[ หัวใจล่ามรัก ] ebook ดองยาว

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 1 เสีย...ครั้งแรก 1-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61

ตอนที่ 1 เสียตัวครั้งแรก

 

                พูดถึงเรื่องครั้งแรก ใครๆ ก็เคยมีครั้งแรกกันใช่มั้ยคะ เข้าเรียนครั้งแรก ถูกหวยครั้งแรก ซื้อรถคันแรก มีความรักครั้งแรก มีแฟนคนแรก...เสียตัวครั้งแรก!! ฮ่าๆ อันหลังนี่ไม่ใช่ละ ฉันเป็นนักศึกษาปีสุดท้ายของคณะการบัญชี อีกไม่นานก็เรียนจบแล้ว เพื่อนๆ หลายคนตอนนี้เร่งหาแฟนกันอย่างขะมักเขม้นไม่แพ้เรื่องเรียนเลยทีเดียว เพราะมีความเชื่อว่าเนื้อคู่ส่วนมากจะอยู่ในรั้วมหาลัย แต่สำหรับฉันคงไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องมีแฟน เพราะฉันมีตั้งแต่เข้าปีหนึ่งแล้วล่ะ ฮ่าๆ


                “เดี๋ยววันนี้ขอไปกินเหล้ากับพวกไอ้เฟยนะฟ้า”


                “อื้ม” ฉันตอบสั้นๆ เอาจริงๆ ฉันไม่ค่อยอยากให้ไป แต่เรื่องเที่ยวเป็นอะไรที่ห้ามยากมาก แก๊งวิศวะไปเที่ยวกันแบบนี้เป็นประจำจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่ใช่ว่าฉันจะปล่อยให้เขาไปเที่ยวได้ตามอำเภอใจเหมือนคนไม่มีพันธะหรอกนะ ฉันกับดินเรามีข้อตกลงร่วมกัน


                ด้วยความที่เราคบกันมาหลายปี แน่นอนว่าเราต้องผ่านอะไรมาด้วยกันพอสมควร เรื่องดื่มเรื่องเที่ยวนี่ก็เหมือนกัน ช่วงแรกๆ ที่เริ่มคบกัน เราทะเลาะเรื่องนี้จนเกือบจะเลิกกันเลย เพราะดินเขาติดเพื่อน ติดเที่ยว แล้วเที่ยวเฉยๆ จะไม่ว่าเลย แต่นี่ไปเที่ยวทีไร กลับมาเมาอย่างกับหมาทุกที เฮ้อ... ใครว่ามีแฟนวิศวะแล้วเท่นี่ฉันขอเถียงสุดใจเลย ยิ่งดินเป็นพวกชอบเมาแล้วขับยิ่งทำให้ฉันเป็นห่วง ต้องคอยโทร.เช็กว่าเขาเมาแค่ไหน กลับบ้านยังไง บางวันเขาคุยไม่รู้เรื่องฉันก็ต้องคอยโทร.ไปขอร้องเพื่อน ขอร้องรุ่นพี่ให้ช่วยไปห้ามกลับบ้าน เห็นมั้ย...มันน่าเป็นห่วงมากกว่าเท่!


                ช่วงแรกๆ คือวนเวียนอยู่ประมาณนี้เกือบปี จนฉันเริ่มทนไม่ไหวเลยตัดสินใจพูด ต้องออกตัวก่อนว่าฉันไม่ใช่คนชอบบ่น ค่อนข้างปากหนัก แต่ถ้าถึงขั้นให้ฉันได้พูด นั่นหมายความว่าพฤติกรรมของเขาสุดจะทนแล้วจริงๆ พอทะเลาะเรื่องนี้กันอยู่หลายครั้ง สุดท้ายฉันขอเลิกกับเขา เพราะฉันคิดว่าตัวเองคงอยู่ในสภาพจิตตกแบบนี้ทุกวันไม่ได้ นี่ขนาดเป็นแค่แฟนฉันยังต้องทนขนาดนี้ แล้วถ้าแต่งงานกันไปฉันไม่ต้องนอนร้องไห้ทุกคืนหรือไง


“ฟ้าเหนื่อยนะดิน เหนื่อยที่ต้องมาคอยเป็นห่วงว่าวันนี้แฟนตัวเองจะกลับดึกไหม จะขับรถกลับยังไง จะกลับไหวหรือเปล่า จะถูกใครทำร้ายหรือเปล่า จะเกิดอุบัติเหตุหรือเปล่า บอกตรงๆ ว่าฟ้าเหนื่อย...”


“งี่เง่าว่ะฟ้า เมาแค่นี้กลับได้สบายอยู่แล้ว แล้วถ้ากลับไม่ไหวหรือมีใครมาทำร้าย คงไม่ได้มายืนอธิบายให้ฟ้าเข้าใจอยู่ตรงนี้แทบทุกวันหรอก”


“แต่ฟ้าว่าเราพอแค่นี้เถอะดิน ไปกันไม่รอดหรอก ฟ้าไม่ได้ห้ามให้เที่ยวนะ แค่อยากให้น้อยลงหน่อย อยากให้ดื่มน้อยลงหน่อย แต่ดินเล่นเที่ยวทุกคืน ดื่มหนักทุกคืน แล้วฟ้าต้องมาคอยเป็นห่วงจนนอนไม่หลับ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปฟ้าคงไม่ไหว จบกันเท่านี้แหละ กลับไปเป็นเพื่อนกันก็ได้ ดีกว่าปล่อยไว้นานกว่านี้จนกลายเป็นว่ามันทำให้เราเกลียดกันจนถึงขั้นไม่อยากมองหน้า”


“นี่ฟ้ากำลังจะบอกเลิกดินอยู่รึเปล่าวะ”


“ก็ถ้าเราปรับตัวเข้าหากันไม่ได้จริงๆ สิ่งที่เราทำได้คือการยอมรับความจริงไม่ใช่เหรอ” ฉันถามเสียงสั่น แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ดินดูเหมือนจะอึ้งไป เขามองฉันด้วยดวงตาไหววูบราวกับรู้สึกเจ็บปวดต่อคำพูดของฉัน แต่ฉันตัดสินใจไปแล้ว และฉันก็พร้อมจะยอมรับผลการตัดสินใจของตัวเอง...ฉันรู้ว่าดินรักฉันนะ ที่ผ่านมาก็สัมผัสได้ว่าเขารักฉันไม่น้อยเหมือนกัน แค่คนเรามันมีแต่ความรักไม่ได้หรอก ถ้าไม่พร้อมจะปรับตัวเข้าหากัน ต่อให้รักมากแค่ไหนก็ไปไม่รอด ทว่าคำพูดแรกที่เขาเอ่ยออกมาหลังจากฉันขอเลิกทำเอาฉันถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างอึ้งๆ


“ไม่ได้มีคนอื่นใช่ไหมฟ้า?”


ฉันถึงกับพูดไม่ออก เพราะแวบแรก สายตาของเขามันเป็นไปด้วยความสงสัย ไม่เชื่อมั่น ซึ่งคำถามแบบนี้สำหรับฉันถือเป็นการดูถูกกันอย่างรุนแรง ฉันไม่ได้ตอบคำถามเขา แต่เลือกที่จะหันหลังแล้วเดินออกมา ฉันไม่ชอบอธิบายเรื่องแบบนี้ เพราะฉันถือว่าคนรักกันควรมีความไว้เนื้อเชื่อใจต่อกันเป็นอันดับแรก ในเมื่อเขาไม่มีในสิ่งที่ฉันมีให้เขาอย่างเต็มเปี่ยม ทุกอย่างก็ไร้ความหมาย...


“ฟ้า...ดินขอโทษ ดินไม่ได้คิดแบบนั้นนะ โอเค ดินมันชั่วเอง แต่ต่อไปนี้สัญญาว่าจะกลับตัว จะปรับปรุงตัวเองใหม่ จะเที่ยวให้น้อยลง ดื่มให้น้อยลงอย่างที่ฟ้าต้องการ หายโกรธนะ” ดินคว้ามือฉันไปจับและเขย่าอย่างเว้าวอน แต่ฉันเป็นคนนิสัยเด็ดเดี่ยว พูดคำไหนคำนั้น และวินาทีนั้นฉันรู้สึกน้อยใจและเสียใจต่อคำพูดนั้นของเขามาก ฉันจึงปล่อยมือเขาออกอย่างนุ่มนวลและมองตาเขาอย่างแน่วแน่


“พอเถอะดิน ฟ้าเหนื่อย ขอเวลาอยู่คนเดียวสักพักนะ”


“ไม่เอาแบบนี้ฟ้า ดินขอโทษ เราคืนดีกันก่อนได้ไหม ไม่งั้นดินนอนไม่หลับแน่ๆ ว่ะ”


“ฟ้าพูดจริงๆ หยุดความสัมพันธ์ทั้งหมดเอาไว้แค่นี้เถอะ ในเมื่อไม่เชื่อใจ ต่อให้รักกันให้ตายก็คงไม่มีความสุขหรอก เพราะความรักของเราจะอยู่บนพื้นฐานของการระแวง สุดท้ายมันก็ต้องจบลงอยู่ดี”


“ฟ้า...เอาไม่สิ ฟ้า...”


วันนั้นฉันเดินจากเขาไปอย่างเงียบๆ จำได้ว่าดินพยายามง้อฉันอยู่เป็นเดือน ฮ่าๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเล่นตัวนะคะ แต่พอดียังไม่เห็นถึงความพยายามและไม่อยากกลับมาเป็นแบบเดิมอีก เลยไม่ยอมคืนดีง่ายๆ จนกระทั่งเขาทำให้เห็นว่าเขาเลิกเที่ยวได้ เลิกเหล้าได้ เลิกทำทุกๆ อย่างที่ชวนให้น่าเป็นห่วง ตอนนั้นแหละฉันเลยยอมกลับไปคบกับเขาเหมือนเดิม


แต่ฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันยังให้เขากลับไปเที่ยวได้เหมือนเดิม แค่ต้องน้อยลงบ้าง และให้ดื่มได้แต่ไม่ให้เมาเป็นหมากลับมา และถ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ แล้วเกิดเมาหนักจนกลับไม่ไหว เขาจะต้องไม่ขับรถกลับเองโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกลับมาด้วยวิธีไหนจะต้องกลับมาปลอดภัยและครบสามสิบสอง ซึ่งดินดูจะแฮปปี้มาก เพราะเขาได้กลับไปสังสรรค์กับเพื่อนเหมือนเดิม และเขาก็รักษากฎข้อนั้นอย่างดีมาโดยตลอด


“ไปด้วยกันดิ พอดีรอบนี้ไอ้เฟยนัดปาร์ตี้ที่บ้านมันน่ะ มีแต่คนกันเอง เค้าอนุญาต” ดินว่าพลางฉวยโอกาสหอมแก้มฉันไปที


“เฮ้ย! ดิน ทำไรเนี่ย” ฉันไม่ได้ตอบรับคำชวน แต่ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ คือฉันกับดินเรายังเรียนไม่จบ ถึงคู่อื่นๆ เขาจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันไปถึงไหนต่อไหน แต่นั่นต้องไม่ใช่กับคู่ของเรา...อย่างน้อยก็ต้องเรียนจบก่อนสิ T_T





ฮ่าๆๆ แบบนี้แหละ พระเอกมีความดาร์คสมใจละ

ว่าแต่ยัยฟ้าาา เธอมีแฟนเป็นถึงเดือนมหาลัยเชียวรึ 

แล้วดูท่าจะเอาแฟนอยู่ซะด้วย ผู้หญิงคนนี้ต้องมีของ ฮ่าๆ

แต่มีอะไรต้องติดตามกันต่อเด้อ

ไปแล้วค่ะ ปล. ฝากอุดหนุน ebook เรื่อง เสน่ห์น้ำผึ้งด้วยนะคะ เคยตีพิมพ์มาแล้ว ใครเคยซื้อแล้วไม่ต้องซื้อซ้ำ เพราะเนื้อหาเดิมเด้อ แค่ปรับบรรยายให้อ่านเข้าใจง่ายขึ้นเท่านั้นจ้า

>>><<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #7 chaichana01 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 14:31
    เสียดายเนื้อหาดี
    #7
    1
    • #7-1 สิริรฉัตร//ปัณฑารีย์(จากตอนที่ 3)
      2 สิงหาคม 2562 / 06:47
      ขอบคุณมากๆ ค่ะ ดีใจที่ชอบน้าา พอมีคนบอกว่ามันดี นี่ดีใจมีไฟอยากเขียนต่ออย่างมาก ถึงขั้นกลับมานั่งอ่านที่เขียนไป แล้วก็ลงค้างไว้ได้น่าตบกะลาบแยกมาก ฮ่าๆๆ แต่ปีหน้าจะเอามาลงให้อ่านน้าา อาจจะนานหน่อย T_T
      #7-1
  2. #6 chaichana01 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 14:31
    ไม่อัปต่อรึ
    #6
    1
    • #6-1 สิริรฉัตร//ปัณฑารีย์(จากตอนที่ 3)
      2 สิงหาคม 2562 / 06:46
      งืออออออ อยากอัพต่อใจแทบขาด แต่ติดส่งต้นฉบับยาวหลายเดือนค่ะ จะว่างเขียนอีกทีคือปลายปีเลย ยังไงกดติดตามไว้ได้นะคะ ต้นปีหน้าน่าจะได้อัพเนื้อหาค่ะ ^_^
      #6-1