Fanfic Saint Seiya (yaoi) รักว้าวุ่นของเหล่าเซนต์

ตอนที่ 16 : { Dohko x Shion } ข้าจะรักเจ้าเพียงคนเดียวชั่วนิรันด์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    11 มี.ค. 62



(คำเตือนตอนนี้คือตอนปวดตับอีกแล้วด้วยความหวังดีจากไรท์ใครยังไม่อยากตับพักก็อย่าอ่านเลยนะเจ้าคะแต่ถ้าอ่านได้ก็อ่านเลยค่ะ//ไรท์)


ณ วิหารอาเธน่า


หลังจากที่ชิออนได้มอบอาเธน่าครอธและซ่อมบลอนครอธของพวกเซย่าที่เสียหายจากการต่อสู้กับเจ้าสมุทรโพเซดอนเค้าก็ได้ออกคำสั่งสุดท้ายในฐานะเคียวโกให้กับพวกเซย่านำชุดครอธไปมอบให้เทพีอาเธน่าหลังจากคำสั่งสุดท้ายสิ้นสุดลงพวกเซย่าก็มุ่งหน้าสู่ยมโลก

ระยะเวลาของชิออนที่เหลืออยู่ตอนนี้นั้นช่างน้อยนิ

ร่างบางในชุดเซอร์พิสนอนแน่นิ่งพิงเสาค้ำวิหารลมหายใจโรยริน


สงบเสียจริงข้าคงต้องหลับไปเพียงลำพังอีกครั้งสินะสุดท้ายความรู้สึกของข้าที่เก็บซ้อนมาตลอด200กว่าปีข้าก็ไม่อาจได้บอกเจ้าให้รู้...


ดวงตามที่เริ่มพล่ามัวและร่างกายที่หนักอึ้งราวกับถูกตะกั่วทับถมร่าง

ได้มีมืออันอ่อนโยนโอบอุ้มร่างบางนั้นไว้อย่าทะนุถนอมราวกับกำลังโอบอุ้มสิ่งเปราะบางที่จะแตกหักและพังสลายไปได้ทุกเมื่อ

ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆดวงตาคู่งามเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ประคองร่างบางนั้นไว้

“ชิออนลืมตาสิชิออน!”

“โด...โดโก”

ดวงตาสีชมพูเข้มสั่นไหวน้อยๆเมื่อได้เห็นใบหน้าของผู้ที่เค้านั้นอยากพบที่สุดมือเรียวบางค่อยๆเคลื่อนไปสัมผัสใบหน้าชายที่อยู่เบื่องหน้า

“ชิออนทำใจดีๆไว้นะชิออน”

“โดโก...ชีวิตของข้าตอนนี้คงเหลือไมถึงชั่วโมงเป็นแน่”

“เจ้าหมายความว่ายังไง”

“ชีวิตอันน้อยนิดที่พวกข้าได้รับจากฮาเดสมันกำลังจะหมดลงเมื่อดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าข้า...”

“พอเถอะชิออนไม่ต้องพูดแล้ว!”

น้ำเสียงของโดโกสั่นเล็กน้อยเค้าดึงร่างบางมากอดไว้แน่น

“ไม่โดโกขอให้ข้าพูดเถอะนะความรู้สึกของข้า...”

ชิออนค่อยๆดันร่างของโดโกออกช้าๆและมองเข้าไปในดวงตาสีเขียวเข้มนั้น

“ความรู้สึกของข้าที่ปิดบังมันมา200กว่าปี...โดโกข้ารักเจ้ารักเจ้ามาตลอด”

ใบหน้าเรียวงามเคลื่อนเข้าใกล้ใบหน้าของโดโกช้าๆริฝีปากอ่อนนุ่มแต่บัดนี้ค่อยๆเย็นลงเรื่อยๆถูกแนบสมผัสน้ำตาค่อยๆไหลอาบแก้มฝ่ามืออันอบอุ่นและอ่อนโยนสัมผัสที่ศีรษะและแผ่นหลังเหมือนเป็นเครื่องหมายยืนยันว่าเค้าได้ตอบรับความรู้สึกนั้น


ชิออนข้าเองก็รักเจ้ารักเจ้ามาตลอดแต่ข้าไม่อาจเอ่ยออกไปได้และข้าไม่อาจอยู่เคียงข้างเจ้าในวาระสุดท้ายที่เจ้าโดนซากะสังหารแต่ตอนนี้อย่างน้อยข้าก็ขออยู่เคียงข้างเจ้า


“ข้าดีใจจริงๆที่ข้าได้เจอกับเจ้าอีกครั้งในวาระสุดท้ายครั้งที่2ของข้า...ความจริงข้าอยากจะอยู่คุยกับเจ้าต่อแต่...เวลาของข้ามันไกล้จะหมดเต็มทีแล้ว”

ร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดนั้นค่อยๆหลับตาลงช้าๆ

“เจ้ารอข้าอีกไม่นานหรอก”

“นั่นสินะข้ารอมา243ปีจะรออีกซักนิดหน่อยจะเป็นไรไป...ลาก่อนนะโดโก...จนกว่าข้าและเจ้าจะได้พบกันอีก”

สิ้นสุดคำพูดนั้นร่างบางก็ค่อยๆหายไปกลายเป็นละอองแสงสว่าง


------------------------------------------------------------------------------

จบแล้วจร้า~

ฮือ~ตับไรท์จะพังแล้วT~T

ช่วงนี้ไรท์เป็นอะไรไม่รู้ชอบเขียนอะไรเศร้าๆ

ตับไตใครเป็นไงบ้างบอกด้วยนะคะ

ถ้าชอบอย่าลืมก็หัวใจกดแชร์และคอมเม้นด้วยนะ

ไรท์อย่านทุกเม้นตอบทุกเม้นน้า

สามารถรีเควสคู่ที่ชอบและอยากให้ไรท์แต่งได้เต็มที่

จะข้ามภาคข้ามรุ่นผิดศีลธรรมแค่ไหน

ไรท์ก็จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ไว้เจอกันใหม่ตกับตอนใหม่วันพรุ่งนี้นะคะ


แถมภาพให้ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #203 IreneSuthiprapa (@IreneSuthiprapa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 13:37
    เป็นอีกฉากหนึ่งที่เศร้ามากคะ อุตส่าห์เจอกันก็ต้องมาสู้ แต่อย่างน้อยตอนจบก็ได้บอกความรู้สึกที่มีต่ออีกฝ่ายให้รับรู้ ยังกับซี่รีย์จีนเลยคะ
    ป.ล. 243 ปีที่ผ่านมาความรู้สึกของทั้งสองมั่งคงไม่เปลี่ยนแปลงเลยคะ
    #203
    1
    • #203-1 Miyuki Miko (@0897681131) (จากตอนที่ 16)
      23 กรกฎาคม 2562 / 13:52
      รักแท้ยังคงมีอยู่ในโลกขอแค่เราหามันเจอก็พอ~~~
      #203-1