ตอนที่ 4 : บทที่ 2 ทารกน้อยกับเพื่อนข้างบ้านที่คาดไม่ถึง!! [ ภาคเริ่มต้น ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 พ.ค. 62

    ......... ฉันกำลังนั่งมองตัวเองผ่านกระจกโดยมี คุณแม่กำลังมัดผมสีดำขนกาอันแสนน้อยนิดของฉันให้เป็นทรงยอดมะพร้าวน้อยอยู่ตอนนี้ฉันอยู่ในวัย 2 ขวบ  ฟันยังไม่งอกมีแต่เหงือกเพียวๆ  ดวงตากลมโตสีเขียวเหลือบเทา   จมูกเล็กๆเชิดนิดๆ  แก้มย้วยๆน่าหยิก  ผิวขาวราวหิมะ  ที่ได้มาจากคุณแม่เต็มๆ  ขาและสั้นป้อมตามวัย  พุงยื่นน้อยๆน่าฟัด  ดูรวมๆแล้วฉันนี้น่ารักจริงๆเล๊ยยย~~เฮ้อเพลียในความน่ารักของตัวเอง คิก คิก~~

      "หืม...อารมณ์ดีอะไรหึเรา" ฟอดดด

    "คิก คิก เอิ้กๆ" คุณแม่ฟัดแก้มฉันอย่างมั่นเขี้ยวฉันก็ได้แต่หัวเอิ้ก อ้าก ตอบท่านไปเพราะรู้สึกจั๊กจี้เบาๆ



......แอ๊ดดดด......



      "ทำอะไรกันอยู่สองแม่ลูก"


            ระหว่างที่คุณแม่กำลังฟัดแก้มฉันเมามันส์ประตูห้องก็ถูกเปิดออกตามมาด้วย ร่างสูงราวนายแบบ เขามีผมสีน้ำตาลอ่อน  ดวงตาคมสีเขียวเหลือบเทาเหมือนฉัน  จมูกโด่งคมรับกับใบหน้า ปากสวยได้รูปสีชมพูอ่อนๆ  แถมกล้ามเหนือที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิตนั่น อืมมมม...~~พอดูรวมๆ แล้วมีเสน่ห์เหลือเกิน ไม่ต้องมาเขินอยากลูบจริงๆ~~ 


           "กลับมาแล้วเหรอคะที่รัก"คุณแม่กล่าวพลางส่งยิ้มให้เขา



            เพล้ง!!   หลังจากที่คุณแม่พูดจบจินตนาการของยัยป้าในร่างทารกน้อยก็แตกกระจายร่วงกราวราวเศษหน้า กับคำว่า 'ที่รัก' ~~มันกินไม่ได้ กินม่ายยด้ายย  อีกแล้ววว~~~

          

              ชอกช้ำนัก!!ที่พ่อเทพบุรตของดั๊นดันกลาย ปะป๊าไปด้าย  โอ้วววม่าย ช่างทรมารนักแค่คิดถึงกล้ามอันได้รูปน่ากัดนั่น!ของปะป๊าความรู้สึกผิดบาปก็จ่อคอหอยล่ะ .... นี่สิน้าเขาเรียกหล่อแต่ กระเดือกไม่ได้ อะเฮือก!!!



            ระหว่างที่ทารกน้อยกำลังเหม่อลอยคิดเรื่องสัปดนไร้สาระอยู่นั้น อยู่ๆก็ถูกแขนแกร่งโอบอุ้มโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้อดสดุ้ง!เบาๆไม่ได้


    

             "ไหนคนเก่งมาให้ปะป๊าหอมหน่อยซิ"หลังชายหนุ่มพูดจบก็ฟัดแก้มลูกสาวสุดที่รักอย่างมั่นเขี้ยว


            "คิก คิก เอิ้กๆ"  ฉันได้หัวเราะแก้มแทบปริเมื่อจมูกคมฟัดลงมาที่แก้มฉันอย่างมั่นเขี้ยว แววตาตาที่มองมามีแต่ความรักและความเอ็นดูอันเต็มเปี่ยมไม่ต่างจากคุณแม่ซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขมากๆกับการมีครอบครัวครั้งแรก.....



             "เอาล่ะพ่อลูกไปทานข้าวกันดีกว่านะจ๊ะ" คุณแม่พูดจบก็เดินนำไปที่ห้องครัวคุณพ่อซึ่งอุ้มฉันอยู่ก็เดินตามออกไป


              พอถึงโต๊ะกินข้าวคุณพ่อก็วางฉันลงบนเก้าอี้รูปกระต่ายสีขาวซึ่งก็คือเก้าอี้ส่วนตัวของฉัน หลังจากนั้นคุณแม่เอาอาหารมาเสริฟและนั่งทานพร้อมกันและป้อนฉันไปด้วยทานไปคุณพ่อกับคุณแม่ก็คุยกันไปมีหัวเราะบ้างยิ้มบ้างฉันมองภาพนั้นแล้วอุ่นวาบในอกมีความสุขจัง.....



               ตกดึกคุณแม่กับคุณพ่อก็มาส่งฉันเข้านอนซึ่งฉันยังไม่ง่วงก็ได้แต่แกล้งหลับเพื่อให้พวกท่านสบายใจหลังจากพวกท่านออกไปแล้วฉันก็ลืมตาแป๋วมองเพดานคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นภายในวันนี้เพราะทุกอย่างมันรวดเร็วมากราวกับฝันตื่นหนึ่งแต่เพราะมันไม่ใช่ฝันเพราะฉันรู้ดีว่าฉัน'ตายแล้ว'และฉันก็ได้เจอพระเจ้าที่บอกว่าฉันคือผู้ถูกเลือกให้สามรถ'เกิดใหม่'ได้ทันทีหลังจากที่ตายแล้วและมี'ความทรงก่อนตาย'ติดตัวมาด้วยและสามรถขอพรได้ 3ข้อ ซึ่งตอนนี้พรข้อแรกเห็นผลแล้วคือฉันเกิดใหม่ในโลกรีบอร์นแต่อยู่หลืบไหนของโลกนั้นก็ยังไม่รู้ ข้อสองก็เห็นผลแล้วซึ่งดูจากใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูของฉันที่เห็นผ่านกระจกวันนี้และหน้าตาพ่อกับแม่ของฉันก็หล่อสวยทั้งคู่ ส่วนข้อสามนั้นยังไม่เห็นผลเพราะร่างกายฉันยังไม่โตพอทีจะใช้พรข้อนั้น....อืมมม..เอาเถอะไว้โตกว่านี้ค่อยคิดเรื่องนี้....เรื่องที่คิดตอนนี้คือฉันจะเจอพวกตัวหลักในโลกรีบอร์นยังไงมากกว่าเพราะฉันยังไม่รู้เลยว่าบ้านฉันอยู่หลืบไหนของโลกนี้กัน....อืมมมม...อืมมม

    .

    .

    .

    .

    .

    .

    .

    .



        06:35 .น



         "อ้ามมม~งับ" ตอนนี้ฉันกำลังนั่งทานข้าวกับคุณพ่อ คุณแม่ และ กำลังเคี้ยวข้าวเละๆที่คุณแม่ป้อนให้ด้วยเหงือกอยู่ซ้อมไว้รอฟันขึ้น เมื่อคืนหลังจากคิดไปคิดมาฉันก็หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้..รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนกคุยกัน จิ๊บๆ จิ๊บๆ~ ที่ข้างหน้าต่าง หลังจากนั้นไม่นานคุณแม่ก็เข้ามาและเห็นฉันตื่นแล้วเลยอุ้มฉันไปอาบน้ำเปลี่ยนผ้าอ้อมและมานั่งทานข้าว



            

            "ที่รักวันนี้คุณจะพาโอนิจังไปไหนรึป่าว" คุณพ่อพูดขึ้นหลังทานข้าวเสร็จ 


              ไม่ต้องสงสัยโอนิจังคือใครเพราะนั่นชื่อฉันเองตัวฉันตอนนี้มีชื่อว่า อะวีเซ่ โอนิกิริ ซึ่งชื่อโอนิกิริแปลว่าข้าวปั้นนั้นได้มาจากตอนที่คุณแม่ตั้งท้องฉันและชอบทานโอนิกิริมากเป็นพิเศษซึ่งท่านคงคิดว่าฉันอยากกินเลย อ้อนท่านผ่านลำไส้-_-||ให้กินแต่โอนิกิริล้วนๆเลยได้ชื่อนี้มานั่นเอง....ส่วนคุณพ่อกับคุณแม่ชื่ออะไรนั้นฉันยังไม่รู้เพราะพวกท่านเรียกกันแต่ ที่รักๆ ฉันเลยยังไม่รู้เพราะนี่ไม่ใช่ในนิยายที่เคยอ่านที่จะดลบันดาลชื่อ บิดา มารดา ให้รู้ตั้งแต่เกิดมาเห็นหน้าก็ รู้ทั้งชื่อ รู้ทั้งเง้าประวัติ เลยทั้งที่พึ่งเห็นหน้า เพราะฉะนั้นนี้คือชีวิตจริงที่ถ้าไม่เอ่ยปากบอก หรือไม่เห็นด้วยตา ได้ยินด้วยหู ฉันก็ไม่รู้เพราะตอนนี้ฉันยังอยู่ในร่างเด็กไร้ฟัน ขาป้อมแขนสั้น อยู่เลยยังไม่มีปัญญาไปหาเอาเองหรอก....



          "ฉันว่าจะพาแกไปเดินเล่นแถวสวนสาธาณะน่ะค่ะ"คุณแม่พูดยิ้มๆ


           "อ่อ งั้นระวังตัวด้วยอย่าให้ใครมาจีบโอนิจังของผมได้ล่ะผมหวง"คุณพ่อพูดพลางส่งสายตาอ้อน เป็นห่วงและหวงให้กับคุณแม่และฉัน"แล้วจะไปคนเดียวเหรอมีเพื่อนไปด้วยรึป่าว"



           "อ่อมีค่ะ คุณซาวาดะ นานะ บ้านข้างๆเขาจะพาลูกชายน้องสึนะโยชิไปเดินเล่นด้วยกันน่ะค่ะ"


                'หือ..!?'๏_๏


           "อ่อ งั้นดูแลตัวเองดีๆด้วยนะมีอะไรโทรหาผมนะ"




             หลังจากนั้นคุณพ่อคุณแม่คุยอะไรกันไม่เข้าหูฉันแล้วเพราะตั้งแต่ได้ยินชื่อ ซาวาดะ นานะ กับลูกชาย ที่อยู่บ้านข้างๆ ฉันก็อึ้ง!!  ตะลึง ตึงตึง แล้ว

โอ้วว!!  ตอนนี้ฉันกระจ่างแล้วว่าฉันอยู่หลืบไหนของโลกรีบอร์น นี่!!  ตูอยู่บ้านข้างๆพระเอกเลยเหรอะ!! โอ้ว!!OMG!!!!!! นี่มันใกล้ชิดระดับโคตรเง้าเอ็กคูลซีฟแล้ว ไม่คิดว่าจะได้เจอเร็วขนาดนี้ 


        'ซาวาดะ สึนะโยชิ' 



.

.

.

.

.

.

.

.

______________________________________________


Talk:  เป็นยังบ้างสนุกรึป่าวไม่ยืดเกินไปใช่ไมเพราะ ข้าน้อยพยามตัดน้ำออกบ้างแล้ว อาจจะดูช้าไปบ้างต้องอภัยด้วย เพราะข้าน้อยอยากให้ เรื่องๆมันไปเรื่อยๆ ขอรับ ไม่ปุบปับเกินค่อยๆให้ยัยป้าได้เติบโตและปรับตัว เพราะไม่ใช่ทุกคนหรอก ขอรับที่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเองถึงจะยอมรับได้แต่ใช่ว่าจะปรับตัวเร็วปุบปับได้ขนาดนั้นก็ต้องมีเวลาให้ ปรับตัว และ เติบโตไปกับมัน ขอรับ  หากไม่ถูกใจรีดเดอร์ท่านใดหรือผิดพลาดประการใดก็อภัย ณ ที่นี่ด้วย เม้นและติชมได้ ขอรับ แต่อย่าแรงเพราะข้าน้อยใจบางยิ่ง  วันนี้ต้องขอลาก่อน ขอรับ จะพยามหาข้อมูลเพื่อปั่นบทต่อไปเพื่อให้ไม่ทำลายเนื้อเรื่องหลักจนเกินไปนะ ขอรับ.  งั้นวันนี้ลาก่อน ขอรับ (กราบ)(´∀`)♡



              

             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

4 ความคิดเห็น