แสงเหนือที่ขั้วฟ้าYaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,339 Views

  • 34 Comments

  • 102 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    39

    Overall
    3,339

ตอนที่ 13 : ตอนที่​13:บทสรุป​/1(100​%)​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61



[จ้าวแสงเหนือ​]​





ผมยืนมองเส้นทางด้านหน้าหลังจากที่พวกเราออกเดินทางกันตั้งแต่ตอนเช้า​ อีกแค่นิดเดียวก็จะถึงแล้วสินะ"เคนจิทำเครื่อง​หมายไว้ เพราะหลังจากนี้​ คือหุบเขา​วงกต" ผมเอ่ยออกไปก่อนจะเอื้อมมือไปลูบซีฮัส​เบาๆ"พร้อม​นะ" ผมเอ่ยออกไปก่อนจะก้าวเดินไปพร้อมกับซีฮัส

เส้นทางที่ซับซ้อน​ดูวกวน​ซะจนน่าพิศวง​ ต้นไม้ที่ดูยังไงก็เหมือนๆกัน​ หากแม้พลาดเพียงนิดเดียวเท่ากับชีวิต​ แต่หากก็ยังมีบางอย่างที่ผมแน่ใจว่ามันเปลี่ยนไป​ นั้นคือแสงสว่าง​

"เคนจินายว่าที่นี้ไม่เหมือนเดิมหรือเปล่า"อดเอ่ยออกไปไม่ได้

"หรือมีคนล้างอาถรรพ์​ได้แล้วครับ" เจเดสก์

"บาราคัส สายเลือดนี้เท่านั้นถึงจะล้างอาถรรพ์​ได้" เคนจิ

ผมก้าวขาไปพร้อมกับซีฮัส​ ทุกก้าวย่างล้วนแต่​ระแวดระวัง​จนกระทั่ง​ซีฮัสหยุดเดิน​ ผมถึงกับขมวดคิ้ว"มีอะไร"แต่แล้วเสียงของใครบางคนก็ทำให้ผมหันมอง

"จ้าวแสงเหนือ​"

"พ่อ​ ฮัสลาน​ โชว์​ พี่ภูผา" ผมมองกลุ่มคนตรงหน้าที่ยืนจ้องมองผมเช่นกัน​ ผมวิ่งเข้าไปกอดพ่อทันที​ มีคำถามมากมายก่ายกอง​ที่อยากจะเอ่ยถาม

"คาเรนละครับ​ คาเรน​ พ่อเจอพี่มั้ย เจอคาเรนหรือเปล่า" ผมถามก่อนจะผละห่างนิดนึงจ้องมองทุกคน​ ทำไมไม่มีใครตอบผม

"พ่อเจอสิ่งนี้​ กับกระเป๋าเดินทาง​ และก็โครงกระดูก"

ผมถึงกับทรุดตัว​ลงกองกับพื้นหญ้า​ทันที​ เอื้อม​ไป​รับสร้อยข้อมือ​มาจากพ่อ​ สร้อยข้อมือ​ของคาเรน​ ผมเป็นคนทำเองกับมือ​ ผมทำให้คาเรนตอนวันคล้าย​วันเกิด​ของ​คาเรน​ ไม่จริง​ ไม่ใช่แบบนี้​

"ไม่ใช่แบบนี้... ต้องไม่ใช่... พ่อ... มันต้องไม่ใช่.. อึก.. ฮึก.. พ่อ" ผมกอดพ่อไว้แน่นเจ็บเหลือเกิด​ ใจจะขาดอยู่แล้ว​ ไหนบอกว่าจะกลับมา

"จ้าวแสงฟังพ่อ​ มันอาจไม่ใช่พี่​ เรายังต้องพิสูจน์​"

"ฮึก... ผมเจ็บ... ตรงนี้... ทรมาน...ผมเจ็บ...ไหนสัญญา... ฮึก.. ว่า​จะ​กลับมาหากัน... ไหนละ.. คำสัญญา​ฮึก... คาเรนนนนนนน"ผมผละออกจากพ่อวิ่งกลับมาหาซีฮัส​ ผมกอดมันไว้แบบนั้นผมเสียคาเรนไปแล้ว​ คาเรนทิ้งผม



[เคนจิ]
ผมได้แต่อึ้งทำอะไรไม่ถูก​ ผมสงสาร​นายน้อย​ สงสาร​ผู้เป็นนายที่ไม่สามารถ​เปิดเผยตัวตน​ได้

"เขาทิ้งเรา.. เขาทิ้งเรา... คาเรน.. คาเรน.. อึก.. คนผิด.. อึก.. สัญญา​"นายน้อยยังคงร่ำร้องเรียกนายของเขาในอ้อมกอดของหมาป่า​ โธ่เอ้ยนี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน

"จ้าวแสง​" คุณ​ภูผา

"ซีฮัส... พาคาเรนกลับมา.. อึก.. คาเรนนนนฮือออ"

'พี่อยู่นี้... พี่อยู่ตรงนี้... พี่อยู่กับหนู... ได้โปรดจ้าวแสง'

เหนื่อสิ่งอื่นใด​คือเสียงที่เล็ดลอด​ออกมาจากหมาป่าตัวโต​ ไม่ใช่แค่ผม​ แต่คือทุกคนที่ได้ยิน

'พี่ขอโทษ.. ขอโทษ.. จ้าวแสง'

"ใจร้าย.. คนใจร้าย.. ซีฮัสใจร้าย.. อย่ามาล้อเล่นกับเรา.. เราเกลียด.. อึก.. อึก.. ฮือออ"
นายน้อยที่ผละออกจากร่างหมาป่า​ ก่อนจะตะโกน​ใส่หน้าซีฮัส​ ไม่พอยังยกมือขึ้นปิดหู มันทรมาน​กับภาพที่พวกผมเห็นอยู่ตอนนี้

น้ำตาที่ไหนไม่มีหยุด​ กำปั้นที่ทุบลงตรงร่างของซีฮัส

'​มองพี่..ฟังพี่..พี่เอง..คาเรน..จ้าวแสง'

"ไม่ฟัง..อึก.. ไม่ฟัง..ทุกคนหลอกลวง..ผมเกลียด​ซีฮัส.. เกลียด... ไปให้พ้น.. เกลียดได้ยินมั้ย​ยยยยย"

นายน้อยผละออก​ถอยออกมา​ ก่อนจะหันหลัง​วิ่งกลับไปทางเดิม​

'น้องงงงง'​

"จ้าวแสง/นายน้อย"จ้าวสมุทร/อัสลาน/ภูผา

คิง​ และทุกคนต่างวิ่งตามนายน้อยไป​ ยกเว้นผม​ ที่ยังยืนมองผู้เป็นนายในร่างของซีฮัส
ที่ค่อยๆถอยหลัง​และห่างออกไป​ สู่ป่าลึกผมยังคงก้าวขาเดินตามซีฮัส​ ไม่ได้ห่างจนอีกซีฮัสหยุดก้าวเดิน

'เขาเกลียด​ฉัน​ เขาเกลียด​ฉันแล้ว​ สิ่งที่ฉันทำมันไม่มีความหมาย​เลยเคนจิ ฉันควร​จะตายไปตั้งแต่ตอนนั้น​ ฉันไม่ควรจะ​ทำพิธี​นั้นเลยใช่มั้ย​ น้องเกลียดฉัน​ คนที่ฉันรักเขาเกลียด​ฉัน'​

แน่นอน​ จิตวิญญาณ​ของ​เจ้านายเขาอยู่ในร่างของซีฮัสลิวอิส ไม่ใช่เท่านั้น​ หัวใจของนายเขาก็เช่นกัน

"นายน้อยกำลังเสียใจ​ ห้ามไปนะครับ​ เจ้านายรอมาเกือบปีจะถอยไปง่ายๆไม่ได้​ ได้โปรดเถอะครับ​ คืนร่างเดิมแล้วอธิบาย​ให้​นายน้อยได้รับรู้​ว่าเพราะเหตุใด​ เจ้านายถึงต้องทำแบบนี้"เอ่ยออกไปก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าร่างหมาป่า​

'มันยังจะมีค่าอีกเหรอ​ นายน้อยของนายเกลียดฉัน​ เด็ก​คนนั้นเกลียด​ฉัน​ ฉันเจ็บ​ จนไม่อยากมีชีวิต​อยู่​ ฉันไม่ควร​ ไม่ควรฟื้นขึ้นมา'​

"ฟังผมนะครับ​ ผมขอพูดในฐานะ​เพื่อน​ และพี่ชายคนนึง​ ถ้าคุณ​ไปตอนนี้เท่ากับคุณ​ผิดสัญญา​ที่​ให้ไว้กับนายน้อยจริงๆ​ คุณ​จำได้มั้ยว่าคุณ​เป็นคนรักษา​สัญญา​มากแค่ไหน​ จิตของคุณซีฮัสและนายน้อยถูกผูกมัด​ไว้ด้วยกันเพราะฉะนั้น​ถ้าคุณ​จากไป​ นายน้อยอาจ" แน่นอนว่ามันคือเรื่องจริง​ นายน้อยอาจจากไปเช่นเดียวกัน

'นายหมายความ​ว่า​ไง'​
"ปกติไม่เคยมี ที่จิตทั้งสามจะผูกพัน​กัน​ได้แบบนี้​ และจิตของเจ้านายจะสามารถ​ผสาน​เข้ากับจิตของซีฮัสได้เลยแต่มันไม่ใช่"ผมเงยหน้าขึ้นมองร่างของซีฮัสที่ยืนนิ่ง​

'ขอเวลาฉันได้มั้ย​ แล้วฉันจะกลับไปหานายที่คฤหาสถ์​ ฉันจะไปอธิบาย​ทุกอย่างเอง'

เอ่ยจบร่างของซีฮัสก็เดินเข้าป่าไป​ มีแค่เขาที่ยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม

'โบร๋ววววววววววววววววว'​
'บรู๋ววววววววววววววววววว'

แน่นอนว่าเสียงนั้นมันช่างเย็นยะเยือก​จนน่าขนลุก​ เขาต้องทำยังไง​ เพื่อให้เจ้านายทั้งสองได้ปรับความเข้าใจ​กัน​ เขาต้องทำยังไงหลังจากนี้

"ท่าน'บาราคัส'​ได้โปรดนำทางให้ขาได้ช่วยสายเลือด​ของท่านด้วย​ ได้โปรดชี้นำทางข้าที"



[จ้าวแสงเหนือ​]
ผมวิ่งออกมาจากตรงนั้น​ นี้มันเรื่องอะไรกัน​ มันเรื่องบ้าอะไร​ ทำไมซีฮัสถึงพูดเหมือนตัวเองคือคาเรน​ ทำไมถึงเอ่ยแบบนั้น​ คาเรนจากผมไปแล้วจริงเหรอ​ คาเรนบอกจะรีบกลับมา​ไง​ แล้วทำไมถึง

" โอ้ยย"ผมหกล้มลงไปนั่งอยู่ตรงลานกว้างแห่งนึง" อึก..ใจร้าย..คาเรนใจร้าย..ฮือ.. ซีฮัส.. อึก.. ฮือออ" ผมปล่อยโฮ​ออกไปทันที​ จากนี้จะเชื่อใครได้อีก ผมต้องทำยังไง​ เรื่องไหนคือเรื่องจริง​เรื่องไหนคือหลอกลวง​ ผมควรจะ​ทำยังไง

"จ้าวแสง"

ผมหันไปมองยังเสียงที่เรียกชื่อผม"พี่ฟ้าฮือออ" ผมปล่อยโฮ​อ้าแขนรับอ้อมแขน​คนตรงหน้า​ทันที​" ผมไม่เหลือใครแล้ว​ ไม่เหลือใครอีกแล้ว" ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาจนไม่รู้ว่าจะหยุดเมื่อไหร่

"พี่อยู่นี้​ พี่ฟ้าอยู่ตรงนี้​ ไม่ร้องนะคนดี​ ไม่ร้อง"

"คาเรน.. ฮึก.. คาเรนตายแล้ววว.. คาเรนผิดสัญญา​ฮืออออ" ผมเจ็บที่ต้องเอ่ยคำนั้น

"จะ.. จ้าวแสง...ว่าไงนะ..คาเรน..คาเรนเป็นอะไร"

"คาเรน..อึก..ตายแล้ว..คาเรนทิ้งหนู..พี่ฟ้า..พี่ฟ้า..คาเรน..ฮือออ"



[ขั้วฟ้า]​

ผมถึงชะงักงัน​ ใจมันจี๊ด​ดดขึ้นมาเหมือนใครเอาเข็มไปแทงนับพันเล่ม​ ทำไมถึงเป็นแบบนี้​ นี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน​ แน่นอนว่าการตามจ้าวแสงมาที่นี้ก็เพื่อหวังว่าจะได้รับรู้​ข่าวของอีกคน​ แต่ทำไม​ ทำไมข่าวที่ได้ถึงเป็นแบบนี้​

เขาเองไม่มีแรงที่จะไต่ถาม​อะไรต่อ​ เขาแทบหมดแรงหายใจ​ด้วยซ้ำ​ ความเจ็บปวดมันเพิ่มขึ้นจนกลายเป็นหยดน้ำตา​ 'เขารักคาเรน'​นั้นคือสิ่งที่เขาแน่ใจมาตลอด​

"ให้นำฮอ.มารับที่นี้​ ไปกับพี่นะ​ เรื่องอื่นไว้ไปคุยกันที่บ้าน​ พี่จะอยู่ข้างๆน้องไม่ไปไหน เราจะผ่านมันไปด้วยกัน​ พี่ขอโทษ" เอ่ยออกไปหวังว่าอีกคนจะเข้าใจเขา

ไม่นานนักฮอ.ก็มาถึงเขาอุ้มน้องที่ร่างกาย​นุ่มนิ่ม​ไปแล้ว​ ไหนจะบาดแผลที่เข่าอีก

"พวกนายรอคนของคุณจ้าวแสงที่นี้​ บอกเขาว่าจ้าวแสงอยู่กับฉัน"

ผมมองคนในอ้อมแขนที่ยังสะอื้นไม่หาย​ แน่นอนว่าเป็นใครก็คงเสียใจ​ ผมเองก็เสียใจที่ไม่แม้แต่คำลา​ ไม่ได้เอ่ยบอกความรู้สึก​ของ​ตัวเอง​ให้กับอีกคน​ แต่ผมสัญญา​ว่า​จะ​ดูแลจ้าวแสงเหนือ​ต่อจากเขานับจากนี้เป็นต้นไป

"พี่จะดูน้องเหมือนที่คาเรนดูแล​ พี่สัญญา​ด้วยหัวใจ"



ผมอุ้มร่างที่หลับไปสักพักแล้วขึ้นรถทันที​ พากลับไปคฤหาสถ์​ก่อนแล้วกัน​ แล้วค่อยโทรไปบอกว่าน้องอยู่กับเขา​

จากสนามบิน​นานาชาติ​มาถึงคฤหาสถ์​ของเขาก็ปาเข้าไป3ชั่วโมง​ ยิ่งเวลาเย็นตอนเลิกงานด้วยแล้วไม่ต้องพูดถึง

"เตรียม​ข้าวต้มอาหารอ่อน​ๆไว้เผื่อคุณ​จ้าวแสงจะหิว" เอ่ยออกไปก่อนจะอุ้มร่างเล็กขึ้นไปพักบนห้องนอนของตัวเอง​

ค่อยๆว่างร่างบางลงอย่างเบามือ​ ก่อนจะดึงผ้าขึ้นมาห่มไว้ ก้มลงไปจุ๊บบนหน้าผากข้าว​ ก่อนจะลุกขึ้นไปยังโต๊ะ​ทำงาน​

เปิดตู้เซฟ​ขนาด​เล็ก​ที่เก็บสมุดบันทึก​เล่มหน้าสีเทาเอาไว้​ มันมีเรื่องราว​ของอีกคน​ คนที่เขาพึ่งจะรู้ว่าได้จากเขาไปแล้ว​ ค่อยๆเปิดออกจนถึงหน้าที่ยังว่างอยู่​

หยิบปากกา​สีดำต่างจากทุกครั้ง​ ค่อยๆบรรจงเขียนความรู้สึกที่มีต่ออีกคนเป็นครั้งสุดท้าย​ นับจากวันนี้​ เขาจะเก็บมันไว้ตลอดกาล​ เพราะเขาต้องมีอีกคนจะต้องดูแล

อักษร​แต่ละตัวที่เขาเขียนลงไป​ มันผ่านม่านน้ำตาของเขา​ กว่าจะได้แต่ละคำ​ แต่ละประโยค​มันช่างยากเย็น​ เจ็บปวดแทบขาดใจ​ แม้จะเขียนเพียงไม่กี่บรรทัด​แต่มันก็แสนจะทรมาน​

"ฉันจะเก็บนายไว้ตรงนี้​ เพราะนายคือรักแรกของฉัน... คาเรน"​


เอ่ยออกไปก่อนจะปิดสมุดบันทึก​ลง​ หันไปมองจ้าวแสงที่ยังคงนอนหลับอยู่​ ก่อนจะลุกเข้าไปอาบน้ำ​ น้องคงไม่ตื่นขึ้น​มา​ตอนนี้





[จ้าวแสงเหนือ​]​

'ฉันจะเก็บนายไว้ตรงนี้​ เพราะนายคือรักแรกของฉัน..คาเรน'

ประโยค​เดิมๆที่มันวนอยู่ในหัวผม​ นี้มันเรื่องบ้าอะไร​ พี่ฟ้ารักคาเรน​ พี่ฟ้ารักคาเรน​ อึก​ แล้วคาเรนละ​ คาเรนรักพี่ฟ้าหรือเปล่า​ อึก​ ทำไมถึงหลอกผม​ ทำไมทุกคนหลอกผม​ ทำไม​

น้ำตาที่เคยแห้งเหือด​ไปแล้ว​ กลับไหลออกมาอีกครั้งนึง​ เจ็บ​เหลือเกิน​ ผมจะไว้ใจใครได้อีก​ ซีฮัสผมคิดถึงซีฮัส​

ผมค่อยๆพยุง​ตัวเพื่อลุกขึ้นไปจากที่นี้​ แต่สายตาเหลือบมอง​เห็น​ สมุดบันทึก​เล่นหนาที่วางอยู่บนโต้ะ​ ก่อนจะค่อยๆก้าวขาไปหยิบขึ้นมาดู

'เธอ...ผู้...เป็น...รัก...แรก...รัก...เดียว...ของ...ฉัน'

ผมค่อยๆเปิดอ่านที่ละหน้า​ ที่ละหน้าด้วยความปวดร้าว​ คนโกหก​ โกหกกันทั้งนั้น​ 'กันและกัน'​ผมถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น​ พี่ฟ้ามีอะไรกับคาเรน​ 'ฉันรักนาย... คาเรน'​อึก​ผมร้องไห้ออกมาอีกครั้ง​ พี่ฟ้ารักคาเรน​ แล้วผมละ​ ในเมื่อไม่รัก​ ไม่รู้​สึกอะไร​ ทำไมถึงทำแบบนั้น

ผมเจ็บ​ ผมเจ็บกว่าทุกคน​ คนที่ทรมาน​คือผม​ คนที่ถูกหลอกลวง​คือผม​ ผมเปิดมาจนถึงหน้าสุดท้าย​ น้ำตายิ่งไหล​ สมเพช​ตัวเอง​ที่โง่เง่า​ คิดว่าเขาจะเป็นที่ยึดให้แต่ไม่ใช่เลยย​ มันไม่ใช่​ พี่ฟ้าแค่สงสาร​ผม​ สงสาร


'ทำไมคาเรน.. ทำไมนายไม่รอฉัน..ทำไมถึงทิ้งกันไปทั้งๆที่ฉันยังไม่ได้บอกความรู้สึกกับนาย...ทำไมถึงไม่รอ..ฉันคิดเสมอว่า..จะได้บอกรักนาย..ขอแค่ได้บอก...แต่ทำไมถึง..ไม่รอ..คาเรน...นายทิ้งฉัน..ทิ้งน้องไปได้ยังไง..ฉันสงสาร​น้อง​ นับจากนี้ฉันจะทำหน้าที่แทนนาย​ ฉันจะดูแลจ้าวแสงแทนนาย​ ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะไม่ได้รักจ้าวแสงมากพอ​ แต่สักวันความสงสารมันจะเปลี่ยนเป็นความรัก

นายคือคนแรกของฉัน​ และรักแรก'



"จ้าวแสง"

ผมเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า​ ที่มีสีหน้าตกใจ​ ใช่ครับคนคนนั้นคือ

"นี้คืออะไร​ มันคืออะไร​ พี่บอกผมได้มั้ย​ อธิบาย​มาว่ามันเป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน​ โกหก​หลอกลวง​ เห็นผมเป็นตัวอะไร​ อย่าเอาความสงสารมาเล่นกับความรู้สึกของผม"


[ขั้วฟ้า]

ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูก​ ผมคิดว่า​น้องอาจจะยังไม่ทันตื่นเลยไม่ได้เก็บสมุดบันทึก​ไว้​ แต่ปรากฏ​ว่า​อีกคนกำลังยืนอ่านมันอยู่

"จ้าวแสงฟังพี่มันไม่ใช่"ผมยืนมือไปหวังจะจับอีกคนไว้

"อย่ามาแตะ​ เลิกโกหกกันสักที​ ผมมันน่าสมเพช​มากใช่มั้ย​ สนุกมากมั้ยยย"

ผมได้แต่ส่ายหน้าไปมา​ พอจะก้าวขาไปหาอีกคนก็ถอยออก​ "ไม่ใช่​ ไม่ใช่​ น้องฟังพี่​ จ้าวแสง"

"เลิกโกหก​ผม​ เลิกสงสารกันสักที​ คาเรนเป็นของผม​ พี่ได้ยินมั้ย​ คาเรนเป็นของผม​ ออกไปจากจากชีวิตผม​ ผมเกลียดพี่​ เกลียดพี่​ เกลียดดดดด"

น้องตะโกน​ดัง​ลั่นห้องเหมือนคนขาดสติ​ จนผมตัดสินใจเข้าไปกอด

"ออกไป​ อย่ามาแตะ​ คนใจร้าย​ ออกไป​ ออกไปกรี๊ด​ดดดดดด"

"ไม่ๆๆน้องฟังพี่​ ฟังพี่​ คนดี​ ไม่มีใครแย่งคาเรนไปจากน้อง​ พี่รู้แล้ว อึก​ น้องฟังพี่มีสติ​ น้องอย่าเป็นแบบนี้"ผมรีบประคองใบหน้าของอีกคนขึ้นมา ไม่ๆผมไม่ต้องการแบบนี้ได้โปรดอย่าเป็นแบบนี้​ คนในอ้อมแขนที่เปลี่ยนอารมณ์​จนผมกลัว​ ไม่ใช่แบบนี้

" โอ้ยยยน้องอย่าไป​ ไม่จ้าวแสง​ อย่า"

ผมรีบวิ่งตามจ้าวแสงที่วิ่งลงจากห้องผม​ มันจะไม่น่ากลัวเลยถ้าหากน้องไม่คว้าหยิบรีโมต​รถออกมาด้วย

ปัง
ปัง

ผมเข้ามานั่งในรถคันเดียวกับจ้าวแสง​ ต่างกันตรงที่น้องนั่งประจำที่คนขับ

"ไม่ๆจ้าวแสงฟังพี่​ น้องลงจากรถ​ มันมืดแล้ว​ จ้าวแสงฟังพี่​ ได้โปรด​ จ้าวแสงอย่าทำแบบนี้" สิ่งที่ผมพูดมันไม่ได้ทำให้น้องมีสติแม้แต่น้อย​

จ้าวแสงขับรถออกจากคฤหาสถ์​ มุ่งหน้าไปยังเส้นทางนอกเมือง​ ผมได้แต่ตกใจเพราะเข็มความเร็ว​ที่น้องขับมันอันตราย

"ไปหาคาเรน​ ใช่ๆจะไปหาคาเรน​ คาเรนรออยู่​ หนูจะเอาสร้อยข้อมือ​ไปให้คาเรน​ พี่ไปกับหนูด้วยหรอ อึก​ ไม่ให้ไปอึก​ พี่จะแย่ง​ อึกคาเรนจากหนู​ ไม่ให้ไป​ฮือออ​ ไม่ให้ไป"

"ไม่ๆพี่แค่นั่งไปเป็นเพื่อน​ เห็นมั้ย​ พี่ไม่ได้แย่งคาเรนของน้อง​ จ้าวแสงจอดรถเถอะนะครับ​ ให้พี่ขับ​ พี่จะพาน้องไปหาคาเรน​ พี่ยอมาแล้ว​ ยอมทุกอย่าง​ "ผมไม่อยากเห็นคนที่ผมรักอีกคนเป็นแบบนี้​ พอแล้ว​ อย่าเป็นแบบนี้เลย

"พี่ไม่แย่งคาเรนของหนูแล้วหรอ​ ใช่มั้ยถ้างั้น สัญญา​สิ​ ว่าจะไม่แย่งคาเรนหนู​ หนูรักคาเรน​ อึก​ คาเรน​ สัญญา​ว่า​จะ​กลับมา​ คาเรนฮึก​ "

"พี่สัญญา​ จ้าวแสงฟังพี่ไม่มีใครแย่งคาเรนไปจากน้องได้​ พี่จะไม จ้าวแสงระวังงงงงง"

เอี๊ยด​ดดดดด

โครมมมมมมมมมม





"จ้าว​ อึก​ ลูก​ จ้าวแสง​ ฮือออออ"

"ลูกต้องไม่เป็นอะไร​ เข้มแข็ง​ไว้​คนดี​ ลูกเราต้องปลอดภัย"





#แสงเหนือที่ขั้วฟ้า


ครบตอนละเนอะ

คือหลายคนคอมเมนท์​ว่างงใช่มั้ย
งั้นเรามาไขปมกันเนอะ

1/คาเรนสัญญา​กับน้องว่าจะกลับมาใช่มั้ยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตอนไปหุบเขา

2/ระยะเวลา​ที่คาเรนหายไปราวๆ​1ปี

3/คือตอนที่9:ที่เคนจิโผลมาละไรท์​เขียนไว้ละว่า​ เคนจิยืนมองร่างที่นอนอยู่บนแผ่นหยก​
และคำสั่งเสียก่อนหน้านี้ที่ให้เคนจิดูแลนายน้อย​ ไม่ว่าอะไรจะเกอดขึ้น


สรุปคือ

1.คาเรนใช้เวลาเกือบๆ1ปีกว่าจะได้กลับมาเพื่อทำตามสัญญา​ไม่ว่าจะกลับมาในแบบไหนซึ้งนางกลับมาในร่างหมาป่า

1ปีของการหายตัวไปของคาเรนทำให้น้องที่ดูใส่ซื่อ​ ก็เปิดเผยความลับของอีกมุมนึงของตัวเอง

เคนจิ.ผู้รู้ทุกเรื่องราว​ของคาเรนและเป็นผู้ทำการสลับจิตวิญญาณ​ให้เข้ามาในร่างของซีฮัส​ แต่มันผิดพลาดตรงที่ไม่ได้สลับแต่มันคือการรวมจิตทั้งสองฝ่าย​ให้กลายเป็นหนึ่ง

โอ้ยยเหนื่อยขอคลายปมแค่นี้ก่อนยังมีอีกหลายปม​ ไว้จะทยอย​มาแก้กัน

ว่าแต่ต่อจากนี้​ จ้าวแสงกับขั้วฟ้าจะเป็นไง​ ไรท์​บอกไว้ก่อนนะว่าจะมีแค่1เท่านั้นที่รอด


ขอบคุณ​ครับ​ที่อ่าน​คอมเมนท์​

อย่าด่าไรท์​นะกราบบบบบ


ถ้ามีคำผิดหรือขาดเหลือขอโทษ​ด้วย​นะ​ครับ​
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #26 supapornkhungram (@supapornkhungram) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 12:54
    เจ้าแสงเหนือต้องไม่เป็นไรใช่มั้ยไรท์
    #26
    0
  2. #25 mon_monsis (@mon_monsis) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 22:58
    หน่วงอ่ะตอนนี้
    #25
    0