เกมร้อนมาเฟียร้าย [ลำดับที่ 1 ในซีรีย์ชุด ผู้หญิงของมาเฟีย ]

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 5 รวบหัวรวบหาง 5-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    12 ต.ค. 61

ตอนที่ 5 รวบหัวรวบหาง

               

                พราวฟ้าเดินกลับตึกพักหลังเลิกงานตอนสี่โมงเย็น แต่ขณะที่หญิงสาวกำลังจะเดินข้ามทางเชื่อมไปยังตึกศูนย์อาหารซึ่งอยู่ไม่ห่างจากนี้นักก็เหมือนมีใครมาดึงแขนเธอตวัดเข้าไปหลบในซอกตึก ร่างบางเบิกตากว้างอย่างตกใจเตรียมร้องขอความช่วยเหลือ ทว่าถูกมือหนาของใครคนนั้นปิดปากเอาไว้อย่างรวดเร็ว แผ่นหลังบอบบางถูกดันไปติดผนังด้านใน


                “อื้มๆ” หญิงสาวพยายามดิ้นรน


                “ฉันเอง...”


บาสเตียนกระซิบใกล้ๆ ก่อนจะปล่อยมือข้างที่ปิดปากออกเมื่อเธอหยุดต่อต้าน ทว่ามือซุกซนนั้นกลับสอดเข้าไปด้านหลังของหญิงสาวอย่างแนบเนียนสอดผสานกับแขนอีกข้างอย่างสมานสามัคคี


                “คุณบาสเตียน...”


พราวฟ้าครางชื่อเจ้าของโรงแรมหนุ่มออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตมองเขาเหมือนยังจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่เมื่อชายหนุ่มคลี่ยิ้มและกระชับวงแขนก็ทำให้เธอรู้สึกตัวทันทีว่ากำลังถูกเขากอดจนแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่ลอยอยู่ใกล้แค่คืบเริ่มส่งผลต่อความรู้สึกของพราวฟ้า หัวใจเต้นแรงระรัวราวกับมีใครมาตีกลองชุดอยู่ข้างใน


                “คิดว่าโจรที่ไหนหรือไง?” บาสเตียนถามยิ้มๆ เมื่อเห็นคนตรงหน้ายืนแก้มแดงปลั่ง พราวฟ้าส่ายหน้าดิก


                “ปะ..เปล่าค่ะ ปล่อยพราวด้วยค่ะ” มือเล็กที่ป้องตัวอยู่พยายามดันแผงอกแกร่งออกไปอย่างนุ่มนวล บาสเตียนไม่อยากปล่อยทว่าก็ยอมคลายอ้อมกอดแต่โดยดี แต่อย่าคิดว่าเขาจะหยุดอยู่เพียงเท่านี้ เพราะชายหนุ่มแค่อดใจไว้กินชิ้นปลามันเท่านั้น


                “ขึ้นไปคุยธุระข้างบนกับฉันหน่อยสิพราวฟ้า” ชายหนุ่มสั่งในฐานะเจ้าของโรงแรม ปรับสีหน้าเป็นเรียบนิ่งทำให้คนใต้บังคับบัญชาอย่างเธอเริ่มลำบากใจ


                “คุยตรงนี้ก็ได้ค่ะ...คุณบาสเตียนมีอะไรให้พราวรับใช้หรือคะ” หญิงสาวกล่าวอย่างเป็นทางการ เข้าใจความหมายคำว่า ข้างบนโดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องเสียเวลาขยายความซ้ำ ทว่าน้ำเสียงนั้นช่างขัดหูคนฟังเสียเหลือเกิน หากบาสเตียนก็ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ ออกมานอกจากมองคนตรงหน้าด้วยสายตาราบเรียบแต่มั่นคงและน่าเกรงขาม


                “ฉันมีเรื่องให้เธอช่วย พอดีแม่บ้านที่ขึ้นมาทำความสะอาดเพนท์เฮ้าส์ประจำลาป่วยกะทันหัน แต่ฉันไม่ไว้ใจใครนอกจากแม่บ้านประจำคนนี้...จะมีก็แต่เธอที่เข้านอกออกในโดยไม่สร้างความเสียหายให้กับเพนท์เฮ้าส์ของฉัน เลยอยากให้เธอขึ้นไปช่วยทำความสะอาดที”


                “เมื่อวานก็เห็นสะอาดดีนี่คะ...คุณบาสเตียนรอแม่บ้านประจำมาไม่ดีกว่าหรือคะ” พราวฟ้าเสนอ หญิงสาวไม่ได้อิดออดที่จะทำงานที่เขาไหว้วาน หากเป็นเพราะเธอยังไม่ลืมรางวัลที่เผลอมอบให้ชายหนุ่มอย่างลืมตัวก่อนออกจากเพนท์เฮ้าส์นั่นต่างหาก เมื่อคิดมาถึงเรื่องนี้ทีไรพลันแก้มใสก็ร้อนผ่าวและมันคงแดงซ่านอวดสายตาคนมองน่าดู


                “เธออยู่ที่นั่นหลายวันน่าจะเห็นว่ามีแม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาดทุกวัน ความจริงฉันเป็นภูมิแพ้ แพ้ฝุ่นทุกชนิด...แต่ถ้าเธอลำบากใจไม่อยากขึ้นไปบนนั้นอีกฉันก็ไม่ขัดใจเธอหรอก ตอนนี้ไม่ใช่เวลางานของเธอ...แต่ฉันคงต้องนอนจมกองฝุ่นจนกว่าแม่บ้านจะมา” บาสเตียนพูดเสียงเรียบๆ แต่กลับสร้างความรู้สึกผิดให้คนฟังอย่างมหาศาล พราวฟ้าลังเลเมื่อชายหนุ่มผละออกไป แต่ก่อนที่เขาจะเดินกลับเข้าไปในตึกหญิงสาวก็เผลอร้องเรียกเสียงหลง


                “คุณบาสเตียนคะ” 


บาสเตียนซึ่งหันหลังให้คนเรียกหยักยิ้มมุมปากอย่างพอใจก่อนที่ยิ้มนั้นจะเลือนหายไปเมื่อร่างสูงใหญ่หมุนตัวกลับมา


                “ว่า...”


                “พราวไปทำความสะอาดให้ก็ได้ค่ะ”


                “แล้วเธอไม่ลำบากใจหรือ?” 


คนเจ้าเล่ห์ยังตีหน้าเรียบเลิกคิ้วขึ้นถาม หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขา 


“งั้นก็ไป...ขอบใจนะ” ว่าแล้วก็ฉวยมือเรียวเล็กจับจูงเข้าในตึกอย่างแนบเนียน พราวฟ้ามองงงๆ แต่ก่อนที่ใครจะมาเห็นว่าเธอเดินจับมือถือแขนกับผู้บริหารสูงสุดของโรงแรมหญิงสาวก็รีบบิดมือออกอย่างรวดเร็ว ทว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะแกะหนวดหมึกเหนียวๆ ที่เกาะกุมมือเธอออกไปได้ พราวฟ้าจึงลอบถอนใจเงียบๆ ก่อนจะหยุดเดินเอาดื้อๆ แล้วเอ่ยกับเขาเสียงเครียด


                “คุณบาสเตียนคะ...ปล่อยมือพราวเถอะค่ะเดี๋ยวใครมาเห็นจะมองไม่ดี”


ดวงตากลมโตมองเจ้าของร่างสูงโปร่งเกิน 180 เซนติเมตรด้วยสายตาจริงจัง เธอเตือนด้วยความเป็นห่วง เขาเป็นถึงเจ้าของโรงแรมส่วนเธอเป็นเพียงพนักงานต๊อกต๋อย มันคงเป็นภาพที่ไม่น่าดูชมเลยหากใครสักคนมาเห็นแล้วเอาไปพูดเสียหาย ส่วนตัวพราวฟ้าคงไม่ได้รับผลกระทบสักเท่าไรเพราะเธอไม่ใช่บุคคลสำคัญของที่นี่ แต่สำหรับเขาอาจจะกระทบต่อภาพลักษณ์มากทีเดียว


                “เย็นนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษ” บาสเตียนหันมาถามราวกับไม่ได้ยินที่เธอพูดไปก่อนหน้านี้ พราวฟ้าพยายามบิดมือออกเบาๆ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อย เขาใช้สายตาเป็นประกายวาววับจดจ้องเธอและรอคำตอบทำเอาหญิงสาวถึงกับอ่อนใจ...บาสเตียนไม่ได้ฟังที่เธอพูดเลยสักนิด!


                “อยากทานที่ศูนย์อาหารค่ะ” พราวฟ้าตอบนิ่งๆ มองเขาอย่างจริงจัง แต่แทนที่จะรู้สึกอะไรบ้างเจ้าของร่างสูงใหญ่กลับยักไหล่ไม่ยี่หระจูงมือเธอเดินเข้าลิฟต์อย่างหน้าตาเฉย


                “คุณบาสเตียนคะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นนะคะ”


                “เห็นก็ดี”


                “ว่าไงนะคะ?” พราวฟ้าถามย้ำไม่แน่ใจว่าเธอหูฝาดไปหรือเปล่า ทว่าน้ำเสียงของหญิงสาวนั้นออกดุๆ ทำเอาเจ้าของโรงแรมหนุ่มต้องหันมาเอ่ยยิ้มๆ


                “ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าพนักงานขึ้นเสียงใส่เจ้าของโรงแรมก็ได้ด้วย...ไม่เคยมีใครขึ้นเสียงใส่ฉันมาก่อนนะ” ชายหนุ่มว่าแล้วปรับสีหน้าเป็นเรียบนิ่งตามเดิม คนเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอขึ้นเสียงใส่เจ้านายก้มหน้าลงอย่างขอโทษ


                “พะ...พราว...” หญิงสาวไม่มีคำแก้ตัว ยิ่งเห็นเธอรู้สึกผิดยิ่งทำให้บาสเตียนอยากแกล้งเข้าไปใหญ่ ชายหนุ่มแกล้งตีหน้าขรึมลงอีกเล็กน้อย ทว่ามือหนากลับไม่ยอมปล่อยให้พราวฟ้าเป็นอิสระ


                “ฉันไม่ชอบให้ใครขึ้นเสียงใส่”


                “ถ้าอย่างนั้นก็...ปล่อยมือพราวสิคะ” หญิงสาวตอบเสียงอ้อมแอ้มกล้าๆ กลัวๆ แต่ชายหนุ่มกลับยกมือที่จับเธอไว้มั่นชูขึ้นมาอวดก่อนพูดนิ่งๆ


                “ไม่ปล่อย...นี่ถือเป็นบทลงโทษสำหรับที่เธอขึ้นเสียงใส่ฉันเมื่อกี้”


                พราวฟ้าเผลอถอนหายใจเฮือก บาสเตียนเองก็ได้ยินหากชายหนุ่มกลับทำเพียงซ่อนรอยยิ้มขบขันแกมพอใจเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เขาอ่านความคิดเธอได้อย่างทะลุปรุโปร่ง พราวฟ้าเป็นห่วงชายหนุ่มยิ่งกว่าห่วงตัวเองเสียอีก แต่บาสเตียนไม่ได้ขี้ขลาดขนาดจะพาเธอขึ้นห้องแล้วต้องแอบต้องซ่อนตัวขึ้นไป...ถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องทำอะไรให้มันชัดเจนมากขึ้น เพราะชายหนุ่มไม่มีเวลามาเล่นเกมหัวใจกับเธออีกแล้ว ไหนจะคู่แข่งที่ประกาศตัวอย่างชัดเจนว่าจะจีบพราวฟ้าให้ได้ ไหนจะพันธะผูกมัดที่ยังคาราคาซังกันอยู่ระหว่างเขากับคู่หมั้นนั่นอีก


                หญิงสาวเดินหน้าเครียดเมื่อถูกบาสเตียนจูงมือเดินผ่านทางเชื่อมตึกไปยังเพนท์เฮ้าส์ของเขา ทุกครั้งที่มีคนเดินสวนและทำความเคารพชายหนุ่มทำเอาพราวฟ้าแทบเดินสะดุด หากหญิงสาวกลับทำได้เพียงก้มหน้างุดแล้วเดินตามคนเอาแต่ใจไปจนถึงเพนท์เฮ้าส์ของเขา เพราะบาสเตียนไม่ยอมปล่อยมือเธอดื้อๆ แถมเขายังไม่มีทีท่าสะทกสะท้านต่อสายตาประหลาดใจของทุกคนเลยสักนิด!


                คนบ้า ไม่เครียดบ้างเลยหรือยังไง คนอื่นจะมองตัวเองยังไง เป็นถึงเจ้าของโรงแรมแต่กลับเดินจับมือถือแขนพนักงานระดับล่างแบบนี้


                พราวฟ้าอยากตะโกนประโยคนี้ใส่หน้าเขานัก บาสเตียนจะได้รู้สึกตัวสักทีว่าเขากำลังทำอะไร ทว่าในความเป็นจริงเธอทำได้เพียงก้มหน้าและรอฟังบัญชาจากเขาเท่านั้น


                “ทำงานวันแรกเป็นยังไงบ้าง” ชายหนุ่มพาเธอเดินมาจนถึงห้องนั่งเล่น เขาทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกหนานุ่มพร้อมกับดึงพราวฟ้าลงไปนั่งด้วย หญิงสาวพยายามเว้นระยะห่างเมื่อชายหนุ่มยอมปล่อยมือเธอให้เป็นอิสระ


                กว่าจะปล่อยได้...


                “ก็สนุกดีค่ะ” หญิงสาวตอบสั้นๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเอ่ยอย่างเป็นการเป็นงาน “พราวขอตัวไปทำความสะอาดก่อนนะคะ” ว่าแล้วก็ก้มหน้านิดๆ เดินหายไปทางห้องเก็บอุปกรณ์อย่างคุ้นเคย ก่อนจะกลับออกมาพร้อมอุปกรณ์ทำความสะอาดจำพวกเครื่องดูดฝุ่นขนาดเล็กและไม้ม็อบถูกพื้น


                บาสเตียนชี้ไปทางห้องนอนของตัวเองแล้วเอ่ย “ไปทำห้องนอนฉันก่อนสิ ในนั้นฝุ่นเยอะ ฉันหายใจไม่ค่อยออก”


                “ได้ค่ะ” หญิงสาวรับคำแข็งขันก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องนอนของชายหนุ่ม 


คนสั่งทำท่าจะเดินตามเข้าไปแต่เสียงกวนๆ ของญาติผู้น้องก็ดังขึ้นเสียก่อน ทำเอาคนเจ้าแผนการออกอาการตกใจนิดๆ ที่เวย์กัสถือวิสาสะเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต ชายหนุ่มแอบสบถในใจ เขาไม่น่าให้คีย์การ์ดกับหมอนี่เลย ถ้ารู้ว่าเจ้าน้องชายตัวแสบจะชอบทำตัวเป็นก้างชิ้นโตคอยขวางคอเขาแบบนี้บาสเตียนคงสั่งห้ามให้เวย์กัสมาพักที่นี่สักสามสี่เดือน


                “ไหนว่าเมียพี่ไม่ได้อยู่ที่เพนท์เฮ้าส์ไง โกหกหน้าตายนี่นา...”


เวย์กัสทักขึ้นยิ้มๆ นึกเสียดายที่เห็นแค่ข้างหลัง แต่ก็พอจะจินตนาการต่อได้ว่าหญิงสาวคนนี้คงสวยไม่เบา ไม่เช่นนั้นคงไม่ทำให้ผู้ชายเย็นชาอย่างบาสเตียนหวงได้ขนาดนี้


                “มีอะไรเวย์ นายเข้ามาทำไม?”


                น้ำเสียงไม่พอใจของพี่ชายไม่ได้นำพาให้เวย์กัสขุ่นใจเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับทำให้อารมณ์ดีอย่างไม่น่าเชื่อ ชายหนุ่มเพิ่งเคยเห็นผู้ชายหัวใจตายด้าน ที่วันๆ ใช้แต่สมองวางแผนร้ายจัดการกับทุกอย่างมีอารมณ์ความรู้สึกก็วันนี้


                แบบนี้สิค่อยยั่วสนุก!


            “ฮื้ม...อย่าเปลี่ยนเรื่องสิพี่บาส ขอผมดูหน้าพี่สะใภ้หน่อย” ว่าแล้วเวย์กัสก็ทำท่าจะเดินตามหญิงสาวเข้าไปในห้องนอนของพี่ชาย แต่กลับถูกบาสเตียนคว้าคอเสื้อลากออกไปอย่างรวดเร็ว


                “ถามว่ามีอะไร?” เจ้าของเพนท์เฮ้าส์ถามคำเดิมอีกครั้งหลังลากน้องชายออกมายืนนอกประตู เวย์กัสขยับปกเสื้อยักไหล่ยิ้มกวน


                “ผมโทร. หาแต่พี่ไม่รับสายเลยถามกับเฟียส หมอนั่นบอกว่าพี่เลิกงานแล้วผมเลยลองมาหาที่นี่”


                “ฉันลืมโทรศัพท์ไว้ในห้องทำงาน แล้วนายโทร. หาฉันทำไม?”


                “ว่าจะชวนพี่ออกไปหาอะไรดื่มกันหน่อย”


                “ฉันไม่ว่าง” บาสเตียนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย


                “ใจร้ายน่าพี่บาส เมียไม่หนีไปไหนหรอกครับ...แต่น้องชายเนี่ยมาหาแค่ปีละสองสามหน ออกไปดื่มกันหน่อยน่า หรือเมียพี่ไม่อนุญาตเดี๋ยวผมเข้าไปขอให้” คนจอมกวนขันอาสาอย่างกระตือรือร้นทำท่าจะเข้าด้านในใหม่ หากบาสเตียนกลับยืนขวางประตูเป็นยักษ์ปักหลั่นตีหน้าขรึมใส่


                “ฉันไม่ไปไหนกับใครทั้งนั้นล่ะ หลังเลิกงานฉันต้องให้เวลากับครอบครัว ถ้าว่างมากนักก็หาเมียเป็นของตัวเองซะจะได้เลิกป่วนฉันสักที”


                “กักกันอิสรภาพตัวเองคนเดียวไม่พอ ยังปิดกั้นเมียจากโลกภายนอกอีก ผมว่าพี่ลองไปถามพี่สะใภ้ผมดูก่อนดีไหม เผลอๆ เธออาจอยากไปกับเราก็ได้” เวย์กัสยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ซ่อนยิ้มในหน้าเมื่อพี่ชายถอนหายใจยาวแล้วยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้


                “โอเค! ฉันจะปั๊มลูก พอใจหรือยังเวย์กัส?”


                “ยังไม่พอใจจนกว่าจะได้เจอหน้าพี่สะใภ้...แต่ดูท่าทางวันนี้พี่คงหงุดหงิดมากแล้ว ผมไปกับคาลเดลล์สองคนก็ได้...” เวย์กัสพูดอย่างขันๆ เมื่อเห็นสีหน้าของญาติผู้พี่บอกบุญไม่รับสุดๆ แต่ก็ไม่วายกวนประสาททิ้งท้ายก่อนจากไป


                “ไว้วันหลังจะมาเยี่ยมพี่สะใภ้ใหม่นะครับพี่ชาย...”


                บาสเตียนมองน้องชายแล้วส่ายหัวก่อนจะปิดประตูลงแล้วเดินกลับเข้าไปหาแม่บ้านคนสวยที่กำลังง่วนกับการดูดฝุ่นทำความสะอาดห้องนอนให้เขา ชายหนุ่มกอดอกพิงไหล่กับขอบประตูดูเธอเงียบๆ พราวฟ้าทำความสะอาดอย่างเพลิดเพลินโดยไม่รู้เลยว่ามีใครจ้องมองอยู่ หญิงสาวดูดฝุ่นบริเวณหัวเตียงก่อนจะสะดุดตากับเข็มกลัดดอกกล้วยไม้ซึ่งเป็นสัญญาลักษณ์ของเมนิแกนด์ โฮเต็ลประเทศไทย เธอจำได้ว่าเมื่อสามเดือนก่อนเป็นคนกลัดเข็มกลัดอันนี้ที่หน้าอกของบาสเตียนกับมือ


หญิงสาวปิดเครื่องดูดฝุ่นแล้วเอื้อมไปหยิบเข็มกลัดขึ้นมาดูอย่างทึ่งๆ ไม่น่าเชื่อว่าบาสเตียนจะยังเก็บเข็มกลัดอันนี้เอาไว้...ความจริงมหาเศรษฐีอย่างเขาไม่น่ามาใส่ใจกับของไร้ราคาแบบนี้ด้วยซ้ำ หากชายหนุ่มกลับเก็บมันไว้บนหัวเตียงราวกับเป็นของสำคัญก็ไม่ปาน


“ของขวัญชิ้นแรกจากเธอ”


บาสเตียนที่เดินมาหยุดอยู่ด้านหลังพราวฟ้าตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้กระซิบข้างหูหญิงสาวทำเอาคนแอบหยิบของของเขาขึ้นมาดูโดยพลการถึงกับตกใจผินตัวกลับไปตามสัญชาตญาณ ใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มลงมาอยู่ในระดับเดียวกันทำให้พอหญิงสาวหันมาปลายจมูกของเธอเลยชนเข้ากับเขา และนั่นก็สร้างความตกใจให้พราวฟ้าเป็นเท่าทวี หญิงสาวผงะถอยหลังไปสะดุดขอบเตียงก่อนที่ร่างบางจะเสียการทรงตัว


“ว้าย!”


บาสเตียนเกี่ยวเอวคอดเอาไว้เหมือนจะช่วยดึง แต่แล้วชายหนุ่มกลับดันร่างพราวฟ้าล้มลงไปบนเตียงด้วยกัน ปลายจมูกโด่งแตะสัมผัสแก้มเนียนอย่างพอดิบพอดีราวกับจงใจ เท่านั้นไม่พอริมฝีปากได้รูปยังเลื่อนมาชิดกลีบปากบางทำเอาหญิงสาวใจเต้นโครมครามทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ ได้แต่กระพริบตาถี่ๆ กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าหล่อเหลามีเคราจางๆ คล้ายจะยิ้มลอยอยู่ใกล้แค่เส้นยาแดง หุ่นร่างกำยำทาบทับตัวเธอราวกับจะผสานเป็นหนึ่งเดียวทำให้พราวฟ้าเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง รู้สึกปั่นป่วนไปทั้งใจ ตัวเย็นเฉียบไปจนถึงปลายเท้า


“ฉันอยากได้ของขวัญชิ้นที่สอง”


บาสเตียนกระซิบชิดริมฝีปากบางเสียงแตกพร่า สายตาคมเรียกร้องอะไรบางอย่างจากเธออย่างชัดเจน ทำเอาพราวฟ้าหัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด พลันดวงตากลมโตก็หลบสายตาวูบอย่างทำอะไรไม่ถูก 


“ขะ...เข็มกลัดเป็นของทางโรงแรมค่ะ...” หญิงสาวตอบเสียงติดขัด


“เป็นของขวัญจากเธอต่างหาก...”


สายตาคมฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์ปรารถนามองคนเอียงอายที่ก้มหน้างุดอยู่ใต้ร่างอย่างพอใจ เมื่อสมันน้อยสิ้นฤทธิ์ไม่ตอบโต้เขาจึงค่อยๆ กดริมฝีปากลงไปตรงกลีบปากบางอย่างแผ่วเบาแต่ไม่เนิ่นนาน ใบหน้าหล่อเหลาถอนออกมาเล็กน้อยก่อนจะบอกเสียงแหบพร่า 


“ของขวัญที่ฉันอยากได้ที่สุดในเวลานี้”


“คะ...คุณบาสเตียน...อย่าค่ะ”


พราวฟ้ารวบรวมกำลังยกมือสั่นๆ ของตนขึ้นปิดใบหน้าเมื่อชายหนุ่มทำท่าจะก้มลงมาจูบอีกครั้ง แต่ดูเหมือนเธอจะต้านทานเขาไม่ไหวเสียแล้ว เพราะแค่มือกำบังคงทำอะไรบาสเตียนไม่ได้ ริมฝีปากได้รูปแตะลงมาเบาๆ บริเวณหลังมือบางทำเอาหญิงสาวถึงกับหมดเรี่ยวแรงปล่อยมือตกลงมาโดยไม่รู้ตัว บาสเตียนไม่ได้ทำอะไรรุนแรงเลยสักนิด หากชายหนุ่มใช้วิธีกล่อมเหยื่ออย่างนุ่มนวลจนสมันน้อยอย่างเธอไร้ทางต่อสู้ ได้แต่นอนนิ่งๆ รอสิงห์ขย้ำ




แอบย่องมาตอนดึก อิอิ

หยุดยาวสี่วันขอหนีกลับบ้านนอกนะคะ อิอิ กลับมาจิมาอัพน้าา ไม่ได้เอาคอมกลับด้วย

ปล. เฮียบาสแกอ่อนเบอร์แรงมาก แต่จะจับลูกกวางกินได้มั้ยน้าาา 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

344 ความคิดเห็น

  1. #316 janch (@janch) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 21:16

    รออ่านคร้า...มาไวๆๆเน้อ
    #316
    0
  2. #315 MINTKR-AN (@MINTKR-AN) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 21:28
    บาสเตียนร้ายมากกกก
    #315
    0
  3. #314 Toktak_Jp (@Toktak_Jp) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 09:36
    รีบมานะคะ
    #314
    0
  4. #313 READER ^0^ (@mamagustiung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 08:20

    มาต่ออีกตอนค่ะ ^^

    #313
    0
  5. วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 07:18
    รอเด้อค่ะเด้อ///
    #312
    0
  6. #311 Bamdy_NK (@Bamdy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 07:06

    คุณบาสเตี๊ยนนนนนน
    #311
    0
  7. #55 paesunflowerpn (@paesunflowerpn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 14:57
    หุๆงานนี้ใครจะเหนือใครน้อ
    #55
    1
    • #55-1 สิริรฉัตร (@0849559567) (จากตอนที่ 9)
      19 ธันวาคม 2559 / 20:20
      หุหุ เกมยังไม่จบนับศพทหารไว้รอเลยค่ะ คุณพ่ออยู่แล้ว ฮ่าๆๆ
      #55-1
  8. #53 Kungbbc (@Kungbbc) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 03:08
    เราชอบมุขของไรท์ทั้ง นิยาย ทอล์ก เม้มอ่ะ55 (เชียร์บอลไทยกันเหรอวันนั้นเรานึกว่าบอลโลกนะนั้น)
    ปล.หายป่วยๆไวๆนะไรท์!!!????
    #53
    1
    • #53-1 สิริรฉัตร (@0849559567) (จากตอนที่ 9)
      19 ธันวาคม 2559 / 06:15
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ดีใจที่ชอบค่ะ อิอิ (แต่บอลไทยเชียร์มันจริงๆ นะ หัวใจจะวาย นึกๆ อยู่ว่านั่งเชียร์คนเดียวถ้าช็อกขึ้นมาใครจะเก็บศพ 55555)
      #53-1
  9. #51 s.mai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 22:47
    ดูแลสุขภาพด้วยค่าาา
    #51
    1
  10. #50 someko (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 15:31
    คุนพ่อจอมยุ่ง
    #50
    1
  11. #49 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 08:42
    555+ฮีมีคนในหัวใจแล้ว
    #49
    1
    • #49-1 สิริรฉัตร (@0849559567) (จากตอนที่ 9)
      17 ธันวาคม 2559 / 21:53
      ซึ่งคนนั้นก็คือสิริรฉัตรรรรรรรรรร +_+
      #49-1
  12. #48 so-white-ii (@so-white-ii) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 08:02
    เอากะแกสิ 55555
    #48
    1
    • #48-1 สิริรฉัตร (@0849559567) (จากตอนที่ 9)
      17 ธันวาคม 2559 / 21:53
      555555 เสียฟอร์มพ่อหมด ไม่ทันเกมลูก
      #48-1