เกมร้อนมาเฟียร้าย [ลำดับที่ 1 ในซีรีย์ชุด ผู้หญิงของมาเฟีย ]

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 9 เคีลยร์ปัญหา 9-3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    16 พ.ย. 61




             “เรื่องมากจริง...ที่ไหนฉันก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ ไม่ว่าจะเป็นบนเตียง ห้องน้ำ ระเบียง...” ชายหนุ่มแกล้งทำเสียงแหบกระเส่าเล่นเอาพราวฟ้าถึงกับตาโต ถึงบนเตียงและในห้องน้ำจะเป็นเรื่องจริง แต่เหตุการณ์ที่ระเบียงยังไม่เคยเกิดขึ้นอย่างแน่นอน และเธอจะไม่มีวันยอมให้เขาทำเรื่องน่าอายตรงนั้นเป็นอันขาด ว่าแล้วกำปั้นเล็กก็ทุบใส่อกแกร่งอย่างหมั่นไส้ระคนกระดากอาย เรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากบาสเตียนได้อย่างง่ายดาย หากไม่นานชายหนุ่มก็หยุดนิ่งลงเปลี่ยนอารมณ์เอาดื้อๆ ทำเอาพราวฟ้าแทบตามไม่ทัน


                มือหนาเชยคางสวยขึ้นมาเพื่อรับจุมพิตแสนหวานอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากบางเฉียบถูกครอบครองอย่างนุ่มนวลจนพราวฟ้าอดเผลอไผลไปกับรสสัมผัสที่แสนคุ้นเคยนี้ไม่ได้ หญิงสาวจูบตอบอย่างอ่อนเดียงสาทำเอาคนนำเกมถึงกับผวาเฮือกด้วยแรงอารมณ์ ต้องยอมรับว่าพราวฟ้าของเขาไม่เคยจูบตอบชายหนุ่มเช่นนี้มาก่อน แน่นอนว่ามันกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนจนบาสเตียนแทบควบคุมความปรารถนาไว้ไม่อยู่ ชั่วอึดใจต่อมาร่างแน่งน้อยจึงถูกดันไปยังเตียงกว้างที่ตั้งอยู่ใจกลางห้อง เอวบางถูกมือหนากวัดเกี่ยวไม่ให้ล้มลงไปแรงนักเมื่อปลีน่องสวยชนเข้ากับขอบเตียง บาสเตียนกลั้นใจถอนจูบมองดวงตาฉ่ำปรือที่กำลังเรียกร้องเขาโดยไม่รู้ตัวอย่างเสน่หา


                “ทำไมเมียฉันเซ็กซี่อย่างนี้นะ”


                “คุณบาส...อื้ม...” เสียงเล็กร้องประท้วงก่อนจะถูกจูบปิดปากและช่วงชิงลมหายใจอย่างไร้ความปราณีอยู่หลายนาที แม้สติสัมปชัญญะจะมีอยู่เป็นระยะหากหญิงสาวกลับพ่ายแพ้ต่อรสจูบอันเร่าร้อนราวกับเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้โดยตรงของคนเป็นสามีอย่างราบคาบ นอกจากจะสิ้นแรงต่อต้านแล้วพราวฟ้ายังให้ความร่วมมืออย่างเต็มใจจนชายหนุ่มต้องให้รางวัลครั้งแล้วครั้งเล่า

 .

.

.

.

                หลังสร้างวีรกรรมรักไว้ในคฤหาสน์เมนิแกนด์จนสองสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันพลาดการร่วมโต๊ะอาหารกับผู้เป็นแม่ในตอนหนึ่งทุ่มและลากยาวมาจนถึงเช้าวันใหม่ พราวฟ้าก็หลบสายตาจากทุกคนในบ้านไม่เว้นแม้บอดี้การ์ดทำเอาคนรู้ทันถึงกับส่ายหน้า


                “พราว...” เสียงขรึมดังขึ้นเรียกให้ใบหน้าเรียวสวยเงยรับโดยอัตโนมัติ แต่ยังไม่ทันรู้ว่าคนเรียกต้องการอะไรดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ จะเหตุใดกันเล่าถ้าไม่ใช่เพราะบาสเตียนโน้มใบหน้าลงมาประทับจูบหญิงสาวอย่างดูดดื่มท่ามกลางสายตาเรียบเฉยของเหล่าบอดี้การ์ดและประมุขของบ้านทั้งสองคนที่อากัปกิริยาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง คนหนึ่งมองอย่างอึ้งๆ ปนโกรธส่วนอีกคนนั้นยิ้มขันและชอบใจในความห่ามของลูกชายอยู่ไม่น้อย


                “อื้มๆๆ” หญิงสาวพยายามดันกายแกร่งออกไปแต่ก็ไม่สำเร็จ ต่อเมื่อจูบจนพอใจนั่นล่ะชายหนุ่มถึงยอมถอนริมฝีปากเปียกชื้นออกแต่โดยดี พราวฟ้ารีบเช็ดปากเอิบอิ่มอย่างอับอาย ใบหน้าหวานร้อนเห่อจนแดงก่ำไปถึงลำคอและใบหู


                “คุณบาส...”


                “หึๆ” บาสเตียนหัวเราะในลำคออย่างชอบใจเมื่อภรรยาคนสวยทำหน้าเหมือนอยากจะร้องให้เต็มแก่ คราวนี้พราวฟ้ายิ่งได้อายหนักกว่าเดิมเมื่อมีเสียงเอ่ยแซวดังมาจากมารดาของชายหนุ่ม


                “ตาบาสร้อนแรงแบบนี้สงสัยแม่คงได้อุ้มหลานเร็วๆ นี้กระมังจ๊ะ”


                “ผมก็หวังว่าเร็วๆ นี้จะมีเจ้าตัวน้อย...จริงไหมพราว” ไม่ว่าเปล่าหากมือหนานั้นเลื่อนมาลูบหน้าท้องแบนราบอย่างแผ่วเบาทำเอาพราวฟ้าขนลุกเกรียวไปทั้งตัวทั้งที่มีเสื้อโค้ทตัวหนาเป็นปราการขวางกั้นแท้ๆ หญิงสาวอยากจะปล่อยโฮเสียตรงนี้นัก มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายและต่อมความรู้สึกของเธอถึงได้ไวต่อสัมผัสของบาสเตียนเสียขนาดนี้ หากคนตัวโตรู้เข้าคงล้อเธอไม่หยุดเป็นแน่


                “อย่าทำหน้าแบบนั้น...รู้ไหมมันทำให้ฉันไม่อยากไปทำงาน” เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูให้ได้ยินเพียงสองคนทำเอาคนที่หน้าแดงแล้วแดงอีกตลอดทั้งเช้าถึงกับตีสีหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว เธอทำหน้าแบบไหนกันล่ะ? หญิงสาวนึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาจริงๆ เพราะอับอายต่อสายตาล้อเลียนของคุณสุวรรณษาเหลือจะกล่าว คนเป็นสามีนี่ก็ช่างกระไร แกล้งเธออยู่นั่น


                “พอแล้วมั้งจ๊ะพ่อตัวดี เห็นไหมว่าน้องอายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้ว เรานี่ก็ขี้แกล้งเหลือเกินนะบาสเตียน...” คุณสุวรรณษาทั้งระอาทั้งเอ็นดู แต่มีหรือคนถูกตำหนิอย่างไม่จริงจังจะสะทกสะท้าน บาสเตียนยิ้มรับแล้วเกี่ยวเอวบางมาชิดกายอย่างถือสิทธิ์


                “หรือแม่ว่าพราวไม่น่ารักน่าแกล้งกันครับ” ชายหนุ่มถามความเห็นมารดายิ้มๆ จึงได้ค้อนเล็กๆ เพราะความหมั่นไส้มาแทนคำตอบ


                บาสเตียนซ่อนยิ้มในหน้าเมื่อเห็นผู้เป็นบิดานั่งหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับอยู่ข้างศรีภรรยา แม้จะไม่พอใจแค่ไหนกับการตัดสินใจของบุตรชาย ทว่าท่านก็ยังอุตส่าห์ตื่นมานั่งส่งเขาและภรรยากลับโรงแรมตั้งแต่เช้าตรู่นั่นล่ะ


                “ผมกลับก่อนนะครับแด็ด แม่...หวังว่าแด็ดจะยอมรับในการตัดสินใจของผมโดยเร็ว เพราะผมยังอยากให้แด็ดไปเป็นผู้ใหญ่สู่ขอพราวให้ถูกต้องตามประเพณีนะครับ”


                “หึ!” อังเดรย์แสร้งทำเมิน คนเป็นภรรยาจึงส่ายหน้าอย่างระอาก่อนเป็นฝ่ายตอบลูกชายเสียเอง


                “ไม่ต้องห่วงหรอกบาส แม่เข้าใจประเพณีไทยดี ยังไงแด็ดกับแม่ก็ต้องไปสู่ขอหนูพราวให้ถูกต้อง พ่อแม่หนูพราวจะได้มั่นใจว่าลูกสาวของเขาจะมีความสุขที่ตัดสินใจเลือกฝากชีวิตไว้กับคนบ้านนี้” ท้ายประโยคหันไปเหน็บคนข้างๆ ทำเอาคนเป็นสามีนั่งกระสับกระส่ายเล็กน้อย บาสเตียนยิ้มขันในขณะที่พราวฟ้าแอบซ่อนความไม่สบายใจไว้ภายใน หญิงสาวรู้จักนิสัยของบิดาเธอดี พรรณกรถึงจะดูบ้างานแต่ก็รักและหวงพราวฟ้ามาก หากรู้ว่าบิดาของบาสเตียนไม่ยอมรับลูกสาวคงได้ตั้งป้อมและไม่ยอมให้เธอใช้ชีวิตคู่กับชายหนุ่มเป็นแน่


                “คิดอะไรอยู่หืม...” ชายหนุ่มเอ่ยถามคนข้างกายเมื่อเห็นเธอนิ่งเงียบตั้งแต่ออกจากคฤหาสน์เมนิแกนด์กระทั่งกลับมาถึงเพ้นท์เฮาส์ส่วนตัวคนตัวเล็กก็ยังทำหน้าครุ่นคิดเหมือนมีอะไรอยู่ในใจตลอดเวลา


                “ไม่มีอะไรค่ะ พราวแค่คิดว่าขาดงานมาหลายวันแล้ว...ไม่รู้ว่าจะโดนไล่ออกหรือเปล่า” เรื่องนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งที่อยู่ในความครุ่นคิด หากก็มีน้ำหนักน้อยกว่าอีกเรื่องที่น่าหนักใจเสียยิ่งกว่า แต่หญิงสาวก็ไม่อยากยกมาเป็นประเด็นทำให้คนเป็นสามีไม่สบายใจไปด้วย


                ด้านบาสเตียนเมื่อรู้สาเหตุที่ทำให้ภรรยาสาวเงียบกว่าปกติความกระเง้ากระงอดเล็กๆ ก็ปรากฎบนใบหน้าหล่อเหลาทันที เล่นเอาคนไม่เคยเห็นชายหนุ่มออดอ้อนเอาแต่ใจขนาดนี้มาก่อนถึงกับใจเต้นไม่เป็นส่ำ มือหนาเกี่ยวร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตัก ปลายจมูกคมกดลงข้างแก้มนุ่มด้วยกิริยาออดอ้อนจนพราวฟ้าเกือบเผลอใจอ่อนอยู่หลายครั้ง


     “อยู่กับฉันไม่ได้หรือ...เป็นกำลังใจเวลาทำงาน”


     “แต่พราวไม่อยากถูกมองว่าเป็นหนูตกถังข้าวสารแล้วไม่ยอมทำการทำงานนี่คะ...” หญิงสาวแจ้งเหตุผลเสียงอ่อย สำหรับเธอศักดิ์ศรีถือเป็นเรื่องสำคัญ ยิ่งมาแต่งงานกับมหาเศรษฐีระดับโลกอย่างบาสเตียนด้วยแล้วยิ่งต้องทำงานหนักกว่าเดิมเป็นสองเท่า เพราะพราวฟ้าไม่อยากให้ใครครหาว่าเธอจงใจจับมหาเศรษฐีหวังรวยทางลัด


     บาสเตียนถึงกับอ่อนใจเมื่อประจักษ์แจ้งในเหตุผลของคนเป็นเมีย ครั้นพราวฟ้าส่งสายตาอ้อนวอนกลับมาบ้างก็เล่นเอาคนถูกมองถึงกับใจอ่อนยวบ เผลอขว้างความเอาแต่ใจทิ้งไปอย่างไม่ไยดี


    “ถ้าเธอสัญญาว่าจะขึ้นมาให้กำลังใจฉันทุกชั่วโมงนะ”


    “คุณบาส...” มือเล็กอดทุบอกแกร่งอย่างหมั่นไส้ไม่ได้ บาสเตียนยิ้มขันอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นเมียรักหน้าแดงก่ำอย่างอายๆ “ทำแบบนั้นคนคงได้ลือไปทั่วโรงแรม...ไม่อายเขาบ้างหรือไง คนหื่น...” หญิงสาวกล่าวเสียงอ้อมแอ้มในลำคอ


     “ไม่รู้ล่ะ! ถ้าไม่ได้ตามนี้ฉันไม่ให้เธอไปทำงาน ความเสี่ยงสูงออกขนาดนั้น”


     “ความเสี่ยงอะไรกันคะ...พราวแค่ไปทำงาน ทำประโยชน์ให้กับโรงแรม คุณบาสมีแต่ได้กับได้ต่างหาก” ตากลมโตมองคนเป็นสามีอย่างไม่เข้าใจ บาสเตียนส่ายหน้านิ่งก่อนเฉลยเสียงดุ


     “เสี่ยงสิ เสี่ยงมากเสียด้วยเพราะวันหนึ่งๆ มีลูกค้าหนุ่มๆ เข้าออกโรงแรมตั้งเท่าไร” เสียงดุเว้นจังหวะอึดใจหนึ่งพร้อมทอดมองคนตัวเล็กตาดุ “ฉันไม่ชอบให้ใครมาจีบเมียฉัน...หวง!”


     พราวฟ้าถึงกับกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่เมื่อรู้เหตุผลที่บาสเตียนอ้างว่าเสี่ยงนักเสี่ยงหนาหากปล่อยให้หญิงสาวกลับไปทำงาน ร่างเล็กยืดตัวเล็กน้อยก่อนยื่นหน้าขึ้นไปหอมแก้มสากอย่างใจกล้าทั้งที่หน้าแดงก่ำแสดงความเขินอายอย่างเห็นได้ชัด เมื่อทำเช่นนั้นแล้วก็ไม่พูดอะไรนอกจากอมยิ้มดวงตาเป็นประกาย บาสเตียนเห็นดังนั้นก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู


     “ร้ายนักนะ” ชายหนุ่มว่าเพียงเท่านั้นก็รัดวงแขนแน่นก่อนก้มลงมอบจูบแสนหวานอย่างอดใจไม่ไหว ไม่คิดว่าบทจะหวานพราวฟ้าก็ทำเอาเขาใจสั่นจนแทบหลอมละลาย...แล้วแบบนี้จะไม่ให้หลงอย่างไรไหว



 


ฝากผลงานของแจงด้วยนะคะ สามารถสั่งซื้อได้ที่ลิ้งนี้เลยค่ะ 

เกมร้อนมาเฟียร้าย 

 https://www.lightoflovebookgroup.com/showbook.php?bid=3225

เสน่ห์น้ำผึ้ง

https://www.lightoflovebookgroup.com/showbook.php?bid=335

เซ็ท buddy lovely 235

https://www.lightoflovebookgroup.com/showbook.php?bid=3227


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

344 ความคิดเห็น