Fanfic Saint Seiya (yaoi) รักว้าวุ่นของเหล่าเซนต์

ตอนที่ 39 : ภารกิจวุ่นค่ายพักร้อนของเหล่าเซนต์ ep. 13 ความทรงจำที่ถูกปิดกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    23 เม.ย. 62



“เจ้าเป็นอะไรรึปร่าวโซเรนท์”
โปเซดอนเอ่ยถามร่างบางอย่างระมัดระวัง
“ผมไม่เป็นไรแต่...ท่านคือใครหรอครับ”
น้ำเสียงหวานนุ่มของหนุ่มน้อยร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยเอ่ยถามชายตรงหน้า

ดวงตาสีทับทิมจ้องมองอย่างนึกสงสัย

“โซเรนท์นี่เจ้า...”

“เพราะศีรษะกระทบกระเทือนบวกกับอาการช็อคทำให้เสียความทรงจำส่วนใหญ่ไป”

คาน่อนเดินเข้ามาให้ห้องพักผู้ป่วยพร้อมเหยือกน้ำพร้อมกับอิโอที่เดินไปคุยกับโซเรนท์เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจให้คาน่อนคุยกับเจ้านาย

“สีหน้าเช่นนั้นแสดงว่าท่านเลือกโซเรนท์สินะครับ”

คาน่อนเดินมายืนข้างๆโปเซดอนพลางส่งแก้วน้ำให้

“...”

โปเซดอนรับแก้วน้ำมาดื่มเงียบๆ

“สีหน้าท่านมันฟ้องว่าการที่โซเรนท์จำท่านไม่ได้นั้นมันทำให้ท่านรู้สึกเจ็บปวด”

“ข้าคงไม่สำคัญมั้งถึงถูกลืมง่ายๆ”

โปเซดอนยิ้มเจ็บๆพลางหังเราะแหะๆคาน่อนเห็นแบบนั้นก็ตีหน้าผากตัวเองดังป๊าบก่อนจะลากนายของตนออกมาหน้าห้อง

“ฟังข้านะไม่ใช่ว่าท่านไม่สำคัญโซเรนท์ถึงลืมแต่...สำหรับโซเรนท์น่ะท่านสำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดมิเช่นนั้นเค้าไม่ทนอยู่เคียงข้าท่านจนถึงบัดนี้ให้ทรมานหรอก”

“แต่เค้ายังจำเจ้ากับอิโอได้”

“จำไม่ได้หรอกครับแต่พวกข้าขอความช่วยเหลือ(จ้าง)จากแกะ3ตัวให้ใช้โทรจิตช่วยขุดความทรงจำออกมาแต่ก็ขุดออกมาได้แค่ว่าเค้าเป็นใครชื่ออะไรนอกจากนั้นเป็น0หลังจากนั้นพวกข้าก็แนะนำตัว”

“รู้สึกเหมือนจะมีอะไรไปปิดก้นควาทรงจำเอาไว้ครับ”

มูที่ตอนนี้รับตังค์ค่าจ้างเรียบร้อยทำหน้าจริงจังเดินมาหา

“พอจะมีทางช่วยมั้ย”

“ไอ้มีทางมั้ยมันก็มีแต่มันต้องอ...อือ...อือ!!”

ในขณะที่มูกำลังจะอธิบายก็มีมือคนๆนึงมาปิดปากไว้

“จุๆไม่เอาสิจ้ะน้องแกะชมพูของแบบนี้มันต้องให้พระเอกของงานเค้าหาทางด้วยตัวเองว่างั้นมั้ยครับ...ท่านเจ้าสมุททรแห่งมหานครใต้ทะเลแอดแลนติส”

“ไอ้อุนอานโออะอ่อยอ้าอานอิออนอ้วยอ้วย!!!” 

แปลไอ้คุณท่านโยมะปล่อยข้าท่านชิออนช่วยด้วย!!!

มูดิ้นพลั่กๆเป็นปลากระดี่ขาดน้ำพยายามแกะมือของโยมะที่ปิดปากตนอยู่และพยายามดิ้นหนีมือปลาหมึก

ตุ๊บ!พลั่ก!โครม!ปึ่ง!

“ไอ้โยมะแกจะทำอะไรลูกข้าห้ะ!”

“ไอ้ม้าแมงมุมเฒ่าแกอย่าพึ่งมากิแกะตอนนี้อธิบายมาก่อนว่าที่เจ่าพูดมันหมายความว่าไง”

“ห...หักแล้ว...หลัง...หักแล้วพวกเจ้าทำร้ายคนแก่อายุ275ปีแบบนี้ได้ไง”

โยมะโดนราชินีแกะเขียวกระทืบและเหยียบลงอย่างแรงที่กลางหลัง

“ข้าอายุ261ปีแล้วยังไม่บ่นเลย”

“พวกเจ้าจะแข่งกันแก่รึไงให้ข้าคุยกับเจ้าม้าแมงมุมแก่นี่ซักเดี๋ยวได้มั้ย”

ท่านโปที่เงียบมองคนแก่(?)ตีกันก็กระแทกตรีศูลลงพื้นก่อนจะก้มมองแมงมุมที่ตอนนี้อยู่ใต้พระบาทแกะ

“ที่เจ้าพูดมันหมายความเช่นไร”

“หึๆก็ให้ท่านเป็นคนดูแลไง”

“ห้ะ!ข้า?”

โยมะยิ้มกวนๆส่วนท่านโปชี้หน้าตัวเองอย่างงงๆ

“อันนี้ข้าเห็นด้วยนะไหนๆก็ไหนๆถือโอกาศทำแต้มใหม่ซะเลยเป็นไงท่าน”

คาน่อนที่พึ่งช่วยราชินีแกะกระทืบแมงมุมหันไปหาผู้เป็นนาย

“ข้าเห็นด้วยกับคาน่อนนะเอาเลยโปเซดอน”

ไม่รู้โผล่มาอนไหนแต่ตอนนี้คุณท่านแอนเดรียสยืนยิ้มหน้าเทพบุตรอยู่(ระวังโดนปู่โยฉุด)

ก่อนที่โปเซดอนจะเปิดปากพูดอะไรประตูห้องพักผู้ป่วยก็เปิดออกพร้อมกับหนูน้อยโซเรนท์

“เออ...คือ...มีเรื่องอะไรกันรึปร่าวครับเสียงเอ๊ะอะเชียว”

ร่างบางเงยเอ่ยถามและหันไปมองคาน่อน

“ไม่มีอะไรหรอกโซเรนท์”

คาน่อนยิ้มให้

“จริงสิคุณโซเรนท์ตอนนี้คุณก็ไม่เป็นไรแล้วคุณสามารถออกจากอาคารพยาบาลได้เลย”

“ล...แล้วจะให้ผมพักที่ไหนหรอครับตอนนี้ผมยังจำอะไรไม่ได้เลย”

“มาห้องเฮีย...แอ๊ก!”

โยมะที่กำลังจะล่อปีศาจสาวไซเรนท์ตัวน้อยที่ความจำเสื่อมไปเข้าฮาเร็มก็ถูกบาทาแกะ3ตัวคาน่อนอิโอและแอนเดรียสกระทืบจมจนเสียงกระดูกหักดังลั่น

“โซเรนท์ไปพักกับคนๆนี้ก็ได้นะครับ”

หนูน้อยกิกิที่พึ่งกระทืบแมงมุมที่บังอาจมาแต๊ะอังคุณแม่แกะชมพูสุดที่รักเสร็จหันมายิ้มให้ก่อนจะชี้ไปทางชายร่างสูงที่ยืนข้างๆ

“เค้าคือ...คนที่เข้ามาเมื่อกี้...”


คนๆนี้ทำไมเราถึงรู้สึกคุ้นเคยจัง...คนๆนี้เราเคยรู้จักมาก่อนหรอ...


“ข...ข้าชื่อโป...ไม่สิข้าชื่อจูเลียน...จูเลียน โซโล”

“ท่าน...จูเลียน”

น้ำเสียงอ่อนนุ่มเอ่ยเรียกชื่ออย่างคุ้นเคยทุกคนในที่นั้นหันไปมองเป็นตาเดียว

“รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกเลยครับ...งั้นขอเรียกแบบนี้ได้มั้ยครับ”

รอยยิ้มสดใสและเป็นประกายราวกับดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณที่พ้นจากผิวน้ำ

อะไรมันจะสดใสปานนั้นรอยยิ้มของสาวน้อย(?)แสนใสซื่อแน่นอนว่าใครไม่มีแว่นกันแดดหรืออะไรป้องกันตาบอดแน่นอน

“จะเรียกแบบไหนก็ได้...เออ...ถ้างั้นเดี๋ยวจะพาไปที่ห้องนะ”

“ครับ”

ว่าแล้วท่านโปของเราก็เดินนำไปพร้อมกับโซเรนท์ที่ตามไปติดๆ

“นี่ๆจะเอาเท้าออกจากตัวเฮียได้ยังจ้ะคนสวยทั้งหลายเดี๋ยวเฮียก็จับทำเมียให้หมดเลยนิ”

“โทษทีพอดีลืม”

“แอ๊ก!!!”

หลังจากพูดจบเหล่าบาทาทั้ง6ก็กระทืบลงพร้อมกันเป็นครั้งสุดท้าย

“โอ้ยยยสาวๆสวยๆนี่เท้าหนักทุกคนเลยแฮะ”

“พูดงี้อยากโดนอีกรอบรึไง”

มูกับอิโอที่เริ่มฉุนง้างเท้าอีกรอบแต่ก็ได้กิกิกับแอนเดรียสหยุดไว้

“ใจเย็นๆนะจ้ะแต่ว่าๆพี่มีเรื่องสนุกๆอยากให้น้องๆช่วยหน่อยสนมั้ยจ้ะ”

“เรื่องสนุก?”

คาน่อนเอียงคอมอง

“คืองี้นะแผนเป็นแบบนี้...และก็แบบนั้น...ส่วนนั่นก็อย่างนี้”

“น่าสนุกนิงั้นเดี๋ยวพวกข้า3คนจะเป็นคนไปกระจายแผนเองอิโอไปช่วยแอนเดรียสเตรียมสถานที่นะโยมะฝากสังเกตการทีย้ำนะว่าแค่สังเกตและทุกคนจำไว้ไม่ว่ายังไงก็ห้ามให้2คนนั้นรู้”

“ครับๆทราบแล้วท่านราชินีแกะ”

“ถ้างั้นข้าจะไปรวมพลเริ่มแผนแรกเลยนะ”

คาน่อนพูดขึ้นอย่างนึกสนุก

“ได้...ถ้างั้นแยกไปทำหน้าที่ของวันนี้เลยเริ่มแผนที่2มะรืนนี้ที่สวนดอกไม้ฝั่งตะวันออกตอนบ่าย3เพราะเราต้องใจเวลาเตรียมการเยอะ”


ตัดมาทางคุณท่านโปเซดอนที่พาโซเรนท์มาที่ห้องตน


“พักที่นี่ได้ตามสบายนะ”

เจ้าของห้องเปิดประตูและเชิญร่างบางเข้าไปในห้องที่ประดับประดาอย่างเรียบง่ายแต่ดูหรูหราพร้อมพื้นหลังสีฟ้าอ่อนสบายตาและระเบียงที่มองเห็นทะเลได้

“ห้องนี้สวยมากเลยครับ”

“ชอบรึปร่าวล่ะ”

“ชอบมากเลยครับแต่...”

“ทำไมหรอ”

“ไม่รู้สิครับผมรู้สึกไม่ควรมาที่นี่ยังไงก็ไม่รู้”

“เจ้าคิดมากไปแล้ว...อยู่ที่นี่เถอะเจ้าสามารถอยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ได้”

“ขอบคุณนะครับท่านใจดีกับผมมากเลยแต่ผมก็ยังประม่า”

ร่างบางก้มหน้าที่แดงเล็กน้อยโดยที่ตนไม่รู้สาเหตุลงชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงยิ้มน้อยๆอย่างอ่อนโยน

“ไม่เป็นไรนะอย่าเครียดเลย...จริงสิบางทีถ้าเจ้าเป่าฟรุตเจ้าอาจจะใจเย็นลง”

เมื่อพูดจบโปเซดอนก็ยื่นฟรุตสีทองที่โซเรนท์มักจะเป่าเป็นประจำให้

“แต่ผมไม่แน่ใจว่าจะจำวิธีเป่าได้มั้ย”

“ลองดูก็ไม่เสียหายนิ”

มือบางถูกกุมอย่างอ่อนโยนก่อนจะก่อนที่บุรุษเบื่องหน้าจะนำฟรุตวางไว้บนมือบาง

“ก็ได้ครับ”

ริมฝีปากบางสัมผัสลงที่ฟรุตดวงตาสีทับทิมค่อยๆหลุบลงสายลมกับแดดอ่อนๆพัดและฉายแสงเข้ามาอย่างเป็นใจ

เสียงฟรุตค่อยๆดังขึ้นอย่างแผวเบาไรเพาะเสนาะหู

นัยตาสีน้ำทะเลหลี่ลงอย่างอ่อนโยนและแฝงไว้ด้วยความรักอันเหลือล้น


เพื่อเป็นการชดใช้ที่ข้าทำให้เจ้าต้องเจ็บปวดมานานปีโซเรนท์เอ้ยข้าจะทำทุกอย่าเพื่อให้เจ้าได้ความทรงจำคืนมาและสร้างความทรงจำใหม่ร่วมกับเจ้า...ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเจ็บปวดอีกแล้ว...ข้า...ข้าขอเอาชื่อของเจ้าสมุทรโปเซดอนเป็นประกัน


------------------------------------------------------------------------------

จบแล้วจร้า~

เป็นไงกันบ้างคะสำหรับตอนนี้

ตามฐานข้อมูลที่ไปหามาได้

ในภาคthe lost canvas 

โยมะจะมีอายุ 32 ปี

ส่วนชิออนจะมีอายุ 18ปี

ซึ่งเนื้อเรื่องภาคหลักของเซย่าจะเป็นเนื้อเรื่อง

ที่ผ่านจากภาคthe lost canvasมา

243 ปีส่วนภาคOmega

อันนี้ไรท์ยังไม่แน่ใจว่าห่างจากภาคหลักกี่ปี

ใครรู้บอกด้วยนะคะ

ถ้าชอบอย่าลืมก็หัวใจกดแชร์และคอมเม้นด้วยนะ

ไรท์อย่านทุกเม้นตอบทุกเม้นน้า

สามารถรีเควสคู่ที่ชอบและอยากให้ไรท์แต่งได้เต็มที่

จะข้ามภาคข้ามรุ่นผิดศีลธรรมแค่ไหน

ไรท์ก็จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

เนื่องจากไรท์ต้องแต่งนิยาย2เรื่องในเวลาเดียวกัน

ไรท์จึงขอกำหนดวันในการอัพคือ

นิยายเรื่องSaint Seiya Yaoi จะอัพทุกวัน

อังคาร พฤหัสบดี และเสาร์

ส่วนนิยายเรื่อง สัญญารักพันธปีศาจ

ซึ่งตอนนี้ยังคิดมุขไม่ค่อยจะออก

จะอัพทุกวัน

จันทร์ พุธ และศุกร์

นะคะส่วนวันอาทิตย์ขอเป็นวันหยุด

พักผ่อนของไรท์นะคะ

ไปล่ะค่ะบ้ายบาย~~~~~~~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #86 Shun03 (@Shun03) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 20:38
    มาตอนนี้ก็โดนยับเลยปู่ รอดูตอนปู่ไปเที่ยวกะสึนามิอยู่นะ
    #86
    4
    • #86-3 Shun03 (@Shun03) (จากตอนที่ 39)
      24 เมษายน 2562 / 01:29
      ฮาเดสอัญเชิญ​คุณ​ภรรยามาตบ???
      #86-3
    • #86-4 Miyuki Miko (@0897681131) (จากตอนที่ 39)
      24 เมษายน 2562 / 07:04
      ไม่บอกกกกก
      #86-4
  2. #85 IreneSuthiprapa (@IreneSuthiprapa) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 08:57

    โรแมนติกมากๆๆๆๆๆๆคะ อยากให้ท่านโปเซดอนได้ลงเอยกับโซเรนให้ได้
    #85
    1
    • #85-1 Miyuki Miko (@0897681131) (จากตอนที่ 39)
      23 เมษายน 2562 / 09:00
      ฮะๆรออ่านต่อไปนะคะ
      #85-1