แสงเหนือที่ขั้วฟ้าYaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,330 Views

  • 34 Comments

  • 101 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    30

    Overall
    3,330

ตอนที่ 4 : ตอนที่​ 4:หัวใจกิเลนกับผู้รอคอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    27 ต.ค. 61

                 'หัวใจกิเลนกับผู้รอคอย'​

"เห้ย" คาเรนจ้องมองไปยังดวงไฟสีแดงดุดสีเลือดแต่?
ไม่ใช่มันกระพริบ​ได้หรือว่ามันคือดวงตาของอะไร​สักอย่างนึง

ตึก..ตึก..ตึก..

เสียงนั้นมันไม่ใช่ของเขาแต่เหมือนมันเป็นเสียงของหัวใจไอ้ดวงตาสีแดงนั้นต่างหากละ
เขาจ้องมองไปยังตัวอะไรสักอย่างที่กระทบกับแสงที่เล็ดลอด​เข้ามาเพราะเขาแน่ใจว่าด้านนอกยังเป็นเวลากลางวัน

'คาเรนจำไว้นะลูก​ลูก​ต้องหาหัวใจกิเลนให้เจอเพื่อเปิดแสงสว่าง​เข้าใจไหม'

นั้นคือคำพูด​ของคุณปู่ที่บอกเมื่อสองวันก่อน"หัวใจกิเลนหรอ" เขาเอ่ยขึ้นกับตัวเอง

ส่วบ!!
ส่วบ!!
ส่วบ!!
ส่วบ!!

ฉึก!!

"อั่ก.."
"หึคิดจะกินกูไม่ง่ายไปไหนหรอ"

ฉึก!!
อั่ก!!
โครม!!
ตุ่บ!!

ทุกอย่างรวดเร็ว​ดุดฟ้าผ่าต่างฝ่ายต่างใช้ความเร็ว​ในการต่อสู้แต่จะมีเพียงหนึ่งที่รอด

"ฟู้..สนุก​กันพอแล้วจากนี้ไปคือการตัดสิน"

ผัว๊ะ
โครม
อั่ก
ฉึก
ฉึก
ฉึก
ฟับ
"โฮ้ววววววว"
"จะ..จ้าวแสง"ฟุบ
ความเงียบเข้าครอบคลุม​พื้นที่​โดยทันที​มีแค่เพียงเลือดสดๆที่ลินไหลออกมานองพื้นเลือดของใครกันเล้าของผู้มาเยือนหรือของเจ้าถิ่นกัน

               ตัดฉาก....... 


ณ​ คฤหาสน์​กิเลนไฟล์​


"พี่คาเรน..คาเรน​อึก..คาเรน"

"นายน้อย"โทคนของคาเรนรีบวิ่งขึ้นมาบนห้องที่เปิดอ้าไว้ข้าวของกระจายเต็มพื้นห้องมันไม่น่าบอกความจริงให้นายน้อยของมันรับรู้​เลยแต่ถ้าไม่บอกอีกคนก็ขู่มันจนซะจนน่ากลัว


'ไม่บอกหรอไม่บอกหนูจะกลั้นใจตายให้ดู'​


และหลังจากที่มันจำเป็น​ต้องเอ่ยความจริงออกไปทั้งเมดทั้งลูกน้องและคนอื่นๆก็ทำได้แค่ยืนก้มหน้ากับข้าวของที่ปลิวลอยมาปะทะพวกมัน​ พวกมันยอมเจ็บตัวถากแต่นายน้อยกลับร้องไห้มาหลายชั่วโมง​แล้ว​นั้นคือสิ่งที่พวกมันกังวลใจ​


'​รายงานคุณ​ภูผา​เถอะครับหัวหน้า'

'​ผมเห็น​ด้วย​ให้พวกผมเจ็บตัวยังดีกว่านายน้อยเป็นแบบนี้'​


ผมมองลูกน้องก่อนจะตัดสินใจโทร​หา​เจ้านายอีกคนและสิ่งที่ได้กลับมาก็คือ


'มึงว่าอะไรนะเจ้านายมึงไปไหน'​ภูผา​

'เจ้านายไปพิสูจน์​ตัวเองที่เขาวงกต​ครับ'​

'โธ่​เว้ยทำไมไม่มีใครบอกกูพวกมึงเป็นเหี้ยอะไรกันรอกูอยู่​ที่นั้นพวกมึงได้เจอตีนกูทุกคนแน่'


พวกมันไม่ได้คิดจะกลัวตีนของนายภูผา​หรอกแต่ที่มันกลัวคือราชินี​ขององกรณ์​ต่างหากถ้าหากรู้ว่าบุตร​ชายคนโตตัดสินใจไปในขณะที่​พวกท่านไม่อยู่​ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ


มันหันกลับไปมองนายน้อยที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอน​ ​มันเองก็แทบไม่กล้าเข้าไปนอกจากจะรอบุคคล​สำคัญอีกคนให้มาเร็วๆ

"จ้าวแสง"

"พี่.. ฮึก.. ฮือ" 

คุณ​พระคุณ​เจ้าช่วยอยากจะก้มลงกราบคนที่เอ่ยชื่อของนายน้อย​ของมันเหลือเกินก่อนที่มันจะปิดประห้องแล้วหันไปพยักหน้าให้ทุกคนกลับไปประจำหน้าที่ได้


"คาเรน..อึก..ไปแล้ว..ทิ้งหนู​แล้ว..คาเรนไม่รักหนู.. ฮือ​ออ​ออ" 


ภูผา​เดินเข้าไปกอดน้องชายคนเดียว​ของเขานี้เกิดอะไรกับเจ้าตัวเล็ก​น่ารัก​ในอ้อมกอดที่นั่งกอดเข่าตัวสั่น​ น้องร้องมานานแค่ไหนแล้ว​ แล้วคาเรนละไปตอนไหนได้บอกน้องหรือเปล่า​ เขาได้แต่ตั้งคำถามขึ้นมากมายหากแม้อีคนไม่ได้บอกความจริงละก็เขาเองก็ไม่อยากจะคิด


"ไม่ร้องนะครับพี่อยู่ตรงนี้" เขาทำได้แค่ปลอบโยน​อีกคนให้หยุดร้องไห้ก่อน

"เรนไม่รักหนู​แล้ว..อึก..หนูจะไปหาฮึกแม่หนูจะหาแม่..ฮือ​ออ​ออ" 

เขากอดน้องไว้แนบอกก่อนจะอุ้มน้องขึ้นเดินไปยังประตู​

"โท" คำเดียว​เท่านั้นประตู​ห้อง​ก็ถูกเปิดออก

"ไปเตรียมรถกูจะไปงานประชุมสาขา​บอกคนของมึงเตรียมพร้อมแล้วโทรไปหาไอ้เสือให้ไปรอกูที่โรงแรม" 

" ครับคุณ​ภูผา"ไม่มีคำถามออกมาจากปากของโทนอกจากจะมองไปทางร่างเล็ก​ที่ซบอยู่ที่ไหล่​แต่ยังคงสะอื้น​อยู่​


ภูผาพาน้องขึ้นไปนั่งในรถโดยไม่คิดจะให้อีกคนนั่งเบาะเขาเลือกที่จะอุ้มน้องไว้แบบนั้น​ เขามองร่างเล็ก​ในอ้อมแขนที่ยังอยู่ในชุดลำรองแต่ใครสนเขาสนแค่น้องต้องไม่ร้องและถ้าหากเขาพาน้องไปในงานแล้วโดนดุพ่อจะเข้าไปในเขาวงกต​อีกคนเกลียดไอ้กฎ​เหี้ยๆนี้จริงๆ


'โรงแรม​ในเครือจ้าวเหนือ'​


เขาลงจากรถก่อนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ

"ภูผา"เสียงเล็ก​ๆที่ตื่นเต้น​ทำให้เขาหันไปมอง

"นาวา..ธารา" สองแฝดวิ่งลงมาหาเขาทันทีพร้อมเสือเพื่อนสนิท​ของ​เขาอีกคน


"อย่าพึ่งถามอะไรตอนนี้เข้าไปด้านในกันก่อน" เสือเอ่ยขึ้นเพราะเขาฟังน้ำเสียงจากโทแล้วมันต้องมีอะไรสักอย่างสิ

ภูผา​เองก็พยักหน้าเพราะตอนนี้อีกคนเหมือนจะหยุดสะอื้น​ไปแล้วแต่เชื่อสิอีกสักเดียว​จะมีพายุ​เข้า​แน่นอน


นาวาได้แต่จ้ำก้าวขาเดินตามหลังถึงเขาจะไม่ได้ใกล้ชิดจ้าวแสงเหนือเหมือนภูผากับคาเรนแต่เขาก็รักน้องเล็กในตระกูล​ที่สุดน้องของเขาคือเจ้าหญิง​เจ้าหญิง​แสนสวยใครมันบังอาจ​กล้าทำน้องเขาจะจับผ่าเอาหัวใจมันมาต้มยำแม่งเลย


"อย่าคิดจะทำอะไรพิเรน" ธารารู้ดีว่าอีกคนคิดอะไรไอ้หน้าตาเอาเรื่อง​นี้​ไม่สมกับใบหน้าหวานๆของน้องชายฝาแฝดของเธอเลย


"เราเปล่า"นาวาบอกพี่สาวที่ตอนนี้แต่งงานออกเรือน​ไปกับพี่เอไปแล้วเมื่อสองปีก่อนไม่รู้​เหมือนกันว่าสองคนนี้ไปรักกันตอนไหนเจอกันเป็นต้องทะเลาะ​ตลอด


"อย่าลืมสิฉันรับรู้​ความคิดนายนาวา" ธาราเอ่ยกลับจนนาวาต้องมองพี่สาว


"พี่เสือเลี้ยง​ธารากับอะไรถึงได้แสนรู้​ไปทุกเรื่อ..โอ้ยยเจ็บนะธาราเราเจ็บ" นาวาร้องโอดครวญ​เพราะโดนพี่สาวหยิก​แขนได้แต่เอาฝ่ามือลูบแขนไปมาจนเดินมายังห้องรับร้องที่พวกเขาเปิดไว้ก่อนแล้ว


"คราวนี้บอกได้ยังภูผา​น้องเป็นอะไรทำไมมากันสภาพ​แบบนี้" ธาราพอเห็นภูผา่งลงที่โซฟาแต่ร่างเล็ก​ยังคงอยู่​ใน​ตักของภูผา​


"ภูผา..มันเข้าไปในหุบเขาวงกต" 

"อะไรนะ"นาวา

"บ้าไปแล้ว"ธารา

"เจ้านายไม่ได้บอกความจริงกับนายน้อยครับ" ประโยค​นั้นทำให้ทุกคนหันไปทางโทที่ได้แต่ก้มหน้าเมื่อเอ่ยจบ


ธารา​หันไปทางน้องชายที่ยื่นนิ่งไปก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดไว้น้องชายของเธอเองก็เกือบจะต้องเข้าไปที่นั้นและเธอเองก็ไม่ยอมเข้าไปพังประชุมกลางงานดูเหมือนว่า​คนในองค์กร​จะไม่ชอบเธอแต่เธอไม่สนใจถ้านาวาเข้าไปละก็เธอจะถล่ม​องกรณ์​ให้พินาศ​ และโชคดี​ที่พ่อคิมหันต์​ไม่ขอให้นาวาข้องเกี่ยว​กับอะไรของ​ตระกูล​ทั้งหมดยิ่งแม่เวหาไม่ต้องพูดถึงรายนั้น


'ครอบครัว​ของ​ผม​ไม่ขอยุ่งกับองกรณ์​ทั้งสิ้นเพราะฉะนั้น​อย่ามาวุ่นวาย​กับลูกของผม'​


ประโยค​นั้นเธอจำได้ดีก่อนที่คาเรนจะขอเป็นคนเข้าไปที่นั้นเองเธอรู้ดีคาเรนไม่ได้ทำเพื่อนาวาคนเดียวแต่คาเรนทำเพื่อคนตัวเล็ก​ตรงหน้านี้ด้วยต่างหาก"เมื่อไหร่​นายจะรู้ความรู้​สึกของตัวเองสักทีนะคาเรน" แต่เธอก็ได้แต่พูดกับตัวเองเพราะถ้าหากเธอเดาผิดละก็เฮ้อ!! 


"คาเรน..เรนหนูคิดถึงเรน..อึก..ฮือ​ออ​ออ" 


ทั้ง5คนได้แต่มองคนตัวเล็ก​ที่ร้องไห้อีกครั้งไม่ไหวหรอกแบบนี้

"เราสงสาร​น้อง" นาวาเอ่ยขึ้นขณะที่​เอาหน้าซบอกธาราไม่อยากให้น้องเห็นความอ่อนแอ


"นาวาไม่เป็นไร..พี่ภูผาไปห้องจัดเลี้ยง​กันเถอะคะธาราไม่รอถ้าไม่ไปธาราไปเอง"หญิงสาว​เอ่ยขึ้นขณะที่​ยังกอดน้องชายอยู่​


"ไปกันอะไรจะเกิดก็ช่างมันอย่างมากกูแค่" ภูผาเอ่ยได้แค่นั้นก็อุ้มคนในตักขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องมุ่งตรงไปยังลิฟต์​เพื่อไปงานเลี้ยง​ชั้น80เขาไม่รออีกแล้ว


ประตู​ลิฟต์​เปิดออกเผยให้เห็นผู้มาใหม่​7คนก่อนจะก้าวขาออกจากลิฟต์​มาการ์ด​ได้แต่ยืนก้มหน้าไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยห้ามประตู​ห้อง​จัดเลี้ยง​เปิดออกยิ่งเป็นจุดเด่น​ของ​งานเลี้ยง​เลยทีเดีย​ว 


"นายน้อยคุณ​ภูผา..คุณ​นาวา..คุณ​ธาราคุณ​เสือ..เกิดอะไรขึ้นครับ"โซดาเอ่ยถามมันมาทำหน้าทีคุ้มครองเจ้านายของมันใจนึงก็เป็นห่วงนายน้อยกับคุณ​คาเรนแต่เพราะคุณ​หนู​ก็สำคัญเหมือนกัน


"อย่าพึงถามคุณ​อาทั้งสองอยู่ไหน" ธารารีบขัดทันทีเธอไม่อยากเห็นคนตัวเล็ก​ร้องไปมากกว่านี้


"ตามผมมาครับ"โซดาไม่ได้คิดจะถามอะไรอีกมันรีบเดินนำไปยังโต๊ะ​ข้างเวที​ทัน


"จ้าวแสง" ไม่ใช่ใครอื่นนั้นคือเสียงแม่ของเขาเองเด็กหนุ่ม​อ้าแขนให้แม่ของเขาทันทีภูผาค่อยๆวางร่างเล็ก​ลง​บนตักของอาของเขาใบหน้านั้นตื่นกังวล​พร้อมกับคำถามมากมาย


"เกิดอะไรขึ้น​คาเรน..คาเรนไปไหน"เขามองคุณอาเหนือที่จ้องมาทางเขาและไล่​ไปทีละคนสายตาแบบนี้ที่เขาไม่เคยเห็นมันน่ากลัวน่ากลัวกว่าคุณ​อาจ้าวสมุทร


"ไปห้องรับร้องข้างๆเถอะครับ" เสือที่ยืนดูอยู่นานเอ่ยขึ้นก่อนจะย่อเข่าลงไปตรงหน้าคุณ​อาของภรรยา​

"คาเรนไปเขาวงกต​ครับคุณ​อา"ประโยค​ที่ได้ยินกันแค่เขาสองคน

"โซดาไปตามจ้าวกับทุกคนไปเจอห้องรับรอง" คนที่เหมือนจะเข้าใจทุกอย่างรวดเร็​วเอ่ยขึ้นก่อนจะอุ้มลูกชายขึ้น

"คุณ​อาเหนือให้ผมอุ้มน้องเถอะครับ"ภูผาเอ่ยขึ้น​เขาไม่ได้จะแย่งหน้าทีของอาตัวเองแต่เวลานี้คุณ​อาของเขาอาจจะ​ต้องใช้ความคิดก่อนอีกคนะพยักหน้า​รับ​ให้เขาภูผารับร่างเล็ก​เข้ามาก่อนจะอุ้มตามอาของเขาไปห้องรับรอง​ 

     เขาค่อยๆวางร่างบางลงข้างอาเหนือก่อนจะถอยออกมายืนมองไม่ห่างมากนัก


ร่างเล็ก​โผเข้ากอดแม่ที่เป็นที่พึ่งในเวลานี้เขาเหนื่อยเหลือเกินไม่อยากทำอะไรไม่อยากแม้แต่จะหายใจเขาแค่ต้อง​การคาเรนกลับมาต้องการพี่ชายของเขาเพียงคนเดียว


"แม่..หนูคิดถึงเรน..หนูจะไปหาเรนฮือ​ออ​ออ" 

"แม่รู้แล้วๆไม่ต้องร้องนะฮะแม่จะพาพี่เขากลับมาแม่สัญญา"


ภูผามองดวงตาของผู้เป็นอาที่ตอนนี้ได้กลายเป็นสีเพลิงอ่อนๆก่อนที่เขาจะหันไปมองยังกลุ่มของผู้มาใหม่​ทั้ง6คนโดยมีพ่ออัสลาน​มาด้วย

"พ่อ" เขาเอ่ยแค่นั้นก่อนอีกคนจะเดินเข้ามาหา

"ไม่เป็นไรมีอะไรเล่าให้พ่อฟัง"อัสลาน​เอ่ยก่อนที่โทจะขออนุญาต​เล่าทุกอย่างให้ทุกคนในนี้ฟังความเงียบเข้าครอบงำโทเล่าจบก็ทรุดคุกเข่าลงตรงหน้านายน้อยของมันทันที"ผมขอโทษ​ครับ​นายน้อย" 


"ไม่เป็นไร​มึงไม่ได้ผิดอะไรมึงแค่ทำตามคำสั่ง​ของเจ้านายกูจะไปพาลูกกูกลับมา..คนดีพ่อสัญญา​ว่า​จะพาพี่เขากลับมา..ไม่ต้องห่วงพี่ไม่ยอมให้คาเรนเป็นอะไรแน่นอน"จ้าวสมุทรพูดจบก็ห้อมแก้มเมียและลูกชายเขาจะไม่ยอมให้ลูกของเขาเป็นอะไรอันขาดถึงแม้เด็ก​คนนั้นจะไม่ใช่ลูก​แท้ๆแต่สำหรับเขาสองคนแล้วคาเรนคือลูกชายคนโต


"พี่จะไปกับจ้าวสมุทรน้องดูแลลูกๆกับหลาน​โชว์​บอกคนของเราไปรอที่ทางเข้าใครไม่เกี่ยวเก็บให้หมด"อัสลาน​สั่งคนที่เขาไว้ใจที่สุดในชีวิต​ทำไมพวกเขาถึงไม่สนคนในองค์กร​นะหรอเพราะข่าวที่ได้มาคือคนในองค์กร​ถูกแทรกซึม​ตอนนี้ไว้ใจใครไม่ได้และเขาไม่รู้​ว่า​การไปของคาเรนจะมีใครล่วงรู้​บ้าง


"จ้าวน้องอยากไปด้วย"ขั้วโลกเหนือ​เอ่ยกับสามีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุข​กันมานับหลายสิบปี

"ดูแลลูกของเราเชื่อพี่ไว้ใจอัสลาน​กับโชว์​พวกเราจะพาคาเรนกลับมาไม่ว่ามันจะร้ายแรงแค่ไหนพี่จะหาลูกให้เจอ" จ้าวสมุทรกอดลูกและเมียเอาไว้แนบอกต่อให้ต้องฆ่าเขาก็ไม่สน


"ให้พวกกูไปด้วยจ้าว"เวหาที่ยื่นมองอยู่นานเอ่ยขึ้นแต่กลับถูกอัสลานส่ายหน้าห้ามไว้

"ไม่ได้"อัสลาน

" ทำไมครับนั้นหลานผมเหมือนกัน"เวหาเถียงกลับเขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ได้

" แม่"ธารา/นาวา​ เอ่ยขึ้นพร้อมกันก่อนจะเดินเข้าไปกอดพ่อและแม่เอาไว้เวหาเองถึงได้รู้ว่าเขายังมีสิ่งที่ต้องดูแลแต่ว่านั้นก็หลาน


"มึงกับคิมหันต์​ต้องอยู่ที่นี้มึงต้องเป็นที่พึงให้เหนือให้ลูกให้หลานอีกอย่างถ้าไปกันหมอก็เข้าทางพอดีมึงต้องอยู่ดูแลทุกอย่างตอนที่พวกกูสองคนไม่อยู่​และอีกอย่างพรุ่งนี้​พายุติวเตอร์​และคนอื่นๆจะมาสมทบไอ้ราชันย์​กับคนของภาคิณก็จะกลับมามึงมีงานใหญ่​ต้องทำคิมหันต์​กูฝากน้องฝากหลานฝากลูกให้มึงดูแลชั่วคราว​จนกว่าพายุจะมา"อัสลาน​เอ่ยจบก็กอดภูผาลูกชายเอาไว้" พ่อฝากลูกดูแลดสงใจของพ่อด้วยเข้าใจไหม​ลูก​"อัสลาน​

"ครับพ่อ"ภูผาตอบกลับเขาจะดูแลด้วย​ชีวิต​


"อืมผมเข้าใจจะดูแลจนกว่าพวกคุณ​จะกลับมา..ดั้มเรียกคนของเราไปรวมกันที่คฤหาสน์​กิเลนไฟล์​"

คิมหันต์​หันไปสั่งลูกน้องคนสนิท​ของเขา​ เขาแค่อยากแน่ใจว่ามันจะปลอดภัยแค่นั้น


"จ้าวสัญญา​ว่า​จะดูแลตัวเองน้องให้เวลา7วันถ้าไม่มีใครออกมาน้องจะเข้าไปเองอย่าห้ามน้อง"ผมพูดกับจ้าวสมุทรผมไม่ใช่ขั้วโลกเหนือ​ที่อ่อนแอนะเพราะฉะนั้น​ผมไม่คิดจะกลัวที่นั้นด้วยซ้ำ

"พี่จะกลับมาพร้อมคาเรนจ้าวแสงดูแลนะครับพ่อจะพาพี่เขากลับมา"จ้าวแสงหันไปกอดผู้เป็น่อทันทีเขากลัวกลัวคาเรนจะเป็นอะไรไปชีวิต​เขามีแค่คาเรน


"หนูอยากไปด้วยคาเรนคงหิวหนูจะเอาขนมไปให้คาเรน..อึก..คาเรนชอบกิาขนมแม่ครับฮือ​ออ​ออ"จ้าวแสงเหนือปล่อยโฮ​ออกมาจนได้แค่คิดว่าคนที่นั้นหิวและหนาวแค่ไหนจะหาอะไรกินเขากลัวคาเรนป่วย


"รอพ่อกับพี่คาเรนนะครับเด็กดี..อัสลาน​ไปกันเถอะยิ่งช้ายิ่งไม่ได้การ"จ้าวสมุทรลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องนั้นพร้อมอัสลานและโชว์​โดยมีคนของพวกเขาอีกประมาณ​นึงเขาแค่ให้พวกมันไปคุ้มกันปากทางเข้าคนมากอาจจะหาไม่เจอและอาจวุ่นวาย... 


'คฤหาสน์​กิเลนไลฟ์'​


"คุณ​แม่บ้านจัดห้องให้พี่เวหากับครอบครัว​ด้วยนะฮะส่วนตะภูผานออห้องเดิมใกล้ห้องน้องโซดาจัดเวรยามให้มากขึ้นสมทบกับคนของพี่คิมหันต์​มีอะไรก็รายงานมากับพี่คิมหันต์​หรือผมก็ได้"ขั้วโลกเหนือ​สั่งลูกน้องคนสนิท​ก่อนจะขอตัวพาลูกชายไปพักผ่อนคืนนี้ไม่รู้​ว่า​จะ​หลับลงไหมนานแค่ไหนแล้วที่เรื่องแบบนี้ห่างหายไปจากครอบครัวของเขา


............แสงเหนือที่ขั้วฟ้า





อ่ะๆๆๆๆๆพ่อจ้าวแม่เหนือผุดมาภาคอิลุกได้งายยยยยยยยยยขอนิดนึงนะเพราะเป็าตอนสำคัญแต่ไม่มีใครสูญเสียอะไร(มุ้ง)​

อาจจะโผลมาสัก2-3ตอนนะๆๆๆๆๆอย่าพึ่งเบื่อกานน

ก็นะไม่พูดมากเจ็บคอ


สวนอิพี่คาเรนนะหรอจัดงานแพพ(อย่าด่าไรท์)​


มันจะเปนบททดสอบของพี่มังต้องผ่านสิจะดุแลอิน้องนิ


พี่ขั้วฟ้าจะออกมาตอนหน้านะจ้า

ส่วนใครสงสัยคู่ไหนเป็นคู่ไหนติดตามอ่านกันเด้อเรื่องนี้ประมาณ​20​กว่าตอนนะ(ไม่แน่ใจแต่คงไม่ยาวมาก)​


กราบขอบพระคุณ​ทุกท่าน​ที่ติดตามและอ่านกันด้วยนะงับ

ยังมิได้ตรวจสอบคำผิด


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #10 JuriratChukan (@JuriratChukan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 00:32
    คาเรนนี่ไม่ใช่พระเอกช้ะ เพราะในตัวย่อเรื่องอ่ะมันหมายถึงอักคนนึงอ่ะงงอ่ะถ้าคาเรนเป็นพระเอกก็จะเหมือนเรื่องก่อน
    #10
    0
  2. #9 fahsai_W_ (@fahsai_W_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 22:13
    ไรท์อย่าทำร้ายคาเรนนนนน สงสารน้อนนนนนน โอ๋เอ๋ๆ อย่าร้องนะคนดีของพี่ฟ้าใส เดี๋ยวคาเรนก็กลับมาแล้วน้าาาา
    #9
    0
  3. #8 chalan_chan (@chalan_chan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 19:12
    ไรท์คาเรนเป็นอะไร
    #8
    0