อบอุ่นละมุนรัก [E-BOOK]

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 7 เด็ดขาดอย่างนุ่มนวล [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    23 ต.ค. 62



        ตอนที่ เด็ดขาดอย่างนุ่มนวล

 

       

            เมื่อรู้สึกว่าไม่มีหัวข้อจะสนทนากับเขาแล้ว หญิงสาวจึงทำทีเป็นดูนาฬิกาก่อนจะเอ่ยชวนชายหนุ่มเสียงหวาน ทว่าเป็นประโยคเชิญชวนที่แสนเอาแต่ใจ บอกถึงลักษณะนิสัยของคนพูดได้อย่างชัดเจน


            “นี่ก็จะเที่ยงแล้ว คุณตฤณไปกินข้าวกับอิงฟ้านะคะ”


            ตฤณสบตากับแววตาที่บ่งบอกว่าทั้งชีวิตนี้แทบไม่รู้จักกับความผิดหวังก่อนจะคลี่ยิ้มให้เธออย่างสุภาพ...อิงฟ้ามีความสำคัญในเชิงธุรกิจ แต่ไม่ได้มีความสำคัญกับชีวิตมากพอที่จะทำให้เขายอมตามใจเธอเสียทุกอย่าง


            “ต้องขอโทษคุณอิงฟ้าด้วยครับ แต่วันนี้ผมมีนัดแล้ว คงไม่สะดวกออกไปกับคุณจริงๆ”


            คำปฏิเสธที่แสนนุ่มนวลทำให้อิงฟ้าเผลอชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ แต่เพราะตฤณไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่เธอเคยรู้จัก หญิงสาวจึงจำต้องกัดฟันอย่างอดทน มองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอย่างข่มอารมณ์


            “ไม่เป็นไรค่ะ อิงฟ้าเห็นว่ากำลังจะเที่ยงเลยลองชวนดู เอาไว้วันหลังอิงฟ้าจะมาทักทายใหม่นะคะ...หวังว่าคุณจะไม่ติดนัดที่ไหนอีก”


            “ครับ”


            ชายหนุ่มตอบรับอย่างขอไปที แต่ก่อนที่อิงฟ้าจะกลับ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับการมาของคนที่หายออกไปเมื่อสิบกว่านาทีก่อน


            “กาแฟร้อนๆ จากร้านที่ดังที่สุดมาเสิร์ฟแล้วค่ะ”  


            ขวัญข้าวยิ้มกริ่มก่อนจะยกแก้วกาแฟมาเสิร์ฟแขกสาว


            “ขอบใจนะที่อุตส่าห์ออกไปซื้อมาให้ แต่ฉันกำลังจะกลับพอดี...เอากลับไปเถอะ”


            อิงฟ้ามองผู้ช่วยเลขาฯ ด้วยสายตาของผู้ชนะ หากขวัญข้าวกลับยิ้มรับอย่างไม่สะทกสะท้านจนคุณหนูไฮโซขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ


            “ถ้าอย่างนั้นเชิญครับเดี๋ยวผมเดินไปส่ง”


            ตฤณเอ่ยตัดบทเพราะเสียเวลากับแขกสาวมาพอสมควรแล้ว ชายหนุ่มผายมือและพาร่างปราดเปรียวเดินออกไป ขวัญข้าวที่รู้เหตุการณ์ล่วงหน้าว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ก็ยิ้มกริ่มอย่างพอใจทันที


            “คิดจะกลั่นแกล้งคนอย่างขวัญข้าว มันยังเร็วไปสิบปีนะยะยายชะนีน้อย!


            สิ้นเสียงคนเจ้าแผนการก็รีบเดินเร็วๆ ตามทั้งสองคนไปทันที


+++++++++++++

 

            ลินาลินมานั่งรอขวัญข้าวเกินสิบนาทีแล้ว แต่จนบัดนี้คนที่เรียกให้เธอขึ้นมาก็ยังปล่อยให้หญิงสาวนั่งรออยู่ที่โต๊ะทำงานจนคนที่หายมาจากแผนกนานเกินไปเริ่มกระสับกระส่าย ครั้นหันไปถามเดวิดที่นั่งอยู่ข้างๆ ว่าอีกฝ่ายทราบสาเหตุที่ขวัญข้าวเรียกตนมาหรือเปล่า หากชายหนุ่มก็ยักไหล่และส่ายหน้าแทนคำตอบ


            แต่ก่อนที่คนตัวเล็กจะทนรอไม่ไหว ประตูห้องทำงานของตฤณก็ถูกเปิดออกมา คราแรกลินาลินคิดว่าเป็นคนที่เพิ่งเอากาแฟเข้าไปเสิร์ฟให้แขกของเจ้านายเสียอีก แต่เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่เปิดประตูให้หญิงสาวคนหนึ่งด้วยท่าทางสุภาพ คนที่หนีงานมานั่งตรงนี้ก็นิ่งอึ้งโดยพลัน


            สายตาของลินาลินไม่ได้โฟกัสที่ตฤณเหมือนทุกครั้ง หากแต่มองหญิงสาวที่ยืนข้างกายเขาอย่างใกล้ชิดสนิทสนมด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก


            “อ้าว ลิน...มาทำอะไรครับ”


            ตฤณเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กโดยอัตโนมัติ ทว่ากลับมีร่างปราดเปรียวของแขกคนสำคัญก้าวตามไปยืนข้างๆ กายแกร่ง แสดงความเป็นเจ้าของอย่างออกนอกหน้า มิหนำซ้ำสายตาที่เธอใช้มองลินาลินก็ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย


            “ลิน...ลินมาหาพี่ขวัญค่ะ”


            คนตัวเล็กตอบเสียงแผ่วก่อนจะยืนขึ้นและรีบทำความเคารพแขกของชายหนุ่มอย่างรู้มารยาท หากอิงฟ้ากลับเมินและไม่ยอมรับไหว้ ทำเอาเจ้าของมือสวยชะงักงันและหน้าเสียทันที  


            ขวัญข้าวที่เพิ่งประสบพบเจอเหตุการณ์เดียวกันมา เข้าใจความรู้สึกของลินาลินเป็นอย่างดี เธอจึงพาตัวเองเข้าไปช่วยปกป้องรุ่นน้องในฐานะที่เป็นคนดึงให้อีกฝ่ายต้องมาเจอสถานการณ์เช่นนี้


            “พอดีเมื่อเช้าขวัญลืมเอาของฝากจากที่บ้านให้ลินค่ะคุณตฤณ เลยเรียกน้องขึ้นมาเอา กะว่าจะให้ลินเอาไปฝากเพื่อนในแผนกด้วยน่ะค่ะ”


            “เหรอครับ”  


            ตฤณพยักหน้ารับรู้ก่อนจะหันไปมองคนตัวเล็กอีกครั้งด้วยสายตาที่ใช้มองเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่ทว่าครั้งนี้หญิงสาวกลับไม่มีท่าทีขวยเขิน แถมยังหลบตาชายหนุ่มและไม่ยอมมองหน้าเขาอีกด้วย


            นักธุรกิจหนุ่มพอจะดูออกว่าคนตัวเล็กกำลังเข้าใจผิด เพราะอิงฟ้าพยายามเบียดกายเข้ามาหาเขาอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าตฤณเป็นห่วงความรู้สึกของหญิงสาว แต่ขณะเดียวกันก็พึงพอใจสีหน้าและท่าทางเหมือนคนน้อยใจผสมงอนของลินาลินจนต้องลอบยิ้ม


            ตฤณมองแววตาหมองเศร้าอย่างปิดไม่มิดของคนตรงหน้าครู่หนึ่ง เมื่อเป็นที่พอใจแล้วจึงตัดสินใจทำอะไรบางอย่างเพื่อให้คนตัวเล็กสบายใจที่สุด

          




************************

พี่ตฤณทำอะไลลลลลลลลลลลลลลลลล

ไฟจะไหม้บ้านยังมีหน้าอารมณ์ดี

พอใจล่ะสิเห็นน้องมีปฏิกิริยา

****

ปล. ขอแจ้งแบบไม่เป็นทางการแต่ก็เป็นทางการ

ว่าจะอัพอบอุ่นละมุนรักถึงตอนที่ 7 [6] นะคะ

เนื้อหาหลังจากนั้นฝากติดตามต่อใน ebook 

และแพ็กเกจของเว็บเด็กดีค่ะ

ขอบคุณค่ะ ^_^

------------------------------------------------------------------------

ฝากติดตามเรื่องของรุ่นลูกด้วยนะคะทุกคนนนนน

ถักใยสายสัมพันธ์

เรื่องนี้จะมีความแซ่บเพิ่มขึ้นสองระดับ

เพราะสิบทิศ เป็นหนุ่มแบด และน้องดา สดใสน่ารัก ขี้อ้อน เป็นลูกช้างน้อยของคนพี่

 

เขาและเธอถูกเลี้ยงมาอย่างพี่น้อง แต่ความสัมพันธ์นับวันกลับยิ่งอันตราย 

"พี่สิบ...น้องดาว่ามันแปลกๆ พวกเราโตแล้วนะคะ เปลี่ยนจากคิสเป็นหอมแก้มแทนดีไหม" 

"เจ้าแก้มฟังพี่ ต่อให้โตแค่ไหนก็ต้องทำตัวเหมือนเดิม ห้ามเปลี่ยน ห้ามห่าง และห้ามขัดใจพี่ เข้าใจหรือเปล่า"

------------------------------------------------------------------------

ประกาศตัวโตๆ ว่า E BOOK มาแว้วววววววว

ฝากพี่ตฤณคนเนียนไว้ในอ้อมใจแม่ยกด้วยจ้าาา

(มีของแถมให้ในตอนพิเศษแบบกรุบกริบพริกสิบเม็ด ก๊ากกกกกกก)

------------------------------------------------------------

ปล. แอบบอกว่าจะมีรุ่นลูกนะคะ

อยากถามคนอ่านเหมือนกัน สำหรับท่านที่มีโอกาสอ่านจนจบ

ว่าอยากอ่านรุ่นลูกต่อมั้ย

แต่!!! คนเขียนรีไรท์เรื่องนี้มาสามรอบ

กี่รอบก็ยังรู้สึกอยากเขียนเรื่องต่อ ฮ่าๆๆ

เพราะฉะนั้น ตกลงใจ ปรึกษาตัวเองมาแล้วว่ายังไงก็ต้องเขียนแหละ สนองนี๊ดตัวเอง

เดี๋ยวจะเอาลิ้งมาแปะนะคะ

ขอไปเรียบเรียงพล็อตดีๆ ก่อน

เป็นนิยายครอบครัว น่ารักกุ๊กกิ๊ก แนวพี่น้อง (ไม่ท้องเดียวกัน) 



อบอุ่นละมุนรัก
สิริรฉัตร
www.mebmarket.com
        ในวันที่เขาเป็นเพียงแค่ยามจนๆ แต่กลับมีคนคนหนึ่งที่มองเห็นคุณค่า มอบรอยยิ้มที่แสนประทับใจ ตราตรึงไม่เคยลืมเลือน และเป็นเหมือนแรงผลักดันที่ทำให้ชีวิตเขาไต่ขึ้นไปอยู่ในจุดสูงสุดในฐานะนักธุรกิจไฟแรง ครั้นเมื่อฟ้าลิขิตให้เขากลับมาเจอกับเธออีกครั้ง ชายหนุ่มจึงกำโอกาสครั้งนี้เอาไว้แน่น และหมายครอบครองหัวใจของเธอ “เป็นอะไรครับ?” ตฤณหันมาถามอย่างแปลกใจ “กลิ่นหมูกระทะติดตัวลินมา...เหม็นไหมคะ”  หญิงสาวถามอย่างอายๆ ตฤณจึงหยุดรถก่อนที่จะออกไปสู่ถนนใหญ่ จากนั้นก็หันมองคนถามอย่างพิจารณา ทำเอาความมั่นใจของคนถูกมองลดฮวบลงอย่างมหาศาล “ไม่รู้สิครับ...ต้องลองพิสูจน์ดูก่อน” ไม่พูดเปล่าหากคนตัวโตขยับเข้ามาฝังปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มและสูดกลิ่นที่ทำให้เธอไม่มั่นใจเข้าไปเต็มๆ ทำเอาลินาลินถึงกับอึ้ง นั่งตัวแข็งอย่างทำอะไรไม่ถูก และยิ่งปลายจมูกคมเลื่อนมาสูดดมซอกหูและเส้นผมของเธออย่างอ้อยอิ่งราวกับจงใจกลั่นแกล้งให้เขินอาย ยิ่งทำให้ลินาลินรู้สึกเหมือนจะหมดแรงเอาเสียดื้อๆ “หอมดีครับ...หิวเลย” “คะ...คุณตฤณ...” หญิงสาวถึงกับอึ้งเมื่อเขากระซิบบอกว่าหิวข้างๆ หูทำเอาเธอแก้มร้อนจนแทบระเบิดทั้งที่แอร์ในรถเย็นฉ่ำยิ่งกว่าอยู่ขั้วโลก  “หึๆ พี่หมายถึงหิวหมูกระทะครับ” ตฤณพูดเสียงกลั้วหัวเราะก่อนจะหันไปขับรถต่อ ลินาลินค้อนควักอย่างงอนๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #323 Unchisa Warintornnuwat (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 11:46
    ค้างงง รอค่ะไรท์
    #323
    1
  2. #321 rtom711 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 09:43
    ทำอะไร

    อยากรู้มากเลยยย
    #321
    1
  3. #319 LightOfTheMoon (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 09:11
    ทำอะไรบางอย่างงงงง!!??
    #319
    1
  4. #318 nantys (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 08:09

    แนะนำว่า ลินเป็นแฟนผมครับ ????

    #318
    1
  5. #317 aranyaorchid (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 07:40
    ค้างงงงงงงมากกกกไก่ร้อยล้านตัว
    #317
    1
  6. #316 Mamjaa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 05:49

    ค้างๆๆๆๆๆๆ

    #316
    1