Fanfic Saint Seiya (yaoi) รักว้าวุ่นของเหล่าเซนต์

ตอนที่ 28 : { Aiolos x Saka } ตอนพิเศษแถมฟรี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 เม.ย. 62



นี่คือเรื่องราวก่อน

เฮียม้าธนูทองจะได้รักกับพี่เจมินี่ขี้น้อยใจ


วันนึงที่แสนสงบแต่กำลังจะเกิดความวุ่นวายขึ้น


ในขณะที่ชูร่ากำลังจะเดินผ่านปราสาทซาจิทาเรียส

“ชู่จ้ะว่าเจ้าว่างมั้ย”

“ไอโอรอสรึมีอะไร”

“ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษหรอกก็แค่อยากชวนเจ้าไปเที่ยวกันหน่อยนะว่าไง”

“โทษทีนะไอโอรอสแต่ข้านัดกับไอโอเรียไว้ว่าจะไปล่าตระเวนรอบหมู่บ้านกัน”

พูดจบชูร่าก็ยิ้มแหงๆแล้วเดินลงจากปราสาทไป

“เห้อ...แห้วอีกแล้วสิเรา”

เฮียรอสถอนหายใจอย่างปลงตกนิดๆก็จะมีเสียงหนึงดังขึ้น

“สภาพดูไม่ได้เลยนะไอโอรอสโดนชูร่าปฏิเสธอีกล่ะสิ”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าล่ะซากะ”

“ก็ปร่าวเกี่ยวนิ...ข้าแค่คิดว่าทั้งๆที่เจ้ารู้ว่าชูร่ารักน้องเจ้าไอโอเรียแต่เจ้าก็ยังจะพยายามจีบชูร่าทั้งๆที่รู้ว่าเค้าไม่มีทางแยแสเจ้า”

“แล้วมันจะทำไมมันไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้านิจะไปไหนก็ไปซะ!ซากะ!”

ไอโอรอสตะคอกใส่ซากะอย่างหัวเสียถึงเจ้าตัวจะไม่ทันสังเกตุแต่นัยตาสีมรกตคู่งามนั้นสั่นไหวอย่างเจ็บปวดน้อยๆร่างบางกำเอกสารในมือแน่แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ไม่เอาสิไอ้ลูกชายไปแกล้งเจ้าหนูง่ามันจนร้องไห้ขึ้นมาเดียวก็โดนเจ้าพ่อเดฟเทรอสมันก็มางับคอหอยขาดซะหรอกขนาดโล่เมดูซ่ามันยังงับจนแหลกเป็นชิ้นๆมาแล้วเลย”

(ใครนึกภาพไม่ออกไรท์ขอบริการพิเศษแปะรูปให้ค่ะ/ไรท์)


(สาบาได้จะเกิดใหม่กี่ชาติไรท์ก็ไม่ขอโดนท่านเดฟงับ/ไรท์)

“ใครมันจะไปร้องกับอีกแค่คำพูดปากร้ายของเจ้านั่นกันครับท่านชิจิฟอสผมขอตัวกลับไปทำงานก่อนล่ะ”

พูดจบร่างบางก็เดินผ่านปราสาทซาจิทาเรียสมุ่งหน้าไปยังปราสาทเจมินี่

“ให้ตายสิพ่อผมไม่โอเครกับเจ้านั่นเลยยุ่งไม่เข้าเรื่องเลย”

“ใจเย็นไอ้ลูกชายใจเย็น”

“ให้ตายเถอะนะทั้งพ่อทั้งลูกตระกูลนายมันขี้โมโหวู่วามไม่รอบคอบกันทั้งตระกูลรึไง

เสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้2พ่อลูกหันไปมองก็พบกับราชินี4องค์ได้แก่ปลา แพะ ไห และแกะ

“อย่าพูดแบบนั้นสิจ้ะเอลจังพี่ไม่ได้เป็นแบบนั้นซักหน่อยนะจ้ะ”

“เชื่อก็บ้าแล้วล่ะ”x4

“โหดร้าย”

เฮียฟอสที่ถูกราชินีเคะทั้ง4ประเคนคำพูดแสนทำร้ายจิตใจใส่พร้อมกันถึงกับจ๋อยสนิด

“ว่าแต่พวกท่านจะไปไหนนกันหรอครับ”

เฮียรอสมองทั้ง4คนอย่างสงสัยน่ะ

“พวกเราจะไปดื่มชาที่ปราสาทเวอร์โกจะไปด้วยกันมั้ยล่ะ”

เดเจลเงยหน้าขึ้นจากหนังสือแล้วมองไปทางเฮียรอส

“ได้หรอครับ”

“จะไปก็ไปสิใครห้ามล่ะ”

และก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับคามิลที่ค่อยๆเดินลงบรรไดมา

“เจ้าก็ไปด้วยหรอคามิล”

“ปร่าวข้าไม่ได้ไปหรอกข้าแค่กำลังจะไปเยี่ยมเฮียวกะกับไอแซคที่ตอนนี้อยู่ที่ไซบีเรียเช่นนั้นท่านทั้ง5พวกข้าขอตัวแล้วจะรีบกลับมา”

พูดจบคามิลก็เดินทางต่อ

“แล้วเจ้าล่ะไอโอรอสชิจิฟอสเจ้า2คนจะไปกับพวกข้ามั้ย”

ชิออนหันไปมอง2พ่อลูกแบบแอบรำคาญนิดๆ

“ออข้าพึ่งนึกได้ว่าท่านอาเธน่าเรียกพบเพราะงั้นรอสลูกรักเจ้าไปแทนพ่อทีนะลูกนะ”

“เอ๋?”

“เอาน่าไปเถอะคิดซะว่าไปเฝ้าแม่แพะแทนพ่อไม่ให้ใครงาบไปกินนะ”

พูดจบก่อนจะหันหลังเดินขึ้นบรรไดก็มีรองเท้าคู่งามลอยมาเต็มหัวเฮียฟรอส

“พูดมากน่ารีบๆไปหาท่านอาเธน่าซะไปไอ้ม้าหื่น”

“ครับๆรู้แล้วครับ”

เมื่อพ่อม้าเดินจากไปก็เหลือไอ้ลูกม้ารอสที่นั่งทำตาปริบๆอยู่

“จะยืนเอ๋ออีกนานมั้ยเจ้าน่ะรีบๆมาๆด้แล้ว”

เมื่อเฮียรอสหันไปอีกทีก็เห็นแม่ปลาและแม่แกะเดินนำไปแล้ว


ณ ปราสาทเวอร์โก


“หายากนะไอโอรอสที่เจ้าจะมาดื่มชาแบบนี้”

คุณพี่ช่าเจ้าบ้านมองไปทางเฮียรอสทั้งที่ยังหลับตาอยู่แล้วเอ่ยถาม

“ก็พ่อฟอสน่ะสิสั่งให้มาเฝ้าแม่แพะ”

พูดจบแม่แพะเอลซิดก็เอาแก้วชาเคาะหัวเฮียรอส

“จะว่าไปช่าวันนี้เจ้าดูสงบผิดปกตินะทุกครั้งที่ข้าเห็นเจ้าอยู่กับไอ้แกะชมพูนี่ไม่ว่าจะอยู่2ต่อ2หรืออยู่ต่อหน้าประชาชีเจ้าก็หยอดมุขจีบตลอดไม่ใช่รึ”

มิโร่พูดทักเล่นเอาพี่ช่าสะดุ้งเฮือกหน้าซีดตัวสั่นด้วยความกลัวเพราะเนื่องด้วยทั้งแม่ตนและแม่ภรรเมียก็นั่งดื่มชาอยู่ด้วยกันข้างๆเค้าเนี่ย

“พ...พูดอะไรกันมิโร่ข้าไม่เคยทำอะไรเช่นนั้นนะ”

เพราะสัมผัสได้ถึงรังสีมาคุจากแม่อัศมิฐาพี่ชาก็รีบออกตัวแถปฏิเสธเพื่อความปลอดภัยในชีวิตของตนเพราะตอนนี้ยังไม่อยากไปชมแสงดาวโดยแม่ภรรเมียชิออนและบทพระธรรมพระเทศนาของท่านแม่อัศมิฐาของตน

“ฮะๆอย่าไปแกล้งกันสิมิโร่เดียวเจ้าหนูช่ามันก็โดนมิฐาเทศหูชากันพอดี”

“เรกูรัสเราไม่ได้ขี้บนแบบนั้นเสียหน่อยนะท่านอยากโดนเรางอนรึไง”

“ขอโทษครับผิดไปแล้วครับท่านแม่พระคนงามของข้า”

พ่อสิงห์คนดีเรกูรัสเดินมาในวงสนทนาพร้อมมูที่ถือจานใส่คุกกี้พรางพูดขึ้นแต่ก็ถูกภรรยาแม่พระคนงามพูดติอย่างหัวเสียกึ่งๆงอนเล็กน้อย

“ผมว่าก็ดีจะตายไปนะครับท่านเรกูรัสเจ้าช่ามันจะได้สงบเสงี่ยมซะมั้ง”

มูพูดจบก็เอาจานใส่คุกกี้กับชาไปให้เฮียรอส

“ขอบใจนะมู”

“ไม่เป็นไรชามิ้นมันน่าจะทำให้เจ้าสบายใจในเรื่องที่กังวลอยู่ได้นะ”

“เรื่องที่กังวล?พูดอะไรกันมูข้าไม่เป็นอะไรซะหน่อย?”

“สีหน้าเจ้าน่ะมันฟ้องนะว่ามีเรื่องกังวลไม่สบายใจรวมถึงกำลังสับสนอยู่”

เจ้าของคำพูดนั้นคือเจมินี่อัสเทรอสคุณแม่ของพี่ง่ากับน้องน่อนและเป็นพี่ชาย(สาว)ของเดฟเทรอส

“ก็...ไม่มีอะไรมากหรอกครับก็แค่...”

ว่าแล้วเฮียรอสของพวกเราก็เปิดอกคุยกับทุกคนที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้สมาชิกในวงน้ำชามี ชากะ อัศมิฐา เรกูรัส มู ชิออน มิโร่ อัสเทรอส เอลซิด อัลปากิก้าและเดเจล

“สรุปง่ายๆคือเจ้าชอบลูกข้าแต่ลูกข้าไปชอบน้องชายเจ้าซึ่งเป้นลูกของเจ้าแมวเรเจ้าจึงไม่รู้จะทำไงว่างั้น?”

“ค...ครับ”

แม่แพะเอลซิดวางแก้วชาลงแล้วหรี่ตา(ที่เล็กอยู่แล้วยังจะหรี่อีก)ลงพร้อมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“ข้าก็ไม่อยากจะพูดเช่นนี้หรอกนะแต่เจ้าน่ะจะต้องแยกให้ออกนะระหว่างคำว่ารัก กับคำว่า ชอบความหมายมันต่าง”

แม่ปลาคนสวยอัลปาฟิก้าพูดจบก็ยกชาขึ้นดื่ม

“เป็นคำแนะนำที่ดีมากเลยนะครับสำหรับคนที่ตอนนี้มีสามีเป็นตัวซาดิสขั้นนรกแตกน่ะ...แอ๊ก!

“เจ้าว่าใครมีสามีซาดิสห้ะไอ้ลูกแมงป่อง”

(เออ...มันก้เรื่องจริงนะท่าน/ไรท์)

เพราะสกิลปากวอนเท้าของป่องมี่ที่พูดสิ่งที่แม่ปลาอายขั้นสุดออกไปสิ่งที่ได้กลับมาคือกุหลายดอกงามประทับอยู่กลางกระบาน

“นี่เป็นเรื่องที่กังวลและไม่สบายใจสินะแล้วเรื่องที่สับสนล่ะ”

รอบนี้แม่ไหเดเจลที่เงียบมาได้ซักพักก็ปิดหนังสือและหันหน้าไปถามบาง

“เรื่องของซากะน่ะครับ”

“ลูกข้าทำไมงั้นหรอ”

“ผมเองก็ไม่รู้จะพูดยังไงแต่ทุกครั้งไม่ว่าผมจะทำอะไรหรือชวนชูร่าไปเที่ยวแล้วโดนปฏิเสธเจ้าซากะมักจะโผล่มาซ้ำเติมผมตลอดเลยเจ้านั่นน่ะเกลียดผมมากรึไงกัน”

เฮียรอสขมวดคิ้วแน่นด้วยท่าทางหงุดหงิดแม่อัฟที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็มองนิ่งแล้วถามคำถามขึ้น

“แล้วเจ้าคิดยังไงกับซากะล่ะเอาตามความรู้สึกของเจ้าเลย”

“จะให้พูดมันจะดีหรอครับท่าท่านเดฟหรอเจ้าน่อนมันได้ยินผมโดนจบโยนลงอิเฟอร์โนหรือไม่ก็ภูเขาไฟคาน่อนแน่ๆ”

“ไม่ต้องห่วงหรอกเจ้า2พ่อลูกนั่นไปที่ญี่ปุ่นกับพวกเซย่าไม่อยู่กลับพรุ่งนี้หรอก”

“ง...งั้นหรอครับ”

เฮียรอสที่ไม่ค่อยอยากจะพูดเท่าไหร่ดื่มชากลบเกลื่อน

“มัวแต่อ้ำๆอึ้งๆไม่พูดออกมาแล้วพวกข้าจะช่วยเจ้าได้ยังไงกันห้ะ”

แกะชมพูที่เริ่มหงุดหงิดจึงกอดอกตีหน้างิ่วอยู่

“เอาน่าๆใจเย็นๆก่อนเถอะมู”

“ครับท่านอาจารย์”

ชิออนปรามมูให้สงบลงก่อนที่มูจะหงุดหงิดจนบ่นชุดใหญ่

“ไม่ต้องพูดทั้งหมดก็ได้เอาแค่ความรู้สึกเจ้าตอนนี้เจ้ารู้สึกอย่างไรพวกเราจะได้ช่วยคิดหาคำตอบได้”

อัศมิฐาที่นั่งเงียบอยู่ซักพักพูดขึ้น

“เอาตรงๆคือข้ารำคาญมาก!ข้ารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นหน้าซากะและโมโหที่ได้ยินคำพูดซ้ำเติมของเจ้านั่น...ถ้าเกิดนิสัยปากเสียนี่ยังแก้ไม่หายสาบานเลยว่าข้าไม่อยากคบเป็นแฟนแน่นอนและรับประกันว่าถ้ายังนิสัยแก้ไม่หายแบบนี้ขึ้นคานชัวรับประกัน”

เมื่อไอโอรอสพูดจบเสียงกระถางต้นไม้ที่อยู่หน้าปราสาทเวอร์โกตกแตกดึงความสนใจของทุกคนและผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูคือ

“ซ...ซากะ”x10

“ข...ขอโทษนะครับที่มารบกวนและก็ทำกระถางต้นไม้แตกน่ะ”

ซากะกำมือแน่นและพยายามทำเสียงให้ไม่สั่น

“ไม่เป็นไรเรื่องกระถางเรามิโกรธหรอแต่ที่คุยกันเมื่อกี้เจ้า...”

“ข้าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นแหละชากะ...ข้า...แค่จะเอาจดหมายนี่มาให้ท่านอัสทรอสน่ะครับ...ผม...ผมขอตัว”

“เดี๋ยวสิซากะ!”

หลังจากส่งจดหมายให้อัสทรอสซากะก็รีบวิ่งออกจากปราสาทเวอร์โกกลับไปยังปราสาทของตนทันที

อัสทรอสมองจดหมายในมือซักพักก่อนจะหันไปมองไอโอรอสที่ตะโกนรั้งซากะไว้แต่เพราะรั้งไม่ทันและสีหน้านั้นฉายแววเศร้าราวกับพึ่งทำสิ่งร้ายแรงที่ไม่น่าให้อภัยลงไป

“หวังว่าจะไม่ได้ยินจริงๆอย่างที่พูดนะเด็กนั่นน่ะ”

“ข้าจะไปหาซากะหน่อยนะ”

ไอโอรอสเตรียมจะลุกขึ้นแต่ก็โดนเดเจลห้ามไว้

“ช้าก่อน...ไอโอรอสเจ้าคิดว่าเจ้าไปแล้วเจ้าจะทำอะไรได้ถ้าเกิดซากะไม่ได้ยินก็แล้วไปแต่ถ้าได้ยินจริงๆการที่เห็นหน้าเจ้าจะไม่ทำให้เค้ายิ่งเจ็บปวดรึ”

“เอ๋?ทำไมล่ะ”

“ตระกูลซาจิทาเรียสนี่ซื่อบื่อกันทั้งตระกูลเลยสินะ”

ชิออนขมวดคิ้ว(ที่ก็กลมอยู่แล้ว)เข้าหากัน

“ก็เจ้าไอโอรอสมันซื่อบื่อนิครับ”x3

ชากะมูและมิโร่พูดพร้อมกัน

“นี่ไอโอรอสเจ้าไม่รู้เลยรึไงว่าซากะนะช...”

ยังไม่ทันที่มิโร่จะพูดจบมูกับชากะก็เอามือมาปิดปากเจ้าป่องปากไม่มีหูรูดทันที

“งั้นวันนี้แยกย้ายกันก่อนเถอะนะพรุ่งนี้มีประชุมโกลด์เซนต์เจอกันพรุ่งนี้”

พูดจบท่านอัสทรอสก็เดินออกจากปราสาทเวอร์โกไปหาซากะที่ปราสาทเวอร์โกทันที


ณ ปราสาทเจมินี่


ในห้องนอนของซากะตอนนี้ซากะกำลังนั่งกอดเข่าเอาหน้าซุกหมอนและร้องไห้อยู่

อัสทรอสเปิดประตูแล้วเดินเข้ามาหาซากะก่อนจะค่อยใช้มือลูบหัวอย่าอ่อนโยน

ซากะจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นใบหน้านั้นเปื้อนไปด้วยน้ำตาและนัยตาสั่นไหวอย่างโศกเศร้าและเจ็บปวดเกินทน

“ท่านอัสทรอสข้า...ข้า...ฮะ...ฮือ”

“ไม่เป็นไรซากะไม่ต้องร้อง...อย่าร้องเลยนะ”

อัสทรอสโอบกอดร่างบางของลูกอันเป็นที่รักของตนที่ร้องไห้อยู่

“ข้า...ข้าคงโดนไอโอรอสเกลียดจริงๆแล้วล่ะฮือ...”

“อย่าคิดเช่นนั้นเลยลูกข้าเจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก”

“ไม่หรอก...เพราะข้าเป็นคนที่ทำให้ตายและพอคืนชีพมาอีกครั้งข้าก็เอาแต่พูดเสียดสีเค้าตลอด...ข้า...ข้า...”

“ซากะเจ้าน่ะรักไอโอรอสงั้นหรอ”

คำพูดนั้นทำร่างที่สั่งเพราะความเศร้าอยู่นั้นหยุดชะงัก

“ครับ...ผมรัก...รักเค้ามากๆ”

น้ำเสียงนั้นสั่นน้อยๆ

“เจ้าคงแยกออกนะว่าคำว่า รัก กับคำว่า ชอบ มันต่างกัน”

“ผมรู้...ผมรู้ดีสำหรับผมมันไม่ใช่แค่คำว่าชอบแต่ผมน่ะรักไอโอรอสมากรักมานานแล้วด้วยซ้ำ”

มือของซากะกำเสื้อของแม่อัสไว้แน่

“เจ้าไม่เคยบอกความรู้สึกให้ไอโอรอสรู้เลยงั้นหรอ”

“ไม่เคยหรอกครับเพราะคนที่เคยคิดฆ่าเค้าแบบผมไม่มีสิทธิ์ที่จะรักเค้าเลยเสียด้วยซ้ำ...ท่านอัฟทรอสข้าควร...ข้าควรทำเช่นไรดี”

อัฟทรอสที่ไม่รู้จะปลอบใจยังไงต่อดีจึงทำได้แค่ลูบหัวเพื่อให้ลูกของตนนั้นใจเย็นลง


ตัดมาทางหน้าห้อง


ไอโอรอสที่เป็นห่วงซากะอยู่เล็กน้อยเลยตั้งใจจะมาเยี่ยมก็ดันมาได้ยินสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้ยินเล่นเอาสตั้นค้างก่อนจะค่อยๆเดินกลับไปที่ปราสาทของตนโดยไม่ให้2แม่ลูกรู้ตัว

(ซึ่งก็ไม่รู้นะว่าใส่ครอธอยู่พวกท่านไม่ได้ยินเสียงเหล็กที่กระทบกันได้ไง/ไรท์)

“ให้ตายเถอะ...นี่มันบ้าอะไรกันทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้กัน”

และเมื่อกลับมาถึงปราสาทของตนไอโอรอสก็ได้แต่นั่งกุมขมับเครียดอยู่ในห้องของตน

ชิจิฟอสที่เห็นไอ้ลูกชายคนดีของตนเป็นเช่นนั้นจึงเดินเข้าไปถาม

ไอโอรอสก็เล่าทุกเรื่องให้ฟังทั้งหมดและพอชิจิฟอสฟังทั้งหมดแล้วจึงตั้งคำถามขึ้น

“ถ้างั้นไอ้ลูกชายพ่อขอถามเจ้าหน่อยถ้าให้เจ้าเลือกระหว่างชูร่ากับซากะถ้าให้เจ้าเลือกคบเจ้าจะเลือกใคร”

“ถามโง่ๆนะพ่อผมก็ต้องเลือกชูร่าสิก็ผมชอบชูร่านิ”

ไอโอรอสตอบไปอย่างมั่นใจแต่ชิจิฟรอสก็ขมวดคิ้วมองหน้าลูกชาย

“แล้วทำไมเจ้าถึงมานั่งคิดมากเรื่องซากะล่ะถ้าเจ้าไม่ได้ชอบซากะ”

“ก...ก็...เออ”

“อัลปาฟิก้าเคยพูดไม่ใช่หรอว่ารักกับชอบความหมายมันใกล้เคียงกันแต่ก็ต่างกัน”

“มันต่างยังไงอ่ะพ่อ”

“จะให้พูดยังไงดีล่ะมันค่อนข้างพูดยากแฮะถ้าเอาตามความเข้าใจของข้า(กับคนไรท์)รักคือความรู้สึกดีความรู้สึกผูกพันธ์และก็อยากให้เค้ามีความสุขไม่อยากให้ทุกใจเจ็บปวดและกระวนกระวายเมื่อเห็นคนที่รักทุกข์ส่วนชอบข้าคิดว่ามันคือคสามรู้สึกดีด้วยแต่ก็ไม่ได้มากถึงขั้นรักอะไรประมาณนั้นน่ะนะ”

“อ๋อ~”

“ไม่ต้องมาองมาอ๋อ”

พูดจบพ่อม้าก็เขกหัวลูกตัวเอง

“เจ้าลูกชายพ่อคงช่วยเจ้ามากว่านี้ไม่ได้เจ้าต้องรู้มันด้วยตัวเจ้าเอง”

“...ผมรู้...แต่คิดยังไงผมก็...”

“ยังไม่ต้องรีบให้คำตอบก็ได้นิค่อยๆคิดไปพวกข้าจะคอยให้คำแนะนำเจ้าเอง”

เสียงที่ดังมาจากประตูคือโดโกที่ยืนกอดอกอยู่โดยมีเหล่าเมะคนอื่นๆรวมอยู่ด้วย

“พวกท่านมาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ”

“ถามได้ไอ้หนูก็พ่อแกน่ะเรียกพวกข้ามาน่ะสิ”

คาร์เดียตอบอย่างเซ็งๆเพราะอุตส่าจะได้ไปเที่ยวกับคุณภรรเมียแต่ก็กันโดนไอ้พ่อม้าชิจิฟอสลากมาเป็นที่ปรึกษาให้ลูกมัน

“เอาๆมีอะไรอยากพูดก็พูดมาให้หมดเลยพวกข้าพร้อมรับฟัง”

พ่อแมวใจดีเรเดินมาลูบหัวลูกของพี่ชายตนและทุกคนก็เริ่มล้อมวงปรึกษากัน


วันรุ่งขึ้น


เหล่าโกลด์เซนต์มุ่งหน้าไปยังวิหารอาเธน่าเพื่อประชุมในขณะที่คู่แม่ลูกเจมินี่กำลังเดินผ่านปราสาทซาจิทาเรียสอยู่นั่นเอง

“ประชุมเช้าอีกแล้วแฮะอ้าวววว...”

เฮียรอสที่เดินออกมาพร้อมกับเฮียฟอสก็จ้ะเอ๋กับพี่ง่าและแม่อัสพอดีพี่ง่าที่ตกใจจึงรีบก้มหน้าลงแล้วสับเท้ารัวๆเดินผ่านไป

เฮียอสก็ยันโครมลูกชายให้เดินตามไป

“ทำอะไรเนี่ยพ่อ”

“เองรีบไปก่อนเถอะนะรอสเดี๋ยวพ่อตามไปพ่อขอคุยกับอัสทรอสก่อน”

“เอ๋...แต่ว่า...”

“ไปคุยแปปเดียว”

พูดจบเฮียวรอสก็ถูกเท้าของแม่อัสกับพ่อพ่อฟอสยันส่งไปพร้อมกัน

จึงไม่มีทางเลือกเลยได้แต่วิ่งขึ้นบรรไดไป

ซากะที่กำลังเดินขึ้นบันไดอยู่ก็มีเสียงหนึ่งที่ทำให้รู้สึกอยากจะหนีไปให้พ้นจากตรงนี้

“ซากะ...เดี๋ยวสิรอข้าด้วย”

“อ...ไอ...ไอโอรอส...มีอะไรแล้วท่านอัสทรอสกับท่านชิจิฟอสล่ะ”

ซากะหันหน้าหนีไม่ยอมสบตาพร้อมเอ่ยถามขึ้น

“เห็นบอกว่ามีเรื่องจะคุยกันเลยไล่ข้ามาก่อนน่ะว่าแต่เจ้าเป็นอะไรรึปร่าวสีหน้าไม่ดีเลยนิ”

ไอโอรอสตอบพร้อมกับจะยื่นมือไปแตะหน้าผากของอีกฝ่ายแต่มือนั้นก็โดนบัดออก

“ข...ขอโทษเรารีบไปที่วิหารเถอะเดี๋ยวอาเธน่ารอนานแล้วเดี๋ยวจะยุ่งเอา”

ว่าแล้วซากะก็รีบสับเท้าเดินขึ้นอย่างไวแต่ด้วยความไม่ระวังและรีบร้อนจึงสะดุดขั้นบันไดกำลังจะล้มแต่ก็มีแขนแข็งแกร่งของไอโอรอสโอบรอบเอวไว้ไม่ให้ล้ม

“ให้ตายเดินระวังๆหน่อยสิเจ้าน่ะ”

“ข...ขอบใจ”

หลังจากนั้นซากะก็ดันร่างของไอโอรอสออกแล้วก็รีบเดินขึ้นไปยังวิหารอาเธน่า

“เหมือนบรรยากาศจะเป็นไปได้ดีนะแต่ดูท่าเจ้าลูกชายของเจ้าจะยังสับสนนะชิจิฟอส”

“ข้าไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยกับที่ข้าเคยทำพลาดไป”

“เจ้ายังคิดมากเเรื่องนั้นอยู่อีกรึ”

“ก็มันช่วยไม่ได้นิ...คนที่หักอกเจ้าจนซึมไปหลายเดือนมันคือข้านิ”

“เจ้าน่ะคิดมากเกินไปข้าไม่ใส่ใจเรื่องนั้นแล้วล่ะเจ้าก็เลิกคิดมากซะทีวันนั้นเราก็สัญญากันแล้วนิว่าจะไม่มาคิดมากกันเรื่องนี้อีก”

“ฮะๆนั่นสินะถ้าเกิดเอาเรื่องนี้มาพูดจนทำเข้าคิดมากอีกเจ้าเดหเทรอสมันขย่ำคอข้าขาดแน่นอนข้ายังไม่อยากชะตากรรมเดียวกับโล่เมดูซ่าด้วยสิ”

“ฮะๆข้าว่าต่อให้ไม่ใช่เจ้าก็ไม่มีใครอยากโดนเดฟเทรอสกัดหรอก”

ทั้ง2คนคุยกันไปพลางเดินขึ้นไปยังวิหารอาเธน่า

ในระหว่างการประชุมทั้งซากะและไอโอรอสต่างฝ่ายต่างกระวนกระวายเรื่องของความรู้สึกจนไม่มีสมาธิที่จะประชุมจนกระทั่งการประชุมจบท่านทั้ง2ก็ยังคงไม่หายกังวล


เมื่อตกเย็นณ ปราสาทเจมินี่


พ่อเดฟกับน้องน่อนที่ไปเที่ยวญี่ปุ่นได้กลับมาที่ถึงแซงค์ชัวรี่และมากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัวอย่างสนุกนานแต่ทว่า

“พี่ง่าพี่ง่าเป็นไรมั้ยอ่ะพี่ง่าดูเหม่อๆนะ”

ซากะที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างข้าวปลาไม่ยอมกินจนน้องชายสุดที่รักรู้สึกเป็นห่วงเลยเอ่ยถาม

“พี่ไม่เป็นไรหรอกคาน่อนพี่แค่...ยังไม่ค่อยหิว”

เมื่อตอบคำถามของน้องชายแสนรักพี่ง่าก็กลับไปนั่งเหม่อมองพระจันทร์เหมือนนางเอกMVเพลงที่กับลังเหม่อคิดถึงเพราะเอกที่อยู่ห่างไกลแสนไกล

“ท่านพี่ระหว่างที่ข้ากับคาน่อนไม่อยู่เกิดอะไรขึ้นหรอ

“ก็นิดหน่อยแต่เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอกอีกไม่นานเดี๋ยวก็ดีขึ้น”

“แต่ท่านพิ...”

ยังไม่ทันพูดจบท่านเดฟก็ถูกท่านอัสยัดขนมปังใส่ปาก


ต้องไม่เป็นไรสิ...ต้องไม่เป็นไรก็เจ้าน่ะเข้มแข็งนิจริงมั้ยซากะเจ้าต้องทำได้และจะไม่พบความผิดหวังเหมือนข้า


ท่านอัสมองลูกของตนอย่างเป็นห่วงและมีความหวังน้อยๆว่าลูกต้องสมหวัง

กลางดึกคืนนั้นเอง

“เจ้ายังไม่นอนอีกงั้นหรอ”

“ท่านอัสทรอส...ผมนอนไม่หลับน่ะครับ”

“กังวลเรื่องที่พรุ่งท่านอาเธน่าสังให้ออกไปตรวจพร้อมไอโอรอสหรอ”

“ครับ...ก็นิดหน่อย...ครับ”

ซากะตอบพลางก้มหน้าหลบตาอีกฝ่าย

“หืม...นิดหน่อยหรอ”

ว่าแล้วท่านอัสก็ยกยิ้มขึ้นแล้วเดินไปนั่งข้างๆ

“ย...ยอมรับก็ได้ครับ...ผมกังวลมากไม่รู้ว่าควรทำไงดี”

“เจ้ารู้มั้ยทุกครั้งที่ข้ามองเจ้าเป็นเช่นนี้ข้าก็หวนนึกถึงตัวข้าในสมัยก่อน...ข้าขอให้คำแนะนำในฐานะที่ข้าเคยเจอเหตุการแบบเจ้าและข้าเคยทำผิดพลาด...ข้าไม่อยากเห็นเจ้าต้องเจ็บปวดเช่นเดียวกับที่ข้ารู้สึก”

มือบางค่อยๆลูบเรือนผมสีน้ำเงินเข้มของร่างบางตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

“ท่านอัสทรอส...”

“เจ้ารู้สึกเช่นไรก็จงบอกไอโอรอสไปเสียเถอะอย่างน้อยๆถ้าเจ้าได้บอกความในใจออกไปต่อให้ต้องเจ็บปวดแต่มันก็ยังดีกว่าเจ็บปวดโดยที่อีกฝ่ายยังไม่รู้ถึงความรู้สึกของเราจริงมั้ย”

“แต่ว่า...ข้า...จ้ากลัว”

“เจ้าไม่ต้องกลัวซากะเจ้าน่ะเป็นเซนต์ที่จิตใจเข้มแข็งที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมาเจ้าต้องทำได้...เชื่อมั่นในตนเองและเชื่อมั่นในหัวใจของเจ้า”

“ผม...พรุ่งนี้ผมจะลองดูครับ”

“ถ้างั้นก็ไปนอนได้แล้วล่ะนะ”

“ครับ”

พูดจบคู่แม่ลูกเจมินี่ก็เดินกลับเข้าห้องนอนไป


ตัดมาฝั่งปราสาทซาจิทาเรียส


บ้านเจมินี่เค้านอนไม่หลับแค่ลูกคนโตแต่ไอ้บ้านนี้น่ะมันนอนไม่หลับทั้งพ่อทั้งลูก

“ผมควรทำไงดีอ่ะพ่อพรุ่งนี้ผมกับซากะต้องไปตรวจรอบเมืองด้วยกันแค่2คนผม...ควรทำไงดี”

“ใจร่มๆไว้นะไอ้ลูกชายพ่อไม่รู้ว่าควรช่วยเจ้ายังไงดีแต่พ่อรู้แค่อย่างเดียวคือเจ้าต้องคิดทบทวนกับตัวเองให้ดีโอกาศมีแค่คืนนี้กับพรุ่งนี้แค่วันเดียว”

“โหพ่อเวลาคิดทบทวนมันโคตรจะน้อยเลยนะพ่อ”

“เวลาพอถมเถไอ้ลูกชายพ่อว่าเจ้าน่ะรู้คำตอบอยู่แก่ใจแล้วแต่เจ้าแค่ยังไม่อยากจะยอมรับเจ้าต้องซื่อตรงกับใจตัวเองเข้าไว้”

“ซื่อตรงกับ...ใจตัวเอง...”

“เชื่อมั่นในตัวเองและความรู้สึกข้าเชื่อว่าเจ้าต้องผ่านในไปได้”

ชิจิฟอสตบไหล่ไอโอรอสเป็นการให้กำลังใจและทั้ง2ก็แยกย้ายกันไปนอน


ซื่อตรงกับใจตนเอง...ยอมรับความรู้สึกของตนเอง...เชื่อมั่นในตนเองและความรู้สึก...ข้า...ความรู้สึก...ความรู้สึกของข้าที่มีต่อซากะ...


เราก็ปล่อยเฮียแกคิดต่อไปนะคะเพราะถ้าเราไปยุ่งกับเฮียแกมากๆเดียวความเครียดจะทำเฮียแกเอาธนูมาไล่ยิงหรือไม่ก็ใช่อะตอมมิคทันเดอร์โบลซัดใส่พวกตายทั้งวง

เพราะงั้นตัดไปทางตอนเช้าเลยละกันเพื่อความปลอดภัยในชีวิต


ณ หมู่บ้านใกล้ๆกับแซงค์ชัวรี่ที่อยู่ในเขตปกครองของอาเธน่า

“ท่านซากะท่านไอโอรอสถ้าไม่รังเกียจได้โปรดรับแอปเปิ้ลจากร้านข้าไปด้วยเถอะนะครับ”

พ่อค้าผลไม้คนนึงภายในตลาดเอ๋ยทักทั้ง2ขึ้น

“แอปเปิ้ลสีสดสวยมากเลยนะ”

“เห็นได้ชัดเจนว่าดูแลมาอย่างดีเจ้าปลูกเองหรอ”

“ออ...ครับใช่แล้วครับ”

“อัลเดเบอรันน่าจะชอบนะงั้นข้าขอซื้อ5ผลก็แล้วกัน”

“ออไม่เป็นไรหรอกครับข้าให้พวกท่านฟรีเอาไปเท่าที่ต้องการได้เลยครับ”

“แต่...จะดีหรอ”

“ครับเชิญเลยครับ”

“งั้นก็ขอบคุณมากเราขออต่5ผลแล้วกัน”

“ไว้คราวหน้าเราจะมาซื้อแน่นอน”

คงเพราะเผลอลืมตัวทั้ง2จึงหันไปยิ้มให้กันแต่สติก็กลับมาภายในเสี้ยววินาทีจึงหันหน้าหนีแล้วจึงกล่าวขอบคุณเจ้าของร้านพร้อมเดินตรวจต่อ


โอ้ยยยยยยยยยยทำไงดีล่ะงานนี้ถึงท่านอัสทรอสจะบอกให้พูดความรู้สึกออกไปแค่เดินอยู่กลางตลาดแบบนี้ใครมันจะไปกล้าพูดกันครับท่าน


โถ่เว้ย!เอาไงดีฟระเนี่ยไอ้เราก็รู้และก็ยอมรับแล้วว่าเรารู้สึกยังไงกับซากะแต่...จะให้พูดกลางตลาดแบบนี้เนี่ยนะไม่ไหวจ้าหน้าด้านได้ไม่เท่าไอ้ป่องมี่ที่ของคามิลแต่งงานกลางที่สาธารณะหรอกนะเฟ้ยยยย!!


ซากะและไอโอรอสบ่นกับตัวเองในใจพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายและเพราะสวรรค์เป็นใจหรืออะไรไม่รู้ในขณะที่เดินออกจากหมู่บ้านและกำลังมุ่งหน้ากลับไปรายงามผลการตรวจตราให้อาเธน่าทรายท้องฟ้าเริ่มครึ้มฝนเริ่มตก

ไอโอริสจึงใช้ปีกจากชุดครอธของตนบังซากะเอาไว้ไม่ให้โดนฝนและพาวิ่งไปนั่งหลบฝนที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่น่าจะให้เป็นที่หลบฝันได้

“ขอโทษนะไอโอรอสเพราะใช้ปีกกันข้าจากฝนเจ้าเลยต้องเปียกแบบนี้”

ซากะพูดไปพลางฉีกผ้าคลุมออกมาเช็ดซับน้ำฝนตามตัวของไอโอรอสโดยที่พี่ท่านยังไม่รู้สึกถึงระยะห่างที่ตอนนี้มันหดใกล้กันมากและเมื่อซากะเงยหน้าขึ้นมา

ระยะห่างนั้นหากเขยิบเข้าไปอีกเล็กน้อยริมฝีปากก็สามารถสัมผัสกัน

ใบหน้าของทั้งคู่ร้อนผ่าวและหันหน้าหนีกันทันที


ไม่ว่ายังไง...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตอนนี้ก็เป็นเวลาที่เหมาะที่สุด...เรา...เราต้องบอกความรู้ออกไปให้ได้!


เหมือนบุเพสันนิวาท2คนนี้ดันคิดแบบเดียวกันและพร้อมกันด้วยนะก่อนจะพูดขึ้นพร้อมกัน

“ซากะ/ไอโอรอสข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า...อ่ะ!”

ทั้ง2คนหันหน้าเข้าหากันและติดสตั้นจ้องหน้ากัน

“เออ...เจ้าพูดก่อนเถอะไอโอรอส”

“ไม่เป็นไรเจ้าก่อนเถอะซากะ”

ไอโอรอสนั่งชันเข่าขึ้นข้างนึงก่อนจะเอามือปิดหน้าตัวเองไว้

“คือ...ข้าพูดไปเจ้าอาจจะไม่เชื่อข้าก็ได้แต่ว่า...ไอโอรอสข้าแอบรักเจ้ามานานแล้วล่ะ”

ถึงจะรู้อยู่แล้วแต่ได้ยินแบบนั้นแบบชัดๆต่อหน้าไม่ว่าเป็นไรก็ตกใจสิคะท่าน

“ท...ทำไมเจ้าถึง...”

“ข้าน่ะ...รักที่เจ้าเป็นคนร่าเริง มุ่งมั่น และเจ้าก็เป็นคนที่เข้มแข็ง...ข้ารู้ว่าสำหรับคนที่คิดจะฆ่าเจ้าแบบข้ามันไม่สมควรที่จะมีความรักต่อเจ้า...”

ร่างบางสั่นสะท้านไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหนาวหรือเพราะความเศร้าใจที่ถาโถมอย่างรุนแรง

แต่แล้วร่างบางถูกโอบกอดอย่างอ่อนโยนด้วยอ้อมกอดอันอบอุ่น

“ข้าเองก็คิดเหมือนเจ้าซากะ...”

“เอ๋!?”

“ข้า...ข้าเองก็รักเจ้าเช่นกันซากะ”

น้ำเสียงของไอโอรอสเจือบนด้วยความเขินอายในขณะที่ซากะกำลังจะเงยหน้าขึ้นมองหน้าไอโอรอสก็ใช้มือกดศรีษะของซุกอกตนไว้และกอดแน่นขึ้น

“ก่อนหน้านี้ที่ข้าเคยพูดทำร้ายจิตใจเจ้าไปข้าขอโทษ”

“เดี๋ยวก่อนไอโอรอสคือข้าไม่เข้าใจ...ก่อนหน้านี้เจ้าบอกเจ้าชอบชูร่าแต่ทำไมตอนนี้เจ้าถึง...”

“พ่อชิจิฟอสเคยบอกข้าว่ารักคือความผูกพันธ์ ความรู้สึกกระวนกระวายไม่สบายใจเมื่อคนรักจองตนทุกข์วันนั้นที่ข้าเห็นเจ้าร้องไห้เพราะข้าเป็นต้นเหตุข้ารู้สึกทรมานอย่างบอกไม่ถูกและหลังจากขอคำปรึกษาจพพวกพ่อข้าก็รู้ตัวว่า...ข้ารักเจ้ารักมากจริงๆ”

พูดจบไอโอรอสก็เชยคางซากะขึ้นก่อนจะประกบจูบอย่างดูดดื่ม

(ท่ามกลางบรรยากาศที่ฝนตก...บอกตรงโคตรโรแมนติค่ะท่าน/ไรท์)

และเมื่อฟ้าฝนสงบลงทั้ง2ก็เดินจับมือกันหลับไปยังแซงค์ชัวรี่และเมื่อกลับทาถึงซากะก็ได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่อัสทรอสและพ่อชิจิฟอสทั้ง2ก็ยินดีที่ลูกของแต่ละคนสมหวังและแก้ไขสิ่งที่เค้า2คนเคยทำพลาดจนเกิดผิวใจกันแต่ตอนนี้ลูกๆแก้ไขให้แล้วพวกท่านก็สบายใจ

แต่ทว่าด้วยความหวงลูกหวงพี่ของท่านพ่อเดฟเทรอสและเสด็จน้องคาน่อนนั้นเล่นเอาเฮียรอสวิ่งหนี้รอบแซงค์ชัวรี่เพราะกลัวโดนพ่อเดฟเทรอสขย่ำคอขาดหรือไม่ก็เจอแพ็คคอมโบคู่อานาเธอไดแมนชั่นx2โดยการล่วมมือกันของ2พ่อลูกเจมินี่แฝดน้อง

ส่วนพี่ง่านั้นน่ะหรือเจ้าสมาคมแม่บ้านเคะแห่งแซงค์ชัวรี่เต็มตัวแล้วจร้า~

และถ้าใครถามถึงคู่แพะสิงห์เค้าลงเอยกันเรียบร้อยโดยมีลูกสิงห์เหมี๊ยวเรียเป็นเคะ


------------------------------------------------------------------------------

จบแล้วจร้า~

เป็นไงกันบ้างคะสำหรับตอนนี้

ไรท์อยากจะบอกว่านิยายตอนนี้น่ะนะ

ไรท์เขียนในวันที่3 เมษายน

ตั้งแต่เวลา9โมง45นาทีจนถึง5ทุ่ม47นาที

เอาง่ายๆก็คือไรท์นั่งเขียนทั้งวันอ่ะนะ

แต่ก็ไม่เชิงทั้งวันหรอกเพราะมีเวลาพักกินข้าว

เล่นเกมทำกิจกรรมส่วนตัวไรงี้บ้างเล็กน้อย

ซึ่งวันที่4 เมษายนซึ่งก็คือวันนี้ที่ลงนิยาย

น่าจะช่วงเที่ยงๆไม่ก็เย็นๆหน่อยไรท์จะอัพนิยาย

ซีรี่ค่ายพักร้อนนะคะเซอร์วิซพิเศษลง2ตอนในวันเดียว

ก็มาแจ้งแค่นี้ก่อนแล้วกันค่ะ

มีอะไรเดี๋ยวจะมาอัพเดตเพิ่มเติมให้นะคะ

ถ้าชอบอย่าลืมก็หัวใจกดแชร์และคอมเม้นด้วยนะ

ไรท์อย่านทุกเม้นตอบทุกเม้นน้า

สามารถรีเควสคู่ที่ชอบและอยากให้ไรท์แต่งได้เต็มที่

จะข้ามภาคข้ามรุ่นผิดศีลธรรมแค่ไหน

ไรท์ก็จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

เนื่องจากไรท์ต้องแต่งนิยาย2เรื่องในเวลาเดียวกัน

ไรท์จึงขอกำหนดวันในการอัพคือ

นิยายเรื่องSaint Seiya Yaoi จะอัพวัน

อังคาร พฤหัสบดี และเสาร์

ส่วนนิยายเรื่อง สัญญารักพันธปีศาจ

จะอัพวัน

จันทร์ พุธ และศุกร์

นะคะส่วนวันอาทิตย์ขอเป็นวันหยุด

พักผ่อนของไรท์นะคะ

ไปล่ะค่ะบ้ายบาย~~~~~~~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #149 IreneSuthiprapa (@IreneSuthiprapa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 15:41
    อ่านไปฟังเพลงจีนประกอบละครเรื่อง Ice fantasy ไป โคตรโรแมนติกมาก ยังกะเป็นฉากสารภาพรักของพระเอกกับนางเอกเลยคะ
    #149
    1
    • #149-1 Miyuki Miko (@0897681131) (จากตอนที่ 28)
      17 มิถุนายน 2562 / 16:00
      555555เอาที่สบายใจเลยค่ะท่าน
      #149-1
  2. #56 สายหมอก (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 08:07

    สนุกมากเลยนะ ขอบคุณค่ะ

    #56
    1
    • #56-1 Miyuki Miko (@0897681131) (จากตอนที่ 28)
      4 เมษายน 2562 / 08:10
      ถ้าคนอ่านชอบไรท์ก็ดีใจค่ะไม่เสียแรงที่เกือบอดนอนฮะๆ
      #56-1