ราตรีซ่อนกลิ่น​ #สิ้นสุด​การรอคอย​(Yaoi)​ชื่อชั่วคราว​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 55 Views

  • 3 Comments

  • 8 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    5

    Overall
    55

ตอนที่ 1 : อิเมล์​เก่า(100​%)​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 ม.ค. 62



        ติ๊ง!! 


เสียงเตือน​จากอิเมล์​ดังขึ้น​ ทำให้ชายหนุ่มใบหน้าสระสวยยิ่งกว่าหญิงแท้​ ต้องละสายตา​จากงาน​ ไปดูหน้าจอ​คอมพิวเตอร์​แทน​ นานๆอิเมล์​อันเก่าจะมีใครส่งข้อความ​มา​หา​ 


ชายหนุ่ม​อดที่จะแปลกใจไม่ได้​ เมื่อ​อิเมล์​ที่ปรากฏ​อยู่​ตรงหน้าเขาคือ​ อิเมล์​จากโรงเรียน​มัธยม​ที่เขาจบมาเมื่อ6ปีก่อน​ พอจบเขาก็บิน​ไป​เรียน​ต่อต่างประเทศ​ทันที​  และไม่เคยติดต่อกับใครนอกจากอาจารย์​ฝ่ายปกครอง​เท่านั้น


เขาจำได้ดีว่าตัวเองที่ย้ายเข้ามาเรียนที่นี้​ ไม่ได้รับการต้อนรับ​ที่ดีนัก​ วันแรกของมัธยมปลาย​ มันไม่น่าจดจำเลยสำหรับเขา


'ไอ้ลูกครึ่ง'​


'ไอ้เด็ก​พ่อทิ้ง'​


'พ่อมันไม่ได้ทิ้งแต่ฆ่าตัวตาย​หนีมัน'​


'ไอ้เด็ก​แม่มีผัวใหม่'​


'ไอ้เด็ก​ปีศาจ..ไอ้เด็ก​ไม่มีใครต้องการ'​


'อย่ามานั่งข้างกูไปด้านหลัง​สุดเลยมึง​ไอ้ตัวโชคร้าย​ไป'​



   เขายกมือขึ้นลูบหน้า​ ไล้ความทรงจํา​เมื่อครั้งในอดีต​ออกไปจากสมอง​ แน่นอน​ว่า​นั้นคือเหตุผล​ที่​ทำให้เขาไม่มีเพื่อนเลยจนจบ  และมันก็คงไม่แปลกถ้าหากเขาไม่ได้รู้สึกดีใจ​เลย  ที่ในอิเมล์​ที่ถูกส่งเข้ามามันคือการเลี้ยงรุ่น​ เพื่อพบปะ​สังสรรค์​ 


"ชิโระ" 

"ชิโระ" 

"ชิโระคุง" 


"ครับแม่" เขาเอ่ยออกไปก่อนจะหันไปทางหญิงสาวร่างเล็ก​ 


"ชิโระแม่เรียก​ลูกตั้งนานเป็นอะไรหรือเปล่า​ แล้วนั้นอะไร" แม่ที่เอ่ยถามขึ้นหลังจากมองไปที่จอ คอมพิวเตอร์​ แย่ละสิเขาลืมปิดหน้าจอมัน


"ไม่มีอะไรครับ..อาจารย์​ฝ่ายปกครอง​ตอนมัธยมปลาย​ส่งอิเมล์​มาเชิญ​ไปเลี้ยงรุ่น​นะครับ" แน่นอนว่าเขาเลือกที่จะบอกความจริง​กับ​แม่


"ลินดานะหรอ..แล้วชิโระว่าไงจะไปหรือเปล่า​ลูก.. แล้วเขาเลี้ยง​กันวันไหน" แม่ยังคงถามต่อ​ เขาได้แต่ยิ้มให้แม่ที่เป็นห่วง​เขาไปทุกเรื่อง​


"อีกสองอาทิตย์​ครับแม่..ผมไม่แน่ใจ​ว่า​จะ​ไปหรือเปล่า..ถ้าไม่ก็คงโอนเงินไปแทน..อีกอย่างตอนนี้ที่ร้านกำลังขาดลูกจ้างด้วยนิครับ"เขาเอ่ยออกไป


ก่อนจะกอดเอวแม่เอาไว้​  ชีวิต​ของ​เขาตอนเหลือแค่แม่เพียง​คนเดียว​เท่านั้น​ ถึงแม้พ่อเลี้ยง​จะแสนดีกับเขาแค่ไหน​ ยังไง​ก็ไม่ใช่พ่อแท้ๆ​ 


"เขาเลี้ยงกลางคืนไม่ใช่เหรอ..ถ้าชิโระจะไปแม่ก็ไม่ขัด.. แต่ต้องดูแลตัวเอง..โอ้ยแม่ลืมสนิท​เลยจะมาตามเราไปซื้อของ​ตายๆ" แม่ยกมือขึ้นทาบหน้า​อกจนเขาขำออกมา​ นี้ก็อีกอย่างแม่เขาชอบลืมตลอด


"ไปตลาดสดใช่ไหม​ครับ..พอดีเลยผมอยากกินขนมไทย​อยู่​พอดี..ไปกันดีกว่าครับ"เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะปิดหน้าจอ​คอมพิวเตอร์​ ไม่ได้คิดจะตอบกลับหรือทิ้งช่องทาง​ให้ติดต่ออะไร​ 


สำหรับชิโระแล้ว​ มันไม่ได้สำคัญอะไร​มากมาย​ ก็แค่เลี้ยงรุ่น​ พบปะ​สังสรรค์​กัน​ตามประสา​เพื่อน​ แต่เขาไม่มี​ ไม่มีใครเลยสักคน




ชิโระมองผู้คนมากมายที่ต่างพากันเดินซื้อจับจ่าย​ตลาด​  แน่นอน​ว่า​เขาเองได้แต่เดินตามผู้เป็นแม่​ ไม่ได้เบื่อที่จะเดินตาม​ แต่เขาแค่.. แค่อยากกินขนม​ไทย


"แม่ครับขอแวะกินขนม​ร้านประจำได้​ไหม" เขาเอ่ยขึ้นขณะที่​เรากำลังเดินผ่านหน้าร้าน​ ร้านนี้ชิโระกินมาตั้งแต่ย้ายมาตอนมัธยมปลาย​  แต่หยุดไปก็ตอนไปเรียนต่อ​เท่านั้น​ กลับมาเขาก็แวะเข้ามากินเป็นประจำ


"เด็ก​คนนี่​นี้นะจริงๆไปๆเดี๋ยว​แม่ไปสั่งของเองเหลือ​อีกนิดหน่อย​"แม่ของเขาเอ่ยขึ้นก็นะ


ชิโระไม่รอช้า​ จุ๊บแก้มมารดา​ก่อนจะเดินเข้าร้านประจำไป


"ชิโระเอาอะไรดีลูก" เจ้าของร้านเอ่ยทักเขาก็เขามันลูกค้าประจำมากินทุกวัน​


"เหมือนเดิมครับป้า"เอ่ยออกไปก่อนจะดูขนมหวาน​ที่ถูกเรียงราย​กันเป็นแถว​ จนสะดุด​ตาเข้า​กับสิ่งหนึ่ง


"ป้าครับอันนี้ขนมอะไรครับผมไม่เคยเห็น" เขาเอ่ยขึ้น​ขณะที่​ชี้นิ้ว​ไปที่ขนมหวาน​


"อ่อมีคนมาฝากขายนะป้าเองก็สงสาร​เลยรับมารองขายดูลองดู​มั้ยเผื่อจะชอบ​'ชิโระได้แต่ยืนมองขนมเขาถามชื่อขนมแต่ป้าตอบเขาไปอีกทางจะถามกลับก็เกรงใจ​" นี้จ้ากินให้อร่อย​นะลูก"เขารับถ้วยขนมจากป้าก่อนจะยิ้มให้ป้า​ ก็เล่นแถมไข่มาฟองนึงจะไม่ยิ้มได้ไง


"ขอบคุณ​ครับ​ป้า"เอ่ยขอบคุณ​ก่อนจะเดินไปนั่งโต๊ะ​ที่ยังว่างอยู่​ หันมองไปรอบๆ​ร้านอืมคนเต็ม​ทุกโต๊ะ​เลย​  ขนาด​ไม่​ใช่วันหยุดคนยัง​เต็ม​ร้าน​ ท่าจะขายดีจริงๆนั้นแหละ​  เขาหันกลับมาสนใจขนมหวาน​ตรงหน้า'ฝอยทอง​ทรงเครื่อง'​


ครับคุณ​อ่านไม่ผิดฝอยทอง​ทรงเครื่อง​จริงๆก็ไม่มีอะไรมาก​ มีขนม​ฝอยทองราดด้วยบัวลอยไข่หวานและน้ำกะทิสดอีกนิด​ อือหืออร่อย​มากๆขอบอก​


ผมหยิบมือถือ​ขึ้น​มา​ ก่อนจะกดถ่ายเอาไว้และเข้าแอพสีฟ้า​ โพสท์​ลงไปแคปชั่น​ง่ายๆ


    'จะกี่ปี​ก็ยังอร่อย​เหมือนเดิม'

@ชิโระ​(แนบ2รูป​)​



  กดออกจากแอบ​ ก่อนจะกินไปเรือย​ๆเพราะยังไงก็​ต้อง​รอแม่เดินกลับมาทางนี้​  จนกระทั่ง​มีเงามืดของใครสักคนยืนบดบังแสงสว่าง​


"นั่ง​ได้มั้ย​พอดีโต๊ะ​ไม่ว่าง" 


อาเสียงโคดน่าฟัง"ครับตามสบาย"เขาเอ่ยออกไปในขณะที่​ยังก้มหน้า​กิน​ จนเสียงมือถือ​ที่​ดังขึ้น​จนต้องรีบกดเข้าไปดู


 '    230คนLite         30.ความคิดเห็น​    '​



ยูริ:ชิโระอีกแล้ว​

นากายะ:อ้วนแล้วชิโระคุง

โชตะคุง:กินๆเข้าไปจะได้กลิ้งแบบกู

.... 


เขาได้แต่ขำเพื่อนสมัย​มัธยม​ต้น​ ที่ยังติดต่อ​กันอยุ่​เพียงไม่กี่คน​ เพื่อนเก่า​ที่อยู่​ญี่ปุ่น​   เพื่อนที่ไม่เคยทิ้งเขา​ 


เขาเกือบจะกดออก​ ถ้าไม่ใช่เพราะมีการแจ้งเตือน​ขึ้นมาอีกครั้ง​ และยิ้งงงเมื่อการแจ้งเตือน​นั้น​ ไม่ใช่คนที่เขารู้จัก


'ราตรี​ซ่อนกลิ่น'​กดไลค์​เมื่อ2วินาที​ที่แล้ว'


ใครกัน? ชื่อแอคไม่คุ้นหู​เลย​ 


เพี๊ยะ!! 


"ไอ้เชี่ยสกาย" 


"ไอ้ห่าฌอห์ณมาแดกกับกิ๊ก​เหรอมึง​ ถึงว่าไม่รับสายกู" ชิโระได้แต่เงยหน้ามองผู้ชายคนที่กำลังทะเลาะ​กัน​ ไม่ใช่สิเรียกว่ากำลังทักทาย​กัน​แบบเพื่อน​สนิท​


"สัสกูไม่รู้​จัก​เขาอย่าลามปาม​มึง" ผู้ชาย​ที่​นั่งกับเขาเอ่ยขึ้นกับเพื่อน​ ดูเหมือนเขาจะกลายเป็น​อากาศ​ไปแล้วจนกระทั่ง​


"นี้ป้าฝากไปให้พ่อกับแม่ชิโระนะลูก" เขามองถุงใส่​ขนมหวาน​สองถุง


"ขอบคุณ​ครับ​ป้า" เขาเอ่ยขึ้น​ขณะที่​ยกมือไหว้​ขอบคุณ​ ดูเหมือน​สองคนนั้นจะเงียบไป" เฮ้ย​"ชิโระถึงกับตกใจ​ เมื่ออีกคนที่พึ่งมาที่ชื่อสกายจ้องหน้าเขาจนเกือบจะประชิดหน้า​ จนต้องถอยหลัง​จนเกือบ​ตกเก้าอี้​


"ไอ้กายไอ้เชี่ยมึง"คนที่นั่งตรงข้าม​กับ​เขาดึงคอเพื่อนออกไปก่อนจะพยักหน้า​เป็นเชิงขอโทษ​


"น่ารักน่าเอ็นดู​ชิบหาย"สกาย

เพี๊ยะ!!..."โทษ​แทนเพื่อน​ผมด้วยนะมันพึ่งออกจากโรงพยาบาล​นะคือแบบมันป่วย.. เราชื่อฌอห์ณ"


"แล้วคุณ​ปล่อยเพื่อนคุณ​ออกมาเพ่นพ่าน​ได้ไงครับ..เกิดไปทำร้ายคนอื่น​เข้าทำไง"เขาว่าไม่ใช่เลยนะที่จะปล่อยเพื่อนที่เป็นโรค​จิต​ออกมานะ


"ไอ้ฌ... "แล้วคนที่ป่วยก็โดนฌอห์ณปิดปากเอาไว้​ จังหวะ​เดียว​กับ​ที่​แม่เดินกลับมาพอดี


"เราชื่อชิโระ..ยังไง​คุณ​ต้อง​ดูแล​เพื่อน​ให้ดีกว่านี้นะ..ถ้าเกิดอาการ​แบบ..เดี๋ยว​เขาไปทำร้ายคนอื่น.. คุณ​จะเดือดร้อน​เอานะ..ผมไปก่อนนะครับ..ผมเลี้ยง​นะขนมนะ"เขาเอ่ยขึ้น​ก่อนจะลุกจากโต๊ะ​เดินไปจ่ายเงินค่าขนม


"เพื่อนเหรอลูก" ประโยค​แรกเมื่อเขาเดินมาช่วยของจากมือของแม่


"ไม่ใช่ครับ..ไปครับแม่กลับกันเถอะครับ..แล้วนี้อะไรนะคุณ​นายเยอะแยะ​ไปหมด"อดที่จะร้องโอดครวญ​ไม่ได้เพราะข้าวของ​มันล้นมือ​เขา​ แล้วไหนที่ให้รถเข็น​ของไปที่รถอีก​ แม่จะเอาไปขายหรือไง


"ก็แม่รับทำอาหาร​งานเลี้ยง​ฉลอง​ครบรอบ​แต่งงาน​ ของคุณนายเขาเอาน่าๆไปๆพ่อเขาคงถึงร้านแล้ว"


ชิโระได้แต่หน่ายกับคุณ​นายของที่บ้าน​ บริษัท​ของพ่อก็ใช่ว่าจะเล็กถึงจะไม่ใหญ่โต​แต่​ก็​พอจะมีเงินใช้ไปจนแก่​ ทำไมต้องดิ้นรน​ทำร้านอาหาร​ก็ไม่รู้​ พอจะห้ามคุณ​นายก็ชักแม่น้ำทั้ง5อีก​ เขากับพ่อเลยต้องยอมแบบจำใจยกธงขาว​ยอมแพ้






"ไอ้เชี่ยฌอห์ณมึง"ฌอห์ณได้แต่ขำเพื่อนที่โกรธ​เขาหน้าดำหน้าแดง​ ก็ช่วยไม่ได้เพื่อนเขาเกิดม่อไอ้หน้าหวาน​


"ก็..ว่าแต่มึงมาหากูมีอะไร"ฌอห์ณเลือกที่จะไม่พูดบางอย่าง​แต่กลับถามแทน


"กูจะถามมึงว่ามึงได้รับอิเมล์​ทางรร.มัธยม​ของเราป่าว​วะ"สกาย


"เลี้ยงรุ่น​ของปีเรานะเหรอนะเหรอวะ..ได้รับแล้ววะกูกำลังคิดอยู่ว่าจะไปดีมั้ย" แน่นอน​ว่า​เขาเองก็ไม่แน่ใจ​ว่า​จะ​ว่างหรือเป่ลา​


"มึงไม่อยากไอ้หน้ารัก​หรือวะเด็ก​ห้อง3ไงมึง..ที่มึงชอบมองไง..โอ้ยมึงดีดหน้าผาก​กูทำไมสัส"


"สัสมึงนี้มันยุ่งเรื่องส่วนตัว​กูได้ทุกเรื่อง..ก็นี้แหละ​ที่​กูยังไม่แน่ใจ​ว่า​จะไปดีมั้ย..กูไม่รู้​ว่า​ไอ้น่ารักจะมาหรือเปล่า..แล้วถ้ามันไม่มาละ..อีกอย่าง​นะมึงมันกับพวกเราก็อยู่คนละห้อง..และความทรงจํา​ของมันตอนเรียน ที่​นั้นก็ใช่ว่าจะน่าจดจำำ"แน่นอน​ว่า​เขารู้ดีว่าคนน่ารัก​ของเขา​   ​ถูก​เพื่อน​ร่วม​ห้อง​รังแก​มาตลอด​จนจบม.ปลาย​   ถ้ามันจะไม่มาก็ไม่แปลก


"ก็จริงของมึงกูเองยังกระทืบ​ส่งท้าย​ตอนจบ​ไม่หายมันเลยวะ..มึงก็นะไม่ยอมขอเบอร์โทร​ติดต่อ​ไอ้น่ารักเลยวะ..สุดท้าย​เป็น​ไงเลยไม่รู้กันว่ามันอยู่ไหน" 


สกายที่บ่นว่า​เขาเรื่องนี้​   ตั้งแต่เรียนจบม.ปลาย​ จนจบมหา'ลัย​  แล้วตอนนี้ที่ลงหุ้น​กันสร้าง​บริษัท​ก็ยังบ่นเขาไม่เลิกรา​  


ใช่ว่าเขาจะไม่รู้​สึก​อะไร​เลย​ เพียงแค่​เขาเก็บความ​รู้สึก​เอาไว้เท่านั้น​ หลายต่อหลายครั้ง​ที่​เขาและเพื่อนแอบไปดักกระทืบไอ้พวกนั้นที่รังแก​คนน่ารักของ​เขา​ แต่เขาเองก็ไม่สามารถ​ดูแล​ปกป้อง​มันได้ตลอด​


และครั้งสุดท้าย​ที่​เขาทำได้คือ​ คิดบัญชี​วันจบม.ปลาย​ วันนั้นมีเขา.สกาย.ลาฟ.ปาล์ม.ที่ดักกระทืบพวกนั้นจนเกือบพิการ​ ว่าไปแล้วถ้าย้อน​เวลา​กลับ​ไป​ได้​วันนั้นเขาก็จะทำเหมือนเดิม​


"พูด​ไปไอ้ผู้ชาย​คน​เมื่อ​กี้.. ก็น่ารักดีนะมึงก็ว่าหน้าหวาน​โคดอ่ะแม่ง" สกาย


"พอเลยมึงแม่งเห็นใครก็จะแดกหมด​ นี้เลขามึงไม่หึงจนอกแตก​เหรอ​วะ​เล่นม่อไปได้ทุกที่" อดแขวะเพื่อนไม่ได้​ เลขาที่ว่าก็แฟนมันนี้ละครับจับพลัดจับผลู​ยังไง​ไม่รู้​คบกันซะงั้น​


"พอเลยมึงกูกำลังฟินเล่นสะหมดอารมณ์..สรุป​ว่า​มึงไปนะเผื่อ​โชคชะตา​พรมลิขิต​ นำพาคู่มึงกลับมา"


" พอๆจะแดกมั้ยขนมหวาน​ถ้าไม่ก็กลับ"เขาเอ่ยตัดบท​ ก่อนจะคิดถึงใบหน้า​ของคนตรงข้าม​เมื่อ​กี้ไม่ได้​ น่ารักน่าเอ็นดู​แท้'ชิโระ'​หึหึชื่อสมตัว​ดี


"ยิ้มเหี้ย​อะไร​ของมึง..ลุกกลับเลยกูหมดอารมณ์​ตั้งแต่ว่ากูป่วยแล้วเหอะสัส"


เขาทำได้แต่ขำมัน​ จนมันแยกเขี้ยว​ใส่​เขา​ ก็ไม่รู้​จะบอกอีกคนว่ายังไง​ดี​  แต่ตอนไอ้คนน่ารักนั้นมันตกใจแล้วทำตาโต​ใส่สกาย​ แม่งน่ารักชิบหาย​ ว่าแต่ผู้หญิง​ที่​มันวิ่งออกไปถือของให้ใครกันวะ​ หรือจะเป็น...โอ้ยพอๆจะคิดไปทำไม​วะเนี้ย​ใช่เรื่อง​มั้ยละ






... 

ชิโระได้แต่มองพระจันทร์​สี​ขาว​นวล​  ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆนานแค่​ไหน​แล้วที่เขาไม่ได้ยืนมองพระจันทร์​แบบนี้​


"ชิโระเป็นอะไรหรือเปล่าลูก" 


เสียงของชายที่มีอายุแต่ฟังแล้วรู้สึกอบอุ่น​ตลอด

"พ่อ..ยังไม่นอนหรือครับ..ผมก็ไม่รู้​ครับแค่รู้​สึกคืนนี้มันแปลกๆ..นอนไม่หลับ​ยังไง​ไม่รู้​ครับ" แน่นอน​ว่า​คนตรงหน้าของเขาตอนนี้คือ​   'พ่อ'​แต่พ่วงท้าย​ด้วยคำว่า'เลี้ยง'​ครับใช่แล้วเขาคือพ่อเลี้ยง​ พ่อเลี้ยง​ที่ส่งเสียง​เขาจนเรียนจบ​ปริญญาตรี​จากต่างประเทศ​


"ลืมสวดมนต์​หรือเปล่าลูก..หมั่นสวดมนต์​พระจะได้คุ้มครอง​เรา..พรุ่งนี้​พ่อจะปลุกมาตักบาตร​ไปนอนไป" 


เขามองผู้เป็นพ่อ​ ที่คอยเตือนสติ​เขาตลอดเวลา​ พ่อที่ทำหน้าที่​ได้ดีกว่าพ่อแท้ๆ​ พ่อที่คอยให้คำปรึกษา​เขามาตลอด​ พ่อที่ทำทุกอย่างเพื่อเขามาตลอด6ปี


ชิโระเดินเข้าไปสวมกอดคนที่เป็นพ่อ​  ไม่ว่านานแค่​ไหน​คนคนนี้ก็ยังคงห่วงใย​เขากับแม่ตลอดเวลา​

" ผมรักพ่อนะครับ.. ขอบคุณ​ครับ​ที่​ไม่เคยคิดว่า​ผมเป็นคนอื่น.. ขอบคุณ​ที่ให้ผมเป็นลูกพ่อ.. ฝันดี​ครับ​พ่อ" เขาเอ่ยออกไปก่อนจะโดน​คนเป็นพ่อลูบหัวเบาๆ


"ฝันดีลูกไม่ว่ามันจะหนักหนา​สาหัส​แค่ไหน​พ่อจะไม่มีวันยอมแพ้.."


ชิโระผละออกจากอ้อมกอด​ของพ่อ​ เขาไม่เข้าใจ​หรอกว่าที่พ่อพูดถึง​มันคืออะไร​ แต่เขาเชื่อ​ว่า​พ่อทำได้เสมอ​  เดินขึ้นห้องนอน​ตัวเองก่อนจะทำตามที่พ่อบอกคือ​ สวดมนต์​  พ่อสอนเขาสวดมนต์​ทุกคืนตั้งแต่​เมื่อ​6ปีก่อน​   ถึงตอนนี้ก็ยังคงเตือนเขาเกือบทุกคืน​


" นโมตัสสะ​ ฯ".....​








#ซ่อนกลิ่น​


#ชิโระ



ลงให้อ่านสนุกๆฆ่าเวลา​กันก่อนนะ


ดีไม่ดีก็บอกได้นะ


คอมเมนท์​เป็น​กำลังใจ​ให้​กันบ้างก็ดี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #3 mon_monsis (@mon_monsis) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 19:20
    ฮือออรอนะไรท์​สู้ๆคะ
    #3
    0
  2. #2 mon_monsis (@mon_monsis) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 12:39
    จะรออออ
    #2
    0