จ้างรักวิวาห์หวาน (กำลังรีไรท์นะคะ)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 5 เด็กเสี่ย [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,020
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    21 ม.ค. 64

 

ตอนที่ 5 เด็กเสี่ย

 

 

            “ถึงหรือยัง”

            นาราลักษณ์ย่นจมูกก่อนจะตอบเสียงสะบัดใส่คนปลายสายที่โทร.มาเช็กเธอแทบทุกสิบนาทีนับตั้งแต่ร่างบางออกจากมหาวิทยาลัย หากไม่รู้จักเขาหญิงสาวคงจะคิดว่าพันเดชกำลังตื่นเต้นกับการมาของเธอเป็นแน่

            แต่คนหน้าหนาที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนอย่างเขาหรือจะมาตื่นเต้นกับเรื่องแค่นี้ เป็นไปไม่ได้หรอก

            “ถึงหน้าบริษัทของคุณแล้ว”

            “ขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นสี่สิบ ฉันยังเซ็นเอกสารไม่เสร็จ”

            “งั้นฉันรอข้างล่างก็ได้คุณ”

            “ขึ้นมา อย่าดื้อ” เขาทำเสียงเข้มใส่จนนาราลักษณ์ต้องมุ่ยหน้า ก่อนจะยอมทำตามบัญชาของชายหนุ่มอย่างไร้ทางเลี่ยง

            “เผด็จการ เอาแต่ใจที่หนึ่ง”

            หญิงสาวบ่นพึมพำหลังวางสาย ก่อนจะเดินเข้าไปในตึกด้วยความขุ่นใจ แต่ทว่าขณะยืนรอลิฟต์พลันก็เกิดความรู้สึกประหม่าอย่างไรชอบกล

            ดวงตาคู่สวยเหลือบมองรอบข้างอย่างอดไม่ได้ เพราะรู้สึกได้ถึงสายตาแปลกๆ ของพนักงานที่กำลังเดินออกจากตึกอย่างเนืองแน่นในช่วงพักเที่ยง และก็เป็นอย่างที่คิด นาราลักษณ์กำลังตกเป็นเป้าสายตาจริงๆ หากแต่ก่อนที่หญิงสาวจะรู้สึกอึดอัดไปมากกว่านี้ พลันลิฟต์ที่เธอเรียกไว้ก็ลงมาถึงพอดี

            ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับพนักงานข้างในกรูกันออกมา เมื่อภายในห้องโดยสารว่างเปล่าร่างบางจึงรีบเดินเข้าไปแล้วกดชั้นที่ต้องการ

            โชคดีที่ส่วนใหญ่มีแต่ผู้โดยสารขาลงไม่มีขาขึ้น นิสิตสาวจึงใช้บริการตู้สี่เหลี่ยมสุดหรูนี้เพียงลำพังได้โดยไม่ต้องทนอึดอัด ภายในเวลาไม่นานเธอก็ขึ้นไปสู่จุดหมาย เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกนาราลักษณ์ก็ยืนงงอยู่พักหนึ่ง เนื่องจากชั้นนี้ถูกแบ่งห้องอย่างชัดเจนและมีหลายซอยจนเลือกไม่ถูกว่าควรจะเดินไปทางไหน

            “ห้องไหนเนี่ย”

            เสียงหวานพึมพำกับตัวเองก่อนจะค่อยๆ ไล่หาป้ายบอกทางไปห้องทำงานของประธานบริษัท หญิงสาวอ่านป้ายชื่อหน้าห้องด้วยความตื่นเต้น เพราะรู้สึกว่าชั้นนี้จะเป็นชั้นของผู้บริหารทั้งหมด เมื่อเดินไปเรื่อยๆ ก็ไปหยุดตรงหน้าห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องที่เธอกำลังตามหา 

            มือบางตัดสินใจยกขึ้นเคาะเบาๆ อย่างมีมารยาท ก่อนจะผลักประตูเข้าไปและพบกับชายคนหนึ่งนั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องที่อยู่ภายใน คาดว่าน่าจะเป็นเลขานุการของประธานบริษัท

            “สวัสดีค่ะ” หญิงสาวเอ่ยทักทายพร้อมกับยกมือไหว้ ส่งผลให้คนที่กำลังพิมพ์งานอย่างขะมักเขม้นละสายตาขึ้นมามองทันที

            “ใช่คุณนาราลักษณ์หรือเปล่าครับ” เขาถาม

            “ใช่ค่ะ”

            “งั้นเชิญเข้าไปได้เลยครับ คุณพันเดชรออยู่ข้างใน”

            “ขอบคุณค่ะ”

            นิสิตสาวส่งยิ้มให้เลขาฯ หนุ่มด้วยความประหม่า เพราะถึงแม้อีกฝ่ายจะกล่าวกับเธอด้วยท่าทางเป็นกันเองและดูเป็นมิตร หากแต่สายตาที่เขาใช้มองหญิงสาวมันทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ อย่างไรชอบกล

            เมื่อนาราลักษณ์หายเข้าไปในห้องของผู้เป็นนายแล้ว สมพงศ์ก็ได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อไม่ถึงสิบนาทีที่แล้ว เขาได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนายว่าหากแขกของฝ่ายนั้นมาถึงให้เธอเข้าไปพบในห้องได้เลย ซึ่งมันผิดวิสัยของพันเดชที่ค่อนข้างจะหวงความเป็นส่วนตัวเป็นอย่างมาก

            ปกติคนเป็นนายไม่ค่อยอนุญาตให้ใครเข้าไปพบในห้องทำงานหากไม่มีเรื่องเร่งด่วนจริงๆ ส่วนมากจะออกไปคุยที่ห้องประชุมหรือห้องรับรองลูกค้าเท่านั้น แต่สาวน้อยคนนี้กลับได้รับสิทธิพิเศษ

            “อย่าบอกนะว่าธุระส่วนตัวของคุณเดชคือ...เธอคนนี้”

            พลันสมพงศ์ก็เบิกตากว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ

            “นี่คุณเดชเปลี่ยนแนวจากควงนางแบบมาเลี้ยงต้อยเด็กมหาลัยแล้วหรือนี่...ถ้าคุณหญิงกับคุณซอนญ่ารู้เข้าจะเป็นยังไงวะเนี่ย”

            เลขาฯ หนุ่มคิดแล้วก็ได้แต่ทำหน้าขยาดแทน คุณหญิงแสงสุรีขึ้นชื่อเรื่องหวงลูกชายเป็นที่สุด เพราะฝ่ายนั้นหมายมั่นปั้นมือจะให้พันเดชแต่งงานกับลูกสาวของเพื่อนอย่างซอนญ่า อีกทั้งว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้ก็ตามติดพันเดชยิ่งกว่าอะไร หากทั้งคู่รู้เรื่องที่พันเดชกำลังติดพันเด็กสาววัยมหาวิทยาลัยเข้า เรื่องคงได้ยุ่งเหยิงเป็นทางด่วนในกรุงเทพฯ เป็นแน่

 

 

************************

 

 

            “มาแล้วหรือ นั่งรอก่อนสิ ฉันขอเวลาอีกสิบนาที”

            เจ้าของห้องเงยหน้าขึ้นมามองคนมาใหม่เล็กน้อยก่อนจะก้มลงไปอ่านเอกสารด้วยสีหน้าจริงจัง ภายนอกทำเป็นเก๊กนิ่งแต่ความจริงคือเขารีบมาก สายตาคมไล่กวาดอ่านเอกสารอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากให้ใครบางคนรอนาน

            ทั้งที่คิดว่าจะเคลียร์งานเสร็จก่อนที่นาราลักษณ์มาถึงเสียอีก แต่อยู่ๆ กลับมีงานเร่งด่วนเข้ามาเสียได้ ทำเอาคนวางแผนหาเรื่องแกล้งเด็กนึกหงุดหงิดอยู่ภายในใจ

            นาราลักษณ์กวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานอย่างเกร็งๆ ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โซฟารับแขกอย่างเงียบๆ เพราะไม่อยากกวนสมาธิคนทำงาน

            ภายในห้องถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น ทว่ากลับเรียบหรูและดูแพงสมกับเป็นห้องทำงานของเจ้าของบริษัทเป็นที่สุด เมื่อมองสำรวจจนพอใจดวงตาคู่สวยก็เลื่อนไปหยุดที่ร่างสูงใหญ่

            พันเดชมีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย วันนี้เขารวบผมที่ยาวประบ่าไปด้านหลังทำให้มีปอยผมตกลงมาเล็กน้อย ทว่าแทนที่มันจะดูรุงรังและไม่เข้ากับชุดสูทราคาแพงที่เขาสวมใส่ หากแต่มันกลับเข้ากันดีอย่างไม่น่าเชื่อ

            เขาเป็นผู้ชายมาดเซอร์ที่ดูสะอาดสะอ้านและดึงดูดสายตาที่สุด บวกกับท่าทางจริงจังเวลาทำงานมันทำให้เธอมองเพลินจนลืมละสายตาเลยทีเดียว

            “อะไร แค่เห็นฉันนั่งทำงานถึงกับตกหลุมรักกันเลยหรือไง”

            เสียงกวนๆ ทำให้นาราลักษณ์หลุดออกจากภวังค์ความคิด หญิงสาวชักสีหน้าใส่คนหลงตัวเองอย่างนึกหมั่นไส้ เมื่อเห็นใบหน้างามบึ้งตึงพันเดชจึงยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะปิดแฟ้มลงแล้วลุกไปหาคนตัวเล็ก

            “ไปกันเถอะ”

            “ไปไหนคะ” แม้จะเอ่ยถามแต่ร่างบางก็ลุกขึ้นโดยอัตโนมัติ

            “น่า...อย่าถามมาก มีหน้าที่ตามใจก็ตามๆ ไปเถอะ”

            เขายักคิ้วให้เธอหนึ่งทีก่อนจะคว้ามือบางไปจับอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอานาราลักษณ์รีบขืนตัวไว้แทบไม่ทัน

            “หยุดเลยๆ อย่ามาเนียนนะคุณพันเดช ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นเด็กของคุณกันพอดี”

            “อ้าว...ไม่ใช่หรือ?” เขาหันมาเลิกคิ้วถามหน้าตาบ้องแบว ดูก็รู้ว่าจงใจกวนประสาทเธอชัดๆ 

            “ไม่ใช่”

            “ไม่ใช่อะไร”

            “ฉันไม่ใช่เด็กคุณ”

            “งั้นเหรอ?...แต่คนอื่นไม่น่าคิดงั้นนะ” เขาว่ายิ้มๆ พลางไล่สายตามองร่างบางอย่างเจ้าเล่ห์ 

            “ทำไม” นาราลักษณ์ถามอย่างไม่ไว้ใจ

            “ก็ดูเธอสินาว ใส่ชุดนิสิตมาหาฉันถึงบริษัทแบบนี้ ใครบ้างจะไม่คิดว่าเธอมาขอค่าเทอม หึๆ”

            “ก็ฉันเพิ่งเลิกเรียนไหมเล่า แล้วอีกอย่างคุณก็เป็นคนเรียกฉันมาเอง”

            นาราลักษณ์อธิบายอย่างละเหี่ยใจ ไม่รู้ว่าคนอื่นจะคิดอย่างที่พันเดชว่าหรือเปล่า แต่คนตรงหน้าจงใจเร่งให้เธอรีบมาหาเพื่อหวังแกล้งแน่ๆ เพราะเขาเอาแต่ยิ้มอย่างอารมณ์ดีที่สามารถทำให้ใครต่อใครมองเธอแบบผิดๆ ได้ 

            “เอาเถอะน่า...เป็นเด็กเสี่ยก็ไม่แย่นะคะ มีเงินเปย์” 

            คนพร้อมเปย์แกล้งพูดเสียงหวานพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ทำเอาคนไม่ทันตั้งตัวแทบกระโดดออกห่าง หากแต่ติดที่มือเล็กถูกมือหนาจับเอาไว้จึงไม่อาจหนีไปไหนได้

            ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่ๆ อย่างตีสีหน้าไม่ถูก ยิ่งเขายื่นหน้ามาใกล้ยิ่งทำให้นึกถึงเรื่องเมื่อเช้าอย่างช่วยไม่ได้ และเมื่อถูกสายตาคมจับจ้องไม่วางตา พลันดวงตาคู่สวยก็รีบเสมองไปทางอื่นอย่างไม่ค่อยเข้าใจตัวเองนัก

            ‘อะไรกันนาว แกจะมาใจเต้นกับตาแก่ตัณหากลับแบบนี้ไม่ได้’

            หญิงสาวร้องห้ามตัวเองในใจ และก่อนที่เธอจะถูกเขาฉวยโอกาสอย่างเมื่อเช้าอีก ร่างบอบบางก็รีบบิดมือออกจากการเกาะกุมแล้วถอยกรูดออกห่างอย่างระวังตัว

            พันเดชไว้ใจได้เสียที่ไหน เขาหาเรื่องเอาเปรียบเธอตลอดเวลานั่นละ เผลอเป็นไม่ได้!

            “จะพาไปไหนก็รีบไปเถอะค่ะ ฉันจะได้กลับบ้านสักที”

            “คิดหรือว่าจะได้กลับง่ายๆ”

            “อะไรนะ?”

            “เปล๊า!”

            เขายักไหล่หากสายตาคมกลับวิบวับเป็นประกายไม่น่าไว้วางใจ พันเดชกระตุกยิ้มอย่างพอใจ ท่าทางระแวงปนระวังของเธอมันน่าแกล้งน้อยเสียเมื่อไร

            แต่อดใจไว้ก่อน เดี๋ยวอีกสักหน่อยเขาคงได้เห็นคนหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับยิ่งกว่านี้ 

            “ไปเถอะ อยากละ”

            “ยะ...อยากอะไรของคุณ!” นาราลักษณ์โพล่งถามอย่างตกใจ ก่อนที่คนจงใจแกล้งพูดสองแง่สองง่ามจะแก้ให้ใหม่เสียงกลั้วหัวเราะ

            “อยากกินข้าวแล้ว”

            “ก็หัดพูดให้มันชัดๆ สิ”

            “ทำไม? หรือเธอคิดว่าฉันอยากอะไรหรือ” พันเดชแกล้งตีหน้าซื่อถาม หากแต่สายตาคมนั้นเจ้าเล่ห์สุดๆ 

            “ปะ...เปล่า รีบไปสิคุณ หิวไม่ใช่หรือไง”

            ไม่พูดเปล่าหากแต่ร่างบางยังรีบเดินนำออกจากห้องอีกต่างหาก เห็นท่าทางเลิ่กลั่กเช่นนั้นพันเดชก็ยิ้มส่ายหน้าทันที หากคนที่รีบออกจากห้องไม่มีโอกาสได้เห็นสายตาเอื้อเอ็นดูเช่นนี้หรอก เพราะเมื่อเดินตามออกไป สายตาของเขามันก็กลับมาเป็นปกติเสียแล้ว         

 

 

 

**************************

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #429 MMMstar (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 00:06
    อย่าทำน้อนนะ 😁😁
    #429
    0
  2. #428 Jreye (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มกราคม 2564 / 07:23

    รอๆๆๆๆ
    #428
    0
  3. #18 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 06:54
    รอๆๆๆๆ มาด่วนๆๆๆ
    #18
    1