เกมร้อนมาเฟียร้าย [ลำดับที่ 1 ในซีรีย์ชุด ผู้หญิงของมาเฟีย ]

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 9 เคลียร์ปัญหา 9-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,076
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    14 พ.ย. 61




             “ฉันแค่สั่งสอนนิดหน่อย ไม่ถึงกับฆ่าใครตายหรอก บ้านเมืองมีกฎหมายไม่อยากติดคุก...เดี๋ยวไม่ได้อยู่กับเมีย”


                คนฟังถึงกับมองค้อนอย่างหมั่นไส้เมื่อถูกสามีหยอดคำหวานเอาดื้อๆ แต่ก็อดลอบถอนใจอย่างโล่งอกไม่ได้...ใครจะอยากให้สามีตัวเองเหี้ยมโหดเป็นฆาตกรฆ่าคนกันเล่า เมื่อสบายใจแล้วจึงทำใจกล้าแซวชายหนุ่มกลับบ้าง


                “ไหนบอกว่ามันเลยจุดเป็นแฟนมาแล้ว แล้วมาจีบพราวทำไมคะ”


                “หึๆ รู้แล้วเหรอว่าฉันจีบเธอ...ทีเมื่อก่อนหยอดอะไรไปไม่เห็นเคยรู้สึก” บาสเตียนว่ายิ้มๆ คนเป็นภรรยาจึงค้อนขวับงอนๆ คิดจะเดินนำหน้าร่างหนาไปอย่างลืมตัว แต่แล้วพราวฟ้าก็ต้องหยุดสาวเท้าอย่างกะทันหันเมื่อเห็นสตรีสวยสง่าราวกับนางพญายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แววตาของเธอราบเรียบทว่าเยือกเย็นจนน่าใจหาย


                “ซิดนีย์” รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาเลือนหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นคู่หมั้นสาวออกมารับเขาด้วยตัวเองถึงหน้าประตูบ้าน


                “นี่คงเป็นผู้หญิงของคุณสินะคะบาสเตียน” ซิดนีย์กล่าวเสียงเรียบหากปลายน้ำเสียงกลับดูเหยียดหยามอย่างชัดเจนทำเอาคนถูกพาดพิงถึงกับตีสีหน้าไม่ถูก ได้แต่ก้มหน้างุดอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวด้วยรู้ดีว่าเธอเป็นคนมาทีหลังอย่างปฏิเสธไม่ได้...ต่อให้บาสเตียนยืนยันหนักแน่นแค่ไหนว่าการหมั้นหมายระหว่างเขากับคู่หมั้นนั้นปราศจากรัก แต่ความจริงที่หญิงสาวสัมผัสได้ในตอนนี้กลับกระตุ้นให้จิตใต้สำนึกรู้สึกผิดต่อคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก...ซิดนีย์รักบาสเตียน นั่นเป็นข้อมูลอีกด้านที่พราวฟ้าสัมผัสได้


                “พราวฟ้าเป็นเมียของผม” เสียงราบเรียบหากแข็งกร้าวในทีดังขึ้นจากคนข้างกายทำให้คนอ่อนวัยสุดในวงสนทนารู้สึกตึงเครียดต่อสถาณการณ์ที่ต้องเผชิญ...ทั้งที่พวกเขาไม่ได้แสดงความเกรี้ยวกราดใส่กันแม้แต่น้อย หากหญิงสาวกลับรู้สึกเหมือนยืนอยู่กลางสงครามร้อนระอุอย่างไรอย่างนั้น


                “สาวน้อยคนนี้คงเป็นผู้ถูกเลือก...” ซิดนีย์กล่าวสั้นๆ พลางเหยียดยิ้มหยัน ดวงตาคมสวยประเมินมองสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็น เมีย’ ของมาเฟียร้าย ตำแหน่งที่เธอรอคอยมาโดยตลอด...ไม่มีอะไรเทียบเธอได้เลยสักอย่าง ไม่มี! หากหญิงสาวจำต้องข่มความโกรธเอาไว้เบื้องลึกด้วยรู้ดีว่าไม่มีประโยชน์อันใดที่จะงัดข้อกับคนอย่างบาสเตียนในเวลานี้


                “สวยดีนี่...ยินดีด้วยนะจ๊ะ”


                “คะ...” พราวฟ้าถึงกับงงเมื่อจู่ๆ คู่หมั้นของสามีก็เอ่ยถ้อยคำยินดีราวกับก่อนหน้านี้ไม่เคยมองเธอด้วยสายตาดูแคลนมาก่อน มิหนำซ้ำแววตาที่ดูเหมือนจะโกรธเกลียดในตอนแรกกลับเลือนหายไปภายในชั่วพริบตาราวกับสั่งได้ แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตอบรับอะไรก็ถูกบาสเตียนตัดบทเสียงขรึมเสียก่อน


                “ไปคุยกันข้างในเถอะ” พูดเพียงเท่านั้นชายหนุ่มก็พาพราวฟ้าเดินนำไปก่อนโดยไม่คิดใส่ใจดวงตาราบเรียบที่ไหววูบครู่หนึ่งของคู่หมั้นสาวแม้แต่น้อย พราวฟ้ายังจับต้นชนปลายไม่ถูกหากจิตใต้สำนึกย้ำเตือนว่าไม่ควรมองข้ามใครอีกคน ครั้นมองกลับไปเบื้องหลังก็ต้องรีบหันกลับมาแทบไม่ทันเมื่อได้พบกับสายตาอันเกรี้ยวกราดราวกับจะประหัตประหารใครสักคนให้แดดิ้นสิ้นซาก

.

.

.

.

 

                บรรยากาศในห้องรับแขกเต็มไปด้วยความเครียด พราวฟ้านั่งตัวลีบข้างคนเป็นสามี เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวได้มารู้จักครอบครัวของเขาอย่างเป็นทางการ อังเดรย์ผู้เป็นประมุขของบ้านมองพราวฟ้าอย่างเป็นปรปักษ์ เห็นได้ชัดว่าชายสูงวัยคนนี้ไม่ต้อนรับหญิงสาวเลยสักนิด ไม่ว่าจะในฐานะลูกสะใภ้หรืออะไรก็ตาม ต่างจากคุณสุวรรณษาผู้เป็นภรรยาที่ยิ้มแย้มแจ่มใสตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ อาจด้วยความที่เป็นคนไทยเหมือนกันเลยทำให้ท่านให้ความเอ็นดูหญิงสาวเป็นพิเศษก็เป็นได้ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดพราวฟ้าก็ซาบซึ้งใจอย่างที่สุด เพราะรอยยิ้มใจดีของท่านช่วยลดความตึงเครียดในใจหญิงสาวลงไปมากเลยทีเดียว


                “ผมจดทะเบียนสมรสกับพราวแล้ว เราเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์และถูกต้องตามกฎหมาย...ถือว่าการหมั้นระหว่างผมกับซิดนีย์สิ้นสุดลงตามข้อตกลง” บาสเตียนเอ่ยเสียงเรียบอย่างไม่คิดประวิงเวลา


                “จดได้ก็หย่าได้!” อังเดรย์พูดเสียงกร้าวกระด้างอย่างพาลๆ หัวเสียสุดๆ เมื่อทราบว่าลูกชายเล่นมัดมือชกด้วยวิธีจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงที่ไม่มีอะไรคู่ควรเลยสักนิด


                “ผมไม่มีความคิดเรื่องหย่าซะด้วยสิ” คนเป็นลูกยวนกลับหน้านิ่งหากยังคงรักษาระดับอารมณ์ได้อย่างมั่นคง ต่างจากผู้เป็นพ่อที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า


                “แล้วลูกจะเอาหนูซิดนีย์ไปไว้ที่ไหน คนทั่วไปต่างรับรู้ว่าทายาทของสองตระกูลหมั้นหมายกันมานาน อยู่ๆ มาเปลี่ยนตัวเจ้าสาวเอาตอนนี้คนเขาจะคิดยังไง!” ผู้เป็นพ่อเถียงอย่างไม่คิดยอมแพ้ขณะที่ซิดนีย์ยังคงนั่งนิ่งไร้ความเห็น ไม่โต้แย้งบาสเตียนแต่ก็ไม่คัดค้านอาการต่อต้านลูกชายของอังเดรย์ แต่กระนั้นก็ไม่วายถูกคนที่เพิ่งกลายเป็นอดีตคู่หมั้นหนุ่มรู้ทันอยู่ดี


                “ซิดนีย์ยอมรับผลจากการกระทำนี้ได้เพราะเธอเป็นคนเลือกเอง”


                แววตาเรียบนิ่งของบาสเตียนมองสบสายตาเย็นชาของคนที่ได้กลายเป็นอดีตคู่หมั้นไปเรียบร้อยแล้วอย่างกดดันทำเอาซิดนีย์แทบเก็บอารมณ์โกรธไว้ไม่อยู่ ทว่าโชคดีที่เธอฝึกใช้จิตวิทยากับชายหนุ่มมาไม่น้อยจึงสามารถรับมือกับสงครามประสาทนี้ได้เป็นอย่างดี


                พราวฟ้ามือเย็นเฉียบเมื่อต้องอยู่ท่ามกลางสงครามเย็นของคนทั้งสาม บาสเตียนบีบกระชับมือเล็กเบาๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าหญิงสาวกำลังกดดัน ดวงตากลมโตช้อนมองเสี้ยวหน้าคมของคนเป็นสามีแวบหนึ่ง...เขาจ้องตากับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของตนมาหลายปีอย่างห้ำหั่นโดยไร้ซึ่งคำพูด หากเป็นเธอที่ได้รับสายตาเช่นนี้คงทนไม่ไหวเป็นแน่ ทว่าซิดนีย์กลับไม่เป็นเช่นนั้น สตรีสวยสง่านั่งหลังตรงบนโซฟาหรูเหยียดสายตามองสบกับดวงตาคู่คมอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอแข็งแกร่งเสียจนพราวฟ้าอดคิดไม่ได้ว่าตนช่างไม่คู่ควรกับที่นั่งข้างๆ ชายหนุ่มเลยสักนิด


                “ค่ะ...ฉันยอมรับ” ซิดนีย์กล่าวเสียงราบเรียบก่อนหันไปเอ่ยกับเพื่อนรักของบิดาที่ทำท่าจะโตแย้งอย่างไม่เห็นด้วย “พอเถอะค่ะคุณลุงอังเดรย์ หนูยอมรับทุกอย่างตามข้อตกลง ถึงหนูกับบาสเตียนเราจะไม่ได้แต่งงานกัน แต่ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันได้...และหนูก็เอ็นดูภรรยาของเขาเหมือนน้องสาวของหนูคนหนึ่ง” ท้ายประโยคคนพูดปรายสายตาแข็งกระด้างมองบุคคลที่ตนพาดพิงอย่างแฝงนัย ตรงข้ามกับรอยยิ้มสวยงามที่ปรากฏบนใบหน้า ทำเอาลูกกวางน้อยเพียงหนึ่งเดียวในฝูงไฮยีน่าขยับตัวเล็กน้อยราวกับจะหลบหลังราชสีห์อย่างระวังภัยโดยอัตโนมัติ


                “ฝากเธอดูแลบาสเตียนด้วยนะจ๊ะสาวน้อย ฉันคงต้องขอกลับก่อน...เผอิญมีเรื่องด่วนต้องไปจัดการ” ว่าแล้วซิดนีย์ก็ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างามก่อนจะเอ่ยลาผู้อาวุโสทั้งสอง


                “หนูลานะคะคุณลุง คุณป้า”


                “อยู่ก่อนเถอะหนูซิดนีย์ หนูเพิ่งมาถึงที่นี่ไม่เท่าไร” อังเดรย์รีบกล่าวพร้อมยืนขึ้นหวังรั้งอดีตว่าที่ลูกสะใภ้


                “ไว้โอกาสหน้าหนูจะมาเยี่ยมใหม่” ซีดนีย์ยิ้มเย็นทิ้งท้ายก่อนสาวเท้าออกไปอย่างมั่นคง คราวนี้คนเป็นพ่อจึงหันมาจี้สายตาโกรธจัดใส่ลูกชายก่อนหุนหันขึ้นไปบนคฤหาสน์อย่างหัวเสียสุดขีด


                คุณสุวรรณษามองตามแล้วส่ายหน้าก่อนจะหันมาคุยกับลูกสะใภ้ด้วยภาษาบ้านเกิด แววตาใจดีทอดมองภรรยาของบุตรชายด้วยความอารี


                “หนูพราวมาหาแม่สิจ๊ะ”


                “คะ...” พราวฟ้ามองหน้าสามีสลับกับมารดาของเขาอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก ต่อเมื่อบาสเตียนพยักหน้ายิ้มๆ หญิงสาวจึงขยับเข้าไปหาท่านอย่างนอบน้อม ความอ่อนหวานของพราวฟ้าทำให้คุณสุวรรณษานึกเอ็นดู


                “หน้าตาสะสวยไม่เบา มิน่าลูกชายของแม่ถึงทั้งรักทั้งหลงขนาดนี้” ว่าแล้วคนสูงวัยกว่าก็ลูบแก้มเนียนอย่างพินิจ แววตาใจดีของท่านทำให้พราวฟ้าอบอุ่นหัวใจ แต่น้ำเสียงล้อเลียนนิดๆ ก็ทำเอาแก้มเนียนใสร้อนผ่าวขึ้นมาทันควัน คนอายรีบหลบสายตาวูบแก้มแดงปลั่งเป็นลูกตำลึงสุก บาสเตียนหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อทราบว่าภรรยากำลังอาย


                “ขอแม่เคลียร์กับพ่อของบาสเตียนก่อนนะจ๊ะ แล้วแม่จะรีบไปสู่ขอหนูให้ถูกต้อง” คุณสุวรรณษากล่าวขึ้น


                “ขอบคุณค่ะ” พราวฟ้ามองคนพูดอย่างอึ้งๆ ก่อนยกมือไหว้ท่านอย่างซาบซึ้ง คุณสุวรรณษายิ้มบางๆ อย่างเข้าใจก่อนเอ่ย


                “บาสเตียนไม่เคยรักใครมาก่อน แม่แทบไม่เชื่อหูเมื่อรู้ว่าพ่อลูกชายมีความรัก...แม่ฝากดูแลบาสเตียนด้วยนะลูก ชีวิตคู่ยังมีบทพิสูจน์ให้เราอีกมาก การให้อภัยกันเป็นสิ่งที่สามีภรรยาพึงระลึกเสมอ บาสเองก็เหมือนกัน” ท่านหันไปกล่าวกับบุตรชายที่นั่งห่างออกไปเล็กน้อย บาสเตียนลุกขึ้นแล้วย้ายมานั่งซ้อนหลังภรรยาด้วยรู้ว่ามารดากำลังจะพูดอะไร


“เป็นสามีภรรยากันแล้วหยุดความเจ้าแผนการลงบ้างนะลูก สามีภรรยาเป็นเสมือนบุคคลคนเดียวกัน ไม่ว่าเรื่องอะไรต้องคุยต้องปรึกษาและร่วมกันตัดสินใจ อย่าปล่อยให้ความเข้าใจผิดเข้ามามีอิทธิพลต่อคู่ของเราเด็ดขาด ไม่งั้นจะเกิดปัญหาแก้ไม่ตกและบานปลายจนถึงขั้นแตกหัก”


“ขอบคุณค่ะคุณแม่ พราวจะจำไว้ค่ะ” พราวฟ้ายกเมื่อไหว้ท่านอีกครั้ง คำเตือนของแม่สามีถือเป็นคำอวยพรที่ดีที่สุดที่หญิงสาวได้รับในขณะนี้ บาสเตียนแกล้งเบียดตัวเข้าไปหอมมารดา ครั้นพอถอนใบหน้าออกมาก็ไม่วายหอมแก้มเมียรักอย่างแนบเนียน


“อุ้ย!” พราวฟ้ายกมือขึ้นลูบแก้มแดงก่ำ หญิงสาวทั้งเขินทั้งอายเมื่อถูกขโมยหอมแก้มต่อหน้ามารดาของเขา คุณสุวรรณษายิ้มขันระคนหมั่นไส้พ่อลูกชาย หากแววตาของคนผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกลับเป็นประกายเต็มไปด้วยความสุขและเบาใจอย่างที่สุด...ในที่สุดบาสเตียนก็ค้นพบความรักที่แท้จริงเสียที


                “ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะครับแม่ ผมจะจำไว้ครับ...แต่ตอนนี้ขอตัวพาเมียไปเยี่ยมชมบ้านก่อนนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยหูตาแพรวพราวก่อนจะฉุดมือพราวฟ้าลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นบันไดไปทางปีกซ้ายของคฤหาสน์ คนเป็นแม่มองตามแล้วยิ้มกว้างอย่างมีความสุข หากชายหนุ่มไม่ได้พาหญิงสาวเยี่ยมชมบ้านอย่างที่บอกกับมารดา เขาพาเธอเข้าห้องนอนส่วนตัวที่กว้างขวางกว่าห้องนอนที่เพนท์เฮ้าส์อยู่ทางปีกซ้ายของคฤหาสน์ เมื่อประตูห้องเปิดออกพราวฟ้าก็ถูกดึงตัวเข้าไปข้างในทันที มือหนาประคองใบหน้าเรียวสวยเอาไว้ก่อนจะแนบริมฝีปากร้อนรุ่มลงมาอย่างรวดเร็วราวกับคนกระหายน้ำ ต่อเมื่อได้จูบจนหนำใจนั่นล่ะบาสเตียนถึงยอมถอนใบหน้าออกมามองภรรยาตาเชื่อมทำเอาพราวฟ้าเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง แม้เพิ่งดำรงตำแหน่งเมียได้ไม่นานแต่ก็พอเดาออกว่าแววตาเช่นนี้ของคนเป็นสามีนั้นหมายถึงอะไร


                “คะ...คุณบาสคะ นี่ที่บ้านนะคะ” หญิงสาวกลั้นใจห้ามเพราะเกรงว่าจะไม่เหมาะหากมาทำเรื่องแบบนี้ที่บ้านของเขา บาสเตียนยิ้มกริ่มก่อนส่ายหน้า


                “เรื่องมากจริง...ที่ไหนฉันก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ ไม่ว่าจะเป็นบนเตียง ห้องน้ำ ระเบียง...” 








สามารถสั่งซื้อกับทางเว็บไซต์สำนักพิมพ์ได้แล้วนะคะ 
เกมร้อนมาเฟียร้าย ราคาปก 325 บาท 
เสน่ห์น้ำผึ้ง ราคาปก 279 บาท
ซื้อเซ็ท buddy lovely 235 ราคา 435 คุ้มกว่าซื้อแยกเด้ออ ไม่รู้มีจำนวนจำกัดรึเปล่า ลองไปสอบถามทาง สนพ. ดูจ้าา อิอิ
ตอนนี้ทาง สนพ. เอามาจัดโปรพิเศษ ใครยังไม่เคยอ่านเสน่ห์น้ำผึ้ง ซื้อเซทนี้สุดคุ้มเบยยย (ขายของทุกช็อต ฮ่าๆๆๆ) เอาเถอะ ขอขายหน่อย นานๆ มีงานให้ขาย ก๊ากกกกกกกกกก

ปล. สำหรับเรื่องเสน่ห์น้ำผึ้ง พรุ่งนี้จะลงเนื้อหาให้อ่านเป็นน้ำจิ้มนะคะ
นิยายหมดสัญญาอีบุคกับสำนักพิมพ์แล้ว แจงกำลังจะรีไรท์และนำมาทำอีบุคเอง ฝากติดตามและให้กำลังใจเค้าด้วยน้าาาา จุ๊บๆๆ

ลิ้งเสน่ห์น้ำผึ้งค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

344 ความคิดเห็น