เกมร้อนมาเฟียร้าย [ลำดับที่ 1 ในซีรีย์ชุด ผู้หญิงของมาเฟีย ]

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 10 ศึกพ่อตากับลูกเขย 10-3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,611
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    21 พ.ย. 61

ดิออล์ยิ้มกว้างพร้อมน้อมรับน้ำใจจากหญิงสาว พราวฟ้าเป็นคนเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ แม้ว่าเธอจะกลายเป็นเมียมหาเศรษฐีระดับโลกแต่กลับไม่มีท่าทีหยิ่งยโสเลยสักนิด ตรงกันข้ามหญิงสาวกลับอ่อนน้อมถ่อมตนและมีน้ำใจกับคนรอบข้างเสียจนดิออล์อดเอาไปเปรียบกับอดีตคู่หมั้นของผู้เป็นนายไม่ได้

                ซิดนีย์หยิ่งยโสเชิดหน้าคอแข็งเป็นนางพญา สายตาเย็นชาแฝงเร้นความน่ากลัว เธอเลือดเย็นและไร้น้ำใจกับผู้ที่คิดว่าต่ำต้อยกว่า ไม่เคยมีคำพูดให้เกียรติบอดี้การ์ดหรือแม้แต่พนักงานทุกคนที่คอยบริการเธอเหมือนอย่างพราวฟ้า

                “ดื่มน้ำเสร็จก็กลับไปพักเถอะดิออล์ พวกนายคงเหนื่อยจากการเดินทางมาทั้งวันแล้ว”

คำพูดราบเรียบของผู้เป็นนายทำให้ดิออล์รีบดื่มน้ำแล้วคืนแก้วให้หญิงสาวก่อนจะค้อมศีรษะแล้วรีบออกไปจากบ้าน...ในความใจดีก็ยังมีความหวงภรรยาแฝงไว้ด้วย บอดี้การ์ดหนุ่มยิ้มนิดๆ เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าบทบาสเตียนจะมีความรักก็หวงความรักนั้นเสียยิ่งกว่าอะไร ทว่าก็ไม่ได้ใจร้อนวู่วาม หากแต่ปรามเงียบๆ และแผ่รังสีขุ่นๆ ออกมาทางสายตาแทนตามแบบฉบับของเขา

               

พรรณกรถึงกับหัวเสีย เสียทั้งอารมณ์เสียทั้งเวลาเมื่อนั่งแท็กซี่มาจนถึงสนามบินแต่พอจะเช็กอินกลับหาบัตรประชาชนไม่พบ นักวาดการ์ตูนมือทองพยายามนึกก่อนเอามือตบหน้าผากตัวเองเมื่อคิดได้ว่าเขาเป็นคนหยิบบัตรออกจากกระเป๋าสตางค์ตอนกรอกข้อมูลจองตั๋วเครื่องบินผ่านอินเตอร์เน็ตแล้วลืมเก็บเข้าที่เดิม คนขี้ลืมถอนใจจำต้องนั่งแท็กซี่กลับไปที่บ้านอีกครั้งอย่างหงุดหงิดใจ

“สงสัยจะแก่แล้วเลยหลงๆ ลืมๆ” พรรณกรบ่นพึมพำกับตัวเอง คนขับแท็กซี่ได้ยินก็รีบแย้งทันที

“ไม่แก่หรอกพี่ ยังปึ๋งปั๋งอยู่เลย”

“พี่เลยรึ?” คนถูกเรียกพี่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แต่ก็ไม่ปฏิเสธ ไม่รู้ว่าเพราะบ้ายอหรือวันนี้พรรณกรไร้สติทั้งวัน ถูกแท็กซี่หนุ่มชวนคุยเพลินจนลืมสังเกตว่าอีกฝ่ายกำลังพาตนขับอ้อมโลกหวังเพิ่มค่ามิเตอร์ กว่าจะรู้ตัวก็อยู่บนทางด่วนโน่นแล้ว

“น้องมาทางนี้ทำไม มันไกลมากนะ”

“ทางปกติมันรถติดน่ะพี่”

พรรณกรหายใจครืดคราดอย่างเริ่มเดือดดาล...กลับถึงบ้านก่อนเถอะ! ไอ้หมอนี่ต้องโดนเฉ่งกะโหลกสักทีสองที โทษฐานหัวหมอกับคนอย่างเขา!

 

บอดี้การ์ดของบาสเตียนกลับไปหมดแล้ว คราวนี้บ้านหลังเล็กจึงมีเพียงคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันเท่านั้น ชายหนุ่มนั่งลงที่ปลายเตียงมองไปรอบห้องนอนเล็กๆ ทว่าดูอบอุ่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นประจำกายเธอ โต๊ะเครื่องแป้งเล็กๆ ไม่ได้มีเครื่องสำอางมากมายเกินความจำเป็นอย่างผู้หญิงทั่วไป มีเพียงโลชั่นและแป้งเด็กขวดสองขวดเท่านั้น พราวฟ้าก้มๆ เงยๆ หาผ้าเช็ดตัวในตู้เสื้อผ้าก่อนจะเดินมาหาสามีแล้วยื่นผ้าขนหนูสีขาวสะอาดให้

                “ไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดินทางมาเหนื่อยๆ จะได้ผ่อนคลาย

                บาสเตียนรับผ้าขนหนูมาวางไว้ข้างตัวก่อนจับมือเธอแล้วฉุดหญิงสาวนั่งลงบนตัก พราวฟ้ายอมนั่งอย่างว่าง่ายก่อนจะเอียงคอหลบปลายจมูกโด่งที่ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นราวกับกระหายหิว

                “ฮื้อ...คะ คุณบาสคะ พอก่อนค่ะไปอาบน้ำก่อน เหนียวตัวมาทั้งวันแล้วนะคะ”

                “ฉันไม่เหนียวนี่” ชายหนุ่มกระซิบเสียงแหบเล่นเอาคนฟังเข้าถึงอารมณ์ปรารถนาได้โดยทันที พราวฟ้าเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง หญิงสาวคิดผิดมหันต์ที่เข้าใกล้ผู้ชายจอมหื่นในเวลานี้ ร่างนุ่มนิ่มถูกผินกลับมาก่อนที่ปลายจมูกโด่งจะซุกไซ้บริเวณแอ่งชีพจรราวกับคนกระหายน้ำ

                บาสเตียนใช้ริมฝีปากขบเม้มผิวบอบบางอย่างปลุกเร้า ไล้ขึ้นไปหาติ่งหู ใช้ฟันขบเบาๆ พอให้กระสันซ่าน ลมหายใจร้อนผ่าววนเวียนอยู่กับซอกคอขาวเนียนพักหนึ่ง กระนั้นก็สร้างความหฤหรรษ์จนคนบนตักเผลอครางงึมงำเบาๆ โดยไม่รู้ตัว

                “อื้ม...”

                ลมหายใจพราวฟ้าขาดห้วงเมื่อถูกปิดปากด้วยจูบแสนเร่าร้อน ริมฝีปากบางถูกเขาดูดเม้มกลืนกินน้ำหวานอย่างไม่รู้อิ่ม บาสเตียนเอนกายลงไปบนที่นอนขนาดสามฟุตครึ่งพร้อมกับดึงร่างภรรยาลงมาด้วย เขาพลิกตัวขึ้นคร่อมมองพราวฟ้าด้วยสายตากรุ้มกริ่มกึ่งล้อเลียน

                “ไหนใครบอกให้ฉันอาบน้ำ?”

                “คุณบาส...” หญิงสาวทั้งเขินทั้งอายเมื่อถูกเขาล้อ มือเล็กผลักคนช่างแกล้งออกไปอย่างงอนๆ คราวนี้ใบหน้าหล่อเหลาจึงระบายยิ้มทันที

                “งอนอะไร? งอนที่ฉันรู้ทันหรืองอนที่ฉันไม่ต่อให้จบ...หรือว่าทั้งสองอย่าง”

                “ไม่ใช่ทั้งสองอย่างค่ะ...หลงตัวเอง” คนงอนทำเสียงโมโหนิดๆ ทว่าน้ำเสียงยังคงนุ่มหวาน

                “แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ?” บาสเตียนเริ่มสนุกกับการไล่ต้อนภรรยา เขาชอบเห็นเธอหน้าแดงยามเขินอาย มันน่ารักและน่าฟัดในคราวเดียวกัน คนหน้าแดงมองค้อนสามีเบาๆ อย่างหมดคำเถียงแต่ก็ไม่วายแก้ตัว

                “อากาศที่นี่ร้อนมั้งคะ...”

                “เร่าร้อนเพราะจูบของฉันสินะ” เขาว่ายิ้มๆ สายตากรุ้มกริ่มมองริมฝีปากอิ่มสวยที่ขยับเชิดๆ ส่งสัญญาณเตือนว่าอีกไม่นานพื้นที่นี้จะถูกรุกรานอีกครั้ง ซึ่งพราวฟ้าเข้าใจความหมายจากสายตาคู่คมเป็นอย่างดีหญิงสาวจึงล้มเลิกความคิดที่จะหลอกล่อให้เขาเข้าไปอาบน้ำก่อนเธอ แล้วเปลี่ยนเป็นพาตัวเองหนีให้ห่างจากรัศมีสองเมตรของคนหื่นซะ เพราะขืนหญิงสาวยังอยู่ตรงนี้มีหวังคืนนี้พราวฟ้าคงไม่แคล้วเป็นอาหารจานโปรดให้บาสเตียนละเลียดทั้งคืนอย่างแน่นอน

                “ถ้าคุณบาสยังไม่อยากอาบ งั้นพราวขอเข้าไปอาบก่อนนะคะ”

                “ตามใจสิ”

                ปากบอกแบบนั้นแต่คนตัวสูงกลับลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วแล้วถอดเสื้อออกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยก่อนจะโยนอาภรณ์ชิ้นนั้นลงบนเตียง

                “จะ...ทำอะไรคะ?” พราวฟ้าเอ่ยถามอย่างระแวง สัญญาณอันตรายแจ้งเตือนว่าความหื่นในตัวบาสเตียนเริ่มทำงานอีกแล้ว

                “อาบน้ำไง...หรือเธอจะทำอย่างอื่นก่อนดีล่ะ” บาสเตียนถามยิ้มๆ พลางสลัดกางเกงออก ทำเอาภรรยาสาวรีบลุกจากเตียงทันที

                “นะ...ไหนบอกว่าให้พราวอาบก่อนไงคะ” พราวฟ้าละล่ำละลักถาม

                “ไม่เห็นรู้เรื่อง” บาสเตียนแกล้งไขสือมองคนตัวเล็กพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ จะไม่รู้เรื่องได้อย่างไรในเมื่อเขาเพิ่งบอกว่าตามใจเธออยู่หยกๆ หญิงสาวมองค้อนก่อนจะใช้จังหวะที่ร่างสูงใหญ่กำลังจัดการกับกางเกงของตัวเองวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดรีรอ แต่ก็ไม่วายโผล่หน้าออกมาเยาะเย้ยที่หนีเขาได้สำเร็จ

                “พราวเหนียวตัวค่ะ ขออาบก่อนแล้วกันนะ คนไม่เหนียวตัวทั้งที่เดินทางข้ามประเทศมาทั้งวันอย่างคุณบาสเชิญสะสมแบคทีเรียตามสบายค่ะ”

                ว่าแล้วก็ปิดประตูห้องน้ำปัง! ก่อนเขย่งปลายเท้าเพื่อใส่กลอนประตูด้านบนป้องกันคนเจ้าเล่ห์เข้ามา บาสเตียนมักเป็นแบบนี้เสมอ นับตั้งแต่เหตุการณ์บนเรือคราวนั้นเจ้าของโรงแรมหนุ่มก็ไม่ยอมอาบน้ำลำพังอีกเลย ถึงเวลาอาบน้ำทีไรเป็นต้องหาเรื่องดึงหญิงสาวเข้าไปด้วยตลอด และมันก็ไม่เคยจบลงแค่อาบน้ำแม้แต่ครั้งเดียว...คิดแล้วแก้มเนียนก็แดงจัดเป็นลูกตำลึงสุกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เหล่านั้น

                เสียงด้านนอกเงียบไปสักพักอย่างผิดวิสัย โดยปกติหากพราวฟ้าหนีไปอาบน้ำคนเดียวคนเอาแต่ใจจะตามมาเคาะเรียกและหาทางเข้าห้องน้ำกับเธอจนได้ หญิงสาวค่อยๆ แนบหูติดกับประตูแต่กลับไม่ได้ยินเสียงอะไร ครั้นจะเปิดประตูออกไปดูก็กลัวจะเป็นแผนของคนเจ้าเล่ห์ จากที่ได้เรียนรู้นิสัยใจคอกันอย่างใกล้ชิดมาสักพัก ทำให้เธอรู้ว่าบาสเตียนไม่ใช่แค่ราชสีห์คุมโรงแรม แต่เขาเป็นราชสีห์ที่มีเลือดจิ้งจอกผสมอยู่ เวลาอยากได้อะไรไม่มีทางที่พราวฟ้าจะรู้ทัน เขาชอบใช้ใบหน้าราบเรียบเป็นเกราะกำบัง หลอกล่อให้เธอตายใจ แล้วค่อยออกลายทีหลังเสมอ!

                “พราวไม่หลงกลคุณหรอกค่ะ...เดี๋ยวจะหาว่าพราวอยากทำเรื่องแบบนั้นอีก”

                หญิงสาวพึมพำเบาๆ พาดพิงถึงคนที่อยู่ด้านนอกอย่างมั่นใจว่ามันเป็นแผนที่จะทำให้เธอเปิดประตูห้องน้ำต้อนรับชายหนุ่ม เมื่อคิดได้เช่นนั้นคราวนี้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แกมนึกสนุกจึงผุดขึ้นบนใบหน้าหวานซึ้งเป็นครั้งแรก หญิงสาวค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าแล้วเริ่มอาบน้ำอย่างจริงจัง ทว่าอาบไปไม่ถึงห้านาทีเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นตามคาด

                “พราวเปิดประตูหน่อย”

                “ฮึ! เห็นไหมล่ะ...เป็นแผนร้ายจริงๆ ด้วย” หญิงสาวว่าเบาๆ อย่างหมั่นไส้ก่อนจะตะโกนกลับออกไป

                “พราวอาบใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ คุณบาสรอก่อนนะคะ”

                “บอกแล้วไงว่าเวลาอาบน้ำให้อาบพร้อมกัน” เสียงเรียบๆ ทว่าดุดันแฝงด้วยพลังอำนาจแผดเข้ามาทำเอาคนฟังย่นจมูกอย่างนึกโมโห

                “เดี๋ยวคุณบาสก็หาว่าพราวอยากทำอะไรแบบนั้นอีก”

                “ฉันพูดเหรอ?” บาสเตียนถามกลับเสียงกวน ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มอย่างนึกสนุกทำเอาคนฟังถึงกับตาโต

                “คนอะไรจำคำพูดตัวเองก็ไม่ได้...”

                “จะเปิดไม่เปิดพราวฟ้า ถ้าไม่เปิดฉันพังประตูเข้าไปนะ” ขาดเสียงขู่ประตูก็ถูกเขย่าอย่างแรงทำเอาคนด้านในรีบลนลานหาผ้าเช็ดตัวแทบไม่ทัน ทว่า...เธอลืมผ้าเช็ดตัว!

                พราวฟ้าทำหน้าเหมือนหนูโดนยาเบื่อเมื่อรู้ตัวว่าเธอรีบจนลืมของสำคัญ หญิงสาวหันไปมองชุดเดิมอย่างชั่งใจขณะที่ประตูห้องน้ำที่ไม่ค่อยจะแข็งแรงนักถูกเขย่าจนแทบจะชำรุดอยู่รอมร่อ

                “นับหนึ่งถึงสามถ้าไม่เปิดฉันพังนะ!” บาสเตียนแกล้งทำเสียงเหี้ยมหากใบหน้าหล่อเหลากลับยิ้มอย่างนึกสนุก “หนึ่ง...สอง...สะ...”

                “เปิดแล้วค่ะเปิดแล้ว”

                บาสเตียนมองสภาพเปียกปอนเป็นลูกนกตกน้ำของภรรยาแล้วยิ้มขัน หากคนถูกแกล้งกลับมองค้อนอย่างงอนๆ รีบดึงชุดเดรสสั้นที่เพิ่งสวมได้เพียงแค่ส่วนล่างขึ้นมาปิดทรวงอกสล้าง

                “พราวอาบเสร็จแล้วค่ะ คุณบาสอยากอาบก็อาบไปคนเดียวเลย”

                คนงอนทำท่าจะแทรกตัวออกจากห้องน้ำ หากคนเป็นสามีกลับขยับร่างขวางทางเอาไว้ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเอาเรื่องนิดๆ ผิดจากวิสัยนุ่มนิ่มขี้อายขี้เกรงใจ ทำเอาบาสเตียนถึงกับงันไปพักหนึ่ง อย่าว่าแต่เขาเลยเธอเองก็งงตัวเองเหมือนกันที่หงุดหงิดและโกรธมากผิดปกติทั้งที่มันเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ชายหนุ่มชอบเล่นชอบแกล้งเธออยู่ทุกวัน

                “โกรธหรือ?” ชายหนุ่มถามเสียงอ่อย ทว่าเพียงเท่านั้นก็ทำให้หญิงสาวอารมณ์ดีขึ้นอย่างน่าประหลาด บาสเตียนขยับกายเข้าไปใกล้ ส่งใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปคลอเคลียแก้มใสของภรรยาอย่างเอาใจ

“ขอโทษนะที่แกล้งเธอบ่อยไปหน่อย...ฉันอาจจะไม่ค่อยมีโมเมนต์แบบนี้นัก วันๆ ทำแต่งานเครียดๆ ทำหน้านิ่งๆ ไม่สุงสิงกับใคร...จะมีก็แต่เธอเท่านั้นที่ทำให้ฉันมีความสุข” น้ำเสียงเศร้าปนรู้สึกผิดของสามีทำเอาภรรยาสาวถึงกับใจอ่อน เริ่มรู้สึกตัวว่าตนเจ้าอารมณ์อย่างไร้เหตุผล

“พราว...ไม่ได้โกรธค่ะ แต่พราวไม่รู้ว่าทำไมถึงหงุดหงิดมากขนาดนี้”

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะทำให้เธอหายหงุดหงิดเอง...อาบน้ำด้วยกันนะ” ชายหนุ่มว่ายิ้มๆ ก่อนจะต้อนภรรยาเข้าไปในห้องน้ำเพื่อให้เขาได้แทรกตัวเข้าไปบ้าง เมื่อทุกอย่างเป็นไปดังใจหมายมือหนาจึงเอื้อมไปใส่กลอนประตู ก่อนหันกลับมาแล้วยื่นบางสิ่งบางอย่างที่เขาเตรียมไว้ให้เธอตั้งแต่ก่อนเดินทางมาตรงหน้าพราวฟ้า

“อะไรคะ?” หญิงสาวมองอย่างงุนงงแต่ก็ยอมรับมา ทว่าพออ่านฉลากข้างกล่องจบก็ทำเอาใบหน้าขาวใสแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก

แผ่นตรวจการตั้งครรภ์? 

                “ลองทดสอบดู ฉันอยากรู้ว่าลูกเรามาเกิดหรือยัง เราจะได้ดูแลตัวเองได้ถูก”

เธอเงยหน้ามองคนที่นำสิ่งนี้มาให้ แววตาเป็นประกายแน่วแน่ของเขามองมาอย่างมั่นคง พลันหัวใจดวงน้อยก็กระตุกวูบ รู้สึกเหมือนถูกหยิบยื่นหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตลูกผู้หญิงกลายๆ พราวฟ้าไม่เคยคิดถึงเรื่องลูกเลย เธอยังไม่ค่อยประสีประสากับความรักนัก การใช้ชีวิตคู่ก็เช่นกัน หญิงสาวไม่แน่ใจว่าเธอจะทำหน้าที่นั้นได้ดีหากอีกชีวิตหนึ่งกำเนิดขึ้นมาจริงๆ

                “แค่เดือนเศษๆ คงยังไม่ท้องมั้งคะ” หญิงสาวว่าอย่างอายๆ

                “แล้วประจำเดือนมาครั้งสุดท้ายเมื่อไร” ชายหนุ่มถามนิ่งๆ เหมือนคุยเรื่องอื่นที่ไม่ใช่ความลับของสตรีทำเอาพราวฟ้าหน้าแดงก่ำรีบหลบตาคนถามอย่างกระดากอาย ถึงจะเป็นสามีภรรยากันแล้วก็ใช่ว่าเธอจะใจกล้าขึ้นเสียเมื่อไร เรื่องแบบนี้พราวฟ้าไม่เคยพูดกับใครมาก่อนแม้แต่กับผู้หญิงด้วยกัน

                “คะ...คุณบาสจะรู้ไปทำไมคะ”

                “ฉันหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ต เขาบอกว่าการนับอายุครรภ์ให้เริ่มนับวันแรกของประจำเดือนครั้งสุดท้าย...ถ้าเราทำลูกกันตรงวันไข่ตกของผู้หญิงก็แสดงว่าเธอมีสิทธิ์ตั้งท้อง...ตรวจนะ ฉันอยากรู้ว่าเจ้าตัวเล็กมาเกิดหรือยัง ถ้าเขายังไม่มาเราก็มาทำกันใหม่ ทำทุกๆ วันจนกว่าลูกจะมา...ฉันอยากมีเจ้าตัวน้อยใจจะขาดแล้วพราว” เสียงอ้อนๆ ตรงท้ายประโยคที่มาพร้อมกับสายตาเป็นประกายวิบวับทำเอาหัวใจพราวฟ้าเต้นแรงราวกับจะระเบิดให้ได้ แก้มนวลร้อนผ่าวจนแทบสุก

                คนบ้า พูดอะไรไม่รู้จักอายบ้างเลย...แต่จะว่าไปประจำเดือนก็เลื่อนมาหลายวันแล้วเหมือนกันนะ

                หญิงสาวทำหน้าครุ่นคิด มือเย็นเฉียบหัวใจพองโตเมื่อคิดว่าเธอมีสิทธิ์ตั้งครรภ์หากข้อมูลที่บาสเตียนได้มาถูกต้องแม่นยำ

                “คุณบาสอยากมีลูกจริงๆ หรือคะ?” พราวฟ้าเงยหน้าขึ้นถามสามีอย่างจริงจัง แม้ว่าเขาจะเพิ่งพูดให้ฟังหยกๆ ก็ตาม

                “แล้วเธอไม่อยากมีหรือ?” ชายหนุ่มไม่ตอบแต่ตั้งคำถามกลับ พราวฟ้าส่ายหน้าเบาๆ ทำเอาคนเป็นสามีหน้าตึงทันควัน

“ทำไม?”

                “ไม่ใช่ไม่อยากมีค่ะ...” หญิงสาวรีบแก้ความเข้าใจผิดเสียงอ่อยก่อนจะพูดต่ออย่างอายๆ “พราวแค่ยังไม่เคยคิดถึงการมีลูก”

                “ถ้ายังไม่คิดก็เริ่มคิดซะ เพราะฉันเริ่มคิดวาดภาพหน้าตาลูกของเราตั้งแต่เจอเธอที่โรงแรมวันนั้นแล้ว” คนเจ้าเล่ห์แกล้งกระซิบข้างหู พราวฟ้ามองค้อนอย่างอายๆ แต่ยังไม่ทันทดสอบอุปกรณ์ที่ชายหนุ่มนำมาให้ ประตูห้องน้ำอีกด้านก็ถูกเปิดออกทำเอาทั้งคนที่อยู่ในห้องน้ำและคนเปิดประตูถึงกับผงะ!

                “พ่อ...”

                หญิงสาวครางเสียงแผ่วอย่างช็อกๆ บาสเตียนได้ยินดังนั้นจึงยกมือไหว้อย่างงุนงง พรรณกรไม่รับไหว้แต่สืบเท้าเข้าไปดึงตัวลูกสาวออกห่างจากผู้ชายตรงหน้า

                “นี่มันอะไรกันพราว! ลูกไปทำงานที่อิตาลีไม่ใช่หรือ แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” คนเป็นพ่อเอ่ยถามเสียงเครียด หงุดหงิดจากแท็กซี่จอมหัวหมอแล้วยังต้องมาเจอเรื่องไม่คาดฝันของลูกสาวอีก

                บาสเตียนเพิ่งได้สังเกตว่าห้องน้ำห้องนี้มีสองประตู ฝั่งหนึ่งเปิดจากห้องพราวฟ้า ฝั่งหนึ่งคงเปิดจากห้องของผู้เป็นพ่อ ทั้งสองคนใช้ห้องน้ำร่วมกัน ชายหนุ่มเดาว่าหญิงสาวคงชะล่าใจคิดว่าบิดาไม่อยู่เลยไม่ได้ล็อกประตูอีกฝั่ง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนบาสเตียนนึกสงสารภรรยา ครั้นจะดึงเธอมาหลบหลังก็ทำไม่ได้เพราะคุณพ่อตาเล่นไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ลูกสาวได้เลย แววตาของพรรณกรมองบาสเตียนเหมือนจงอางหวงไข่




ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้นะคะ

ตอนแรกนึกว่าจะแบ่งได้ 4 ตอน ปรากฎไม่รู้แบ่งอีท่าไหน ลงสามตอนเท่านั้น ฮ่าๆ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตามมาโดยตลอดค่ะ

ขอบคุณทุกๆ คอมเม้น ทุกช่องทางเลย

ยังไงฝากติดตามเรื่องของเวย์กัสต่อด้วยนะคะ

รับรองความแซ่บ ความแผนซ้อนแผนในซ้อนแผนอีกที แต่จะเป็นแผนของใครกันบ้างไว้ไปติดตามในเรื่องเร็วๆ นี้ค่ะ ต้นปีหน้าได้อ่านกันอย่างแน่นอน แต่ขอเขียนจบก่อนค่อยเอามาลงนะคะ 


แต่ด้วยความที่ไม่อยากห่างหายจากการลงนิยาย เลยจะเอาอีกเรื่องที่ตั้งใจจะทำอีบุคด้วยตัวเองเป็นเรื่องแรก เป็นแนวโรแมนติกดราม่าเข้มข้น (มั้ย?) อิอิ เรื่อง หัวใจล่ามรัก เรื่องราวของคู่รักที่คบหากันนานเกือบ10ปี แต่เขากลับไม่เคยคิดถึงเรื่องแต่งงานและอนาคตครอบครัว ในขณะที่เธอเริ่มมองหาความมั่นคงและการสืบทายาท และเมื่อเธอดันตั้งท้องในขณะที่พ่อของลูกยังไม่อยากแต่งงาน หญิงสาวจะทำอย่างไรต่อไป.......(ไปชมกันเอา ลงเนื้อหา 1 ธ.ค. 2018 นี้นะจ๊ะ)

จิ้มรูปภาพเพื่อไปยังหน้านิยายจ้า

>>>>  <<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

344 ความคิดเห็น

  1. #343 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 21:13

    พ่อเจอเต็มตาเลย

    #343
    0
  2. #342 Npff (@Npff) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 05:36
    รออ่าน หัวใจล่ามรัก
    #342
    1
  3. #152 mira345 (@mira345) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 20:39
    รอคอยไรท์อยู่ท่าน้ำทุกเวลา..ถถ
    #152
    0
  4. #151 kakfern23 (@kakfern23) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 20:19
    อ่าาาาา
    #151
    0