แสงเหนือที่ขั้วฟ้าYaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,338 Views

  • 34 Comments

  • 102 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    38

    Overall
    3,338

ตอนที่ 9 : ตอนที่​ 9:(เรียล)​อัลฟา100​%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61



'เคนจิ'​

เก็บ​มือถือ​ลงกระเป๋า​กางเกง​ก่อนจะหันไปทางลูกน้องของเขาที่แอบรวบรวม​พลไว้เงียบๆทุกคนถูกฝึกมาอย่างดีเรียกว่าต้องผ่านหรึโหดมาทุกคน


เคนจิเดินไปยังร่างที่นอนสงบนิ่งบนหยกมรดก​ของตระกูล​เขาผ่านเวลามาหลายเดือนแล้วแต่ร่างกาย​นี้ยังคงสภาพ​ดี​เหมือนคนที่นอนหลับ


"ถึงเวลาแล้วล่ะ​ คุ้มครอง​นายน้อยด้วยนะครับ" 


เอ่ยออกไปก่อนจะเดินออกมาปิดผนึกประตู​ไว้อย่างแน่นหน้าเขาจำคำสั่ง​เจ้าของร่างนั้นได้เสมอ


'เก็บเอาไว้จนกว่าฉันจะได้กลับมาหรือไม่ก็รอเวลาที่เหมาะสมแล้วค่อยบอกครอบครัว​ของฉัน

ฝากนายดูแลคนสำคัญ​ของฉันด้วย

นอบน้อมและซื่อสัตย์​ต่อเขาให้เหมือนกับฉัน'​


นั้นคือครั้งสุดท้ายที่เขาได้รับฟังจากปากผู้เป็นทั้งนายและเพื่อนรัก​  ไม่มีอะไรที่เขาทำคนคนนี้ไม่ได้​แม้แต่ชีวิต​ของเขาก็ยินดีมอบให้ขอแค่ให้อีกคนเอ่ยออกมา



'​เกาะฮรัมเซอร์​'


เคนจิลงจากฮอ.พร้อมลูกน้องจำนวนนึง

"คนของเราเตรียม​ความพร้อม​หรือยัง" 

หันไปถามคนติดตามที่ไว้ใจที่สุด


"เรียบร้อย​แล้ว​ครับ​ผมวางกำลังไว้ทุกจุด" 


เคนจิเดินไปยืนรอผู้เป็นนายน้อยของเขา

ไม่นานฮอ.ก็ล่อนลงมาแตะพื้นดินเคนจิมองผู้ที่เดินลงมาจากฮอ.นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่เจอบุคคล​ผู้นี้นานจนเขายังคิดว่าคนผู้นี้ไม่ใช่นายน้อยที่เขาเฝ้ารอ


"ไม่เจอกันนานเลยนะครับ10ปีน่าจะได้"จ้าวแสง


อีกคนกล่าวทักทายเขา​ ก่อนจะได้สติกลับมาก็ก้มศีรษะ​ให้อีกคน

"โตขึ้นเยอะเลยนะครับนายน้อย​ ยังฝึกฝีมือ​อยู่หรือเปล่าครับ" อดที่จะถามไม่ได้ไม่ใช่จะดูถูก​แต่เขาแน่ใจว่าอีกคนคงก้าวหน้าไปเยอั


"ฝึก​ครับ​  ห้องใต้ดินก็ยังเหมือนเดิม"


แน่นอนที่นั้นคือพื่นที่ที่เขาแอบฝึกให้คนตรงหน้า


"เคนจิ พาคนเข้าไปแค่10คนก็พอผมไม่อยากให้เป็นที่สนใจเกาะนี้ทะลุ​ถึงหุบเขาวงวงกตได้ใช่ไหม​"จ้าวแสง


"ได้ครับ​ พวกเตรียมตัว​และอุปกรณ์​ให้พร้อมส่วน​คนที่เหลือให้ทำตามแผนติดต่อคนของเราที่หุบเขา"แน่นอนว่าเมื่อคนตรงหน้าเอ่ยปาก​จะไปตามหาอีก​คน​      เขาจึงรับหน้าที่จัดการ​ทุกอย่างความปลอดภัย​ของนายน้อยต้องมาก่อน


"เจเดสก์​จะเป็นคนนำทางครับ"เขารายงานเมื่อนายน้อยหันไปมองชายอีกคนที่มีอายุครึ่ง​80


'จ้าวแสงเหนือ'​


"ให้เขานำทางได้เลย"ผมเอ่ยปากสั่งลูกน้องของพี่ชายก่อนจะก้าวขาเดินย่างกราย​เข้าไปในป่าทันที

การเข้าป่าครั้งนี้ไม่มีใครรู้​ แม้แต่พ่อแม่และพี่ภูผา

ผมเลือกที่จะตามหาอีกคนด้วยตัวเอง

แม้จะรู้​ว่าอันตราย​แต่ผมก็พร้อมขอแค่ได้รับ​รู้​ว่าอีกคนอยู่หรือจากไปแล้ว


ทุกคนต่างระแวดระวัง​ตัวกันเป็นอย่างดี​

ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง

อีกไม่นานพระจันทร์​คงขึ้นมาคืนนี้ผมจะให้พระจันทร์​นำทาง


"มีอะไร" ผมเอ่ยถามออกไปเมื่อคนที่ชื่อเจเดสก์​ยกมือขึ้นให้หยุดเดิน


"รอยเท้า​สัตว์​สุนัข​แต่มีรอยเท้าคนรวมอยู่ด้วย" 


ตึก​ ตึก​ ตึก​ ตึก

ผมยกมือขึ้นกำก้อนเนื้อที่เต้นขึ้นมาแบบไม่เข้าใจ

"อีกนานแค่ไหนถึงจะถึงเนินแอลเจียร์​ฟา" 




.'..เนินที่มีเรื่อเล่าขานกันว่ามนุษย์​หนุ่มคนนึงยืนรอคนรักที่จากไป​       จากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปีและอีกหลายปี​     จนชายหนุ่มเริ่มหมดแรงลมหายใจเริ่มแผ่วลง​  ชายหนุ่ม​จึงได้อธิฐานขอพรจากพระจันทร์​

ขอให้เขามีร่างกายที่เข้มแข็ง​ที่สุดในป่านี้และทุกๆคืนพระจันทร์​เต็ม​ดวงเขาสามารถ​เปลี่ยนร่าง​เป็น​มนุษย์​ได้

เมื่อจบคำอธิฐาน​ชายหนุ่มก็สิ้นลมหายใจแต่ร่างของเขากลับกลายร่างเป็นหมาป่าดังคำอธิฐาน.. '






ที่นี้จึงกลายเป็​ก​เกาะ​ล้างไม่มีผู้ใดย่างกลายเข้ามา


"ข้ามเนินนี้ไปก็ถึงครับแต่ต้องระวังตัวกันให้ดีที่นี้มีฝูงหมาป่าอาศัย​เป็นพื้นที่หวงห้าม" เคนจิ


แน่นอนว่าผมรู้ดีเพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเข้ามา

มันคือครั้งที่สองเพียงแต่ไม่มีใครรู้นอกจาก'​เคนจิ'​


ผมเดินตามบุคคล​ทั้งสองไปเรื่อยๆก่อนจะชะงัก​ชั่วขณะ​ กลิ่นหอม​ กลินแบบนี้

" เคนจิ"ผมเรียกคนที่หยุดนิ่ง​เช่นกัน


" ระวังตัวนะครับ​  ทุกคนระวัง" เคนจิ


ผมเงยหน้ามองแสงจันทร์​ทราที่ส่องแสงสว่าง​ลงมาทำให้เห็นลำธารเขตแดน​ของ​มนุษย์​กับสัตว์​ทันที

นี้พวกผมเดินข้างริมธารมาตลอดเลยสินะ

อาจเพราะน้ำที่แห้งขอด​เลยทำให้ไม่มีใครสังเกตุ​


มองไปรอบๆเหมือนมีดวงตานับร้อยกำลังจ้องมองมาทางผม​    ก่อนจะยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ​ให้หยุด​  ก้าวเดิน​ ผมหันหน้าไปมองยังอีกฟากฝั่ง​

ดวงตาสีแดงเพลิง​ค่อยๆชัดขึ้นนับร้อยดวง

ก่อนจะก้าวขาเดินเข้าไปตรงกลางระหว่าง​เส้นเขตแดน​เหมือน​มีแรงจูงใจ​


"นายน้อยอย่าเดินข้ามไปนะครับ" เคนจิ

แกร็ก!! 


ผมหันกลับไปมองเคนจิและคนของตัวเองที่ยกกระบอกปืนส่องไปยังอีกฝัง​   

"อย่าตามผมมา" ผมเอ่ยออกไปเมื่อเคนจิก้าวขามาหาผม


"แต่ว่า" 


'บู๊ว์ว์ว์ว์..... บรู๊ววววววววว'​

บู๊ว์........ บรู๊ววววววววววววว'


และมันก็ต่อกันเป็นทอดๆผมหันมองหา​ต้นเสียงตัวแรกที่ดังขึ้น​ "บ้าจริง" สบถ​กับตัวเอง​  แสงจันทร์​ถูกปกปิดด้วยก้อนเมฆดำทมึน​จนมองไม่เห็นอะไรนอกจากดวงตาสีแดงที่ใกล้เข้ามาหาผม


หมี.. หรือตัวอะไรกันแน่ทำไมยิ่งใกล้​ยิ่งตัวโต

'​โบร๊ว... บรู๊วววววววววว'​

อีกแล้วและเสียงนี้มัน

'บรู๊ววววววววววว'


"อ่ะ" 

"นายน้อย" 

"ผมไม่เป็นไร...อย่าเข้ามา" 


ผมเซลงไปที่ก้อนหิน​ใหญ่​เมื่อมองเห็น​ภาพตรงหน้าที่เดินมาจากป่าทึบ'หมาป่าตัวโตเกือบเท่าผมและอีกหลายตัวที่ค่อยๆเดินเรียงกันออกมายืนเป็นหน้ากระดาน​

ตึก​ ตึก​ ตึก​ ตึก

มีแกอยู่ในนี้มั้ยนะซีฮัสลิวอิส

ผมค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนเมื่อปรับภาพและสีตาจากความมืดได้แล้วดวงตาก็ปะทะเข้ากับหมาป่าร่างสูงเกือบเท่าตัวเอง​ อึก.. กลืนน้ำลายลงไปเฮือกใหญ่​


'โบร๊วววววววววบรู๊ววววววววววว'​


อ่าเสียงนั้นผมมองไปยังหน้าผาก็เจอเข้ากับร่างที่ยืนสง่างาม​อยู่บนเนินหน้าผ้า​ ดวงจันทร์​เต็ม​ดวงที่พาดผ่านยิ่งทำให้น่ามอง​ ก่อนที่ร่างสูงนั้นจะกระโดด​ลง

"อ๊ะ" 

ผมร้องออกมาเพราะตกใจนั้นมันไม่ใช่ต่ำๆเลยนะ

ตึก​ ตึก​ ตึก

ใจผมเต้นเร็วขึ้นเมื่อมองเห็นร่างที่สูงใหญ่​ยิ่งกว่าตัวอื่นๆยิ่งใกล้เข้ามาเท่าไหร่​ใจผมยิ่งเต้นมากขึ้นเท่านั้น

"กลิ่นนี้มัน" 

ผมเอ่ยขึ้นหลังจากร่างสูงค่อยๆเดินออกมาจากด้านหลังสุด​ ตัวอื่นๆค่อยถอยไป​ จนร่างสูงตาสีแดงเพลิงกว่าทุกตัวมายืนประจันหน้า​กับผม


"นายน้อยอย่า" 


เสียงเคนจิร้องห้ามเมื่อผมเอื้อมมือเข้าไปหาร่างใหญ่​ตรงหน้า​  แสงจันทร์​สาดส่องเข้ามาจนผมเห็นร่างตรงหน้าได้ชัดขึ้น​  ขนสีทองผสมแดง​ทั้งตัวยกเว้นช่วงหางที่มีสีดำผสมผสาน​

แต่สิ่ง​ที่​ทำผมอึ้งก็คือ

ตั้งแต่ขนโคนจมูก​ขึ้นไปจนถึงหน้าผาก​ มันเป็นสีเทาเหมือนของผม


"ใช่แกหรือเปล่า​ ซีฮัสลิวอีส" 

ผมเอ่ยชื่อของนั้นออกไป​ ชื่อที่ผมเคยตั้งให้กับลูกสุนัข​ป่าตัวนึง7ปีที่ไม่ได้เจอมัน​ จะใช่มันหรือเปล่า

"อ่ะ" 

ผมร้องออกมาเพราะตกใจเมื่อเจ้าตัวใหญ่​ตรงหน้าก้มหัวให้ผมก่อนที่ฝ่ามือผมจะแตะตรงหัวมันพอดี

"เป็นแกใช่ไหม​ ใช่ไหม​  แกเป็นจ่าฝูง​แล้วสินะ​ อัลฟาของฉัน" 

พอผมเอ่ยจบมันก็หมอบลงตรงหน้าแค่หมอบลงมันยังตัวสูงถึงเอวผมเพราะฉะนั้น​ไม่ต้องถามความสูงของมันคือแทบจะสูงกว่าผมอีก


"ฮึก​  อึก​ ฉันคิดถึงแก แกรู้มั้ย​  พี่ชายของฉัน​ คนที่เขา​ อึก​ ช่วยตั้งชื่อ​ อึก​ ให้แก​ เขาหายไป​ เขาทิ้งฉัน"

ผมสวมกอดมันทันทีได้ยินเสียงหัวใจของมันเต้น

เต้นพร้อมผมหัวใจผมกับมันเต้นพร้อมกัน


"อัลฟา​ แกเก่งมาก​ แต่ฉันสิกลับงี่เง้า​ ​ไม่เอาไหน​  ฉันคิดถึงแก​ คิดถึงคาเรน​ ฉันคิดถึงเขา"


'บร๊วววววววววววโบร๊ะะะะ'​


ไม่ใช่เสียงมัน​ แต่เป็นเสียงของตัวอื่นๆและเหมือนมันจะรับกันเป็นทอดๆไม่จบสิ้น

ผมซบตัวลงบนขนนุ่มของอัลฟา​  ซีฮัสลิวอิส  มันกลายเป็นอัลฟาเหมือนพ่อของมัน


" นายน้อย"เคนจิ

" ไม่เป็นไร​ มันไม่ทำอะไรผมบอกทุกคนให้พักผมขออยู่แบบนี้สักพัก​  อัลฟา​ได้ไหม​ขอฉันซุกกับอกแกได้ไหม" 


ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมานอกจากจมูกของอัลฟาที่แตะลงมาที่แก้มของผม​ ผมปิดตาลงกลิ่นหอมจากตัวมันรอยแตะจมูก​ผม​ กลิ่นเหมือนน้ำหอมของคาเรน

'พี่ก็คิดถึง...คิดถึงเหลือเกิน...คนดีของพี่'

เสียคาเรน​ แม้จะเบาหวิวดังสายลมแต่ผมจำได้ดี

" ผมก็คิดถึง.. อึก.. คิดถึงสุดหัวใจ.." 




เหตุการณ์​ทุกอย่างไม่ได้รอดพ้น​จากสายตาของเคนจิ​  หมาป่าตัวนั้นเขาแน่ใจว่ามันคือลูกหมาป่าที่นายน้อยเคยช่วยไว้ตอนมาฝึกกับเขา​ 

 และอีกคนก็แอบเอากลับไปยังบ้านพักตากอากาศ​จนคุณ​คาเรนเห็น​แต่ไม่ได้ดุน้องชาย​   แต่กลับช่วยทำแผลช่วยกันตั้งชื่อให้รอจนมันหายจึงพามันมายังที่เกาะนี้เช่นเดิม


สายตาคู่นั้นที่มองนายน้อยของเขามันบอกไม่ถูก

ว่าสื่อถึงอะไรแต่ตราบใดที่​มันยังไม่ทำร้ายนายน้อยของเขา​ เขาก็จะถือว่ามันคือมิตร​

'บรู๊วววว'​

แค่สั้นๆเสียงที่ออกมาจากปากของอัลฟาทุกตัวที่เหลือต่างก็แยกย้าย​กันไประวังภัย​ให้ผู้นำ


"ตัวนี้คืออัลฟาที่นายพราน​กล่าว​ขาด​  มันโหดและดุกว่าผู้นำตัวอื่นๆแต่ยุติธรรม​เลยได้การเคารพ​จากในฝูง" เจเดสก์​




"เราเชื่อกันว่าฝูงมนุษย์​หมาป่าหรือฝูงหมาป่ามักจะมีจ่าฝูงเสมอและมันจะถูกเรียกว่า'อัลฟา'​แต่หารู้ไม่​ว่า​อัลฟาก็ไม่น่ากลัวเท่า'เรียลอัลฟา'.."
ผมเอ่ยจบก็ลุกขึ้นยืน


" คุณ​เชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ"เจเดสก์​


" บรรพบุรุษ​ของผมนับถือหมาป่า​ เราเชื่อกันว่าสายเลือดของบรรพบุรุษ​และของตระกูล'อัลฟาโร่​อิสลาน'​ของเรามีสายเลือดของหมาป่าผสมอยู่

และเราเชื่อกันว่า

'อัลฟาจะผูกจิต​วิญญาณ.. รักเดียว​ใจเดียว'​

ไว้กับคนที่มันเลือกเท่านั้น"




#แสงเหนือ​ที่ขั้วฟ้า




อย่าพึ่งงงงงงงงงงงง5555555555

ไม่ใช่เรื่องหมาป่าเพียงแค่ทุกตัวละคร​ล้วน​มีเหตุผล​ของแต่ละตัวทั้งนั้น


คอมเมนท์​กันหน่อยยยนะ




มาต่อพรุ่งนี้​นะ​ ความน่ากลัวของน้องแสงกำลังจะมา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #22 ท่านอากิระ ! (@kiraakira) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:43
    อืม เริ่มลงแหละ ไทไวไลท์ก็มา

    #เอ้ะอาวไม่ใช่หรอ
    #22
    0
  2. #15 supapornkhungram (@supapornkhungram) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 12:47
    รอค่ะ ถึงจะงงนิดๆอ่ะนะ555
    #15
    0
  3. #14 mon_monsis (@mon_monsis) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 21:29
    พัวพัน​กันยุ่งเหยิง​แต่สนุก​ไปอีก
    #14
    0