เกมร้อนมาเฟียร้าย [ลำดับที่ 1 ในซีรีย์ชุด ผู้หญิงของมาเฟีย ]

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 10 ศึกพ่อตากับลูกเขย 10-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,907
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    20 พ.ย. 61



               “ฮ่าๆ นี่ยายไม่ได้พูดให้เครียดนะ ดูทำหน้าทำตาเข้า” คุณยายส่ายหน้าขันๆ เมื่อเห็นสีหน้าของคนหวงลูกสาว


                “พอดีมีเหตุการณ์ชวนคิดนิดหน่อยครับ แต่ก็ช่างมันเถอะ คงไม่มีอะไรหรอก...อีกไม่นานพราวก็กลับมาแล้ว” พรรณกรปลอบใจตัวเองเสียงขรึม คุณยายจึงพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะบอกให้อีกฝ่ายรีบออกเดินทาง


         “รีบไปเถอะจ้าเดี๋ยวตกเครื่อง”


                “งั้นผมลาล่ะครับยาย” ว่าแล้วนักวาดการ์ตูนมือทองก็ยกมือไหว้ก่อนเดินไปเรียกวินมอเตอร์ไซค์ออกไปหน้าปากซอย


                ให้หลังพรรณกรไม่ถึงสิบนาทีลีมูซีนคันหรูสีดำเงาวับก็แล่นเข้ามาในซอยก่อนจะจอดสนิทลงบริเวณหน้าบ้านตรงตำแหน่งที่คุณยายมาลีกำลังยืนเก็บดอกมะลิเตรียมไปร้อยมาลัยขึ้นหิ้งบูชา หญิงชรามองรถยนต์คันหรูอย่างงุนงง บอดี้การ์ดร่างยักษ์ลงมาจากรถอีกคันที่ตามหลังมาติดๆ เพื่อวิ่งมาเปิดประตูให้บุคคลที่นั่งอยู่ข้างในอย่างนอบน้อม พราวฟ้าก้าวเท้าลงจากรถก่อนจะโผเข้าไปกอดคุณยายที่เธอรักและเคารพด้วยความคิดถึง


                “น้องพราว...” คุณยายมาลีอุทานเสียงหลงเมื่อเห็นหญิงสาวปรากฎตัว ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความงุนงงเพราะไม่คิดว่าพราวฟ้าจะกลับมาก่อนกำหนด และดูเหมือนจะไม่ได้กลับมาคนเดียวเสียด้วย


                “สวัสดีค่ะยาย”


                “น้องพราวกลับมาได้ยังไงลูก ไหนว่าจะไปสามเดือน?” แม้จะยินดีที่หญิงสาวกลับมาหากคุณยายมาลีก็อดถามอย่างแปลกใจไปไม่ได้ แต่ยังไม่ทันที่พราวฟ้าจะได้ให้คำตอบร่างสูงใหญ่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแต่งกายด้วยชุดลำลองสบายๆ ก็เดินเข้ามาสบทบ


                “สวัสดีครับคุณยาย” บาสเตียนกล่าวทักทายเป็นภาษาไทยพร้อมประนมมือไหว้หญิงสูงวัยอย่างอ่อนน้อม


คุณยายมาลีรับไหว้ชายหนุ่มอย่างงงๆ พลางนึกชื่นชมว่าฝรั่งสมัยนี้เขาเก่งกันจริง ภาษาไทยออกเสียงยากจะตายไปแต่กลับพูดได้ชัดเจนทุกคำราวกับเป็นเจ้าของภาษา ด้านพราวฟ้าเมื่อเห็นท่าทีฉงนของคุณยายมาลีจึงกลั้นใจแนะนำชายหนุ่มให้ท่านได้รู้จัก


                “นี่คุณบาสเตียนค่ะ...เป็น สะ...สามีของพราว”


                “สามี?” คุณยายยกมือขึ้นทาบอกอย่างตกใจ คนแนะนำรีบก้มหน้างุดหลบสายตาด้วยความละอาย “ยายฟังผิดหรือเปล่าลูก” คุณยายถามย้ำอย่างไม่แน่ใจ ทว่าคราวนี้คนตอบไม่ไช่พราวฟ้าหากแต่เป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่แววตาทรงอำนาจที่ยืนอยู่ข้างกัน


                “ไม่ผิดหรอกครับคุณยาย ผมเป็นสามีของพราวฟ้าอย่างถูกต้องตามกฎหมาย...เราจดทะเบียนสมรสกันแล้วครับ”


                คุณยายถึงกับอึ้งเมื่อทราบว่าหญิงสาวจดทะเบียนสมรสอย่างสายฟ้าแลบ พราวฟ้าลอบมองแววตาของท่านแวบหนึ่งก่อนความรู้สึกผิดจะเกาะกินใจจนเผลอน้ำตารื้น


                “พราวขอโทษนะคะยาย...ฮึก” ร่างบางโผเข้ากอดคนที่ตนรักดั่งยายแท้ๆ ก่อนปล่อยโฮออกมาชุดใหญ่ คุณยายได้แต่ตบหลังหญิงสาวเบาๆ อย่างปลอบโยน


                “ใจเย็นๆ ลูก ยายเชื่อว่าน้องพราวคิดดีแล้วถึงตัดสินใจแบบนั้น”


                บาสเตียนขยับไปใกล้ก่อนเลื่อนมือลูบศีรษะเล็กอย่างปลอบโยนอีกแรง...เพิ่งรู้ว่าหญิงสาวอ่อนไหวถึงขนาดนี้ กว่าคนเป็นภรรยาจะหยุดร้องก็ใช้เวลาอยู่หลายนาที เมื่อทุกอย่างกลับมาสู่สภาวะปกติคุณยายมาลีจึงเอ่ยถามเสียงนุ่ม


                “เป็นใครมาจากไหนหรือพ่อหนุ่ม แล้วไปเจอกับน้องพราวได้ยังไงจ๊ะ”


                “เป็นเจ้าของโรงแรมครับ เราเจอกันที่โรงแรม” บาสเตียนตอบสั้นๆ ตามนิสัยพูดน้อย หากน้ำเสียงนั้นนุ่มนวลและนอบน้อมจนคุณยายมาลีนึกเอ็นดู


                “ยายเองก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน น้องพราวไม่เคยพาใครมาที่บ้านเลย...นี่เป็นครั้งแรกที่พาแฟนเข้าบ้าน” คุณยายยังรู้สึกเก้อกระดากไม่หายเพราะเรื่องที่ได้รู้ออกจะกะทันหันไปหน่อย


                “อย่างนั้นหรือครับ” ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองคนข้างกายก่อนหยักยิ้มอย่างพอใจ พร้อมกันนั้นวงแขนแกร่งก็โอบเอวคอดไว้หลวมๆ ทำเอาพราวฟ้าที่อารมณ์ยังไม่คงที่นักถึงกับสะดุ้งจนเผลอปัดลำแขนแกร่งออกอย่างลืมตัว จากรอยยิ้มอารมณ์ดีเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงโดยพลัน คนเอาแต่ใจเลื่อนมือที่ โดนผลักออกเกี่ยวเอวเธอใหม่ หากคราวนี้เขาเกาะไว้อย่างมั่นคงและเหนียวแน่น พราวฟ้าพยายามแกะออกเท่าไรก็ไม่สำเร็จทำเอาคุณยายมาลีที่ยืนดูอยู่ถึงกับวางตัวไม่ถูกเพราะชายหนุ่มตรงหน้าทำราวกับอยู่กับพราวฟ้าสองคนอย่างไรอย่างนั้น หากท่านก็พอเข้าใจได้ว่าชาวต่างชาติไม่ได้ถือเรื่องพวกนี้สักเท่าไร และตอนนี้พราวฟ้าก็ไม่ใช่เด็กสาวมัธยมหรือเรียนมหาวิทยาลัยเหมือนเมื่อก่อนที่จะต้องคอยตักเตือนเพราะเป็นห่วงว่าความรักจะเข้ามาแทรกแซงเรื่องการเรียนจนเสียไปหมด จึงไม่อาจเข้าไปก้าวล่วงในการแสดงออกของคนทั้งคู่


                “อย่าดื้อสิพราว ไม่งั้นฉันทำโทษเธอต่อหน้าคุณยายนะ!” บาสเตียนกระซิบข้างหูภรรยาเสียงเบาพอได้ยินกันสองคนทำเอาคนถูกขู่มีสีหน้าลำบากใจ ไม่ใช่แค่อายสายตาคุณยายที่กำลังมองอยู่ หากหญิงสาวยังกลัวบิดาจะออกมาเห็นภาพบาสเตียนกอดเธอเสียก่อนจะได้แนะนำเขาให้ท่านรู้จัก เพราะหากเป็นเช่นนั้นเรื่องของหญิงสาวกับชายหนุ่มคงยากขึ้นไปอีก แต่ดูเหมือนคนเอาแต่ใจจะไม่เข้าใจสถาณการณ์เสียเลย


                “พ่อพรรณเพิ่งออกจากบ้านก่อนหน้าที่น้องพราวจะเข้ามาไม่ถึงสิบนาทีนี้เองจ้า” คุณยายเอ่ยเสียงนุ่มตามแบบฉบับเมื่อเห็นหญิงสาวลอบมองเข้าไปในบ้านหลายครั้ง


                “พ่อไปไหนหรือคะยาย?”


                “เห็นว่าขึ้นเหนือไปหาแรงบัลดาลใจนะจ้า”


                “ออกไปตอนนี้นะหรือคะ?” หญิงสาวถามเสียงเครียดเพราะเป็นห่วงบิดาไม่อยากให้ท่านเดินทางกลางคืน พรรณกรเคยร่ำๆ จะทำเช่นนี้อยู่หลายครั้ง แต่ถูกพราวฟ้าขอไว้เพราะเป็นห่วง ไม่คิดเลยว่าคนเป็นพ่อจะถือโอกาสตอนเธอไม่อยู่ทำตามอำเภอใจทั้งที่รู้ว่าต่างจังหวัดไม่ได้มีรถโดยสารแทบตลอดเวลาเหมือนในกรุงเทพฯ เกิดไปถึงแล้วไม่มีรถเข้าที่พักจะทำอย่างไร


                “ไม่ต้องห่วงหรอกจ้า เห็นพ่อพรรณบอกว่าจะให้เพื่อนมารับ” คุณยายบอกตามที่รู้มาทำให้คนฟังคลายใจลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่วายเป็นห่วงอยู่ดี


                “ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ...เกิดเพื่อนมารับไม่ได้จะทำยังไง”


                “หึๆ ปล่อยพ่อเขาไปเถอะจ้า คงไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก...ว่าแต่น้องพราวเถอะจะกลับไปอิตาลีอีกหรือเปล่าจ๊ะ?” คุณยายมาลีเอ่ยถามพลางมองบาสเตียนอย่างมีนัย พราวฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น


                “ความจริงพราวกลับเมืองไทยเพื่อคุยกับพ่อเรื่องนี้ละค่ะ...”


                “อ้าว...อย่างนั้นรีบโทรไปหาพ่อสิลูก เห็นว่าเครื่องออกตั้งเกือบทุ่มแน่ะ น่าจะยังทันนะ” คุณยายรีบบอกหากพราวฟ้ากลับส่ายหน้า


                “ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ พ่อมักจะปิดเครื่องก่อนออกจากบ้านทุกครั้งที่ต้องเดินทางโดยเครื่องบิน กว่าจะเปิดเครื่องอีกทีคงผ่านไปสองสามวันหรือจนกว่าพ่อจะนึกอยากติดต่อพราวนั่นละค่ะ” หญิงสาวบอกอย่างคนที่รู้จักบิดาเป็นอย่างดี


                “ลองโทรดูก่อนสิเผื่อพ่อของเธอยังไม่ปิดเครื่อง” บาสเตียนเสนอพลางยื่นโทรศัพน์มือถือเครื่องแพงให้ พราวฟ้าชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะทำตามคำแนะนำของชายหนุ่ม แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่ได้หนีจากที่เธอคาดการณ์ไว้นัก


                “ติดต่อไม่ได้ค่ะ...” หญิงสาวส่งเครื่องมือสื่อสารคืนคนเป็นสามี “คุณบาสจะว่าอะไรไหมคะถ้าพราวจะขอให้เราขึ้นเหนือไปหาพ่อด้วยกัน” พราวฟ้าเคยติดตามบิดาไปสองสามครั้งในช่วงปิดเทอม เธอรู้ดีว่าจะไปตามผู้เป็นพ่อได้ที่ไหน


                “คิดมากอะไรฮึ? เรามาที่นี่เพื่อมาหาพ่อของเธอไม่ใช่หรือ ต่อให้ท่านขึ้นไปอยู่บนดวงจันทร์ฉันก็จะตามไปขอลูกสาวคนนี้ของท่านให้ได้อยู่แล้ว” ชายหนุ่มว่ายิ้มๆ พลางลูบศีรษะคนตัวเล็กเบาๆ พราวฟ้าจึงก้มหน้างุดอย่างอายๆ


                คุณยายมาลีมองคนทั้งคู่ด้วยความโล่งอก...อย่างน้อยชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของพราวฟ้าก็แสดงให้เห็นถึงความจริงใจ ที่เหลือคงเป็นหน้าที่ของคนหวงลูกสาวอย่างพรรณกรที่จะเป็นตัดสินบุรุษผู้นี้ว่าคู่ควรกับแก้วตาดวงใจอย่างพราวฟ้าหรือเปล่า


                “หึๆ” เสียงหัวเราะในลำคออย่างน่าหมั่นไส้ของบาสเตียนทำเอาคนอายอดมองค้อนไม่ได้ คนตัวเล็กจึงหันมาให้ความสนใจคนอาวุโสสุดแทน เมื่อสังเกตเห็นคุณยายถือแก้วใบเล็กที่มีดอกมะลิเกือบเต็มแก้วก็เดาได้ทันทีว่าท่านคงมายืนเก็นดอกไม้ไปร้อยมาลัยไหว้พระอย่างเคย หญิงสาวจึงรีบขันอาสาทันที


“ให้พราวช่วยเก็บไหมคะ”  


                “ไม่เป็นไรลูก ยายไม่เก็บต่อแล้วล่ะ เท่านี้ก็ร้อยได้เป็นพวงแล้ว น้องพราวพาพ่อหนุ่มนี่ไปพักเถอะจ้า เดินทางกันมาเหนื่อยๆ”


                “ค่ะ”


                เสียงหวานตอบรับอย่างว่าง่ายหากพราวฟ้าก็ไม่ได้พาคนเป็นสามีเข้าบ้านในทันที หญิงสาวรอจนคุณยายเข้าบ้านไปก่อนจึงเดินนำบาสเตียนไปยังบ้านอีกหลังที่อยู่ข้างๆ ร่างอรชรเดินตรงไปที่ชั้นรองเท้าหน้าประตูบ้าน จากนั้นก็ก้มๆ เงยๆ เหมือนหาอะไรสักอย่าง ครู่หนึ่งเธอก็หยิบกุญแจออกจากรองเท้าแล้วไขประตูออกอย่างง่ายดายทำเอาบาสเตียนยืนมองอย่างอึ้งๆ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูในวิธีการซ่อนกุญแจบ้านของภรรยา


                “หึๆ เข้าใจซ่อนนะ”


                “พ่อเป็นคนคิดค่ะ” หญิงสาวหันมาตอบด้วยรอยยิ้มเมื่อนึกถึงวีรกรรมและความคิดแปลกๆ ของผู้เป็นพ่อในหลายๆ อย่าง


                บาสเตียนกวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อเข้ามาอยู่ในบ้าน...บ้านหลังเล็กชั้นเดียวขนาดสองห้องนอนสองห้องน้ำ มีหนึ่งห้องครัวและห้องโถงไม่กว้างนักที่ใช้เป็นห้องรับแขกควบคู่ไปด้วย ชายหนุ่มสำรวจไปเรื่อยๆ อย่างสนใจ


“พ่อเธอคงชอบการ์ตูนมากนะ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังสำรวจรอบบ้านแล้วพบว่ามีแต่ภาพวาดการ์ตูน โปสเตอร์การ์ตูน และหนังสือการ์ตูนจำนวนมาก


                “ค่ะ ก็พ่อเป็นนักวาดการ์ตูนนี่คะ ท่านรักงานนี้มาก ที่คุณบาสเห็นเต็มบ้านไปหมดคือผลงานของพ่อตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ ค่ะ...ท่านเก็บสะสมไว้อย่างละเล่มสองเล่ม” หญิงสาวตอบยิ้มๆ ดูมีความสุขเมื่อพูดถึงบิดา สักครู่ก็เดินไปทางหลังบ้าน ชายหนุ่มนั่งลงบนโซฟาไม้แข็งๆ พลางมองสำรวจในบ้านต่อ ไม่นานพราวฟ้าก็เดินกลับมาพร้อมกับแก้วและขวดน้ำดื่ม


                “น้ำเย็นๆ ค่ะ” หญิงสาวรินน้ำให้สามีแล้วรินเผื่อแผ่ให้บอดี้การ์ดมือซ้ายของเขาที่ติดตามมาด้วยอย่างมีน้ำใจ


“คุณดิออล์ทานน้ำก่อนสิคะ”


“ขอบคุณครับ”





มีต่อจ้าา

ฝากติดตามรูปเล่มด้วยนะคะ วันนี้วางแผงแล้ววว 


ราคาเล่มละ 325 สามารถสั่งซื้อได้ที่เว็บไซต์ สพนักพิมพ์ ไลต์ออฟเลิฟ และมีวางขายร้านหนังสือทั่วไปค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

344 ความคิดเห็น