แสงเหนือที่ขั้วฟ้าYaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,333 Views

  • 34 Comments

  • 101 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    33

    Overall
    3,333

ตอนที่ 3 : ตอนที่​ 3:การเดินทางสู่​หุบเขา​วงกต​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    24 ต.ค. 61



คาเรน

คาเรนยืนมองทางเข้าเขาวงกต​ที่มีต้นไม้ปกคลุม..เขาแอบหนีอีกคนมาตั้งแต่เช้ามืดเพราะเขากลัวว่าถ้ารอให้อีกคนตื่นขึ้นมาเขาคงไม่อาจจากมาได้แค่เห็นน้ำตาของคนที่ได้ชื่อว่าน้องเขาก็แทบเสียสติ​ตลอด​เวลาที่ผ่านน้องไม่เคยร้องไห้แต่เมื่อสองวันก่อนที่รู้ว่าเขาต้องเดินทางไปต่างประเทศ​จากคำบอกเล่าของพ่ออีกคนก็งอนเขาไม่ยอมทานข้าวเอาแต่ร้องไห้ตลอด

'ทำไมพ่อไม่บอกความจริงกับน้องครับว่าผม'​เขาหยุดเพียงเท่านั้น
'พ่อหมั่นใจ​ว่าถ้าบอกความจริงจ้าวแสงจะต้องไม่ยอมให้ลูกเข้าไปดีไม่ดีอาจจะ'​
ผมกับพ่อสบตากันเอาเป็นว่า​เรา​เข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด​ใดๆอีก

น้องอาจจะยื่นคำขาดไม่ให้เขาไปพิสูจน์​ตัวเอง​ในหุบเขาแน่ๆและนั้นจะยิ่งทำให้องกรณ์​ของเราสั่นคลอน..."พี่สัญญา​ว่าจะกลับมาหาหนู​ให้ได้" เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะคิดถึงเมื่อสองวันก่อนหน้านี้


"ขอโทษ​คืนดีกับพี่เถอะ​นะครับ"

ครั้งที่เท่าไหร่​ก็​ไม่​รู้ที่เขาตามง้อเด็กหนุ่มผมสีเทาในดวงตาสีนิล​มรกต​ น่าแปลที่น้องชายของเขาได้แม่มาเต็มๆเหมือน​จะ​ถอดแบบ​มาเลย

..ผิวขาวแบบมีออ​ร่า​ประกายออกมาคิ้วโก่งได้รูปสวย​จมูก​โด่งเป็น​สันดวงตาโตเข้ากับขนตาดกดำเป็น​แพหน้า​ไหนจะแก้มที่นุ่มนิ่ม​เนียนสวยดุดผิวเด็กอีก..

ที่เอ่ยมาข้างต้นน้องเป็น​ผู้ชาย..ใช่ครับน้องของเขาคือผู้ชายที่ได้เพศหญิง​มาเต็ม​ๆ

"หนู"คาเรนเอ่ยเรียกสัพนามที่มักจะเรียกเวลาอยู่​ด้วยกัน​สองคน"หนู​ฟังพี่นะ" เขาเอ่ยก่อนจะเดินไปคุกเข่า​ลง​ตรงของคนที่นั่งอยู่บนโซฟา​

"ทำไมถึงพึ่งจะมาบอก..อึก.. หนู"
"กำหนดการพึ่งจะมาถึงเมื่อวาน..พี่มีเวลาอีกแค่วันนี้ที่จะได้อยู่​กับ​หนูหายงอนพี่นะ"

เขาพูดจบก็เลื่อนมือไปปาดน้ำตาที่แก้มขาวในขณะนี้​ที่แดงเป็นมะเขือเทศ​

"ไม่ไปไม่ได้หรอ..พี่กับหนูไม่เคยห่างกันนานแบบนี้..ฮือ​ออ​ออ​เรนหนูไม่ให้ไป"

"พี่รู้​ๆหนูมองพี่"เขาใช้สองมือประคองคนตรงหน้าให้เชิ้ต​ขึ้นดวงตา​ทั้งสองคู่ประสาน​กัน

"พี่จะรีบ​ไป​รีบกลับพี่สัญญา"เอ่ยจบก็ยื่นจมูก​ไปหาแก้มขาวก่อนจะไต่​ขึ้น​ไปจนถึงหน้าผาก
"คืนนี้ต้องนอนกอดหนูนะ..อึก..ฮือ​ห้ามไปไหน..ฮึก​"
"แน่นอนพี่จะนอนกับหนูคนดีของพี่อย่าร้องไห้ไม่สวย์แล้ว..จุ๊บ"เขาจุ๊บ​ลงบนริมฝีปาก​บาง​ก่อนจะอุ้มน้องขึ้นเพื่อไปยังห้องนอนเขาจะใช้เวลาทุกนาทีอยู่​ด้วยกันเพราะเขาเองไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าหลังจากนี้เขาจะรอดกลับมาหรือเปล่า

เขายืนมองน้องชายที่ยืนอยู่ริมระเบียงห้องมองพระจันทร์​ที่เต็มดวงส่องแสงสว่าง​ไปทั่ว..เขาเดินเข้าไปหาร่างบางก่อนจะสวมกอดจากด้านหลัง

"หนูมายืนทำไมตรงนี้หืม"
จ้าวแสงสะดุ้ง​เล็กน้อยเพราะเขากำลังคิดอะไรเพลิน​ๆ"โทรมาหาหนูทุกวันได้ไหม"เอ่ยถามคนด้านหลังเพราะไม่เคยจากกันนานเกินสามวันแต่นี้เล่น​ไปแบบไม่มำกำหนดแล้วแต่งานจะเสร็จ​ได้ไงกันแล้วเขาละต้องอยู่ที่นี้คนเดียว​อีกแล้ว​หรอ​

"หันหน้ามานี้สิไหนดูคนขี้แย​สิ"เขาถูก​พี่ชายจับไหล่​ให้หันหน้า​ไป​เผชิญ​กับคนด้านหลัง
"หนูฟังพี่นะตรงนี้เป็นของพี่"

ไม่ใช่แค่คำพูดแต่จมูก​โด่งๆนั้นแตะลงมาบนหน้าผากของเขา"ตรงนี้ก็ใช่"แก้มของเขาอีกนั้นละ"ตรงนี้ด้วย"จมูก​ของเขาเขาเงยหน้ามองคนที่ผละออกก่อนจะมีนิ้วมือมาแตะที่ริมฝีปาก"ตรงนี้รักษาไว้ให้ดีรอให้คนที่หนูเลือก"

ถึงคำพูดจะเสียงดังฟังชัดแต่เขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดี'เลือก'​เหรอ

"ไปนอนกันเถอะ​ดึกแล้ว"พี่คาเรนอุ้มเขาเดินเข้าห้องนอน..เขานอนกอดพี่คาเรนพี่ชายคนเดียวของเขากอดที่เขาชอบมาตั้งแต่เด็ก..

คาเรนลุกขึ้นนั่งข้างร่างบางที่นอนหลับไปนานแล้วทุกคืนที่น้องชายเขาหลับเขามักจะลุกขึ้นมานั่งมองอีกคน"พี่จะรีบกลับมาดูแลหนูพี่สัญญา"ก่อนจะก้มลงไปหาแก้มขาวนวล​ฟอดใหญ่​ๆแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป

"นายครับ"
เสียงของคนสนิท​ทำให้เขาหลุดออกจากความคิดทันที
"โทกูฝากน้องด้วยดูแลให้เหมือนที่มึงดูแลกู" คาเรนพูดกับคนสนิท​ที่ดวงตายังคงจ้องอยู่กับทางเข้าตรงหน้า

"ครับนายผมจะดูแลนายน้อยด้วยชีวิต"โทรู้ดีว่าเจ้านายของเขารู้สึกยังไงกับนายน้อยถึงแม้เจ้านายอาจจะยังไม่แน่ใจ

"อีกห้าวันมารอกูที่นี้ถ้ากูยังไม่ออกมา"คาเรนนิ่งไปพักนึง"ชีวิต​ของ​มึงเป็นอิสระ​"
"ไม่ครับอีกห้าวันผมจะมารอถ้านายไม่ออกมาผมก็จะรอรอต่อไปครับ"
"ขอบใจ​ที่ดูแลกูมาตลอด"

พูดจบเขาก็ก้าวขาเข้าไปยังทางเข้าเขาวงกต​ที่มืดมิด​ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน

'นี้ใส่เอาไว้มันจะช่วยบอกลูกเมื่อมีภัยอันตราย​มาถึง'​

คาเรนยกมือขึ้นจับตรงสร้อยคอ​ที่ผู้เป็นแม่ใส่ให้เขามันก็แค่จี้ธรรมดา​แต่​หากว่า​มณี​เม็ด​สีขาวกลับเรือง​แสงออกมา"หรือ​ว่า"

โครม!!!
"เห้ยยยย"


........ แสงเหนือที่ขั้วฟ้า

อ้ากกกก... อย่าพึ่งด่าไรท์​นะจบแบบกลัวถูกฟาดดดดด(ไม้เรียว)​

มาต่อๆๆให้แล้วเด้อครับขอโทษ​ที่หายไปนานเกินปั้นอีกเรื่องจนจบไปแล้ว

ขอมาแบบสั้นๆเนอะขอบคุณ​ที่ติดตามนะครับ

ติดตามสปอยล์​ได้ทางทวีต​นะ

@Phra_Phai

ยังไม่ได้ตรวจสอบคำผิดนะครับ..
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #7 chalan_chan (@chalan_chan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 17:28
    ประโยคสุดท้ายคืออะไรไรรรรรรรรรรรรท์ เกิดไรขึ้น😞😞😟😛😞😜😞😜😟😭😯^÷&#^×¥#&#€■~{\■■\}€×€#^
    #7
    0