีบอร์นพูดออกมาอย่างเรียบๆ ส่วนสึนะที่ได้ยินดังนั้นก็ยิงหน้าซีดมากกว่าเดิม ซวยแล้ว...เขาจะโดนฆ่าทิ้งไหมเนี่ย...

" ผมว่าพวกนั้นอาจจะมาตามหายยัยโหดนั่นก็ได้นะครับ อาจจะเป็นการดีถ้าเกิดได้คนมาช่วยตามหาเพิ่ม " จริงสิ ถ้าเป็นอย่างที่โกคุเดระคุงบอก ก็โล่งอกไปได้ครึ่งนึง...แต่ทำไม...ทั้งๆที่โดนบาซูก้าทศวรรษ แต่คุณเดลต้าในอีก 10 ปีข้างหน้าไม่เห็นโผล่มาที่นี่เลย แถมคุณเดลต้าในตอนนี้ก็หายตัวไปแบบไม่กลับมาเลยอีกด้วย หรือบาซูก้าทศวรรษจะเสีย??? 

" ฉันว่าเรารอออกไปตามหาอีกดีไหม อาจจะเจอก็ได้ " ยามาโมโตะเสนอ ถึงแม้มันจะดูไม่ค่อยดี แต่สิ่งที่พวกเขาทำได้ตอนนี้ก็มีแค่ตามหานี่แหละ

" อืม...ไปกันเถอะ " หวังว่าจะเจอนะ ถ้าไม่เจอญี่ปุ่นอาจจะล่มสลายเลยก็ได้.. T^T ผมเริ่มจะกลัวแล้วสิ...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

" ฮัดชิ้ว!! " ร่างบางที่กำลังวิ่งอยู่กลางสายฝนจามออกมาเบาๆ อ่า...นี่เธอคงไม่ได้เป็นหวัดใช่ไหม ร่างบางยกมือถูจมูกก่อนจะวิ่งต่อไป

การกระทำต่างๆอยู่ในสายตาของคีธ ชาดิสเสมอ ตั้งแต่ที่เขาได้มีโอกาสเข้าไปคุยกับเด็กนั่น มันทำให้เขารู้ว่าเด็กนั่นไม่ธรรมดา

แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าเด็กพวกนี้ก็ยังไม่พร้อมที่จะเจอกับไททัน อ่อนแอเกินไป...

" หือ... " ดวงตาสีเลือดจ้องมองไปทางด้านหลัง ดูเหมือนว่าคนที่ชื่ออาร์มิน จะวิ่งไม่ไหว ครูหัวล้าน(แกกล้าว่าครูฝึกหรอ -[]-//ไรท์)จึงเข้าไปหา และพูดอะไรบางอย่าง แต่ดูท่าหมอนั่นคงไม่ไหวจริงๆ 

" ส่งมา เดี๋ยวนายก็สอบไม่ผ่านหรอก เดี๋ยวก็จบการทดสอบของวันนี้แล้ว " ไรเนอร์ที่ทนเห็นเพื่อนลำบากไม่ได้ จึงลดความเร็วลง และดึงสัมภาระของอาร์มินมาแบกเอง อ่า...คนดีจริงๆ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกแปลกๆกับหมอนั่นนะ ชั่งมันเถอะ...คงคิดมากไป

" เดี๋ยวนายก็จะสอบไม่ผ่านไปด้วยนะ..." อาร์มินพูดด้วยเสียงสั่นๆ เขาไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเขา เขายังอยากสู้ด้วยตนเอง

" ถ้ายัไม่อยากสอบตกก็ทำตามที่ฉันบอกซะ " ไรเนอร์พูดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะวิ่งนำหน้าอาร์มิน ส่วนคนที่กำลังไม่ไหวก็เอาแต่พึมพัมบางอย่าง

" สัมภาระหน่ะ...ถึงตายก็ไม่ขอให้ช่วย " อาร์มินพูดขึ้น เขาดูฮึดสู้ก่อนจะวิ่งไปดึงสัมภาระของตนเองมาจากไรเนอร์ และเร่งความเร็วจนวิ่งนำหน้าคนอื่นไปได้ 

ขอนับถือเรื่องความมุ่งมั่นเลย...

ร่างบางวิ่งไปเรื่อยๆจนในที่สุดการทดสอบก็จบลง การทดสอบต่อไปคือการฝึกหาหุ่นจำลองไททัน น่าสนใจแฮะ หวังว่าจะสนุกนะ...

ฟิ้ว~ฉับ!!!

เสียงการฝึกหาหุ่นจำลองไททันยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้บางคนหาได้หลายตัวแล้วแต่ยังฟันไม่ลึกพอเท่าที่ควร ส่วนตอนนี้ถ้าถามว่าเธอหาได้กี่ตัว.. บอกเลย...หาไม่ได้เลยซักตัว 

" ทำไมยากขนาดนี้นะ... " ถ้ามีอาวุธกล่องเธอคงสบายกว่านี้ จริงสิ...ถ้าลองฝึกใช้ที่นี่ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ พื้นที่โล่งดีด้วย

" หึ... " มุมปากยกยิ้มขึ้นเมื่อดวงตาสีเลือดสบกับหุ่นจำลองทางซ้าย เดลต้าพุ่งเข้าไปหาหุ่นอย่างรวดเร็ว อย่างน้อยฟันได้ 1 ตัวก็ยังดี แต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง เพราะเธอพุ่งเร็วและไม่ได้สนใจรอบข้างทำให้ไม่เห็นคนอีกด้านที่กำลังพุ่งมาฟันหุ่นจำลองตัวเดียวกับเธอ

ซวยแล้ว...

ผลัก! โครม!

" เอเลน!! เดลต้า!! " และนั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่เธอได้ยิน ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป...














" อึก...ปวดหัวชะมัด... " เปลือกตาสีนวลลืมขึ้นอย่างช้าๆ กระพริบตานิดๆเพื่อปรับการโฟกัสสิ่งรอบข้าง สิ่งแรกที่เห็นคือเพดาน ร่างบางเอาแขนเท้ากลับเตียงก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง เท่าที่เธอจำได้ดูเหมือนว่าเธอจะกระแทกกลับใครคนใดคนหนึ่งเข้า แล้วสลบ ใครแบกเธอมากัน???

" เอ่อ...ตื่นแล้วหรอ " เพราะมัวแต่คิดสงสัยว่าตนมาอยู่นี่ได้ไงเลยทำให้ไม่ได้สังเกตเลยว่าในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว อ่า...ที่แท้ก็ชนกับเด็กนี่สินะ

" อืม " ครางตอบในลำคอเบาๆ ทำไมยังรู้สึกมึนหัวอยู่นะ ชนแรงขนาดนี้เลยหรอเนี่ย...

" เจ็บมากรึเปล่า...ฉันขอโทษนะ..." เด็กหนุ่มลนลานเล็กน้อย ถ้าเขาระวังกว่านี้ เรื่องแบบนี้คงไม่เกินขึ้น แต่จะโทษแค่เขาคนเดียวคงไม่ได้ ก็ใครใช้ให้ยัยนี่พุ่งสวนขึ้นมาหล่ะ...มันก็ต้องชนกันเป็นธรรมดา...

" อืมไม่เท่าไหร่ นายหล่ะเจ็บมากรึเปล่า? " เดลต้าถามกลับไป ทำให้เด็กหนุ่มชะงักเล็กน้อย คงเพราะใบหน้าที่แสดงถึงความเป็นห่วงเล็กน้อยนั่น ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มไปไม่เป็นเลยทีเดียว

" อะ...เอ่อ...คือ...ฉันไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ..." ประโยคหลัง เอเลนพยายามพูดเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่แน่ใจว่าเธอเป็นห่วงเขารึเปล่า แต่ก็ไม่ค่อยชินที่มีคนอื่นเป็นห่วงนอกจากมิคาสะ

" ไปฝึกกันเถอะ ครูฝึกคงจะว่าแล้ว " เดลต้าเอ่ยขึ้น ก่อนจะลงจากเตียง แต่ก็ไม่วายผับผ้าห่มให้เรียบร้อย ทำไงได้เธอเป็นคนรักความสะอาดและความเป็นระเบียบ แต่ไม่ชอบทำความสะอาดกับทำตามกฎระเบียบ แปลกใช่ไหมหล่ะ...นี่แหละคือเธอ

" อะ...อืม " เอเลนขานตอบก่อนจะเก็บผ้าให้เรียบร้อยและตามเดลต้าไปติดๆ

ทั้งสองเดินมาจนถึงลานฝึก ตอนนี้ทุกคนกำลังฝึกการต่อสู้ระยะประชิดอยู่ ส่วนคนอื่นๆที่เห็นเอเลนเดินคู่มากับเดลต้าก็ได้มีการแซวเกิดขึ้น

" ว้าวๆ ดูสิ สองคนนี้มาด้วยกันด้วย " โคนี่เอ่ยอย่างแซวๆ เอเลนดูจะเกรงๆเล็กน้อย ส่วนเดลต้านั้นก็แค่นิ่งๆ เธอไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไร ขอแค่เธอไม่ต้องเดือดร้อนก็ถือว่าโอเคแล้ว

" นายนี่ไม่เบาเลยนะเอเลน " แต่มันก็ยังไม่จบสิ้น มาร์โคยังคงกล่าวแซวขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้หน้าของเอเลนเริ่มขึ้นรอยแดงฝาดเล็กน้อย 

แต่เดลต้าก็สวยอยู่นะ...ในความคิดของเขาหน่ะ...

" อะ...อะไรมาร์โค ไม่มีอะไรหรอกน่า... " ชายหนุ่มพูดตัดบทก่อนจะเดินไปหาไรเนอร์แล้วเริ่มฝึกทันที ส่วนคนอื่นๆเมื่อเห็นว่าคนโดนแซวชิ่งหนีไปแล้ว จึงแยกย้ายไปฝึกต่อ ส่วนเดลต้าที่เห็นว่าคนอื่นมีคู่ซ้อมหมดแล้วจึงยืนดูเอเลนที่กำลังซ้อมกับไรเนอร์แทน

ตุบ!!

เสียงของคนโดนทุ่มลงพื้นดังสนั่น ไรเนอร์จุกเล็กน้อย เอเลนที่ดูตัวเล็กกว่าเขา แต่เอาแรงเยอะขนาดนี้มาจากไหนก็ไม่รู้ถึงสามารถทุ่มเขาลงได้แบบนี้
ไม่ธรรมดาจริงๆด้วย

" จะ...เจ็บจัง " คนตัวโตกล่าวออกมาอย่างโอดครวญ นี่เขาจุกจนพูดไม่ออกแล้ว

" โทษนะ ฉันกะแรงตัวเองไม่ค่อยถูกหน่ะ..." เอเลนพูดขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือไปช่วยพยุงร่างคนที่นอนจุกอยู่กับพื้น

" ไม่เป็นไร คราวนี้ก็ถึงตานายบุกบ้างแล้ว " ไรเนอร์ยื่นมีดไม้มาให้ แต่เอเลนกับรับมันไปอย่างช้าๆ จนไรเนอร์อดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

" เป็นอะไร... " เขาถามออกไปอย่างงุนงง แต่แล้วเอเลนก็เอื้อมมือมารับมีดไม้ไป แต่ไม่วายถามเรื่องที่ค้างคาใจออกมา

" การฝึกแบบนี้มันจะได้อะไรกัน ทหารจะไปมีเรื่องกับพลเรือนได้ยังไง ใช้มือเปล่าแย่งอาวุธจากคู่ต่อสู้ มันบ้าบอสิ้นดี " แต่ถึงจะพูดแบบนั้น เขาก็ต้องจำใจฝึกไปอยู่ดี

" นั่นน่ะไร้มันความรับผิดชอบ " ไรเนอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและดูเป็นผู้ใหญ่มากยิ่งขึ้น แตกต่างจากเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง เอเลนมองชายร่างสูงด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจซักครู่

" พวกเราเป็นทหารไม่ใช่หรอ ไม่ว่าสถานการณ์จะแย่แค่ไหนก็ถอยไม่ได้ ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นอะไรเราก็ต้องตอบโต้มัน ฉันว่านั่นคือหน้าที่ของทหารยังไงล่ะ... " ไรเนอร์พูดอย่างมุ่งมั่น ความคิดที่ดูเหมือนผู้ใหญ่ทำให้เอเลนคล้อยตาม นั่นสินะ...สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้คือฝึกให้แข็งแกร่ง แล้วไปกำจัดพวกไททันให้หมด...
 
" ทำไม...ถึงคิดแบบนั้น... " เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้น ทั้งคู่หันไปมองทางต้นเสียงก่อนจะพบกับหญิงสาวร่างเล็กที่นั่งดูพวกเขาซ้อมอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อครู่ แต่ตอนนี้หญิงสาวได้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

" แล้วฉันพูดผิดตรงไหน คนเราทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องทำตาม ไม่ว่าจะพยายามหลบหลีกมันแค่ไหน สุดท้ายก็หนีไม่พ้น " อาจเป็นเพราะไรเนอร์เป็นคนที่มีความคิดที่ไปในแนวทางผู้ใหญ่ คำพูดและเหตุผลต่างๆจึงออกมาในทางผู้ใหญ่ เขาจึงสามารถพูดมันออกมาได้อย่างเต็มปากแบบนี้

" มันก็จริงอย่างที่นายพูด แต่ถ้าเอาแต่คิดว่ามันเป็นหน้าที่หรือสิ่งที่ต้องแบกรับ มันไม่เหนื่อยบ้างรึไง ที่ต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ทำในสิ่งที่ถูกวางไว้แล้ว ไม่มีอิสระในการเลือกของตนเอง สำหรับฉันมันคงเหมือนกับตกนรกทั้งเป็น แต่ถ้านายยังคงคิดแบบนั้น...บางครั้งความคิดเหล่านั้นมันอาจจะฉุดนายให้ลงนรกได้เลยล่ะ... ฉันจะบอกแค่นี้แหละ... " เดลต้าหันหลังกลับ ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไป แต่ยังไม่ทันที่จะได้ไปไหนไกลกลับมีคนรั้งไว้ซะก่อน

" เดี๋ยวสิ เธอจะไปไหนกัน นี่มันเวลาซ้อมนะ " เอเลนคว้าเข้าที่ต้นแขนขาว ก่อนจะกระชากเบาๆ ทำให้อีกคนหันมามอง ทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่ติดจะหงุดหงิดของอีกคนที่ส่งมาให้ เขาแทบปล่อยมือไม่ทันเลยทีเดียว...

น่ากลัวชะมัดเลย...ผู้หญิงคนนี้...

" บางครั้งฉันก็คิดนะ….ว่าเธอดูไม่ค่อยเหมือนคนอายุ 15 เลย ดูเป็นผู้ใหญ่ชะมัด " นั่นสิ บางครั้งเขาก็คิดแวบๆว่าคนตรงหน้าดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าใครหลายๆคน เอเลนอยากจะตะโกนออกไปว่า เห็นด้วยกับความคิดของไรเนอร์สุดๆ

" แล้วไง... " เดลต้าพูดอย่างเรียบนิ่ง ถามเธอบอกอายุจริงๆออกไปมีหวังเจ้าพวกเด็กเหล่านี้ได้ช็อคแน่ๆ ตอนที่มาที่นี่ครั้งแรกเธอก็อายุ 17 แล้ว ไหนจะเข้ารับการฝึกเป็นทหารนี่อีก ตอนนี้อายุเธอก็เป็น 20 เป๊ะๆ ทำไมรู้สึกแก่...

" เห้อ... " เอเลนถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ มันอาจจะดูเป็นการรุกล้ำความเป็นส่วนตัวเกินไปรึป่าว ที่เขาอยากจะถามคนตรงหน้าว่า ทำไมถึงอึนได้ขนาดนี้?

" นี่เอเลน ดูนั่นสิ " ไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากถามอะไร เขาก็ต้องหันไปมองตามที่ไรเนอร์บอก ก่อนจะเห็นร่างเล็กของเพื่อนร่วมรุ่นกำลังเดินออกจากสถานที่ฝึกซ้อม

" แอนนี่หรอ...พอครูฝึกเผลอทีไรก็แอบอู้ทุกทีเลย " เอเลนพูดกับไรเนอร์ สายตายังคงมองไปที่แอนนี่ เขาอยากจะรู้จริงๆว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงกล้าที่จะอู้ได้ขนาดนี้ แต่ยังไม่ทันทำไร ไรเนอร์ก็พูดขึ้น

" ดีหล่ะเอเลน ไปสอนยัยคนขี้เกียจคนนั้นซักหน่อย เราต้องทำให้ยัยคนขี้เกียจนั่นเห็น ว่าการเป็นทหารที่แท้จริงต้องทำยังไง "

" เอ๋... " บทสนทนาของทั้งสองคนดังพอที่จะทำให้เธอที่อยู่ในบริเวณนั้นได้ยิน ลนหาที่ตายชัดๆ

" งั้นไปหายัยนั่นกัน " และแล้วไรเนอร์กับเอเลนก็ตรงไปหาแอนนี่ ไรเนอร์ที่ดูเหมือนจะพูดบางอย่างกับแอนนี่ แต่คงการพูดที่ไม่ดีเท่าที่ควร เอเลนจึงมีทีท่าที่จะเขาไปห้าม แต่ก็สายไปแล้ว...หายของแอนนี่ตอนนี้เป็นการบอกได้ดีเลยทีเดียวว่าเธอโกรธแค่ไหน

สุดท้ายไรเนอร์ก็เป็นคนส่งเอเลนเข้าสู้กับแอนนี่ ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะง่ายสำหรับแอนนี่เกินไป เพราะเพียงไม่กี่นาทีเธอก็สามารถแย่งมีดมาได้จากเอเลนอย่างสมบูรณ์แบบ เล็งที่ขางั้นหรอ...เป็นการต่อสู้ที่น่าสนใจดีนิ...

" ต่อไปก็ตานายสินะ " โชคร้ายหน่อยที่แอนนี่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เธอโยนมีดไม้ขนาดสั้นไปให้ไรเนอร์ พร้อมกับเตรียมตัวที่จะแย่งมีดมาเหมือนกับที่แย่งจากเอเลน

" บางครั้งทหารก็ถอยไม่ได้สินะ... " ไรเนอร์พูดขึ้นอย่างประหม่า ก่อนศึกการแย่งมีดของทั้งสองจะเกิดขึ้น และผลสุดท้ายก็จบด้วย...ท่าล้มตีลังกาเหมือนอย่างเอเลน

เอเลนช่วยพุงไรเนอร์ขึ้น คนเจ็บตัวก็เอาแต่บ่นว่าเจ็บ 


" ทั้งๆที่รู้ว่าสู้ไม่ได้ยังจะสู้อีกนะ " ดูเหมือนเป็นคำพูดเสียดแทงหัวใจนิดๆ แต่มันก็จริงนิ ลนหาที่เอง

" เห...พูดแบบนี้แสดงว่าเธอสู้ยัยนี่ได้หรอเดลต้า " 

" .... " เกิดความเงียบเข้าปกคลุม เธอสื่อออกไปแบบนั้นหรอ

" ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน...ว่าเธอกับแอนนี่ใครเก่งกว่ากัน :) "

เหมือนเป็นการจุดชนวนบางอย่างขึ้น ไรเนอร์ส่งมีดมาให้เดลต้า แต่เธอเลือกที่จะโยนให้แอนนี่แทน

" เห...จะเป็นคนแย่งมีดสินะ " 

เดลต้ามองมีดที่อยู่ในมือแอนนี่ ก่อนจะค่อยๆก้าวเข้าไปหา ส่วนแอนนี่ในตอนนี้ก็ตั้งท่าเตรียมตัวโจมตีเขาที่ขาของเธอเหมือนที่เอเลนและไรเนอร์เคยโดน

เดลต้าใช้โอกาสที่อีกคนตั้งท่าเตรียมโจมตี พุ่งเข้าไปในระยะประชิด ดวงตาสีเลือดมองเห็นขาที่กำลังตวัดจะเตะเข้าที่ขาซ้ายของเธอ ขาขวาตวัดเตะเข้าไปที่ขาของแอนนี่เพื่อเป็นการหยุดลูกเตะของอีกคน มือซ้ายคว้าออกไปดึงแขนของแอนนี่ก่อนจะออกแรงดึงเข้ามาหาตัวเธอ พร้อมกับพุ่งเข้าไปทางด้านหลังของอีกฝ่ายก็จะตวัดแขนเข้าที่ท้ายทอย ร่างของแอนนี่ล้มลงไปทันที เธอพยายามที่ลุกขึ้นมาเพื่อเตะเข้าที่ขาของเดลต้ายามเผลอ แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น เดลต้ารวบแขนของแอนนี่ไว้ข้างหลังก่อนจะนั่งทับอีกฝ่ายไม่ให้ลุกขึ้นได้ และปิดท้ายด้วยการใช้มีดไม้ขนาดสั้นจี้ที่คอ ถ้าแอนนี่ เลออนฮาร์ทเลือกที่จะโจมตีที่ขา เดลต้า แลนเซอร์ก็ขอเลือกที่จะโจมตีที่ท้ายทอย

" เธอแพ้แล้ว " ถ้าเป็นเรื่องในการต่อสู้ระยะประชิด เธอที่เป็นนักฆ่าถือว่าได้เปรียบ และเก่งกว่าเด็กแบบนี้แน่นอน

" สุดยอดเลย " เอเลนกล่าวขึ้นด้วยความตื่นเต้น ตอนแรกที่เห็นรูปแบบการต่อสู้ของแอนนี่ก็ว่าเก่งแล้ว แต่ของเดลต้าดูรวดเร็วและรุนแรงกว่าของแอนนี่เป็นหลายเท่า

" อือ " ร่างบางพูดเบาๆก่อนจะเดินออกไป ทุกอย่างดำเนินการมาอย่างเรียบง่าย การฝึกจบลง
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

มันใกล้จมันใกล้จะเวลาสิ้นสุดของความสุขซะแล้ว....








To be continued



ไรท์กลับมาแล้วววววววววววววววว
เจอกันตอนหน้า ????????????????

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

71 ความคิดเห็น

  1. #71 tummang211048 (@tummang211048) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 15:13

    ไรท์หายยยยย

    #71
    0
  2. #62 Minoogki (@Minoogki) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:11

    ไรท์มาอัพสักที

    #62
    0
  3. #61 kpoogzb1412 (@kpoogzb1412) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 12:35
    ไรท์มาแล้ว!!!!!
    #61
    0