Fanfic Saint Seiya (yaoi) รักว้าวุ่นของเหล่าเซนต์

ตอนที่ 12 : { Milo x Camus V.2} ความใจที่ไม่อาจเปิดเผย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 มี.ค. 62



(รอบนี้เป็นเวอร์ชั่นค่อนข้างปวดตับผู้ได้รับไม่ได้ไรท์เตือนด้วยความหวังดีว่าอย่าอ่านเลยแต่ถ้าใครยังอ่านแล้วเกิดอาการตับไตไส้พุงพังไรท์ไม่รับผิดชอบเพราะถือว่าเตือนแล้ว//ไรท์)


ณ ปราสาทสกอเปี้ยน


เรือนผมสีฟ้าอมเขียวพริ้วไหวตามการเคลื่อนไหวของคามิลเค้ากำลังจะมุ่มหน้าจากปารสาทหลังที่11อควาเรียสไปยังปราสาทที่7ไลบล้าในระหว่างที่เค้ากำลังจะเดินผ่านปราสาทสกอเปี้ยน

“เจ้าคิดจะไปไหนคามิล”

มิโร่เดินออกมาจากใต้เงาปราสาท

“มิโร่ ตอนนี้ข้ากำลังรีบขอผ่านไปนะ”

ในขณะที่คามิลกำลังจะเดินต่อไปข้อมือก็ถูดคว้าเอาไว้

“ตอนนี้เคียวโกมีคำสั่งให้โกลด์เซนต์ทุกคนประจำที่ปราสาทตัวเองเพื่อป้องกันผู้บุกรุกเจ้าคิดจะทำอะไร”

มิโร่จ้องมองไปยังใบหน้าของคามิลเขาขมวดคิ้วเข้าหน้ากัน

“หนึ่งในผู้บุกรุกคือลูกศิษย์ข้าซิกนัส เฮียวกะ”

“ลูกศิษย์งั้นหรอคามิลเจ้าคงไม่ได้คิดกบฎต่อแซงค์ชัวรี่เพื่อลูกศิษย์ของเจ้าแค่คนเดียวหรอกนะ!ทำไมชายที่เยือกเย็นจนได้ชื่อว่าจอมเวทย์แห่งน้ำแข็งเช่นเจ้าต้องทำถึงเพียงนี้ด้วย!”

“ข้าไม่ได้คิดจะกบฎแต่จะให้ข้านิ่งดูดายปล่อยให้ลูกศิษย์เพียงคนเดียวตายไม่ได้หรอก!ปล่อยข้าซะมิโร่ไม่ว่ายังไงข้าก็ต้องไปเพราะว่าเค้าคือลูกศิษย์เพียงคนเดียวของข้า!!”

คามิลพยายามสลัดมือของมิโร่ออกแต่ก็ไม่เป็นผลมิโร่จับแน่ยิ่งกว่าเดิม

“ถ้าเจ้าไปแล้วเจ้าคิดจะทำอะไรการฝ่าฝืนคำสั่งท่านเคียวโกจะได้รับโทษยังไงตัวเจ้าย่อมรู้ดี”

“ข้าจะบอกให้เค้าออกไปจากที่นี่อย่างน้อยถ้าแค่เฮียกะปลอดภัยข้าก็พอใจและข้าก็ยินดีที่จะน้อมรับโทษทัณฑ์นั้น”

“และถ้าเกิดเค้าไม่ยอมกลับไปแต่โดยดีล่ะ”

“ข้าก็จะเป็นคนกลบฝังเค้าข้าขอเป็นคนฆ่าเฮียวกะด้วยมือของข้าเองอย่างน้อยมันก็ทำให้ข้าสบายใจดีกว่าให้เจ้าหรือชูร่าเป็นคนฆ่าเค้า”

นัยตาของคามิลสั่นไหวด้วยความเศร้าเล็กน้อย


คามิลทำไมเจ้าถึงต้องทำขนาดนี้เพื่อลูกศิษย์เพียงคนเดียวถึงขนาดที่เจ้ายอมเอาชีวิตไปเดิมพัน ข้าไม่อยากให้เจ้าไปเลยถ้าเป็นไปได้ข้าก็อยากที่จะหยุดเจ้าไว้ที่นี่ เจ้ารู้มั้ยว่าข้าเจ็บปวดแค่ไหนที่เจ้าพูดเช่นนั้น 


มิโร่ผลักคามิลแล้วกดร่างนั้นติดกับกำแพงมือ2ข้างนั้นยันกำแพงปิดเอาไว้ไม่ให้หนีได้

“เจ้าจะทำอะไรมิโร่”

คามิลที่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นทำอะไรไม่ถูกร่างกายนั้นแข็งทื่อ

“เจ้าและข้าเป็นสหายร่วมรบกันมานานแต่เจ้าไม่รู้เลยสินะว่าข้าคิดกับเจ้าเช่นไร”

“หมายความ...ว่ายังไงเจ้าพูดอะไรข้าไม่เข้าใจ”

มิโร่หลี่ตาลงอย่างเศร้าสร้อยแววตานั้นราวกับจะร้องไห้ได้ทุกเมื่อ

“ข้าไม่อาจปล่อยเจ้าไปได้ถ้าหากเจ้าไปแล้วเจ้าพลาดพลั้งถึงแก่ความตายล่ะคามิล”

มิโร่พยายามข่มใจไม่ให้เสียงสั่นจนผิดสังเกตุ

“ข้าก็ยินดีสิ่งที่ข้าต้องการที่จะไปที่นั้นคือเพื่อหยุดยั้งเฮียวกะแต่การที่เค้าเอาชนะและสังหารข้าได้ก็เท่ากับเค้าคือลูกศิษย์ที่ก้าวข้ามข้าผู้เป็นอาจารย์ได้ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าก็ภูมิใจที่มีลูกศิษย์ที่เก่งกาจและข้าก็คงไม่มีอะไรค้างคา”

มิโร่สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบอันแน่วแน่นั้น

หัวใจของเค้าราวกับจะถูกฉีกกระชากความหวังดีของเค้าที่เป็นห่วงคามิลไม่ใช่ในฐานะสหายแต่เค้านั้นเป็นห่วงเพราะเค้ารักคามิลแต่เค้าไม่สามารถพูดออกไปได้

“ขอร้องล่ะนะมิโร่ข้าไม่มีเวลาแล้วขอร้องล่ะ!”

คามิลมองมิโร่ด้วยแววตาที่อ้อนวอนและขอร้อง

“ต่อให้ข้ารั้งเจ้าก็ไม่มีประโยชน์สินะ”

“สัญญากับข้าได้มั้ยว่าเจ้าจะรอดกลับมา”

“มิโร่ข้า...”

“ถ้าเจ้าไม่สัญญาข้าก็ไม่อาจปล่อยเจ้าไปได้!”

มิโร่กัดฟันแน่นพยายามข่มความรู้สึกที่แทบจะระเบิดออกมา

มิโร่ซบหน้าผากลงที่ไหล่ของคามิลร่างของมิโร่สั่นน้อยๆ

“มิโร่...ข้าสัญญาข้าจะกลับมาข้าจะไม่ตาย”


ข้าไม่อาจครอบครองเจ้าได้ข้าไม่อาจหยุดเจ้าไว้ได้ข้าไม่อาจ...ข้าไม้อาจบอกความรู้สึกของข้าให้เจ้ารับรู้ได้

สิ่งที่ข้าทำเพื่อเจ้าได้คงมีเพียงปล่อยเจ้าไปและทำตามความต้องการนั้น สำหรับข้าขอแค่เจ้ารอดกลับมาข้าขอเพียงเท่านี้ถ้าหากเจ้าตายไปข้าคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้


มิโร่ค่อยๆถอยออกห่างจากคามิลแล้วหันหลังให้คามิล

“ไปซะ จงไปซะในขณะที่ข้ายังหันหลังให้เจ้า”

“มิโร่”

“รีบไปซะ!”

มิโร่กำหมัดแน่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคามิลที่วิ่งห่างไปไกลเรื่อยๆจนออกนอกปราสาทไป


หลังจากนั้นเมื่อเวลาผ่านไปคามิลได้กลับมาพร้อมใบหน้าที่เจือปนด้วยความเศร้าใบหน้างดงามได้รูปนั้นมีคราบน้ำตาอยู่

“คามิลรึว่าเจ้า”

มิโร่ยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าที่แสนเย็นเฉียบและมีคราบน้ำตาอาบแก้มอยู่

“มิโร่ข้ารักษาสัญญาที่ให้กับเจ้าแล้วนะ”

คามิลฝืนยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะเดินกลับไปยังปราสาทอควาเรียสของตน


รักษาสัญญาของข้ามีชีวิตรอดกลับมาแต่ใจเจ้าคงเจ็บช้ำที่ต้องสังหารลูกศิษย์เพียงคนเดียวคามิลเจ้าน่ะทั้งแข็งแกร่งและอ่อนโยนยอมเจ็บปวดทั้งกายและใจเพราะเจ้าอ่อนโยนเช่นนี้ข้าถึงชอบเจ้าคามิล


ไม่กี่ชั่วโมงผ่านไป


พวกเซย่าได้บุกมาจนถึงปราสาทสกอเปี้ยน

เฮียวกะได้ใช้วงแหวนน้ำแข็งผนึกการเคลื่อนไหวของมิโร่และให้พวกเซย่าผ่านไปยังปราสาทแคปปิคอน


ไอ้เด็กนี่คือคนที่คามิลอยากปกป้องนักหนาจนถึงขั่นฝืนคำสั่งเคียวโกเลยงั้นหรอทำไมกันทั้งๆที่คามิลก็หวังดีกับแกถึงขนาดนี้แต่ก่ดูท่าจะไม่เข้าใจเลยสินะซิกนัส


มิโร่คิดเช่นนั้นก่อนจะทำลายวงแหวนน้ำแข็งและเข้าต่อสู้กับเฮียวกะ

“เอาล่ะเลือกซะซิกนัสว่าจะยอมแพ้รึตายตอนนี้เจ้าโดนScarleat Needleถึง9จุดถ้าโดนมากกว่านี้เจ้ามันก็ไม่ต่างอะไรกับคนตาย”

“ก็บอกไปแล้วไงว่าไม่เลือกทั้ง2ทาง!คำตอบของฉันมีเพียงสิงเดียวนั่นคือการต่อสู้!!”


ไอ้เจ้าเด็กบ้านี่แกไม่เข้าใจความทรมารในจิตใจของคามิลที่ต้องต่อสู้กับลูกศิษย์อย่างแกเลยรึไง


มิโร่กัดฟันกรอดด้วยตวามโกรธและต้องมองเข้าไปในดวงตาสีเงินของเฮียวกะ

และการต่อสู้ก็ได้ดำเนินต่อไปเฮียวกะโดน

Scarleat Needleเข้าไปอีก3จุดเหลืออีกเพียง3จุดเค้าก็จะตายร่างกายของเฮียวกะตอนนี้เป็นอัมพาตไปทั้งตัว


คามิลข้าขอโทษแต่ข้าคงต้องเป็นผู้กลบฝังเฮียวกะแทนเจ้าเสียแล้วอภัยให้ข้าด้วยคามิล


ในขณะที่มิโร่กำลังจะยิงจุดสุดท้ายAntaresเพื่อปริดชีพเฮียวกะเท้าของเค้าก็ถูกแช่แข็ง

หมัดที่เฮียวกะปล่อยออกไปไม่มีผลอะไรกับมิโร่เลยแม้แต่น้อยและรอยแผลที่ขนาดเล็กราวกับเข็มได้ขยายออกเลือดในร่างของเฮียวกะก็ไหลออกมาจนนองพื้น

มิโร่ค่อยๆเดินเข้าไปหาเฮียวกะช้าๆ

เฮียวกะที่ทั้งร่างกายเป็นอัมพาตพยายามโจมตีมิโร่แต่มิโร่ก็หยุดเอาไว้ได้มือของมิโร่กดไหล่เฮียวกะไม่ให้ลุกขึ้น

“หยุดซะซิกนัสเจ้าไม่เข้าใจความรู้สึกของคามิลเลยรึไง”

“ความรู้สึกของคามิลงั้นหรอ”

“ข้าจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังในขณะที่เจ้ายังพอจะมีสติอยู่”

มิโร่เริ่มอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เฮียวกะฟัง

“การกระทำอันโง่เขลาของเจ้าทำให้คามิลต้องเจ็บปวดคามิลคิดเพียงว่าถ้าเกิดต้องให้เจ้าต่อสู้กับโกลด์เซนต์คนอื่นแล้วถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมแทนที่จะเป็นเช่นนั้นเค้าผู้เป็นอาจารย์ก็ขอเป็นคนปริดชีพเจ้าและหลับไหลในโรงน้ำแข็งไปชั่วนิรันดร์เสียยังจะดีซะกว่า คามิลพยายามที่จะปกป้องเจ้าผู้เป็นศิษย์เพียงหนึ่งเดียวของตน”

มิโร่ครุ่นคิดบางอย่างก่อนจะหันหลังให้เฮียวกะ

“เพราะเห็นแก่คามิลข้าจะไว้ชีวิตเจ้าอีกไม่กี่วันประสาทสัมผัสที่เป็นอัมพาตจะกลับเป็นปกติแต่มีเงื่อนไขเจ้าจงออกไปจากการต่อสู้และไปจากแซงค์ชัวรี่ซะเดียวนี้”

กล่าวจบมิโร่ก็เดินออกไปแต่ทว่าเฮียวกะปฏิเสธข้อเสนอนั้นแล้วหันหน้าเข้าสู้กับมิโร่อีกครั้งและพูดสิ่งที่อยู่ภายในใจของตนออกไปทั้งหมด

“คามิลความตั้งใจของเจ้าที่จะดึงชายผู้นี้ออกจากการต่อสู้ความปราถนาดีของเจ้ามันเปลียบได้กับการหยามเกียรติของชายผู้นี้เพราะฉะนั้นข้าจะสู้กับชายผู้นี้แม้ว่าข้าจะต้องฆ่าเฮียวกะก็ตาม”

หลังจากมิโร่พูดจบการประทะก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

เฮียวกะเป็นฝ่ายชนะเพราะหมัดสุดท้ายได้แช่แข็งชุดโกลด์ครอธของมิโร่เอาไว้

ในขณะที่ลมหายใจของเฮียวกะจะหมดลงมิโร่ได้สะกัดจุดห้ามเลือดเพื่อช่วยชีวิตและปล่อยเฮียวกะได้ไปเผชิญหน้ากับคามิลอีกครั้ง


คามิลเอ๋ยข้าทำถูกแล้วสินะที่สะกัดจุดห้ามเลือดของเจ้าเด็กคนนั้นที่ข้าทำเช่นนี้เพราะข้านั้นอยากจะเห็นปลายทางแห่งการต่อสู้ครั้งนี้ต่อไปมันคงเป็นหน้าทีของเจ้าแล้วล่ะนะ...คามิล


4ชั่วโมงผ่านไป


เหล่าโกลด์เซนต์ที่ยังคงมีชีวิตอยู่ได้มุ่งหน้าไปยังวิหารเคียวโกพร้อมอาเธน่า

หลังจากเรื่องทุกอย่างได้จบลงมิโร่ได้กลับมายังปราสาทอควาเรียสร่างของคามิลนอนอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าสงบ


คามิลเจ้าทำถึงขนาดนี้ก็เพื่อเฮียวกะยอมสละชีวิตเพื่อสืบทอดวิชาสุดท้ายให้แก่เค้าใบหน้าอันงดงามและผิวกายของเจ้าช่างเย็นเฉียบคามิล ถ้าไม่มีเจ้าแล้วข้าควรทำเช่นไรเจ้าจากข้าไปโดยที่ข้ามิโร่ผู้นี้ยังไม่ได้บอกความรู้สึกให้เจ้าได้รู้ความรู้สึกที่ว่าข้า...


“คามิลข้ารักเจ้า”

มิโร่โอบกอดร่างบางที่เย็นเฉียบเอาไว้ในอ้อมอก

น้ำตาค่อยๆไหลอาบแก้มริมฝีปากอุ่นของมิโร่แนบลงเข้ากับริมฝีปากของเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งของคามิลนี่คงเป็นจูบแรกและจูบสุดท้ายที่มิโร่ได้จูบกับผู้อันเป็นที่รัก

น้ำตาของมิโร่ไหลออกมาไม่ขาดสายเค้าได้โอบกอดร่างกายอันเย็นเฉียบของชายอันเป็นที่รักเอาไว้ราวกับว่าถ้าไออุ่นจากร่างกายของตนสามารถทำให้คนๆนี้คืนชีพกลับมาได้ก็คงจะดีแต่มันไม่อาจเป็นไปได้

มิโร่ที่เคยตัดสินใจตายตามคามิลได้เปลี่ยนการตัดสินใจของตนเค้าตัดสินใจจะอยู่ในฐานะโกลเซนต์สกอเปี้ยน มิโร่แห่งกลุ่มดาวแมงป่องมีชีวิตอยู่ในส่วนของคามิลที่จากไปและจะไม่รักใครอีกเพราะหัวใจของเค้ามอบให้อควาเรียส คามิลแห่งกลุ่มดาวคนแบกหม้อน้ำแต่เพียงผู้เดียวและชั่วนิจนิรันดร์


------------------------------------------------------------------------------

จบแล้วจร้า~

ฮือ~ตับไรท์จะพังแล้วT~T

ตอนนี้จัดให้ยาวๆเป็นพิเศษเลยค่ะทุกท่าน

ตับไตไส้พุงใครเป็นไงบ้างบอกไรท์ด้วยนะคะ

ใครรับไม่ได้ไรท์เตือนไว้ตั้งแต่ต้นแล้วนะ

ใครที่เรือหลักอยู่เรือมิมิลแสดงตัวหน่อยค่ะ

ไรท์ก็อยู่เรือมิมิลนะแต่เป็นเรือรอง

ถ้าชอบอย่าลืมก็หัวใจกดแชร์และคอมเม้นด้วยนะ

ไรท์อย่านทุกเม้นตอบทุกเม้นน้า

สามารถรีเควสคู่ที่ชอบและอยากให้ไรท์แต่งได้เต็มที่

จะข้ามภาคข้ามรุ่นผิดศีลธรรมแค่ไหน

ไรท์ก็จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ไว้เจอกันใหม่ตกับตอนใหม่วันพรุ่งนี้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #92 เคที_Demon (@Black-Mmo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 23:23
    ปวดตับง่าโดนตอกย้ำเข้าไปอีก เฮือก(ตับพังไปแล้ว)
    #92
    1
    • #92-1 Miyuki Miko (@0897681131) (จากตอนที่ 12)
      30 เมษายน 2562 / 08:07
      ตอนไรท์เขียนตับไรท์ก็ปวดTT
      #92-1
  2. #35 nameicu (@nameicu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 18:03
    ไม่นะะะะะะะะะะะะะะะะ~~~!!! เราตายแล้ว~T^T
    #35
    1
    • #35-1 Miyuki Miko (@0897681131) (จากตอนที่ 12)
      6 มีนาคม 2562 / 18:04
      ตับไรท์ได้ลาโลกนี้ไปแล้วT-T
      #35-1
  3. #34 M_onP_rple (@armetisresia) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 13:10
    โอ้ยยเศร้า//กัดผ้าT^T
    #34
    1
    • #34-1 Miyuki Miko (@0897681131) (จากตอนที่ 12)
      6 มีนาคม 2562 / 13:45
      ตับไตไส้พุงเป็นไงบ้างคะของไรท์ตับใกล้พังแล้วแต่ไปก็ตะร้องไห้ไปพอนึกว่าตัวเองอยู่ในสถานะการเดียวกับมิโร่แล้วแบบ...งือ~แงงงงงงงงงงงงงงTΔT
      #34-1