rainbow after the rain | gakook

ตอนที่ 1 : เด็กชายห้อง 7408 (Re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    22 มี.ค. 62

Chapter 1 : เด็กชายห้อง 7408


   ผมอาศัยอยู่ที่หอพักตึก4ชั้นขนาดไม่เล็กแต่ก็ไม่ใหญ่ ที่นี่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองแคลิฟอร์เนีย ก่อนที่ผมจะย้ายมาสภาพห้อง7409 ชั้น4ของผมมีสภาพไม่ต่างจากรังหนูแต่ผมก็ไม่ได้รังเกียจที่จะอยู่ที่นี่ถึงแม้ว่าผมจะใช้เวลาทำความสะอาด ซ่อมประตู เพดาน พื้น และ ผนัง และอื่นๆ อยู่นานพอสมควรแต่มันก็คุ้มที่ผมได้จ่ายเงินค่าห้องในราคาที่ถูกกว่าที่พักอื่นๆ 



   เมื่อไม่กี่เดือนมานี้มีผู้ชายคนหนึ่งมากับลูกชายของเขาและได้เช่าห้องพักที่อยู่ถัดไปจากห้องของผม พวกเขาเป็นชาวเอเชียแต่ผมไม่ทราบสัญชาติของพวกเขาทั้งคู่ 



   มลภาวะทางเสียงจากห้อง7408ที่อยู่ถัดไปจากห้องของผมสร้างความรำคาญให้แก่ผมทุกวัน บนชั้น4มีแค่ห้องของผมและ7408ที่มีคนอยู่ ผมได้ยินเสียงสิ่งของสิ่งของเครื่องใช้ที่หล่นแตกกับเสียงคนทะเลาะกัน สุดท้ายผมหมดความอดทนที่จะฟังเสียงพวกนั้น ผมจึงออกจากห้องเพื่อที่จะไปกล่าวตักเตือนพวกเขาแต่แล้วจู่ๆลูกชายของเขาก็ออกมาจากห้องก่อนที่ผมจะเดินไปเคาะประตู เขาตัวสูงกว่าผม มีผิวขาวแบบชาวเอเชีย เขาออกมาพร้อมเลือดตรงมุมปากและรอยฟกช้ำดำเขียว เขายืนมองผมอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกไป



   ผมเคาะประตูห้อง7408 ชายร่างอ้วนท้วมเปิดประตู ในมือของเขาถือขวดเหล้า ผมสังเกตเห็นควันบุหรี่ที่ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง ข้าวของในห้องกระจัดกระจาย มันดูเละเทะไปหมด



"สวัสดีครับ ผมมาจากห้อง7409ครับ"

"มีอะไร"

"ห้องของพวกคุณเสียงดังรบกวนห้องของผมน่ะครับ ขอความกรุณาช่วยเบาเสียงลงด้วยนะครับ"

"นายชื่ออะไร?"

"มิน ยุนกิ ครับ"

"โอ้ คนเกาหลีงั้นหรอ ชั้นก็เป็นคนเกาหลีเหมือนกัน หาคนเกาหลีในประเทศนี้ค่อนข้างยากส่วนใหญ่มีแต่พวกคนจีน พวกฝรั่งขี้นกนั่นชอบเหมารวมคนเอเชียว่าเป็นคนจีนไปหมด น่ารำคาญชะมัด"

"ครับ"

"เฮ้ คุณมิน หน้าตาคุณดูฉลาดดีนะ ทำไมคุณไม่แก้ปัญหาโดยการเอานิ้วอุดหูหรือไม่ก็ย้ายที่พักไปเลยล่ะ?" 



   เมื่อเขาพูดจบ เขากระดกขวดเหล้าในมือไปอึกใหญ่และปิดประตูใส่หน้าผมอย่างจัง ผมหันกลับไปเพื่อที่จะกลับห้องแต่ผมเหลือบไปเห็นเจ้าเด็กคนเมื่อกี้นั่งสูบบุหรี่อยู่หน้าห้อง7406 เขาน่าจะพึ่งซื้อมันมาจากมินิมาร์ทใต้ตึก ผมไม่เห็นน้ำตาของเขาสักหยด เขาทำหน้านิ่งเฉย เขาดูแข็งแกร่งดีที่โดนมาขนาดนี้แล้วยังทำตัวนิ่งเฉยได้ เด็กหลายๆคนแค่โดนพ่อแม่ด่าก็คงมีน้ำตาซึมบ้างแหละ 
เขาจี้บุหรี่ในมือลงพื้นและปัดมันออกไปไกลๆ เขาหันมามองหน้าผม 



"ขอโทษที่เสียงดัง"

"วันหลังอย่าทำอีกละกัน" ผมเดินหันหลังกลับไปยังห้องของตัวเอง

"เดี๋ยวก่อน!" เขาวิ่งมาหาผม "คุณมีกล่องปฐมพยาบาลมั้ย?"

"เข้ามาสิ…"



   เด็กนั่นเข้ามาในห้องผม ผมบอกให้เขานั่งรอบนโซฟา ผมเปิดโทรทัศน์เก่าๆให้เขาดูพลางๆในขณะที่ผมไปห้องน้ำเพื่อที่จะเอากล่องยา


   ผมเดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับถือกล่องขนาดกระทัดรัด เขาเปลี่ยนช่องข่าวสารเป็นช่องการ์ตูนที่กำลังฉายเรื่องลูนนี่ตูนส์ ผมเคยดูเรื่องนี้สมัยที่โทรศัพท์มันยังเป็นภาพขาวดำ



"คุณใช้เจ้ากล่องนี่เป็นมั้ย?"

"อืม"

"คุณคุยกับพ่อของผมแล้วเป็นยังไงบ้าง"

"เขาดูเหมือนคนติดยา"

"เขาขายยา" เขาพูดติดขำเล็กน้อย 

"นายขำอะไร?"

"ปล่าว" 

   ผมใช้สำลีแตะเบาๆลงบนแผลตรงใบหน้าของเขา เขากัดฟันแล้วทำหน้านิ่ว

"โทษที"

"ไม่เป็นไร"

"เป็นเด็กห้าขวบรึไงที่ยังชอบดูการ์ตูน"

"มันสนุกนะ"

"มีแผลตรงอื่นอีกมั้ย?" 



  เขาเงียบไป มือเล็กปลดกระดุมบนเสื้อสีแดงลายสก็อตทีละเม็ด ทีละเม็ด จากไหปลาร้าของเขา ผมรู้ว่ามันคือรอยอะไรและผมเลือกที่จะไม่ถามเกี่ยวกับมัน ที่เหลือเป็นรอยฟกช้ำและโดนของมีคมบาดแต่ไม่ได้ลึกมาก แค่ทำความสะอาดแผลและใช้พลาสเตอร์ผิดแผลก็พอ บรรยากาศในห้องนั้นเริ่มดูหดหู่และน่าอึดอัดขัดกับการ์ตูนที่กำลังฉายอยู่บนโทรทัศน์



"นายเป็นคนเกาหลีหรอ?" ผมรู้ว่าเขาเป็นคนเกาหลีแต่ผมถามไปเพื่อกลบบรรยากาศที่น่าอึดอัด

"ใช่"

"ชั้นชื่อ มิน ยุนกิ"

"จอน จองกุก" 

"นายอายุเท่าไหร่?" เมื่อผมทำแผลให้เขาเสร็จ ผมเก็บอุปกรณ์เข้าไปในกล่องปฐมพยาบาล

"16 ปี" ร่างหนาเงียบและชะงักไป ไม่ใช่เพราะผมไม่เชื่อแต่ผมไม่คิดว่าเด็กที่ควรจะเรียนมัธยมปลายที่โรงเรียนจะมาอยู่ในสภาพนี้ ผมไม่อยากแสดงสีหน้าหรือความรู้สึกออกมา 


"ชั้นอายุ 26 ปี" ผมเดินเข้าไปในห้องนำ้เพื่อเก็บกล่องปฐมพยาบาล

"คุณดูเหมือนเด็กกว่าผมนะ" เขายิ้มแล้วพูดต่อว่า "ความสูงน่ะ" หลังจากนั้นเขาก็ขำก๊าก 



   ผมไม่ได้เอาคำพวกนั้นเก็บไปคิดเพราะถ้าผมมาโมโหเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้ชีวิตก็คงไม่เจริญกันพอดี



"ผมล้อเล่นน่า ไหนๆผมก็จะตายวันตายพรุ่งอยู่แล้ว อย่าถือสาผมเลยนะ" เขายิ้มจนเห็นฟันกระต่าย

"นายอายุ16 สูบบุหรี่ได้หรือไง?" นิ้วยาวสีขาวซีดชี้ไปที่กล่องบุหรี่ของจองกุกที่วางอยู่บนโต๊ะ

"ผมค่อนข้างสนิทกับพนักงานในร้านมินิมาร์ทใต้ตึก เขายอมขายบุหรี่ให้ผมด้วยความเต็มใจ เขาเป็นคนใจดีชอบให้ขนมนมเนยกับผม ผมรู้ว่าเขากำลังตกหลุมรักผม" มือเล็กติดกระดุมทุกเม็ดพลางๆระหว่างที่พูดเรื่องไร้สาระ


   ตอนนี้ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ารอยตรงไหปลาร้าของไอเจ้าเด็กเหลือขอนี่เป็นของใคร


"ตรงไหปลาร้าพ่อของผมทำเองแหละไม่ใช่พนักงานทำหรอก" เขาปลดกระดุมบนให้ผมดูผิวขาวนวลและรอยตรงไหปลาร้าของเขา เขาเหมือนมีพลังพิเศษที่สามารถอ่านใจผมได้

"ชั้นไม่ได้อยากดู" เจ้าเด็กนั่นยักไหล่แล้วหันกลับไปดูการ์ตูนเหมือนเดิม 



   มือขาวซีดบิดลูกบิดที่ขึ้นสนิมไปแล้วนิดหน่อย หยิบถุงผ้าที่แขวนอยู่บนที่วางของ ผมจะไปซื้ออาหารมาตุนไว้ในตู้เย็นและทำอาหารสำหรับเย็นนี้ 

"คุณจะไปไหนหรอ?"

"มินิมาร์ท"

"ผมไปด้วยสิ"

"ไม่ต้อง อยู่ในห้องไปนั่นแหละ"

"งั้นผมไปเองแล้วคุณรออยู่ในห้องเพราะคุณทำแผลให้ผม ผมอยากตอบแทนอะไรเล็กๆน้อยๆให้น่ะ"

"โอเค"

"คุณแพ้อาหารอะไรมั้ย?"

"ไม่"

"แต่ผมไม่ชอบกินผักนะ" เขายิ้มเห็นฟันกระต่าย

"อืม" ผมปัดมือไล่เขา



   ไม่กี่สิบนาทีผมได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย ผมมองผ่านตาแมวแล้วเจอพ่อของเขาผลักเขาจนล้มลงและทุบตีเขา ผมรีบเปิดประตู พ่อของเขามองหน้าผมแล้วจับจองกุกขึ้นมาแล้วพูดกับผมว่า



"ไอเจ้าเด็กเหลือขอนี่คงจะได้กับแกแล้วสินะ เหมือนกับไอพนักงานมินิมาร์ทนั่น!" จองกุกมองหน้าผมแต่ผมเงียบไม่ได้โต้ตอบอะไร

"เหอะ! ร่านเหมือนกับแม่ของแกไม่มีผิด อยากอยู่ด้วยกันนักใช่มั้ย ห๊ะ?!" ไอสันดานหมานั่นต่อยใบหน้าขาวจนเป็นรอยแผลอีกจุดแล้วลากเขามาหาผม เขาผลักร่างบางจนล้มอีกรอบและเขาก็เดินกลับเข้าไปในห้อง 



   ขนมปังบาแก็ต นมวัว กล่องคอนเฟลก กระป๋องถั่วเปลือกแข็ง แอปเปิ้ล ที่เขาซื้อมาหล่นตามทางเดิน เขาลุกขึ้นแล้วพยายามจะเดินไปเก็บทุกอย่างที่หล่นออกจากถุงผ้าที่เขาถือไป



"เข้ามาในห้องชั้น" เจ้าของเสียงทุ้มพูดขึ้น จองกุกเดินก้มหน้าเดินผ่านคนผิวขาวซีดไป ผมเดินเข้าไปเก็บทุกอย่างแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องของผม 



   จองกุกนั่งอยู่หน้าโทรทัศน์ เขาเปิดช่องการ์ตูนเหมือนเดิม คราวนี้เขาได้แผลใหม่มาตรงคิ้วข้างซ้าย เขาไม่ร้องไห้



"ทำไมนายไม่ร้องไห้"

"…"

"แล้วนายจะไปซุกหัวนอนที่ไหน"
"แล้วแม่นายอยู่ที่ไหน" ผมก็พอเดาได้ว่าคำตอบมันอาจจะเป็นแม่ของเขาจากไปแล้ว 



   หลังจากผมถามคำถามสุดท้ายหน้าของเขาเริ่มออกสี ดวงตาโตเริ่มมีหยดน้ำไหลออกมา ปากกระจับสีชมพูสั่นระริก สถานการณ์ในตอนนี้เหมือนกับว่าผมกำลังแกล้งเด็กประถมให้ร้องไห้ มือขาวทั้งสองข้างปาดนำ้ตา เสียงสะอื้นของเขาทำให้ผมอยากเอาคืนเรื่องที่เขามาล้อส่วนสูงของผมแต่ผมคงต้องระงับสันดานของผมเอาไว้ก่อน 



   ผมเดินเข้าครัวไปหยิบถ้วยชาม เทคอนเฟลกลงไป เทนมสด ใส่อัลมอนด์เพิ่มเข้าไปเพื่อเพิ่มคุณค่าทางสารอาหาร ผมเหลือบไปเห็นผลไม้อบแห้ง จองกุกคงจะชอบทานมันแต่ถ้าเขาไม่ชอบผมก็ไม่สนอยู่ดีเพราะผมใส่ลงไปในชามแล้ว สุดท้ายผมใส่เมล็ดเจียลงไปเพราะอยากให้มันดูเป็นอาหารสุขภาพขึ้นมาบ้างแทนที่จะเป็นคอนเฟลกโง่ๆกับนมวัว ถึงหน้าตาจะดูอุบาทว์แต่ก็เป็นอาหารที่มีคุณภาพ



   ผมเดินไปหาจองกุก เขายังก้มหน้าและยังไม่หยุดร้องไห้ ผมก็รู้สึกผิดอยู่พอสมควร ผมวางถ้วยคอนเฟลกที่หน้าตาเหมือนอ้วกหมาไว้บนโต๊ะตรงหน้าเขา เขาเงยหน้าขึ้นมาและเขาก็ยังสะอื้นอยู่ จองกุกมองอ้วกหมาของผมอยู่ซักพัก



"ฮึก ย-ยุนกิ ฮึก มีไข่แมลงอยู่ในชามคอนเฟ-เฟลก" เขาพูดติดๆขัดๆ นิ้วเรียวยาวชี้ถ้วยชามที่มีเมล็ดเจียอยู่ในนั้น 

"เจ้าเด็กโง่ มันคือเมล็ดเจีย"

"อี๋…" จองกุกทำหน้าแหยะๆ 

"ลองกินดูสิ มันมีประโยชน์นะ" 



   เขาใช้ช้อนตักคอนเฟลกเข้าไปในปากและเขาก็กินต่อไปเรื่อยๆ เขาไม่บ่นอะไรสักคำก็น่าจะแปลว่าอ้วกหมาของผมมันอร่อย ระหว่างที่เขากินผมก็ไปเอากล่องปฐมพยาบาลผมเดินกลับมารอจองกุกกินเสร็จและจะทำแผลให้เขาอีกรอบ 



"มันอร่อยดี"

"ชั้นตั้งชื่อมันว่าอ้วกหมา"

"ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันแต่มันก็อร่อยนะ"

"ถ้าอ้วกหมาจริงๆรสชาติเป็นแบบนี้ชั้นจะไปเอามาให้"

"…"

"รีบกินซะสิ แล้วไปอาบน้ำชั้นจะได้ทำแผลให้นาย"

"ผมไม่มีแปรงสีฟันกับเสื้อผ้า"

"ยืมแปรงชั้นไปก่อน เสื้อก็ใช้ของชั้น"

"ผมลงไปซื้อแปรงสีฟันก็ได้นะ"

"ถ้านายลงไปอีกแล้วถ้าพ่อนายรอดักอยู่ชั้นจะไม่เปิดประตูให้นาย"

"ก็ได้…"



   หลังจากเจ้าเด็กนี่กินเสร็จ เขาก็ล้างจานแล้ววางบนชั้นวางจานให้เรียบร้อย จองกุกถอดเสื้อใส่ลงไปในตะกร้า ผมเห็นรอยทั้งหมดบนตัวของเขา



"ชอบผมหรือไง จ้องผมซะขนาดนั้น"

"เหอะ" ยุนกิหันหน้ากลับ 



   จริงๆแล้วจองกุกก็หุ่นดีใช้ได้ ไม่ได้อ้วนและไม่ได้ผอม เขาดูสมบูรณ์ดี และด้วยความที่เขาผิวขาวจึงทำให้รอยบนตัวเขามันดูเด่นขึ้นมา พ่อของเขาคงจะชอบทำรอยตรงคอ ไหปลาร้าและก็น่าจะเป็นตรงที่สะโพกของเขา เอวของจองกุกเล็กเท่าๆกับนางแบบผู้หญิงที่หุ่นดีคนหนึ่งเลยล่ะ 





"คุณแน่ใจหรอว่าจะให้ผมใช้แปรงสีฟันร่วมกับคุณ?" จองกุกเปิดประตูออกมา เขาตัวเปียกและมีแค่ผ้าขนหนูพันรอบเอวบาง

"ใช้ๆไปเถอะนายกับชั้นก็ไม่ได้เป็นโรคอะไรเสียหน่อยจะกังวลอะไร?" เขาทำนิ้วโอเคแล้วก็เดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ



   แล้ววันรุ่งขึ้นเขาจะไปที่ไหน? ผมมีคำถามข้อนี้อยู่ในหัวผมไม่ใช่เสี่ยที่สามารถเลี้ยงต้อยได้ ถึงแม้งานที่ผมทำจะได้เงินจำนวนมากพอสมควรแต่มันเสี่ยงกับชีวิตของผมไม่งั้นผมจะมาหลบซ่อนตัวในที่แบบนี้หรือไง? 



   ไม่นานจองกุกออกมาจากห้องน้ำ ผมเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว เขาเดินมาหาผมเพื่อที่จะให้ผมทำแผลให้อีกรอบ ผมกับจองกุกไม่ได้พูดอะไร หลังจากทำแผลให้จองกุกเสร็จ ผมก็ไปอาบนำ้อาบท่าและเตรียมเข้านอนเพื่อที่จะเริ่มงานในวันรุ่งขึ้น เขานอนดูการ์ตูนอยู่บนโซฟา



"ยุนกิ" จองกุกกวักมือเรียกผม

"อะไร" 



   ผมไม่ได้ถือที่เขาเรียกผมเหมือนกับเราสนิทกัน ผมชอบมันด้วยซ้ำเพราะไม่มีใครเรียกชื่อนี้มาหลายปีมาก ผมเหมือนได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง บางทีที่มีเจ้าเด็กนี่อยู่ด้วยมันก็ดีเหมือนกันนะ



"เปล่า แค่มีคนมาอยู่ด้วยแล้วมันอุ่นใจ…"

"…"


   เขาดูใสซื่อราวกับผ้าสีขาว เขาเป็นแก้วที่แข็งแต่ก็เปราะบางเมื่อมันหล่นกระทบกับพื้น ผมไม่รู้ว่าแก้วนี่มันแตกหักมาแล้วกี่ครั้งหรือจองกุกต้องเจออะไรมาบ้าง ผมไม่รู้หรอก ถึงแม้เขาจะโดนพ่อของเขาทำแบบนี้มาแล้วกี่ครั้ง เขาก็ยังเป็นผ้าขาวบริสุทธิ์ในสายตาของผม เขายังเด็กเกินไปที่จะต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้



"มีอะไรก็ระบายออกมาสิ" ผมนั่งอยู่บนแขนโซฟา หยิบรีโมทขึ้นมาแล้วปิดโทรทัศน์โง่ๆนั่น

"…"

"ไหนๆก็ไม่ได้อยู่กับไอxนั่นแล้วนี่ พูดออกมาเลย"

"ฮึก…" 


   จองกุกเดินเข้ามากอดผม เห็นไหม? เขาเป็นแค่เด็กโง่คนหนึ่งที่ไม่รู้เรื่องห่าเหวอะไรเลย 

.
.
.

"นังนี่!"

"กรี๊ดด อ-อย่านะ ไม่!!"

   ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยผมที ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ผมเห็นภาพแบบนี้ กลิ่นคาวเลือดทำให้ผมอยากจะอาเจียนออกมา อยากจะหนีไปให้ไกลจากที่นี่ ได้โปรดเถอะ 

"จองกุก มานี่!" 

"ปล่อยผู้หญิงคนนั้นนะ!!"

"หึๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ ได้ยินมั้ยไอเด็กนั่นไม่ได้เรียกมึงว่าแม่แล้วว่ะ"

"จองกุกหนีไป!!"



   มือเล็กหยิบเศษกระจกขึ้นมาแล้ววิ่งไปหาผู้ชายร่างอ้วนท้วมตรงหน้า




"โอ้ยย!! มึง! ไอลูกไม่รักดี!!"



   เขาจับหัวผู้หญิงคนนั้นกระแทกลงกับพื้น เธอแน่นิ่งไปพร้อมเลือดที่ไหลอาบมาทางผม ผมกลัวจนหัวหด ขาเล็กวิ่งไปที่ประตูพยายามจะหากุญแจที่ล็อคโซ่ไว้กับประตู เขาอยู่ตรงหลังผม เขาลากผมไป ผมเกาะพื้นไว้ ผู้หญิงยืนอยู่ด้านหลังเขา เธอถือมีดแล้วแทงเข้าไปที่หลังของเขา



"อ้ากกกกกกก!!! นังนี่!! ยังไม่ตายใช่มั้ย!!?" เขาแย่งมีดมาได้แล้วเขาก็ปักมีดลงบนคอของเธอ เลือดจากเส้นเลือดใหญ่พุ่งกระฉูดเต็มหน้าเขาและผม ผมรู้สึกเหมือนเป็นบ้า



"ม-แม่…"

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ทีนี้ก็เหลือแค่มึงตัวเดียวแล้วจองกุก"

"ม-ไม่นะ หยุด!!"



   ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังติดตาผม เขาทำผมครั้งแรกในห้องครัว มันเจ็บมาก หลังจากนั้นเขาก็ทำมันบ่อยขึ้น ผมอยากจะสำรอกสิ่งปฏิกูลที่ผมกลืนเข้าไปออกมาให้หมด ผมเกลียดมัน ผมขยะแขยงเขา ผมอยากจะหายไปจากโลกนี้ ผมไม่เหลืออะไรจะให้เสียแล้ว ทุกอย่างในวันนั้นผมยังจำมันได้ทุกวินาทีและจะไม่มีวันลืมมัน



"พอเถอะ นายเหนื่อยมาทั้งวัน นอนได้แล้ว…" ยุนกิพูด 



   เราสองคนนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน เขาดูนิ่ง เงียบใจเย็น และสงบ ผมอุ่นใจที่เจอคนแบบเขา ผมรู้สึกว่าผมอยากอยู่กับเขาตลอดไป 



"ขอบคุณครับ"

"หืม?"


   ผมขยับหน้าเข้าไปหายุนกิ จนพวกเราหน้าใกล้ชิดกันมากจนพวกเราทั้งคู่ได้ยินเสียงลมหายใจของคนตรงหน้า ผมหลับตาลง ปากนุ่มประกบกับอวัยวะเดียวกัน มือเล็กถอดกระดุมเสื้อของตัวเอง



"จองกุก" เขาผละหน้าออกแล้วจับมือผมไม่ให้ผมถอดมันออก

"…"

"ขอโทษนะ แต่ชั้นทำไม่ลง…"

"เพราะผมท-"

"ไม่ใช่เพราะเรื่องนายกับพ่อ มันไม่ใช่ความผิดนาย จองกุก"

"…"

"ชั้นแต่งงานแล้ว"

.
.
.





The sun is gone

End Chapter 1 : เด็กชายห้อง 7408

_____________

talk 

20 March 2019

สวัสดีค่า เราพึ่งจะหัดเขียนนิยายค่ะถ้าภาษาไม่สวยหรือมีอะไรผิดพลาดก็ขออภัยด้วยนะคะแง เราชิปAllkookนะคะ เราอยากแต่งให้ครบทุกคู่เลยแต่คงไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นแหะๆ อันนี้เราขอรีไรท์ใหม่นะแก้ภาษาแก้ประโยคนิดนึงเพราะกลับมาอ่านแล้วรู้สึกแปลกๆกับหลายๆประโยคแต่เนื้อเรื่องเหมือนเดิมจ้า ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ จะแต่งให้ดีที่สุดเท่าที่เราจะทำได้นะคะ เรายินดีรับคำติชมค่า //ไหว้ย่อ










































































































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #13 Govg_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 17:04
    น้องใสซื่อมากจริงๆอายุแค่16ปี ใครทำดีด้วยก็อยากตอบแทนถึงแม้จะผิดวิธีไปหน่อยก็เถอะ ????
    เอาใจช่วยให้คุณไรท์นะคะคู่นี้แรร์มากจริงๆ ขอบคุณที่เรือเรามีผู้ผลิตเพิ่มขึ้นแล้ววว 😂💖💜
    #13
    0
  2. #11 rosely_Ly (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 23:32
    น้องง แงงง น่าสงสารมากเลยยัยน้องง แต่มันเจ็บสุดก็ตรงประโยคสุดท้ายนี่แหละ
    #11
    0
  3. #8 jacoq (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 12:02
    ฮือออสงสารยัยน้องง
    #8
    0
  4. #6 The EMMY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 20:26
    โอ้ยคืออ่านแล้วจะร้องให้เลย ร้องกว่าเดิมอีกตอนยุนกิบอก อย่างน้อยก็ช่วยน้องก่อนนะคะ ฮือ เขียนได้ดีมากเลยค่ะ สู้ๆนะคะ อ่านแล้วอินมากๆเลือกใช้คำก็เก่ง รอติดตามเลยนะคะ😭😭
    #6
    0
  5. #2 alexyy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 19:09
    หน่วงได้อีกค่ะ สงสารจองกุกจังเลย วานคุณยุนกิเอ็นดูด้วยนะคะ ฮือออ
    #2
    0
  6. #1 I3abebabe (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 06:12
    สงสารจองกุกกกกกกTT ทำไมพ่อถึงเลวขนาดนี้! ยุนกิแต่งงานแล้วหมายความว่าไงงงง//รอติดตามนะคะะ เนื้อเรื่องน่าสนใจมากเลย แอบได้กลิ่นมาม่ามาแต่ไกล น้องกุกจะไม่เจ็บอีกใช่มั้ยอ่าาา สงสารน้องTT
    #1
    0