{ Fic Attack on titan & Reborn } ขอโทษที พอดีว่าที่นี่คือที่ไหน( ว่ะ )

ตอนที่ 3 : การก้าวสู่กำแพง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 929
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    20 มิ.ย. 61

การก้าวสู่กำแพง


แอ๊ด.......

" !!!!!!!! " 

" เอ๋ ไม่มีอะไรเลยหรอ " เสียงของหญิงสาวผมสีส้มดังขึ้นหน้าประตูบ้านร้าง สิ่งแรกที่เธอเห็นหลังจากที่เปิดประตูเข้ามาคือความว่างเปล่ากับฝุ่นจำนวนมาก คงไม่มีคนอยู่สินะ

" ........... " นับว่าเป็นโชคดีของเดลต้าที่เธอนั่งอยู่ตรงบานพับของประตู เวลามีคนเปิดเข้ามาบานประตูเลยบังร่างเล็กๆของเธอได้พอดี ถ้าไม่ส่งเสียงอะไรก็คงไม่เห็นเธอแน่ๆ

" โฮ่ย เจออะไรไหม " เสียงทุ้มดังขึ้น แค่เห็นสภาพของบ้านเขาก็ไม่อยากจะเข้าไปแล้ว สกปรกจริงๆ

" ไม่เจออะไรเลยค่ะ หัวหน้า " หญิงสาวตอบ เดิมทีเธอก็ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่นอกกำแพง ถ้ามีป่านนี้คงโดนไททันกินไปแล้วเป็นแน่ 

" เอลวินไม่มีคนอยู่ที่นี่ " ชายร่างเล็กพูดขึ้นกับชายร่างสูงผมสีทอง การที่พวกเขาคิดว่ามีมนุษย์อยู่นอกกำแพงถือว่าบ้ามาก ใครที่ไหนจะอยู่รอดนอกกำแพงได้

" งั้นหรอ เตรียมตัวกลับเขากำแพง " สิ้นเสียงของชายร่างสูง ทหารทุกคนต่างขึ้นม้าและเตรียมตัวตั้งขบวนทัพกลับเขากำแพง

" กำแพง...... " หลังจากที่ฝ่าวิกฤตสุดอันตรายมาได้อย่างฉิวเฉียด หูดันได้ยินเรืองดีๆที่คนพวกนั้นพูดกันอีก กำแพง มีกำแพง โลกนี้มีกำแพง แสดงว่ามนุษย์อาจจะอยู่ที่นั่นก็ได้ เธอควรจะเข้าไปในกำแพงสินะ อืม.........เป็นความคิดที่ดีจริงๆ

กุบกับๆ

" ไปแล้วสินะ " ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเล็กเอือมไปเปิดบานประตู แง้มดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แล้วจึงค่อยๆเดินออกมา ถ้าสิ่งที่เธอได้ยินเป็นความจริง มันก็คุ้มพอที่จะลองเสี่ยง

" คงต้องเข้าไปในกำแพง แล้วหาที่อยู่สินะ " เหนื่อยชะมัด อยากกลับโลกเดิม  ตอนนี้พวกวองโกเล่จะเป็นยังไงบ้างนะ จะฝึกอยู่รึเปล่า เอะ.........หรือกำลังตามหาเราอยู่ อืม...เป็นไปได้

" คงต้องรีบหาทางเข้าไปในกำแพงแล้วสิ " ร่างเล็กเริ่มออกตัววิ่งจากบ้านร้าง ก่อนจะค่อยๆวิ่งลัดเลาะไปตามป่า เธอพยายามมองตามรอยเกือกม้าไปเรื่อยๆ พอวิ่งไปได้สักพักหูก็ได้รับรู้ถึงเสียงม้ากำลังวิ่งอยู่ไกลๆ

" ตามทันแล้วหรอเนี่ย " เดลต้าลดความเร็วลง ก่อนจะวิ่งไปหลบตามต้นไม้ไปกันไม่ให้ใครเห็น ถ้ามีคนเห็นเธอเข้าล่ะก็.......ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ --

ไม่นานนักเหล่าทหารทีมสำรวจก็ได้หลุดพ้นออกมาจากป่า ทัพชบวนเริ่มเคลื่อนย้ายกลับไปยังกำแพงโดยเร็ว โดยไม่รู้เลยว่าระหว่างทางที่พวกเขาควบม้าวิ่งออกมาจากป่ามีคนสะกดรอยตามมาตลอดทาง ร่างบางหยุดวิ่งทันทีที่พ้นออกมาจากป่า เสียงหอบหายใจถี่ๆทำให้รู้ว่าเหนื่อยไม่ใช่น้อย แค่วิ่งตามก็เหนื่อยแทบแย่ ยังต้องค่อยหลบเวลาที่มีคนหันมามองอีก

" แล้วจะตามไปยังไงล่ะทีนี้ " แถวนี้ก็ไม่เห็นจะมีม้าเลยแม้แต่ตัวเดียว ถ้าวิ่งตามไปต้องเหนื่อยมากแน่ๆ และที่สำคัญจะต้องเจอไททัน แล้วจะสู้ยังไงล่ะ ถึงจะมีกล่องแต่ไม่มีอาหารก็ลำบากนะเว้ย อยากจะฆ่าตัวตามจริงๆ ถ้าตอนนั้นเธอเตรียมอาหารมากินระหว่างฝึกพวกวองโกเล่ด้วยล่ะก็คงไม่ต้องมาลำบากแบบนี้หรอก อ้ากกกกกกกก ไม่สิทั้งหมดมันเป็นความผิดของพวกวองโกเล่ชัดๆ ถ้าเจ้าพวกเด็กนั่นไม่ทำอะไรแผลงๆ เธอคงไม่ต้องมาลำบากแบบนี้

" คอยดูนะกลับไปได้เมื่อไหร่.............หึหึ " แค่นึกถึงก็สนุกแล้ว อยากจะเชือดคนชะมัด อ่า......ไม่ได้ๆ เวลาแบบนี้ต้องรีบหาม้าสักตัวซะก่อน แล้วจะหาจากไหนว่ะ

" ขี่ชาโด้ไปได้ไหมนะ " คนพวกนั้นคงตกใจน่าดู เคยเห็นแต่คนขี่ม้า นี่ขี่ครึ่งสิงโตครึ่งเสือดาว -*- ไม่น่าจะโอเค เอาใหม่ คิดให้ออกสิเดลต้า คิดสิคิด

กุบกับ....กุบกับ

" !!!!!! " ม้า...นั่นมันม้านิ แล้วไหงมันวิ่งอยู่โดยไม่มีคนล่ะ หรือว่ามันไม่ใช่ม้าของพวกคนกลุ่มเมื่อกี้ สีสวยดีแฮะ ขาวล้วนเลย 

" มานี่มา " ร่างเล็กกางแขนออกเล็กน้อย เสียงใสเอ่ยเรียกเจ้าม้าขาว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ยอมมาหาเธอดีๆนี่สิ นี่เธอต้องไปหามันใช่มะ - [] - 

" อ้ากกกกกกกกกกก เจ้าม้าบ้าหยุดวิ่งหนีสิ !!!!!! " พอเธอเข้าใกล้มัน มันกลับวิ่งหนีซะงั้น ยิ่งเธอวิ่งไล่ตามมันมันก็ยิ่งวิ่งเตลิดไปใหญ่ โว๊ยยยยยยอารมณ์เสียแล้วนะ( ลืมหนูเดลต้าเวอร์ชั่นเย็นชาได้เลย//ไรท์ )เดี๋ยวก็ฆ่ามาต้มกินซะเลย เนื้อน่าจะอร่อย 

" ถ้าแกยังไม่มาหาฉัน ฉันจะฆ่าแกมาต้มกินจริงๆแล้วนะ " ในเมื่อเรียกมาดีๆไม่มา ขู่ซะเลยดูซิว่ามันจะมาไหม
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

" ฮือ........แกจะไม่มาจริงๆใช่ไหม " เรียกดีๆก็แล้ว ข่มขู่ก็แล้ว มันก็ยังไม่มาหา ต้องทำยังไงอะมันถึงจะมา 

" ชิ ไม่สนแกแล้ว " ร่างเล็กนั่งจุมปุ๊กลงทันควัน นิ้วเรียวขีดเขียนพื้นหญ้าไปมาแก้เบื่อ ตอนนี้ไม่ว่าไททันหรืออะไรเธอก็ไม่สิแล้ว เธอเบื่อ อยากกลับโลกเธอ เกลียดไอ้ม้าบ้านั่นด้วย ม้าอะไรดื๊อดื้อ พูดถึงม้า นึกถึงไอ้ม้าพยศเลย ซุ่มซ่ามก็ซุ่มซ่าม ถ้าไม่มีโรมาริโอ้ คาบัคโลเน่แฟมิลี่คงมีบอสที่ห่วยแตกที่สุดแน่ๆ เห้อ.......น่าสงสารคาบัคโลเน่แฟมิลี่จริงๆ ไม่มีไรทำถอนหญ้าเล่นดีกว่า.........

ฮี้....ฮี้......

" แหมมมมมมมมมมมมมมม ที่อย่างนี้เร็วเชียวนะ " พอถอนหญ้าได้กองใหญ่สักพัก เจ้าม้าตัวดีก็รีบวิ่งแจ้นมาหาเธออย่างรวดเร็ว หิวล่ะสิ ไอ้ม้าเห็นแก่กิน เดลต้ากำหญ้าที่เด็ดกองไว้เล่นๆมาให้เจ้าม้าขาวตรงหน้า มันรีบกินอย่างเอร็ดอร่อย มือขาวลูบหัวมันเล่นเบาๆ เพื่อเป็นการส่งสัญญาณว่าจะไม่ทำร้าย และยังช่วยให้เธอสนิทสนมกับมันมาขึ้นอีกด้วย 

" ฉันจะตั้งชื่อแกว่าอะไรดีนะ อืม............... " มือข้างที่เคยลูบหัวเจ้าม้าหยุดนิ่ง เปลี่ยนมาเป็นจิ้มตรงพวงแก้มเป็นการคิดแทน เธอมีชาโด้แล้ว เจ้าม้าตัวนี้จะชื่ออะไรดีนะ จะว่าไปขนสีขาวล้วน นิสัยดื้อดึง มึนอีก -*- เอ.......ชื่อว่า ไลท์ !!!! ใช่แล้ว ไลท์ ที่แปลว่าแสงสว่าง น่าจะเข้าดี ตัวสีขาวนี่นะ

" ฉันจะเรียกแกว่า ไลท์ แล้วกันนะ ชอบไหม "


ฮี้....ฮี้.....


" ชอบสินะ " นี่เธอกำลังจะสนิทกับมันแล้วใช่ไหมเนี่ย 


" แกก็เชื่องดีนี่หน่า แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ไงนะ " ถูกทิ้งเพราะเลี้ยงไม่เชื่อง หรือดื้อ เอะหรือหนีมา ข้อสันนิษฐานแรกน่าจะถูกสุด -*-


" เอาล่ะ แกช่วยพาฉันไปกำแพงทีนะ " ถ้ามีม้าล่ะก็ตอนไปที่กำแพงได้แน่ มันอาจจะใกล้หรือไม่ก็ไกล ถ้ามีกำแพงจะต้องมียามสิ งั้นลองเลี่ยงไปตอนกลางคืนดีกว่า


" ดีล่ะ ไลท์เราจะลอบเข้าไปในกำแพงกัน " ฉันพูดพร้อมกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้า แต่จังหวะที่จะนั่งนั้น.......


ตุบ !!!!!


" โอ้ยยยยย ไอ้ม้าบ้า !!!!!!! " มันหลบ ใช่แล้วมันหลบผลคือก้นฉันกระแทกพื้นไง เจ็บมากๆ ไอ้ม้าเลวอุส่าให้หญ้ากิน แกทดแทนบุญคุณฉันอย่างนี้หรอ !!!!!!


" โว้ยยยย ไม่ขึ้นก็ได้ แต่ตอนกลางคืนแกต้องพาฉันไปกำแพง " ไม่คงไม่ขึ้นแล้ว มันไม่ยอม เราก็ไม่แคร์


" ไปเตรียมตัวดีกว่า " หวังว่าเธอคงจะลอบเข้าไปในกำแพงได้นะ ไม่อยากตายที่นี่ด้วย อยากกลับไปเจอทุกคน..............







" ง่ายกว่าที่คิดแฮะ " ร่างบางในชุดผ้าคลุมสีดำยาวค่อยๆโรยตัวลงมาจากกำแพง ตอนนี้ก็คงประมาณเที่ยงคืนกว่าแล้วคนเฝ้ากำแพงเลยไม่ค่อยมี ทำให้เธอแอบเอามาได้อย่างง่ายดาย 


" ลาก่อนไลท์ " ร่างบางพึมพัมเบาๆ เธอไม่สามารถพามันเข้ามาในกำแพงได้ ลำพังแค่เธอคนเดียวก็ยังต้องใช้ไฟดับเครื่องชนช่วยให้บินข้ามกำแพงเข้ามา ถ้าให้พามันมาตัวคงลำบากน่าดู เธอจึงต้องจำใจทิ้งมันไว้ในกำแพง 


" มันมีกี่ชั้นกันนะ " ตอนที่เธอขี่เจ้าไลท์มาจนถึงกำแพง ที่กำแพงกลับมีรูขนาดใหญ่ที่ไททันสามารถเข้ามาได้ บ้านเมืองดูร้างและโทรมมาก บางหลังถูกทำลายจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม มีเศษหินน้อยใหญ่ตามพื้น ถ้าดูดีๆมีรอยเลือดด้วย เธอล่ะอยากรู้จริงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้นในกำแพงชั้นนี้ ชั่งมันเดี๋ยวค่อยสืบเอาก็ได้ ตอนนี้เธอก็อยู่ที่กำแพงชั้นที่ 2 สินะ ดีล่ะรีบหาที่อยู่ดีกว่า......


" สุดยอด " หลังจากที่เดินไปมาหลายครั้ง เธอก็หาที่พักได้ มันเป็นบ้านให้เช่า ส่วนคนที่เปิดให้เช่าก็ยังเป็นคนที่ดีอีกด้วย 


มาเรีย ไรน่า หญิงสาววัย 36 ที่มีจิตใจดี๊ดี ที่บังเอิญเห็นฉันเดินวนไปวนมาที่แถวๆตลาด ดูเหมือนว่าเธอเพิ่งจะกับมาจากเมืองชั้นในที่เรียกว่าอะไรนี่แหละ วอลๆอะไรนะ วอลซีน่า ใช่ๆวอลซีน่านี่แหละ เธอก็เลยถามฉันเพราะเห็นว่าฉันตัวเล็ก เธอเลยคิดว่าฉันเป็นเด็กอายุ 14-15 ปี ตอนแรกที่ได้ยินถึงกับปรี๊ดเลย ขอประทานโทษที่เกิดมาเตี้ย แต่ก็ดีเพราะเหมือนถูกชมว่าหน้าเด็ก ฉันเลยโกหกไปว่าหลงทางและไม่มีที่อยู่ เธอเลยให้ฉันมาอยู่ด้วย


" ขอบคุณนะค่ะคุณมาเรีย " เดลต้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ถ้าไม่ได้คุณมาเรียเธอคงแย่กว่านี้เป็นร้อยเท่า


" ไม่เป็นไรจ๊ะหนูเดลต้า เรื่องค่าเช่าไม่ต้องจ่ายก็ได้นะจ๊ะ " เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง โอ้ย ใจดีสุดๆ ><


" ขอบคุณค่ะ " นี่อาจจะเป็นครั้งที่สามที่เธอขอบคุณแบบนี้


" ไปนอนเถอะนะ นี่ก็ดึกแล้ว " เธอพูดพร้อมพับเสื้อคลุมให้เรียบร้อย วันนี้อากาศหนาวน่าดูเลยทีเดียว


" ค่ะ " เด็กสาว ( เอะ...หรือว่าผู้ใหญ่กันแน่//ไรท์ ) ขานตอบ ก่อนที่จะขึ้นไปพักผ่อนตามห้องที่คุณมาเรียเตรียมไว้ ก่อนจะนอนก็ยังคงไม่ลืมแกะผมออก ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด.....


รุ่งเช้าของวันถัดไป ร่างบางตื่นจากห้วงนิทรา ก่อนจะลุกไปทำกิจกรรมสวยตัวต่างๆ แล้วจึงลงไปด้านล่าง เมื่อลงไปเสร็จก็ได้พบกับสาววัย 36 ปี กำลังเตรียมตัวออกไปไหนสักแห่ง ร่างบางจึงอาสาออกไปด้วย


ทั้งสองเดินไปขนถึงตลาด ระหว่างทางก็คุยเรื่องสารทุกข์สุกดิบของกันและกัน ร่างบางพยายามปกปิดเรื่องที่เธอมาจากนอกกำแพง โดยการอ้างว่าเธอเป็นลูกชาวบ้านธรรมดา พ่อเป็นหนี้และหนีไป ส่วนแม่ฆ่าตัวตายเพราะเครียด เธอเลยจำเป็นต้องอยู่คนเดียวมาตั้งแต่ 7 ขวบ ซึ่งคุณมาเรียก็เชื่อเธอสนิทใจเลยไม่ถามอะไรต่อ


" คุณมาเรียคะ นั่นเค้าจะทำอะไรกันหรอคะ " เดลต้าถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น วัยรุ่นบางกลุ่มกำลังไปไหนสักที่ซึ่งดูท่าจะเยอะไม่ใช่น้อย เธอล่ะอยากรู้จริงๆว่าจะไปไหนกัน


" อ๋อ.....พวกเขาคงจะไปสมัครเป็นทหารฝึกหัดกันน่ะจ๊ะ " ทหารฝึกหัดหรอ...  


" มันคืออะไรหรอค่ะ " ดีล่ะ ขอถามเกี่ยวกับโลกนี้หน่อยแล้วกัน เผื่อจะได้ข้อมูลอะไรดีๆ 


" ทหารเป็นอาชีพที่นิยมที่สุดน่ะ คนส่วนใหญ่จะไปสมัครเป็นทหารแล้วก็เข้าร่วมกับหน่วยต่างๆ แต่ก่อนอื่นต้องเป็นทหารฝึกหัดก่อน เอะ ! เดลต้าเธออายุ 15 ก็สมัครได้แล้วสิ " หือ.......จริงดิอยากลองสมัครดูจัง ทหารกับนักฆ่าคงไม่ต่างกันมากหรอกมั้ง ( โครตต่างบอกให้//ไรท์ ) ถือว่าฆ่าเวลาที่อยู่ที่นี่แล้วกัน


" งั้นหนูไปสมัครได้ไหมค่ะ " ร่างบางถามอย่างออดอ้อน ถ้าเกิดคุณมาเรียไม่ให้เธอไปสมัคร เธอคงเบื่อตายพอดี 


" ได้สิจ๊ะ แต่ต้องรักษาเนื้อรักษาตัวด้วยนะ " โหหห สุดยอด อย่างนี้ก็สนุกน่ะสิ หึหึ


" งั้นหนูไปสมัครก่อนนะค่ะ " ดีใจจังเลย จะได้กลับไปเป็นเด็กอายุ 15 อีกแล้ว ( เอิ่ม....//ไรท์ )


ร่างบางวิ่งตามกลุ่มคนไปยังสถานที่รับสมัครทหารฝึกหัด จนในที่สุดเธอก็สามารถสมัครเป็นทหารฝึกหัดได้ เมื่อรับชุดอะไรเรียบร้อยแล้วก็ได้เวลาไปเปลี่ยนชุดล่ะ เธอได้อยู่ห้องรวมกับผู้หญิงคนอื่นอีกจำนวน 5 คน แต่เธอไม่สนใจหรอกนะ สิ่งเดียวที่อยากทำตอนนี้คือฝึก เธออยากจะลองทำอะไรหลายๆอย่างดู ไม่เห็นจำเป็นต้องมีเพื่อนเลย ขอแค่แข็งแกร่งและเอาตัวรอดได้ก็พอ จะไม่ขอใช้กล่องเด็ดขาด ความลับนี้ต้องไม่ถูกเปิดเผย


" สวัสดีจ๊ะ ฉันชื่อคริสต้า  เรนส์ เธอชื่ออะไรหรอ ? " เด็กสาวผมสีทอง ตาสีฟ้าสดใจ ตัวเล็กน่ารัก วิ่งเข้ามาหาเธอพร้อมกับแนะนำตัว ดูจากสถานการณ์แล้วคงอยากรู้จักกับเธอสินะ


" เดลต้า แลนเซอร์ " ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แฝงไปด้วยความเย็นชาของเจ้าตัว ใบหน้าที่ไม่สื่อถึงอารมณ์ใดยิ่งทำให้ดูไม่เป็นมิตร แต่ถ้าหากดูดีๆใบหน้าที่เรียบนิ่งแบบนั้นก็งดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่มีราคาแพงเช่นกัน


" อะ...คือ...ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ " คริสต้าพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เธอเพิ่งเคยเห็นคนที่เย็นชาและไร้อารมณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก ต่อให้เคยเห็นมาเยอะแล้วก็ตามเถอะ


" อือ " เดลต้าครางในลำคอเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องเพื่อไปเข้าแถวรายงานตัว 


เดลต้าเลือกที่จะเข้าแถวกลางๆ เธอไม่อยากอยู่หน้าหรืออยู่หลัง ถ้าเป็นไปได้ไม่อยากให้ใครเห็นหรือมายุ่งกับเธอเลยด้วย ไม่นานนักทหารทุกคนก็มาร่วมตัวกัน มีครูฝึกสุดโหดที่ชื่อว่า คีธ ชาดิส มากล่าวอะไรต่างๆก็ไม่รู้เธอแทบจะไม่ได้ฟังเลยล่ะ เพราะแอบหลับในแถว แต่ก็ไม่มีคนเห็นหรอกนะ เพราะเธอคงเตี้ยเกินไปที่ครูเขาจะเห็น ได้เปรียบสุดๆเลยล่ะข้อนี้


" เธอเป็นใคร " อยู่ดีๆคนข้างๆเธอก็ถามออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ผู้ชายคนนั้นมีผมสีทอง ร่างกายกำยำ ตัวสูง เกลียดคนสูงชะมัด -*-


" เป็นคน " เดลต้าตอบเสียงเรียบ อย่าหาว่าอคติเลยนะ มันเป็นนิสัยส่วนตัวที่แก้ไม่หายจริงๆ


" ........... " เงียบ ไร้การตอบรับกลับมาจากร่างสูง เธอพูดอะไรผิด ตอบตามความจริงนะเนี่ย


" เฮ้ย !!! แกน่ะชื่ออะไร " บุคคลผู้ที่ไม่ได้รับเชิญปรากฏตัวตรงหน้าของเธอ นี่เธออุส่ายืนอยู่กลางๆแล้วนะ ยังจะมาหาอีกหรอ ลงทุนจริงๆ


" เดลต้า แลนเซอร์ " เดลต้ายังคงตอบเสียงเรียบดังเดิมไม่เปลี่ยนแปลง อย่าหาว่าเธอกวนเลยมันเป็นธรรมชาติของเธอ แก้ไม่หายด้วย


" แกมาทำอะไรที่นี่ !!! " กินโทรโข่งเป็นอาหารรึไง เสียงดังชะมัด รำคาญ --*


" มาซื้อของมั้งคะ " สิ้นเสียงร่างบาง ทุกอย่างกลายเป็นเงียบสงัด ครูสุดโหดยกมือขึ้นเตรียมจะเขกหัวร่างบาง แต่มีหรือที่เธอจะยอม ร่างบางยกมือขึ้นมาจับได้ไว้ทันควันพร้อมออกแรงบีบเบาๆ ทางด้านของคีธ ชาดิส ก็ตกใจไม่ใช่น้อยนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าทำแบบนี้ เด็กนี่....ไม่ธรรมดา


" ขอโทษค่ะ " เมื่อรู้สึกตัวว่าทำสิ่งที่ไม่ควรทำลงไป จึงปล่อยมือและลดมือลง พร้อมกล่าวขอโทษ อย่างน้อยเธอก็ยังไม่อยากตายอะนะ


" งั้นฉันจะถามแกใหม่ แกมาที่นี่ทำไม " คีธลดเสียงลด เขาแค่หวังในใจว่าเด็กนี่คงจะมีอะไรหลายๆอย่างที่น่าเหลือเชื่อเหมือนอย่างเมื่อกี้นี้


" เพื่อช่วยเหลือคนอื่นค่ะ " คราวนี้เดลต้าตอบด้วยใจจริง แววตาสีเลือดสดสบตากับครูฝึกสุดโหดโดยตรงเพื่อเป็นการบอกว่าเธอพูดจริงและไม่ได้พูดเล่นเหมือนทุกๆครั้ง


" งั้นก็ดี " คีธพูดออกมาอย่างเหนื่อยๆ เด็กนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ


" ไม่ต้องบอกก็รู้ค่ะ " เดลต้าสวนทันที เธอมันนิสัยแย่จริงๆสินะ รนหาที่ตายจริงๆ


" ไอ้เด็กนี่ -*- " คีธทำหน้าโหดก่อนที่จะเดินไปตะโกนใส่คนอื่นต่อ ส่วนร่างบางเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วก็ได้ทำการหลับต่อโดยไม่สนใจอะไรสักนิด


ทหารฝึกหัดรุ่นที่ 104 ทุกคนคงต้องจดจำไปจนวันตายว่าครั้งหนึ่งในชีวิตเคยเจอคนแบบนี้ และจะไม่มีใครคนไหนที่จะมึน และอึนได้เท่าเดลต้า แลนเซอร์

อีกแล้ว


สำหรับเดลต้าแล้ว.............อยากกินเค้กจัง
















Be coutinued






#จบไปแล้วววววววว เหนื่อยสุดๆ ตอนนี้สั้นไปหน่อยนะค่ะ วันนี้อัพดึกมาก

ขอขอบคุณทุกคอมเม้นนะค่ะ แล้วก็ขอบคุณทุกท่าาที่เข้ามาอ่านฟิคของเรา เราแต่งไม่เก่งนะ 55555 แต่เราจะพยายามแต่งให้ดีที่สุด

#เชิญเลือกได้ตามสบายเบยยยย

1.เป็นคู่

2.ไม่มีคู่

3.ยูริ

4.วาย

5.ฮาเร็ม


คำถาม ??????

ท่านอ่านผู้ใดอยากให้เราแต่งตอนพิเศษ เราจะแต่งให้แต่ช้านะ สามารถเลือกคู่มาได้ ย้ำ!!!! ตอนพิเศษเป็นคู่เท่านั้น ไม่มีฮาเร็มนะจ๊ะ ^^


เจอกันตอนหน้าบายยยยยยยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

71 ความคิดเห็น

  1. #59 Aum (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 20:18

    ฮาเร็มๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #59
    0
  2. #35 Pandans (@Pandans) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 19:58

    ฮาเร็ม

    #35
    0
  3. #31 Ting0616563257 (@Ting0616563257) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 22:22
    เป็นคู่ค่าา~!!
    #31
    0
  4. #23 คุณหลอกดาว! (@norinamfon188) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 11:59
    1,2//มีแต่คนโหวตฮาเร็มงื้อออ!!!!!!!
    #23
    0
  5. #22 121247 (@121247) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 07:27
    ฮาเร็ม~
    #22
    0
  6. #21 Chuthathip2547 (@Chuthathip2547) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 06:34
    ฮาเร็ม
    #21
    0
  7. #20 KaristaTangngern (@KaristaTangngern) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 05:08
    ยูริ~~~~~~
    #20
    0
  8. #19 very_very (@ploylate) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 03:33
    รอติดตามค่ะ แอบอยากได้คู่กับอาร์มินบ้าง5555555
    #19
    0
  9. #18 ลู่เซียน (@kyykayazk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 22:53
    ฮาเร็มมมม~~~
    #18
    0
  10. #17 aomza0889 (@aomza0889) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 22:43
    ถ้าฮาเร็มไม่ได้ เป็นคู่ รีไวล์ค่ะ
    #17
    0
  11. #16 SaikoKirito (@SaikoKirito) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 22:23
    เป็นคู่ ขอรีไวล์น่ะค่ะ
    #16
    0
  12. #15 Kuizumi (@furnaunchanita) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 22:05
    ยังคงยืนยัน นั่งยัน นอนยัน ไม่ว่ายังไงก็ต้องฮาเร็มค่ะ
    #15
    0