ราตรีซ่อนกลิ่น​ #สิ้นสุด​การรอคอย​(Yaoi)​ชื่อชั่วคราว​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 55 Views

  • 3 Comments

  • 8 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    5

    Overall
    55

ตอนที่ 2 : ซ่อนกลิ่น​:ลมอ่อน​พัดโชยมา100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 ม.ค. 62

      'ลมอ่อนพัดโชยมา...น้ำตาก็ไหลริน'




วันนี้ก็เป็นอีกวันนึงที่ชิโระ  หอบงานมาทำที่ร้านอาหารของแม่​  ห้องติดกระจกใส​ที่พ่อเป็นคนสั่งให้ช่างมาติดให้เมื่อเดือนก่อน​  เขากำลังพิมพ์​ไฟล์​งานแบบตกแต่ง​บ้าน​และ​สวน​ ส่งให้ลูกค้าแบบคราวๆ


ความจริงให้ลูกน้องทำก็ได้​ แต่ลูกค้าคนนี้เจาะจงต้องการตกแต่งด้านนอกแบบญี่ปุ่น​ ด้านใน​แบบไทยโบราณ​  นี้เป็นตัวอย่าง​ที่​สี่แล้ว​ หวังว่าจะผ่านนะ


ก๊อก​ๆ


เสียง​เคาะประตูทำให้ชิโระต้องหันไปมอง​  เด็กเสิร์ฟ​ทำท่าทาง​ เพื่อให้เขารู้​ว่า​กำลังมีเรื่อง​ ชิโระรีบหันไปอีกทางที่มีโต๊ะ​ และเด็กเสิร์ฟ​กำลังก้มหน้า​ก้มตาอยู่


เขารีบเดินออกมาทันที​ อีกแล้วเหรอ"มีอะไรกัน" เอ่ยถามเด็กที่ยังก้มหน้าก้มตา​อยู่​


"คือเขาบอกว่า" 

"ดิฉันไม่ชอบดอกไม้​พวกนี้..สั่งให้มันเอาออกไปเดี๋ยว​นี้คะ" 


เด็ก​ของเขายังไม่ทันจะได้เอ่ยหญิงสาวผู้ดีก็เอ่ยขัดขึ้น​ ชิโระมองไปยังกระถาง​ดอกไม้​ที่แม่ซื้อมาตกแต่ง​ มันก็แค่ดอกซ่อนกลิ่น​


"คงไม่ได้หรอกครับ.. ยังไงเชิญ​คุณ​นายกับทุกคนไปนั่งโต๊ะ​โน้นดีมั้ย​ครับ..สามารถ​ชมวิวและสวนหย่อม​ชัดเจน"ก็ไม่อยากจะเสียลูกค้าแต่จะให้ยกไปก็คงไม่ได้


"ก็ได้ฉันเห็นแก่ผู้จัดการ​หรอกนะที่พูดดีน่าฟัง" แล้วพวกเธอก็ลุกเดินไปนั่ง​อีกโต๊ะ​ตามที่ผมแนะนำ


"ทีผมแนะนํา​ไม่เห็นจะไปเลยเฮีย.. งุ้ย"


ผมได้แต่ยิ้มให้  ก่อนจะสั่งให้ไปทำงาน​ ผมเดินกลับมาในห้องเพื่อดูการตอบกลับ​มา​จากลูกค้า​ ว่างเปล่า​


"เฮีย​ครับคุณ​แม่เฮียบอกว่า..ถ้าเฮียจะกลับบ้านก่อนก็ได้ครับ..คือมีลูกค้าเขาจองจัดงาน​เลี้ยง​ตอน2ทุ่ม​นะครับ" 


"ไม่เป็นไร​เดี๋ยว​เฮียอยู่​ช่วย..เด็ก​ใหม่​ยังไม่มาใช่มั้ย" ผมถามกลับไป


"ยังเลยครับสงสัย​จะเหลวมั้งเฮีย" 


ผมพยักหน้าก่อนที่อีกคนจะกลับไปทำงานต่อ​  ค่าจ้าง​ก็เหมือนทั่วๆไปถ้าจัดงาน​เลี้ยง​ก็คือโอทีของทุกคน​  


เขาลุกเดินเข้าห้องครัว​ก็เจอ​ กุ๊ก​และผู้ช่วย​ที่กำลังจัดเตรียม​อาหาร​กันอยู่" นุชผ้ากันเปื้อน​พี่"ผมเอ่ยบอกน้องที่สนิท​ที่สุด​ ก่อนที่อีกคนจะหยิบมาให้


เขาใส่ก่อนจะจัดแจง​ให้เรียบร้อย​"แม่ครับเดี๋ยว​ผมตั้งป้ายหน้าร้านเลยนะ"เอ่ยบอกุ๊ก​ใหญ่​ของที่ร้านที่พ่วงท้าย​ด้วยตำแหน่ง​แม่


"เอาสิลูกนี้ก็เหลืออีกครึ่งชัวโมง.. เผื่อมีคนเข้าร้านอีก"



ชิโระเดินออกมาก่อนจะเลื่อน​ป้ายอันใหญ่​มาตั้งไว้เพื่อบอกแขกที่จะเข้ามา'จัดงานเลี้ยง'​

ร้านของแม่เขาเป็นที่รับจัดงาน​เลี้ยง​ ของบริษัท​มากมาย​ แทบจะทุกอาทิตย์​ หรือบางเดือนก็ทุกอาทิตย์​เลยละ



ไม่นานนักรถหลายๆคันก็เข้ามาจอดหน้าร้าน​  ชิโระมองออกไปนี้กะจะมาคนละคันเลยเหรอ​ และไม่นานที่แขกผู้จัดงานเข้ามา​ เขาก็ทำหน้าเป็นเด็กเสิร์ฟ​ทันที


เรียกว่าทำทุกอย่างก็ว่าได้​ เช็ดโต๊ะ..เสิร์ฟ​น้ำำำ.. ยัยไปจนถึงเสิร์ฟ​อาหาร​ ไม่ใช่เพราะอะไรคือสงสาร​เด็ก​พวกนี้นะสิ


"ขอโทษ​ครับ"เอ่ยออกไปก่อนจะยกอาหาร​วางลงบนโต้ะ​ โต๊ะ​นี้มีแต่ผู้ชายล้วน​ถึงว่าทำไมเด็กเสิร์ฟ​น้องผู้หญิง​  ถึงขอให้เขายกมาเสิร์ฟ​ไม่ใช่ไม่ชอบแต่นางเขินมากกว่า



"โทษ​ครับคือห้องน้ำไป" 


"คุณ"ผมเอ่ยออกไปเพราะตกใจคนที่ผมเจอเมื่อ​วานแล้วนี้เพื่อนเขาไม่มาด้วยเหรอครับปล่อยออกมาได้ไง


"นาย" ดูเขาตกใจ​เหมือนกันที่เจอผม


"นี้.. คะคุณ​ออกมาเพ่นพ่าน​ได้ไง..คุณ​ป่วยไม่ใช่หรอแล้ว.. แล้วคุณ​ไปรับยามาแล้ว​ใช่มั้ย..อย่ามาพังร้านผมนะ"เขารีบเอ่ยไปก็รองพังสิผมจะแจ้งจับจริงๆนะ


"เฮ้ยไม่ใช่โว้ย..ผมไม่ได้บ้า"สกายใช่ชื่อของผู้ชายที่เริ่มโวยวายใส่เขาชื่อสกาย


"แน่ละครับ..คนสติ​ไม่ดี​ที่ไหนเขายอมรับตัวเอก​กันละครับ..ไม่รู้​ละโทรหาเพื่อนคุณ​เลยนะ.. เดี๋ยว​คุณ​มาพังร้านผมทำไง"เออใช่เพื่อนคุณ​นะโทรเรียกมาเล้ยยย


"ใครวะกาย"

"เออมึงแล้วมึงป่วยตอนไหน"

"เออ..มึงเป็นบ้าตั้งแต่เมื่อไหร่​วะ" 

"ไอ้เพื่อนเลว..บอสมึงนั้นแหละ..ไอ้ฌอห์ณอยู่​ไหน​รีบมาเลยมึงกูจะถูก​ไล่ออก​จาก​ร้าน​แล้ว"


ผมยืนมองสกายที่แยกเขี้ยว​ใส่มือถือ​ นั้นไงขนาด​กับมือถือ​สกายยังทะเลาะ​ได้​ 


ผมตัดสินใจ​ยืนเฝ้าสกายอยู่ตรงนั้น​ รอจนกว่าฌอห์ณจะมา​ 


"เหี้ยไรของมึงไอ้กาย..ชิโระ"ฌอห์ณตอนแรกที่เหมือนจะว่าเพื่อนพอหันมาเจอเขาถึงกับเลิ่กคิ้ว


"คุณ​ปล่อยเพื่อนออกมาได้ไง..หรือพาไปหาหมอแล้ว..นี้คุณ​เฝ้าเพื่อนคุณ​เลยนะ.. เดี๋ยว​อาการ​หนักขึ้นมาม..มาพังร้านผมทำไง"ผมเอ่ยออกไปแต่ฌอห์ณกลับขำออกมาเฉย


"ฮ่าๆ..โทษ​ที.. คือชิโระคือไอ้สกายมันไม่ได้เป็นอะไร.. คือไม่ได้ป่วยหรอกนะ.. คือเรา" 


"โกหก​เรา..นี้คุณ​ฮึยยย"ผมชี้หน้าฌอห์ณเพราะทั้งอายทั้งโกรธ​ ก็ทุกคนขำผม"ผมไม่ใช่ตัวตลก​ที่คุณจะขำำำ.."ผมเอ่ยออกไปก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น


"ชิโระเดี๋ยว​มันไม่ใช่แบบนั้น"


60%ต่อ



ฌอห์ณได้แต่ยืนหัวเสียกับเหตุการณ์​ที่​พึ่งจะเกิดขึ้น​ ไม่น่าหาเรื่อง​ใส่​ตัว​เลยจริงๆ


" เป็น​ไงมึงหาเรื่อง​ดีนัก..นี้ลูกชายเจ้าของร้านเลยนะมึง"ต่อ

เฮ้อ​เขาได้แต่ถอนหายใจ​ยาว​ๆ​ เพราะรู้สึกผิดเหมือนกัน​ สุดท้าย​ก็​ทำได้แค่นั่งลงตรงเก้าอี้​ รอเผื่อ​อีกคนจะเดินมาทางโต๊ะ​ของเขา


"สวัสดี​ครับบอส..เป็น​ไรวะมึงทำหน้ายังกับสาวทิ้ง" เสียงจากผู้มาใหม่​มันน่าถีบให้กระเด็น​


"ไม่ต้องพูดมากสรุป​ว่า​ที่กูขอให้มึงช่วยได้เรื่อง​ไหมวะ" แน่นอน​ว่า​เขาอยากรู้​เรื่องเมื่อ6-7ปีที่แล้ว​ เกี่ยวกับ​นักเรียน​ที่พึ่งย้าย​มาตอน​ มอ.ปลาย


"นี้ใครครับปารีส​เพราะฉะนั้น​มึงดู"ปามหรือปารีส​นั้นละครับ​ มันลงก่อนจะหยิบโน้ต​บุ๊ค​ขึ้นมาเปิดให้พวกผมดู ถามว่าทำไมต้องให้มันช่วย  ก็เพราะแม่มันอยู่ฝ่ายทะเบียน​ไงครับ


ผมมองรายชื่อจำนวน50คน​ ที่ย้ายเข้ามาในช่วงนั้นพอดี

"ห้อง4/3นี้มึงมีแค่คนเดียว​ลูกครึ่ง​ไทย​ญี่ปุ่น​ชื่อ"


" คาวะสึดะ..ชิโระคุง"


ไม่ใช่แค่เขาแต่คือเพื่อนทั้ง4คน​ ที่เห็นรายชื่อ​เด่นชัด​ จะเป็นคนเดียว​กัน​หรือเปล่านะ​ ใช่นายหรือเปล่า


"กูว่าไอ้น่ารักมึงอาจจะใช่คนนี้ก็ได้นะมึง" สกาย


"กูก็​เห็น​ด้วย" ลาฟ


"กูไม่แน่ใจวะ..อีกอย่างเขาไม่รู้​ด้วย​ซ้ำว่ากู" ชอบเขา

แน่นอน​ว่า​อีกคนไม่เคยรู้ เพราะเขาไม่เคยบอก​ และ​ไม่คิดจะบอก


"ขอโทษ​ครับ​จะให้​ผมวางอาหารตรงไหน" 


เสียงของบุคคล​ที่​พวกผมสงสัยก็ดังขี้นมา​ ทำไอ้ปามปิดโน้ต​บุ๊ค​แทบไม่ทัน​ เขาได้แต่มองก่อนจะตัดสินใจ​ ลุกขึ้นช่วยอีกคนยกอาหาร​วางลงบนโต้ะ​


"นี้หน้าทีผม" นั้นไงเสียงแข็ง​ใส่เขาอีก


"เดี๋ยว​มาคุยกันแป๊บ​นึง" เขาเอ่ยจบก็ลากมืออีกคนเดินออกไปตรงสวนหย่อม​


"ปล่อย​ผมสิผมจะต้องไปทำงานนะนี้คุณ​ปล่อยสิ" 


"ชิโระคุง.. คาวาสึดะ.. ชิโระคุง" เขาเรียกชื่อนั้นออกไปจนอีกคนหยุดดิ้น​ ก่อนจะจ้องมองเขาอย่างต้องการ​คำตอบ​


"นะนาย.. เป็น​ใคร.. รู้ได้ไง..นี้เราถามไง"


เขาไม่ได้ตอบแต่ล้วงบางอย่างส่งให้คนตรงหน้า​"นี้ของนายขอบใจ​ที่วันนั้นช่วยทำแผลให้..ดีใจวะที่ได้เจอกันอีกครั้งชิโระคุง"ฌอห์ณเอ่ยออกไปก่อนจะเดินจับมืออีกคนกลับไปยังในร้าน



ชิโระเองหลังจากรับผ้าผืนบางมาจากมือของอีกคน​ ก็​พยายาม​ประมวล​ภาพ​เหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น​ ในอดีต​ว่าเคยมีเรื่อง​ราว​แบบนั้นจริงไหม​ เขาเคยช่วยทำแผลให้อีกคนจริงเหรอ​ ทำไมละมันมีเหตุผล​อะไรเกิดขึ้นตอนนั้น​ มันมีอะไร


"ทำไมตอนนั้น​เรา​ถึง.. ช่วยนาย" เขาเอ่ยถามอีกคนที่ยังคงยืนจับมือเขาอยู่​


"นายจำไม่ได้หรือลืม" 


แล้วมันต่างกันตรงไหน​ละจำไม่ได้กับลืม


"ไอ้ฌอห์ณแม่งน้องมันมึนแล้วสัส" สกายเอ่ยขึ้น


"คือตอนนั้นมึงโดนใครไม่รู้​ กำลังกระชาก​มึงไปขึ้นรถกูเห็น​เลยช่วยมึง​ ก็มีเรื่อง​กันนิดหน่อย"


ผมได้อึ้งเมื่อได้ฟังอีกคนพูดขึ้น​  แน่นอน​ว่า​ตอนนั้นผมแทบร้องไห้​ ไม่สิผมร้องไห้​เลย​ละเพราะคนพวกนั้นคือเพื่อนในห้อง​เรียน​ ที่พยายาม​จะพาเขาไป.. ไป



"ชิโระเป็นอะไรวะทำไมตัวสั่นแบบนี้"ฌอห์ณถึงกับตกใจเมื่อ​เห็นชิโระที่อยู่​ๆก็กอดตัวเอง​เอาไว้


"ลูกเป็น​อะไร​ชิโระบอกแม่สิ.. ชิโระ" 

"แม่" 



ไม่มีอะไรนอกจากนั้น​ ตัวเขาเองที่ถูกแม่ประคองเข้ามาในห้องทำงาน​ และแขกอีกคนที่เข้ามานั่งส่งสายตาดุๆ​ให้​เขา


"เลิกดุเราทางสายตาสักที​"อดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกไปก็เล่นมองเขาตั้งแต่แม่อยู่​ จนตอนนี้แม่ออกไปแล้วก็ยังไม่เลิกมอง


"ทำไมดื้อวะ..ถ้าแม่นายไม่บอกเราก็คงไม่รู้ว่านายยังฝังใจ​เรื่อง​พวกนั้นอยู่" ฌอห์ณ


"นายไม่รู้หรอกว่าเราเจออะไรมาบ้าง.. คนพวกนั้นเคยขังเราในห้องเก็บของ.. เคยหลอกเราขึ้นไปบนดาดฟ้า.. เคย.." 


หมับ


"พอแล้ว.. ชิโระ.. พอแล้วเลิกคิดถึงมัน.. ตอนนี้นายออกมาจากตรงนั้นแล้ว.. เพราะฉะนั้น​เลิกเก็บมันมาฝันได้แล้ว"ฌอห์ณ


ชิโระได้แต่อึ้งกับสิ่งที่อีกคนทำำ​ ก็เพราะตอนนี้เขาโดนฌอห์ณกอดอยู่​ ฌอห์ณกอดเขาเป็นครั้งที่สอง



ฌอห์ณกอดคนตัวเล็ก​เอาไว้ก่อนจะลูบไล้​ไป​ตามเส้นผมเพื่อปลอบขวัญ​อีกคน​ กลิ่นหอมจากกายและผมของชิโระ  มันหอมจนเขาอยากกอดเอาไว้แบบนั้น​ 


" ปล่อยได้แล้ว.. ฌอห์ณเราโอเค" เขายอมปล่อยชิโระให้เป็นอิสระ​ ก่อนจะหันมองไปรอบๆ​ อีกคนคงหอบงานมาทำที่ร้าน​ งานตกแต่งภายใน​และสวน​ เขาว่าเขาพอจะมีวิธี​ที่​จะอยู่ใกล้ชิด​อีกคนแล้วสิ




"นี้ชิโระ..ช่วยออกแบบตกแต่งภายใน​บ้าน​และสวนให้หน่อย​สิ.."






#ราตรี​ซ่อนกลิ่น​

#ฌอห์ณชิโระ




 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น