MYSTERY | AU Hogwarts - 윙참 #พัคฮุนพัคอู

ตอนที่ 11 : 10 เตือน (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    7 เม.ย. 63




CHAPTER 10 


-เตือน-








       'ห้องแห่งความลับ'



       สถานที่ที่ซัลลาร์ซาร์ สลิธธีรินสร้างเอาไว้หลังจากมีความคิกที่ขัดแย้งกับผู้ก่อตั้งคนอื่นๆ ณ เวลานี้แดเนียล ซัลลีแวนและอาเธอร์ เกรย์กำลังเดินไปตามโถงทางเดินที่ถูกขนาบข้างด้วยงูสลักงู ที่นี่มีน้ำขังและตะไคร่น้ำเกาะเต็มไปหมด แถมยังมีกลิ่นที่ไม่ดีเอาเสียเลย

       "นายปล่อยบาซิลิสก์ยังไงแดเนียล" อาเธอร์กวาดตามองรอบทิศหลังจากที่เราเดินมาจนสุดทาง รูปปั้นหน้าซัลลาร์ซาร์ดูน่ากลัวพิลึก

       "ฉันไม่รู้ แต่นายเห็นตรงปากของเขาที่อ้าออกมาไหม" แดเนียลชี้ไปยังรูปปั้น "ฉันยืนหยุดอยู่ตรงนี้แล้วจู่ๆมันก็ออกมาจากทางนั้น"


       "นายไม่ได้ปลดพันธะหรืออะไรเลยหรอ" แดเนียลส่ายหัว

       "ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นคือมันเลื้อยออกไปแล้ว ฉันตกใจมากก็เลยรีบวิ่งออกมาหมือนกัน"

       "ให้ตายเถอะ ไม่สมกับเป็นนายเลย"

       "แล้วแบบไหนถึงจะสมกับเป็นฉันล่ะ"

       "ก็ปกติน่ะนะนายคงเสกคาถาอะไรสักอย่างใส่มันหรือไม่ก็รีบไปหยุดมันน่ะสิ"

       "ฉันไม่รู้ ฉันสับสน"

       "นายไม่ได้โกหกฉันใช่ไหมแดเนียล" อาเธอร์ยกมือขึ้นจับไหล่ของอีกฝ่ายแน่น

       "ฉันพูดความจริง"เป็นคำพูดที่หนักแน่นที่สุดจากแดเนียลตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น อาเธอร์ยิ้มรับและเขาเชื่อแดเนียลสุดใจ

       เพราะมันแปลกถ้าหากแดเนียลจำเหตุการณ์ต่างๆได้เลือนลาง รู้แค่ว่ามาที่นี่ เห็นบาซิลิสก์ออกไปแต่ไม่รู้ว่าปล่อยออกไปได้ยังไง

       "งั้นเรามาสำรวจที่นี่กันหน่อย"

       ทั้งสองพยักหน้าก่อนจะเริ่มสำรวจห้องแห่งความลับเผื่จะมีหลักฐานอะไรสักอย่างเพื่อพิสูจณ์ตัวแดเนียลและหาทายาทสลิธธีรินตัวจริง พวกเจาสำรวจรูปสลักงูทุกตัวที่โถงทางเดิน บนรูปปั้นหรือแม้กระทั้งทางเข้าแต่กลับไม่พบอะไรเลย จนกระทั่งแอ่งน้ำในห้องแห่งความลับเกิดระลอกคลื่นเล็กพัดเข้ามาที่ทางเดิน

       "นายทำอะไรไปรึเปล่าอาเธอร์"

       "ฉันไม่ได้ทำ" 

       "งั้นรีบไปจากที่นี่กันเถอะ"แดเนียลคว้าข้อมืออีกฝ่ายแต่ก็ต้องหยุดตามเสียงร้อง

       "เดี๋ยวแดเนียล นั่นเสื้อคลุม! มันลอยมาทางนี้!!"ทั้งคู่วิ่งกรูไปยังเสื้อคลุมที่เริ่มลอยมาตามน้ำ เห็นได้ชัดว่านี่คือเสื้อคลุมเด็กนักเรียนฮอกวอตส์ แดเนียลเสกคาถาเรียกของก่อนที่เสื้อคลุมจะลอยขึ้นอยู่บนมือของเขา

       "นี่มัน.."


       "..."


       "เสื้อคลุมบ้านสลิธธีรินนี่"














       “จะมองอีกนานไหม?”


       “…”


       “คาทินอส!”


       เจคอบสะดุ้งโย่งก่อนจะเกาหัวตัวเองอย่างเขินอาย วันนี้เจคอบตามมาเฝ้าเขาถึงห้องสมุด ตั้งแต่เมื่อวานที่หมอนั่นรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วเขาเป็นแอนิเมจัสแล้วดันไปเหมือนแม่นาเดียเข้า ก็เอาแต่ถามอยู่ไม่เลิกว่าเรื่องทั้งหมดมันจริงใช่ไหม ซึ่งเขาก็ตอบแบบเดิมอยู่ทุกรอบว่าจริง


       “ถามจริงๆ นายเป็น--”


       “ใช่”


       “ยังไม่ทันถาม”


       “รู้น่าว่าจะถามอะไร” จิมมี่หลุดหัวเราะออกมา ให้ตายเถอะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้แกล้งใครสักคนนอกจากเดวิด


       “จนถึงตอนนี้นะ ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายกลายเป็นแมว…แอนิเมจัสน่ะ”


       “ขอร้องล่ะ ฉันไม่อยากพูดหลายๆรอบว่ามันคือความจริง ความจริงทุกอย่างนั่นแหละ”


       “นายไม่ได้แอบใช้คาถาแปลงร่างอะไรทำนองนี้จริงๆ ใช่ไหมหรือพวกน้ำยาสรรพรส”


       “อืออออออออออออ” จิมมี่ลากเสียงยาว เอาล่ะ เขาชักจะหมดความอดทน



       จิมมี่หยัดตัวลุกขึ้นหยิบหนังสือที่เลือกมากอดไว้ระดับอกก่อนจะรีบเดินหนีเจคอบโดยที่ไม่หันไปมองเลยว่าอีกฝ่ายจะเดินตามมาหรือเปล่า แต่ดูจากเสียงที่เงียบลง ไร้เสียงอ้อนวอนนั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เขามั่นใจว่าเจคอบไม่ได้ตามมา


       เขาถอนหายใจ อย่างน้อยวันนี้ก็หลุดพ้นจากเจคอบมาได้แล้ว ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงตามติดเขาขนาดนี้ จริงๆก็อาจจะพอเข้าใจแหละคงจะคิดว่าโดนหลอก 


       “โอ๊ย!”จิมมี่ร้องเสียงหลง เมื่อรู้สึกถึงความปวดร้าวหลังจากเดินชนอะไรสักอย่างเข้า เขาเงยหน้ามองเพื่อที่จะหลบแต่ทว่าต้องหยุดชะงัก “แดเนียล!?”


       “ใช่ ฉันเอง”


       “มะ..มาทำอะไรแถวนี้”ให้ตาย เขากลียดตัวเองเวลารู้สึกกลัว ก็เรื่องเมื่อวานยังทำเขาช็อคแทบแย่ ทั้งที่เขาอยู่บ้านเดียวกันมาตลอดแต่เขาไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับแดเนียลแม้แต่นิด


       “ฉันมาหานายนั่นแหละจิมมี่ มานี่”แดเนียลจับแขนจิมมี่ไว้แน่นก่อนจะพาเขาเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ในชั่วพริบตา จิมมี่ก็เริ่มรู้สึกเหมือนโลกหมุนอย่างไงอย่างงั้น







       ฟุบ!















       รู้ตัวอีกที ทั้งคู่ก็ได้มายื่นอยู่บนหอระฆังที่เงียบสงัด ไม่มีคู่รักหรือใครก็ตามแอบมาที่นี่ จิมมี่รู้สึกปั่นป่วนที่ท้องอย่างบอกไม่ถูก เอาล่ะ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าเมื่อกี้นี้น่ะแดเนียลพาเข้าหายตัวมาทั้งที่การหายตัวในโรงเรียนเป็นสิ่งผิดกฎและตัวดาเนียลเองที่เพิ่งจะอยู่ปีสามไม่น่าจะได้ฝึกใช้คาถานี้


       “นาย…ทำได้ยังไง เมื่อกี้น่ะ”


       “พ่อสอนฉันมา”


       “พ่อ?”


       “ใช่ เขาสอนฉันล่ะ เขาบอกว่ามันจะช่วยฉันได้หลายๆอย่างเมื่อต้องการ และจำเป็น”


       จิมมี่ขมวดคิ้ว เขาเองพอจะเข้าใจจุดประสงค์ของพ่อ แต่ว่าการพาเขามายังหอระฆังมันจำเป็นขนาดที่ต้องหายตัวมาเลยหรือยังไง 


       “ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอก ฉันกำลังจะบอกเหตุผลนี่ไงว่าทำไม”แดเนียลกลั้วหัวเราะ “ฉันมีเรื่องจะเตือน อันที่จริง ถ้าสั่งได้ฉันก็ควรจะสั่ง”


       “…”ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แดเนียลใช้คำพูดที่ไม่เย็นชากับจิมมี่ ต้องจารึกไว้แล้ว


       แดเนียลถอนหายใจ “เลิกยุ่งกับพวกบ้านสลิธีรินได้หรือเปล่า ทั้งพวกคาทินอสและฟาเรล”


       “…”


       “ฉันไปเจออะไรบางอย่าง มันค่อนข้างซับซ้อนและใช่ ฉันยังไม่อยากที่จะบอกอะไรนายมากเท่าไหร่มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับฉัน จะว่ายังไงดี ฉันไม่อยากบอกอะไรเลยนอกจากอยากให้นายระวังตัว โดยเฉพาะพวกคาทินอส” จิมมี่ขมวดคิ้วอีกครั้ง ถ้าให้เดาเรื่องที่เจอก็คงเป็นเรื่องเมื่อวานสินะ


       “เรื่องที่นาย เป็นพาร์เซลเมาท์แล้วเปิดประตูห้องแห่งความลับใช่ไหม ถ้าเรื่องนั้นฉันก็พอจะรู้”


       “เดี๋ยวนะ”


       “เมื่อวานฉันเห็นนายกับอาเธอร์ดูแปลกๆ และพวกนายสองคนก็ไปในที่ที่ไม่ควรจะไป ฉันเห็นหมดทุกอย่าง อ้อ เรื่องนี้ฉันไม่ได้บอกใคร”


       “ว่าไงนะ ทำไมนายถึง..”


       “ฉันก็มีอะไรหลายๆอย่างที่บอกนายไม่ได้เหมือนกันแดเนียล ขอบคุณสำหรับคำเตือนที่ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ขอบคุณมากๆนะที่ทำให้ฉันรู้ว่านายยังเป็นห่วงฉันบ้างถึงมันอาจจะเป็นเรื่องที่ฉันเข้าข้างตัวเอง”จิมมี่ยิ้ม ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความสัมพันธ์พี่น้องของเราราวกับว่ามีแต่ความเกลียด แต่ทว่าวันนี้อย่างน้อยแดเนียลก็แสดงความเป็นพี่ออกมา


       เขาไม่รู้เหมือนกันว่าแดเนียลไปเจออะไรมา แต่ถ้าเดา ยังไงเจ้าตัวก็คงไม่อยากบอก และใช่ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดประสงค์นี้มันดีหรือร้าย ก็ในเมื่อแดเนียลไม่เคยห่วงใยเขาแม้แต่นิดเดียว แต่พอมาคราวนี้เหมือนลืมไปแล้วว่าเคยแสดงท่าทีแบบไหนเมื่อเจอเขา


       “จิมมี่ ฉัน..เป็นห่วง”


       “…”


       “เรื่องที่ฉันเจอ ฉันไม่อยากเล่าเพราะไม่อยากให้นายเข้ามาเกี่ยวข้องไปมากกว่านี้”


       “…”


       “ไว้ใจฉัน ในฐานะพี่ชายคนนึงจะได้ไหม”








       หลังจากที่แดเนียลเข้ามาเตือนเขาเรื่องเจคอบ หมอนั่นไม่ถามอะไรเขาอีกแม้แต่เรื่องที่เขารู้ว่าแดเนียลไปที่ห้องแห่งความลับ แดเนียลพาจิมมี่กลับมาส่งที่ห้องเรียนหลังจากพาไปที่หอระฆังอยู่นานสองนาน

       เดวิดที่ยืนกระวนกระวายอยู่หน้าห้องเรียนพร้อมเพื่อนๆเรเวนคลอ ดูท่าเดวิดคงจะหัวเสียน่าดูที่เขาหายออกไปอีกแล้วทั้งที่ช่วงนี้มีกฏเพิ่มขึ้นมาเป็นกอง -เป็นเพราะทั้งเขาและแดเนียลใกล้เข้ามาเดวิดถึงได้เหลือบมองขึ้น สีหน้าของเพื่อนสนิทเปลี่ยนไปทันที

       "อยู่นี่เอง! ฉันหาตั้งนาน"เดวิดวิ่งกรูเข้ามาหาก่อนจะกอดเขาแน่น

       "น้อยๆหน่อยได้ไหมเดวิด"

       "ก็นายทำฉันเป็นห่วง! ทุกคนเป็นห่วงนาย"

       "ขอโทษที พอดีฉันไปคุยกับแดเนียลมาน่ะ"เดวิดหันไปมองยังต้นเหตุก่อนจะยิ้มแหยๆไปให้ อันที่จริงแล้วเดวิดน่ะกลัวแดเนียลมากๆ

       "พวกเราโดนศาสตราจารย์ดุก็เพราะนาย"เดวิดหน้ามุ่ย

       "ไปโทษแดเนียล เขาพาฉันออกมาเอง"

       "ไปเรียนกันเถอะ พวกเรารอนายอยู่"ว่าแล้วว่าเดวิดคงไม่กล้า เจ้าตัวดึงข้อมือเขาให้ตามมายังห้องเรียน จิมมี่หันไปมองอีกคนที่ไม่พูดอะไรสักคำ

       แดเนียล ซัลลีแวนกำลังมีความลับที่ไม่ใช่แค่เรื่องห้องนั้นแน่ๆ หมอนั่นยังมีเรื่องราวอีกมากที่ยังคงปิดเป็นความลับและไม่สามารถบอกเขาทั้งที่เป็นน้องชาย 






       ห้องโถงใหญ่ไม่ครึกครืนเหมือนแต่ก่อนหลังจากเกิดเรื่อง เด็กนักเรียนต่างเลือกที่จะกลับไปยังหอพักจึงเหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เลือกมาทานอาหารเย็นที่นี่

       เจคอบ ฮันเตอร์ เจเนวีฟ จิมมี่และเดวิดเลือกที่จะมาห้องโถงใหญ่เพราะพวกเรามีเรื่องที่ต้องคุยกันอีกมาก ผู้ใหญ่หลายๆคนเริ่มปล่อยให้เรื่องนี้เป็นเพียงอุบัติเหตุ พวกเขาไม่สามารถระบุได้ว่าการตายของเด็กบ้านสลิธธีรินนั้นเกิดจากอะไร

       "ในเมื่อพวกเขาไม่ทำ เราก็ต้องทำนะ"ฮันเตอร์เริ่มออกความคิดเห็นหลังจากเรานั่งเงียบกันมาสักพัก

       "จะทำไงล่ะ พูดเหมือนง่าย"เป็นเดวิดที่พูดออกมา ดูท่าจะยังเคืองเรื่องเสกคาถาใส่คราวก่อน

       "เจคอบได้เบาะแสมาบ้าง"ฮันเตอร์หันไปมองอีกฝ่ายก่อนจะพูดต่อ "เจคอบแอบออกไปนอกหอเมื่อคืนก่อน"

       "ว่าไงนะ!"

       "ใจเย็นน่าเจน ฉันก็แค่ทนอยู่แบบนี้ไม่ได้"

       "เจคอบ เราสัญญากันแล้วนี่ทำไมออกไปแบบนั้น มันอันตรายนายก็รู้" เจเนวีฟค่อนข้างที่จะโกรธมากเลยด้วยซ้ำ ทำไมเจคอบไม่เคยฟังกันเลย

       "จิมมี่เพื่อนเธอก็ออกมาด้วยเถอะ" 

       "จิมมี่ นายด้วยหรอ"

       "อือ._."

       "ที่อย่างนี้เสียงอ่อนนะเจน กับฉันที่เป็นพี่แท้ๆทำมาโมโหใส่"เจคอบมองเจเนวีฟอย่างคาดโทษ จิมมี่มีดีอะไรนักหนาทำไมคนอื่นถึงต้องยอมตลอดด้วยแม้แต่เขาเอง

       "กลับมาที่เรื่องนี้ดีกว่าไหมครับคุณคาทินอส"เดวิดกดเสียงต่ำ คงจะรำคาญเต็มที

       "ฉันเล่าเองฮันเตอร์ ฉันแอบออกไปที่ห้องแห่งความลับแต่ระหว่างทางก็มาเจอจิมมี่ที่เดินมาแบบลับๆล่อๆ"เจคอบเหลือบตามองจิมมี่ เจ้าตัวถึงกับมาขอให้เขาอย่าเปิดเผยเรื่องแอนิเมจัส "นั่นแหละสุดท้ายเราก็มาด้วยกันน่ะนะ"

       "ไงต่อ"

       "อย่ามาทำเสียงดุใส่ฉันได้ไหมเจน"เจคอบถอนหายใจ "มีคนตามเรามาเหมือนกัน ฉันกับจิมมี่ก็เลยหลบแต่เดาสิว่าพวกเราเจอใคร"

       เจคอบยกยิ้มก่อนจะมองจิมมี่อีกครั้งและเราสบตากัน หมอนี่น่ะคงจะเย้าะเย้ยเขาอยู่ในใจกับเรื่องที่เราทั้งคู่เจอ เจคอบคงจะไม่ค่อยไว้ใจเขามากขึ้นกว่าเดิม

       "ฉันกับเจคอบเจอแดเนียลและอาเธอร์"จิมมี่พูดขึ้นมา "แดเนียลเปิดประตูห้องแห่งความลับ สองคนนั้นเข้าไปแต่พวกเราตามไปไม่ทัน มันปิดซะก่อน"

       ทุกคนเงียบกริบหลังจากได้ยิน คงจะตกใจกันน่าดูแม้แต่เขาเองก็ยังตกใจอยู่กับเหตุการณ์ที่เห็น ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าแดเนียลน่ะ เข้าไปได้ยังไงหมอนั่นเป็นเด็กบ้านกริฟฟินดอร์ทั้งยังมาจากซัลลีแวนที่ไม่ว่าใครมาเรียนที่นี่ก็จะถูกคัดไปที่บ้านนี้


       "แดเนียล ซัลลีแวนเป็นทายาทสลิธธีรินหรอ บ้าไปแล้ว" ฮันเตอร์แทบจะบ้า สาบานว่าก่อนหน้านี่เขาเกือบเชื่อสนิทว่าเจคอบนั่นแหละคือทายาทสลิธธีริน แต่อยู่ๆมาวันนี้สิ่งที่จิมมี่บอกดันทำให้เอนเอียงไปทางแดเนียล แดเนียลเนี่ยนะ

       "ฉันพูดอะไรไม่ออกเลยให้ตายเถอะ" ->เดวิด ลี

       "ก็พูดออกมาแล้วนี่ไง" -> เจเนวีฟ คาทินอส

       "ตลกตายล่ะ" -> เดวิด ลี

       "แล้วทีนี้พวกเราจะทำยังไงกันต่อ"

       "เราคงต้องจับตาดูสองคนนั้นให้ดี ฉันว่าจิมมี่น่าจะเหมาะไปตามติดแดเนียลนะ นายเป็นน้องชายมันนี่?" เป็นอีกครั้งที่เจคอบทำหน้ากวนโอ๊ยใส่เขา ไอบ้านี่

       "ฉันจะช่วยจิมมี่เอง"เดวิดเสนอขึ้นมา "ยังไงซะฉันก็เป็นเพื่อนร่วมบ้าน ดูไม่น่าสงสัย"

       "งั้นพวกฉันจะดูเด็กฮัฟเฟิลพัพเอง ในตอนนี้เราคงทำอะไรไม่ได้มากนอกจากจับตาดูสองคนนั้น"

       ทุกคนพยักหน้าหลังจากรับรู้หน้าที่ก่อนที่พวกเราจะแยกย้ายกันกลับหอพักโดยที่ตกลงกันว่าต้องมารายงานเรื่องแดเนียลและอาเธอร์ที่นี่ทุกวัน แต่ไม่ทันที่จะได้ก้าวออกจากห้องโถงใหญ่เขาก็โดนเจคอบลากมาอีกที่นึงก่อนจะส่งซิกให้คนที่เหลือเดินไปก่อน พวกเราสองคนมีเรื่องต้องคุย


       "มีอะไรเจคอบ"

       "เปล่า ฉันแค่สงสัย" เห้อ จะพูดเรื่องนั้นอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย

       "เรื่องเป็นแอนิเมจัสฉันขี้เกียจที่จะพูดแล้วนะ"

       "คือฉันแค่-"เจคอบประหม่า นั่นทำให้เขาไม่เข้าใจ หมอนี่เป็นอะไรอีกเนี่ย

       "แค่อะไรเจคอบ เร็วๆสิเดวิดรอฉันอยู่นะ"

       "คือว่า..นายน่ะ"

       "..."

       "จะแปลงร่างเป็นแมวอีกไหม?"

       "..."

       "คือว่านายเหมือนนาเดียร์แมวของฉันมาก เจนกับฉันคิดถึงมันน่ะ"









100%









หายไปกี่เดือนคะให้ทาย 555555555555555555555555555
อย่าลืมคอมเม้น+สกรีมแท้กเป็นกำลังใจให้เราหน่อยนะคะ;-; แงแอ เริ่มกลับมามีไฟแล้วอยากได้กำลังใจค้าบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น

  1. #529 irn. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 20:29
    เค้าคิดถึงนะคะ🥺
    #529
    0
  2. #528 wpinkluv (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 16:08
    คิดถึงนะคะㅜㅡㅜ
    #528
    0
  3. #527 Iu Bana (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 01:26
    คิดถึงนะคะ ขอบคุณที่กลับมาค่ะ น้องจิมมี่น่ารักเสมอเลยเเงง ส่วนเจคอปหาเรื่องอยู่ใกล้เขารึเปล่าคะ เเงงง
    #527
    0
  4. #526 893MJ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 08:39
    ไอเจ้าคนเจ้าเล่ห์!!! คิดถึงใครกันแน่พูดอีกทีสิคะอยากจะแหมให้หมดลม อุแง้ พี่แดเนียลไปเจออะไรมานะ แล้วทำไมเด็กที่โดนต้องเป็นเด็กบ้านสริธธิรินด้วย รอนะคะคูมไรทททท์
    #526
    0
  5. #524 MMXIX (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 22:41
    ดีใจที่มาต่อนะคะ
    #524
    0
  6. #523 MoccaChan_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 20:34
    ดีใจที่กลับมานะคะ นอกจากเจคอปจะคิดถึงแมวแล้ว เราก็คิดถึงเจคอปค่ะ
    #523
    0
  7. #522 MoccaChan_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 20:34
    ดีใจที่กลับมานะคะ นอกจากเจคอปจะคิดถึงแมวแล้ว เราก็คิดถึงเจคอปค่ะ
    #522
    0
  8. #521 MoccaChan_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 20:34
    ดีใจที่กลับมานะคะ นอกจากเจคอปจะคิดถึงแมวแล้ว เราก็คิดถึงเจคอปค่ะ
    #521
    0
  9. #519 21febfav (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 01:03
    กรี๊ดดดด จริงๆเค้าเห็นแจ้งเตือนตั้งแต่ห้านาทีแรกแล้วแต่ตามย้อนอ่านอยู่ แง ดีใจที่กลับมานะคะ สนุกเหมือนเดิมเลยๆๆๆ
    #519
    0
  10. #518 I II II VII (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 05:06
    เห็นแจ้งเตือนตอนใหม่ละกรี๊ดดเลยยแงงงง555555 หนูชอบมากกนะคะเป็นกำลังใจให้คูมไรท์💕
    #518
    0
  11. #517 PTRM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:59
    เย้ๆ ไรต์กลับมาอัพแล้ว เราคิดถึงมากๆเลยค่ะ เรารออ่านเสมอนะ
    #517
    0
  12. #516 aunchinoon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 12:38
    เรากลับไปอ่านมาใหม่เพราะไรท์อัพเลยนะคะ ชอบมากๆ ขอบคุณที่กลับมาเเต่งต่อนะคะ♥️
    #516
    0
  13. #514 maey bie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 00:22
    เราพึ่งมาอ่านเรื่องนี้ค่ะ สนุกมากๆๆๆ อ่านรวดเดียวเลย ภาษาสวยเนื้อเรื่องน่าติดตามมาก อยากอ่านต่อแล้วว
    #514
    0
  14. #513 ??? (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 23:21

    ขอบคุณที่กลับมานะคะ

    #513
    0
  15. #512 dujunhyung2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 22:43
    เอาเจนมาอ้างรึเปล่าาาา นายเจคอป...ดีใจที่กลับมานะคะไรท์😊
    #512
    0
  16. #511 knpppp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 22:15
    ดีมากเลยค่ะคุณไรท์ เป็นกำลังใจให้นะคะ! ทางเราจะตามอ่านอย่างตั้งใจเลย
    #511
    0
  17. #510 nantakan0912 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 17:41
    คิดถึงไรท์มากกกกก ในที่สุดด ติดตามตลอดนะคะสู้ๆค่ะ
    #510
    0
  18. #509 WriToon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 12:26

    อุกี๊ดตัวเองงงง บอกตรงๆว่าเราเฟบเรื่องคุณไว้นานมากๆแล้ว แต่สารภาพว่าพึ่งมาตามอ่านจนครบทุกตอนเมื่อกี๊ มันดีมากจริงๆค่ะแงง สนุกมาก ดำเนินเรื่องน่าติดตาม เรานี่ติดงอมแงมเลย และใช่ค่ะ คนรออ่านเยอะแยะเลยนะคะ เราหวังว่าเร็วๆนี้คุณคนเขียนจะกลับมาอัพให้ได้อ่านกันนะก๊ะะะ สู้ๆ เป็นกำลังใจให้! /ปาหัวใจรัวๆ

    #509
    0
  19. #508 remer (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 11:00
    เค้ายังรอไรท์อยู่นะคะเเงงงงงวงว????
    #508
    0
  20. #507 dujunhyung2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 22:57
    มาต่อเถอะค่ะได้โปรดดด จะใน ดด.หรือ รอร.ก็ได้ ฮือออ
    #507
    0
  21. #505 21febfav (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 10:21
    ไรท์คะ แงงงงง
    #505
    0
  22. #504 veearryn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 06:15

    ไรท์ โปรดกลับมาาาาาาาาาาา

    #504
    0
  23. #503 intt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 10:58
    คิดถึงสุดๆเลยแง????????????
    #503
    0
  24. #502 jxxwxxmm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 02:57
    แงงง้ คิดถึงเรื่องนี้มากเลย;-;
    #502
    0
  25. #501 somza (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 21:08

    คิดถึง คิดถึงมากๆเลยค่ะ ฮืออออออออ

    #501
    0