[Fic Reborn] ยัยเพี้ยนกับโลกครูพิเศษตอมป่วน รีบอร์น [ ..... x Oc ]

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 คำขอของเธอ.... ( 2/2) [ภาคเริ่มต้น]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 พ.ค. 62

            !!!!เฮือก!!!!   ตอนนี้ฉันอยู่ไหน...ทุกอย่างมืดสนิทไปหมด....ทั้งหนาวยะเยือก..แต่ฉันกลับไม่รู้สึก..'กลัว'..


           "ไงแม่สาวน้อย"

           ' หือ? เสียงใคร'(←_←)(→_→)

            "ทางนี้"

             '...ไหนฟะ?...'(←_←)(→_→)

              "ทางนี้ เฟ้ย!!!"


              โอ๊ะ!!! เมื่อฉันหันไปถึงกับต้องเกลือนน้ำลายลงคอดัง..'เอื้อก' โอ้วววว!!นะ..นี่มัน...ผะ..ผัวววววววช๊าดดชัด...อร้ายยย..งานดีอะไรแบบนี้!! ผมสีทองอ่อนๆ ดวงตาคมสีฟ้าดุจน้ำทะเล ผิวขาวออร่ามากกก อยู่ในชุดสีขาวที่แทบเรียกได้ว่าเอาเศษผ้ามาปิดมากกว่าจะเรียกว่าชุดได้และสิ่งที่ทำให้ฉันจ้องแทบทะลุ!! ก็คือ ลอนแพ็กหน้ากัด!! นั่นที่โผล่วับๆแวมๆพ้นเศษผ้านั่น...อืม~อยากลูบ~(*´∇`*)



              "ถ้าเจ้ามองเราพอแล้วก็บอกด้วยเพราะเรารู้ว่าเรานั้นรูปงามนัก..อ้าาา~~เรานั้นช่างบาปหนานัก~~รูปงามจนเหนื่อยใจในความงดงามของตัวเองเหลือเกิน~~อะฮื้มม~~"


    กึก!!


                "(¬_¬)"


           ฉันที่กำลังเคลิ้มถึงกับสะดุดกึก!หัวแทบทิ่มเมื่อได้ยินประโยคที่โคตรจะหลงเง้าหน้าจากพ่อรูปหล่อตรงหน้า

            " หือ..เราไม่ได้หลงตัวเองแต่เรานั้นรูปงามอย่างแท้จริง..เพราะเรานั้น....บลาๆๆๆฯ"

             

              หลังจากนั้นพ่อรูปหล่อก็พล่ามยาวเหยียดถึงความงดงามของตัวเองจนฉันเริ่มจะ 'เอือมเบาๆ'



             "พอได้แล้วจ้าพอๆๆๆ"จนฉันทนไม่ไหวจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากหยุดเขาก่อนจะยาวไปกว่านี้..เฮ้อ


              "ว้า~~เรายังเล่าให้เจ้าฟังไม่ไม่หมดเลยแท้ๆ" พูดจบพลางทำหน้าเสียดาย(・´з`・)


               " เอิ่ม...เฮ้อ~ช่างเถอะ"การรู้สึกหมดคำจะพูดเป็นอย่างนี้นี่เอง ช่างเรื่องนี้ก่อนเถอะเข้าเรื่องปัจจุบันดีกว่า"เอ่อ....คุณ..เอ่อ "


                "ข้าชื่อ แดเนียล "


                " อ่อ..เอ่อคุณแดเนียลคะขอถามอะไรหน่อยได้ไม"


                 "ว่ามาสิ" แดเนียลพยักหน้าเบาๆ


                  "ที่นี่..ที่ไหน..แล้วคุณเป็นใครคะ"       เอ๊ะ?..ทำไมรู้สึกคำถามคุ้นๆเหมือนเคยได้ยินที่ไหน..แต่ช่างเถอะ! "ฉันน่าจะตายไปแล้วนี่คะทำไมถึงอยู่ที่นี่"


                  "อืม..ถามได้ดี" เขาพูดพลางส่งยิ้งหล่อกระแทกตามาให้ "ที่นี่คือมิติหลังความตายที่ผู้ถูกเลือกเท่านั้นที่จะมาได้และเจ้าคือผู้ถูกเลือก และ เรา คือพระเจ้า!"


                 "ผู้ถูกเลือก..?" ฉันเคยเห็นเคยอ่านตามนิยายทะลุมิติเกิดใหม่ต่างๆอยู่หรอกนะที่ตายปุ๊ป!..จะมาเจอพระเจ้าเลยไรงี้แต่ไม่คิดว่าจะเจอกับตัวก็อดอึ้ง!!ไม่ได้...แต่ที่สงสัยคือผู้ถูกเลือกคืออะไรอันนี้งงนักมาก..


                 "ใช่..ผู้ถูกเลือกคือผู้ที่สามารถไปเกิดใหม่ได้เลยทันทีหลังที่ตายไปแล้วและยังมีความทรงจำก่อนตายติดตัวไปด้วยหากผู้ถูกเลือกมีแต้มบุญเกิน50ขึ้นไปสามารถขอพรได้ 3ข้อ และเจ้าก็มีอยู่50พอดีไม่ขาดไม่เกินเจ้าจึงสามารถขอพรเราได้ 3 ข้อ ตามกฎ" พูดจบพลางส่งยิ้มหล่อมาให้


                   " 3 ข้อเหรออืม..ขอคิดสักนิดนะท่าน"



     ..........ถ้าถามว่าทำไมยอมรับเร็วจัง ปรับตัวเร็วจัง ก็ขอบอกไว้เลยว่าก่อนตายนั้นฉันคือโอตาคุคนหนึ่งที่ชอบอ่านนิยาย มังงะ ดูอนิเมะ เป็นชีวิตจิตใจอยู่แล้ว ได้ดูและเห็นเรื่องแบบนี้มาพอสมควรเลยทำให้พอยอมรับประมาณหนึ่ง และอีกอย่างฉันก็ไม่มีพันธะอะไร ทั้ง คนรัก ทั้งครอบครัว เพราะฉันโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าโตขึ้นมาหน่อยถูกส่งไปเรียนโรงเรียนรัฐบาลจนถึงม.ต้น ม.ปลายทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบหลังจบ ม.6 ฉันก็หางานทำ จนไปเจอพี่น้ำตอนนั้นแกต้องการพนักงานอยู่พอดีแกเลยรับและฉันก็ทำงานกับพี่แกมาจนถึงทุกวันนี้ และ จนตายจากในปัจจุบัน...เพราะฉะนั้นแล้วสำหรับฉันเลยยอมรับได้เร็วในระดับหนึ่งล่ะนะ...กลับสู่ปัจจุบันดีกว่า..ฉันคิดไปคิดมาจนได้ขอสรุปจึงเอ่ยออกไป..


              "ข้อ1 ฉันขอเกิดใหม่ในโลกครูพิเศษจอมป่วนรีบอร์น" เพราะจะได้ส่องท่านฮิบาริและผู้อื่นๆอีกมากที่ฉันติ่งมากสมัยยังมีชีวิตอยู่..ส่องผู้รัวๆ..วะฮะฮ่า~



               "ได้..แต่ความคิดเจ้าช่าง..."

    ชิ้ง! -_-+


                " อะ..เอ่อ ช่างเถอะข้อต่อไปเลย"


                 "ข้อที่ 2 ขอให้ฉัน สวย หุ่นดี  อกตู้ม!(อันนี้สำคัญ) แต่สวยแบบพอดีก็พอสวยมากจะอันตรายได้" สำหรับฉันไม่สวยไม่ว่าแต่  นมต้องล้ำ ..ฮึ่ม

                  "ได้"


                   "ข้อที่ 3 ขอให้มีความสามารถที่เอาตัวรอดได้เพราะฉันไม่อยากตายเร็วค่ะ"


                    "ได้....เอาล่ะทำจิตให้นิ่ง เราจะส่งเจ้าไปแล้ว" พูดจบพรางยิ้มหล่อส่งท้าย


                    " ค่ะ " พูดจบฉันก็หลับตาลง



     !!!!!วู่บบ!!!!!


             อยู่ๆก็รู้ลอยเคว้ง..ความรู้สึกเวียนหัว..มวนท้องตีกันให้วุ่น!! อยากอ้วกชะมัด....



.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
      !!!!!!วู่บ..ตุ่บ!!!!!!!


             ฉันรู้สึกเหมือนหล่นใส่อะไรสักอย่าง จนรู้จุก....ใช่!! มันจุกแต่ไม่เจ็บ เพราะสิ่งฉันหล่นลงมาทับมันรู้สึกนุ่มๆ สักพักฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นและสิ่งที่ฉันเห็นคือเพดานห้องสีชมพูพาสเทล พอมองไปข้างๆก็เห็นซี่กรงไม้สีขาว พอมองลอดออกไปก็เห็นประตูไม้สีขาวเรียบๆเข้ากับสีห้องและระหว่างที่ฉันกวาดสายสำรวจห้องอยู่นั้น.....


   .......แอ๊ดดดด........


           "ตื่นแล้วเหรอลูก"


            เอ๊ะ...? ผู้ที่ก้าวเข้ามาในห้องคือผู้หญิงที่จัดได้ว่าสวยคนหนึ่งเธอมี ดวงตาสีน้ำตาลเปลือกไม้ ผมตรงสีดำมัดไว้หลวมๆด้านหลัง ผิวขาวราวหิมะ ริมฝีปากบางสีชมพูอมแดง ส่วนสูงจัดได้ว่าเป็นผู้หญิงตัวเล็ก เธอเดินมาหาฉันแล้วคลี่ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ในแววตาเธอมองมาที่ฉันมันมีแต่ความรักและเอ็นดูอยู่ในทีทำให้ฉันรู้สึกอุ่นวาบในอกอย่างบอกไม่ถูก...


              "ตื่นแล้วเหรอจ๊ะคนเก่ง ไหนมาให้แม่อุ้มหน่อยซิ "  ฟอดดด~ "หืม..แก้มใครเนี่ยหอมจังเลย ถ้าจะให้หอมกว่านี้เราไปอาบน้ำรอคุณพ่อกลับมาดีกว่าเนอะ"พูดจบเธอก็อุ้มฉันเตรียมออกไปจากห้อง ทำให้ตอนเดินผ่านกระจกตรงข้างๆประตูฉันถึงได้เห็นสภาพตัวเอง....⊙_⊙แต่เสียงเดียวที่ฉันเปล่งออกมาได้ตอนนั้นคือ.....



               "แอ๊ะ" -_-||

      .

      .

      .

      .

      .

      .

      .

_____________________________________________

Talk : จบไปแล้วสำหรับบทที่ 1 นะขอรับเป็นยังไงบ้างสนุกรึป่าวอาจจะยืดๆไปบ้างแต่ข้าน้อยจะพยามทำให้กระชับขึ้นนะขอรับ ผิดพลาดประการใดขออภัย ณ ที่นี้ด้วยเด้อ วันนี้ขอลาไปปั่นบทอื่นต่อก่อน ลานะขอรับ(กราบ)(´∀`)♡



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #3 MamaMeawwww (@MamaMeawwww) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 17:50

    รอตอนต่อไปนะ
    #3
    0
  2. #2 khawfang009 (@khawfang009) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 17:39
    รออยู่เน้อ~
    #2
    0
  3. #1 asoppp36 (@asoppp36) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 16:07

    สู้ๆน้า รออ่านอยู่น้า~
    #1
    1