อบอุ่นละมุนรัก [E-BOOK]

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 1 เธอคือแรงบันดาลใจ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,099
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 308 ครั้ง
    3 ต.ค. 62


ตอนที่ 1 เธอคือแรงบันดาลใจ

 



            สิบปีต่อมา...


            ร่างบอบบางในชุดสูทสีฟ้าพาสเทล ตัดกับเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในที่ดึงปลายแขนเสื้อแพลมออกมาจากสูทเล็กน้อยตามสมัยนิยม กำลังตั้งใจฟังการแสดงความคิดเห็นกันในที่ประชุมของฝ่ายการตลาด


            ลินาลิน วัชรพงษ์พานิชย์ เป็นนักการตลาดของบริษัท ภูมิพิทักษ์ กรุ๊ป ซึ่งเป็นบริษัทผลิตอาหารคนและสัตว์น้องใหม่ของประเทศ ที่มีผลประกอบการสูงขึ้นทุกปีแบบก้าวกระโดดจนกลายเป็นที่รู้จักในวงกว้างด้วยเวลาอันรวดเร็ว


            “วาระสุดท้ายของวันนี้ คุณตฤณอยากให้มีการปรับปรุงแพ็คเกจจิ้งสินค้าตัวแรกของบริษัท ดังนั้นพี่จะมอบหมายงานนี้ให้น้องใหม่ของเราไปทำ”


            อินทัชหัวหน้าฝ่ายการตลาดกล่าวกับลูกน้อง ก่อนจะหันไปทางน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้เพียงสองเดือน


            “ลินมีปัญหาติดขัดหรือเปล่า”


            “ไม่มีค่ะพี่อินทัช”


            “ดีมาก ลินเป็นคนมีความสามารถนะ แต่ยังไงก็ถือว่าเป็นน้องใหม่อยู่ เดี๋ยวพี่จะให้เจ้ากรรณช่วยดูแลเรื่องนี้อีกคน โอเคไหมกรรณ”


            คราวนี้อินทัชหันไปถามกรรณา หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับลินาลิน ฝ่ายนั้นยิ้มหวานรอทันที เพราะปกติก็มักจะได้รับมอบหมายให้ทำงานคู่กันอยู่แล้ว


            “โอเคอยู่แล้วค่ะพี่อินทัช”


            “ดี...งั้นก็ไปจัดการตามนี้ ประชุมคราวหน้ามารายงานความคืบหน้าด้วย”


            “ค่ะพี่อินทัช”


            สองสาวตอบรับพร้อมกันก่อนที่อินทัชจึงกล่าวปิดประชุม พนักงานฝ่ายการตลาดต่างรวบสมุดปากกาลุกจากห้องประชุม ทั้งลินาลินและกรรณาจึงเดินไปต่อแถวเดินออกจากห้อง แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังจะก้าวออกจากธรณีประตูหยุดชะงัก


            “น้องลิน เที่ยงนี้ไปกินข้าวกับพี่ไหมครับ”


            กรรณาขยับมายืนขวางรุ่นพี่ในแผนกทันที พร้อมกับมองอีกฝ่ายอย่างเอือมระอา


            “ยังไม่เลิกหม้อลินอีกเหรอพี่ดิว อย่าลืมสิว่าตัวเองมีเมียแล้ว นี่น้องนุ่งเพื่อนร่วมงาน จะมาทำเลวๆ ใส่เดี๋ยวได้มองหน้ากันไม่ติดนะ”


            “ไปกันใหญ่แล้วกรรณ พี่ก็แค่ชวนกินข้าวไม่ได้คิดอะไรอย่างที่กรรณว่าเสียหน่อย”


            ดนุพลหรือ ดิวพยายามปฏิเสธ หากกรรณาไม่เชื่อ หญิงสาวจึงพยายามขัดขวางอีกฝ่ายสุดฤทธิ์


            “ก็ให้มันจริง อย่าให้รู้ว่าพี่คิดไม่ซื่อกับเพื่อนของกรรณ กรรณฟ้องเมียพี่แน่”


            “เออๆ ไม่ยุ่งหรอกน่า ดุกว่าเจ้าตัวเขาอีกนะเราเนี่ย”


            ชายหนุ่มส่ายหัวเสียอารมณ์ก่อนจะเดินหนีไปอย่างเซ็งๆ


            “ขอบใจนะกรรณที่ช่วยลินมาตลอด”


            ลินาลินกล่าวกับเพื่อนสาวที่เธอสนิทที่สุดในแผนก นับตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงานที่นี่ มีหนุ่มๆ เข้ามาขายขนมจีบหญิงสาวไม่เคยขาด และส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนมีพันธะ แต่เนื่องจากลินาลินไม่เคยตอบรับหรือแสดงท่าทีสนใจใครนอกจากเรื่องงาน จึงทำให้คนเหล่านั้นไม่กล้าเข้าหาหญิงสาวอย่างวันแรกๆ


            จะมีก็แต่ดนุพลเท่านั้นที่พยายามจะเข้าหาลินาลินทุกครั้งที่มีโอกาส สร้างความอึดอัดใจให้พนักงานน้องใหม่ที่ยังไม่ผ่านการทดลองงานเป็นอย่างมาก แต่ด้วยความที่ลินาลินเป็นคนไม่นิยมแสดงความก้าวร้าวหรือโต้เถียงกับใคร โดยเฉพาะคนอายุมากกว่า กรรณาจึงต้องคอยเป็นปากเสียงแทนเพื่อนสาวอยู่เสมอ


            “ไม่เป็นไรหรอก แต่ลินก็อย่านิสัยดีเกินไปนัก คนเราบางทีก้าวร้าวบ้างก็ได้ ยิ่งไอ้พวกที่ชอบเข้ามาทำตัวไม่ดีใส่ ด่าๆ มันไปซะบ้าง จะได้เข็ด”


            “ก็ไม่รู้จะด่ายังไง เขาก็ไม่ได้แสดงออกชัดเจนขนาดนั้น”


            “ขืนรอให้มันแสดงชัดเจนลินคงโดนจับปล้ำก่อนแน่ๆ ดูสายตาไอ้พี่ดิวเวลามองลินสิ อย่างกับจะกลืนกิน”


            ลินาลินยิ้มแหย ความจริงเธอก็เห็นไม่ต่างจากกรรณาหรอก เพียงแต่ที่ผ่านมาดนุพลไม่เคยลวนลามหรือเข้ามาใกล้หญิงสาวเกินกว่าเหตุ เธอจึงไม่เคยต่อว่าหรือโวยวายต่อการกระทำของชายหนุ่ม


            “จริงๆ เราว่าลินควรจะมีแฟนได้แล้วนะ อายุก็พอสมควรแล้วด้วย ขืนโสดอยู่อย่างนี้ไปนานๆ คงถูกพวกผู้ชายหน้าหม้อเข้ามาวุ่นวายไม่เลิก”


            “ลินยังไม่อยากมีนี่นา ตอนนี้สนุกกับงานมากกว่า”


            ลินาลินปฏิเสธ ความจริงหญิงสาวก็เคยมีช่วงเวลาที่คิดจะมีความรักอยู่เหมือนกัน แต่เมื่อสองปีก่อนตอนที่เข้ามาสัมภาษณ์ทุนกับเจ้าของบริษัท มันมีเงื่อนไขบางอย่างที่หญิงสาวจำต้องปฏิบัติตาม และเธอก็ปฏิบัติมาจนชินจึงไม่เคยคิดเรื่องความรักหรือมองใครในเชิงชู้สาว


            พูดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้หญิงสาวนึกถึงบรรยากาศและเหตุการณ์ในวันนั้นขึ้นมา แม้ลินาลินจะสอบข้อเขียนผ่านด้วยคะแนนสูงสุด แต่ก็ใช่ว่าจะได้ทุนนั้นมาง่ายๆ เพราะยังมีอีกหนึ่งด่านเป็นด่านสุดท้าย นั่นคือการสอบสัมภาษณ์


            วันนั้นหญิงสาวจำได้ว่าเธอตื่นเต้นและสั่นไปหมดทั้งตัว เพราะต้องเข้ารับการสัมภาษณ์กับเจ้าของบริษัทโดยตรง




*********************************************

ตอนแรกจะมีบทนำเพิ่ม เปลี่ยนใจ (อีกแล้ว ฮ่าๆๆ เปลือกทุเรียนใกล้จะลอยมาจากฝั่งคนอ่านแล้ว)

ฝากติดตามด้วยนะคะ 

ขอบคุณมากค่ะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 308 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #121 พลอย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 20:12

    ยังไงก็ได้ ขอแค่พี่ตฤณจีบน้องสำเร็จ 555555

    #121
    1
  2. #9 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 06:18
    ป๋ามาในมาด..ของคนรวยแล้วงานนี้..อิอิ
    #9
    5
    • #9-3 สิริรฉัตร//ปัณฑารีย์(จากตอนที่ 4)
      18 กรกฎาคม 2562 / 06:25
      555555555 ให้เวลาพี่เค้าสร้างเนื้อสร้างตัวหน่อย เดี๋ยวคนเข้าใจผิดว่าไปค้ายามา รวยเร็วเว่อร์
      #9-3
    • #9-5 สิริรฉัตร//ปัณฑารีย์(จากตอนที่ 4)
      19 กรกฎาคม 2562 / 16:40
      คริคริ ตัวอย่างมาแล้ว
      #9-5